LOGINShare
บทที่ 1 ระยะต้องห้าม (2)
publish date:
2026-02-05 03:05:53คิมหันต์ไพล่นึกไปถึงเรื่องราวในอดีต
ในห้องพักผู้ป่วยที่ควรเงียบสงบ กลับไม่ได้มีแค่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ แต่เต็มไปด้วยเสียงตะโกนและเสียงถกเถียง
“ฉันเป็นอาแท้ๆ!”
“ฉันเป็นป้า หลานสาวต้องอยู่กับป้าสิ!”
“ฉันเป็นลุง เป็นพี่ชายคนโต ฉันจะดูแลหลานเอง!”
“ใช่ค่ะ ให้ลุงกับป้าสะใภ้ดูแลดีที่สุด ป้าสะใภ้จะช่วยดูแลหนูเอง!”
“คนนอกอย่างเธอไม่มีสิทธิ์พูด พิงค์ มานี่!
ร่างเล็กบนเตียงโรงพยาบาลถูกดึงแขนไปทางซ้ายที ขวาที จนเข็มน้ำเกลือหลุดเลือดไหล แต่ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครสังเกตเห็น
พิงค์ที่ถูกยื้อยุดดูหน้าซีด สายตาว่างเปล่า เหมือนจิตวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว
ตอนนั้นคิมหันต์คิดเพียงอย่างเดียว
ต้องพาเด็กคนนี้ออกไป
ไม่ใช่เพราะมรดก ไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ ไม่ใช่แค่เพราะคำสัญญาที่เขาเคยมอบให้เพื่อนรุ่นพี่ที่เป็นพ่อแท้ๆ ของพิงค์ แต่เพราะถ้าเขาไม่ทำ ก็ไม่มีใครทำ
เขาจำได้ว่ามือเธอเย็นแค่ไหนตอนจับมือเขาครั้งแรก จำได้ว่าเธอสั่นเทิ้มไปทั้งตัว นัยน์ตาแดงก่ำ จำได้ว่าพอเขาพูดว่า “ฉันอยู่ตรงนี้” เธอก็ร้องไห้เหมือนเด็กที่เพิ่งได้รับอนุญาตให้เจ็บปวด
สำหรับเขาเธอคือเด็กสาวที่อยากปกป้อง ใครจะคิดว่าเด็กคนนั้นจะโตเร็วขนาดนี้ โตจนกล้ามองเขาแบบนั้น โตจนพูดคำพูดแบบนั้นออกมาได้ง่ายๆ
เธอ...โตเร็วเหลือเกิน...
“นายครับ”
เสียงเลขาวีดึงเขากลับจากห้วงคิด คิมหันต์กะพริบตาเหมือนเพิ่งหลุดจากภวังค์
“พูด”
เลขาลังเลครึ่งวินาที แต่ตัดสินใจรายงานตามหน้าที่
“เรื่องคุณหนูเมื่อคืนครับ เอ่อ…ตอนงานเลี้ยงใกล้จะเลิก มีผู้ชายเข้าหาคุณหนูครับ”
“ใคร”
“รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยของคุณหนูครับ ดูเหมือนจะตามครอบครัวเขามาร่วมงาน คุยกับคุณหนูพักนึงก็ขอไลน์เธอไว้”
เส้นเลือดที่ขมับคิมหันต์กระตุกทันที
“แล้ว?”
“เหมือนเขาจะชวนคุณหนูไปออกเดทครับ”
บรรยากาศในรถเย็นเยียบลงทันตา บอดี้การ์ดและเลขาวีต่างกลั้นหายใจ
นี่แหละ จุดที่ปกติเจ้านายควรจะพูดเสียงเรียบว่า “ดูแลความปลอดภัยให้ดี” แล้วจบเรื่อง
แต่วันนี้ไม่ใช่
เลขาวีถามอย่างรู้หน้าที่ “ต้องส่งคนตามดูไหมครับ”
คำตอบตามมาเร็วเกินคาด “ตามสิ” เขาบอกเสียงทุ้มต่ำ “ถ้าไอ้เด็กที่กล้าหาญมาชวนพิงค์ออกเดททำอะไรไม่เข้าท่า สั่งสอนซะ”
บอดี้การ์ดหันขวับสบตาเลขาวีอีกครั้ง
ระดับคำสั่งไม่ปกติ!
เลขาวีรีบถามย้ำ “ระดับไหนครับ”
“สั่งสอนให้จำได้ ว่าอะไรควร อะไรไม่ควร”
สั่งแล้วคิมหันต์ก็เอนหลังลงหลับตาเหมือนไม่อยากสนทนาต่อ แต่ในหัวเขากลับเห็นภาพเมื่อคืนซ้อนขึ้นมาอีกครั้ง...ภาพพิงค์ยืนจ้องลึกลงในตาเขา บอกอย่างไร้ความลังเล ไม่กลัวและไม่เขินอาย
“พิงค์รักป๊าค่ะ”
หัวใจเขาหนักอึ้งอย่างไร้เหตุผล
เด็กคนนี้ไม่เคยเชื่อฟังเลยจริงๆ
เธอเป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรก เขาก็แค่ลืมไป
รถแล่นเข้าเขตตึกสำนักงานใหญ่สูงตระหง่านมาจอดตรงหน้าประตูใหญ่ ก่อนลงจากรถคิมหันต์พูดขึ้นมาทั้งที่ยังไม่ลืมตา
“เพิ่มคนเฝ้าด้วย”
“ครับ?”
“อย่าให้เธอรู้ตัว”
อ๋อ...หมายถึงคุณหนูพิงค์
“ครับ”
คิมหันต์ลืมตาในที่สุด แววตาของเขาคมกริบจนน่ากลัว เขาบอกเสียงต่ำ “แล้วก็อย่าให้ใครเข้าใกล้เกินไป”
เมื่อประตูรถเปิด ผู้บริหารหนุ่มก้าวเข้าสู่โลกธุรกิจด้วยสีหน้าสงบนิ่งเหมือนทุกวัน
ไม่มีใครรู้เลย ว่า ‘เส้น’ ที่เขาพยายามปกป้องอย่างที่สุดกำลัง กำลังสั่นคลอนจากภายใน
Latest chapter
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (ตอนจบ)
บ้านพักที่พวกเขาเดินทางไปถึง เป็นคฤหาสน์ที่ดูเก่าแก่หลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากความวุ่นวายของเมือง รอบนอกคฤหาสน์มีต้นไม้สูงใหญ่เรียงราย มีรั้วเหล็กขนาดใหญ่ และมีอาณาบริเวณกว้างขวางจนพิงค์มองแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ฉากในภาพยนตร์ฝรั่งย้อนยุคอย่าง เดอะบริดเจอร์ตันพิงค์กาดตามองความอลังการตรงหน้าแล้วอดถามไม่ได้ “นี่บ้านพักเหรอคะ?”“อืม”“ใหญ่เกินไปรึเปล่าคะ”คิมหันต์ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “ฉันก็คิดเหมือนกัน แต่คฤหาสน์หลังนี้เป็นสมบัติตกทอดจากปู่”พิงค์หันขวับ“เป็นของคุณปู่ของคุณ?”“ตอนนี้เป็นของฉัน” คิมหันต์ตอบง่ายๆ แล้วจูงมือลูกบุญธรรมที่กลายเป็นภรรยาเดินเข้าไปด้านในเพิ่งจะเดินเข้ามาถึงห้องรับแขก โทรศัพท์ของคิมหันต์ก็ดังขึ้นเธอหันมองทันทีคิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาเธอพิงค์หรี่ตาถาม “เรื่องงานอีกแล้งเหรอคะ?”“อาจจะ”“คุณคิมหันต์”คิมหันต์แบมือทั้งสองข้างขึ้นชูเหนือหัว เป็นนัยว่ายอมแพ้ “ฉันแค่จะดูว่าใครโทรมา”“แล้วถ้าเป็นเรื่องงานล่ะ?”“ฉันก็จะ...” คิมหันต์เมิมริมฝีปากเข้าหากัน เพราะนึกคำจะพูดไม่ทันพิงค์กอดอกถาม “จะอะไรคะ?”“จะให้มาร์โกรับ”พิงค์ยิ้มอย่างพอใจ “ดีค
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (2)
เวลาผ่านไปอีกหลายวันนับจากวันนั้น...ในที่สุด คิมหันต์ก็ยอมทำตามคำสั่งของแพทย์อย่างที่พิงค์บังคับเอาไว้ทุกอย่างอย่างน้อย...ก็เกือบทุกอย่าง“คุณคิมหันต์ อย่าขยับค่ะ” เสียงของพิงค์ดังขึ้นภายในห้องพักฟื้น ขณะที่คิมหันต์กำลังพยายามยื่นมือไปหยิบเสื้อสูทที่แขวนอยู่ไม่ไกลชายหนุ่มชะงักทันที เขาหันกลับมามองภรรยาที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งวางอยู่บนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเพียงเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องเขาเขม็ง“ฉันแค่จะหยิบเสื้อ”“พิงค์เห็นค่ะ”“งั้นก็รู้สิว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”พิงค์ยกคิ้วขึ้น “คนโดนยิงเพิ่งจะได้ออกจากโรงพยาบาล เขาจะพยายามเอื้อมมือไปหยิบของเองแบบคุณเหรอคะ?”คิมหันต์ตอบเสียงเบา “ฉันแขนเจ็บ ไม่ได้พิการ”“เถียงอีกแล้ว”“ฉันแค่พูดความจริง”“งั้นพิงค์ก็พูดความจริงเหมือนกันค่ะ” พิงค์ลุกขึ้นจากโซฟา เดินไปหยิบเสื้อสูทตัวนั้นมาส่งให้เขา “คุณเป็นคนไข้ที่ดื้อที่สุดเท่าที่พิงค์เคยเจอมา”คิมหันต์รับเสื้อสูทจากมือเธอมาสวม ด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้ม “แต่เธอก็ยังรักคนไข้คนนี้อยู่ดี”“...คนหลงตัวเอง...” เธอพึมพำ“ขอบคุณครับ”“พิงค์ไม่ได้ชม!”เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นภายในห้องหลังจากนั้นไม่นาน
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (1)
ริมฝีปากของคิมหันต์แตะไล้อยู่บนริมฝีปากของพิงค์เพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ผละออกจากริมฝีปากเนียนนุ่มพิงค์ยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา มือเล็กๆ ของเธอโอบอยู่รอบตัวเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งที่ภายในใจเต็มไปด้วยความคิดมากมายอิตาลี…ตระกูลวาเลนเต้...ไคลน์…และคำว่า ‘ดอนน่า’ผ่านไปครู่หนึ่ง พิงค์ถึงสังเกตเห็นว่าคิมหันต์มองเธออยู่“มองอะไรคะ?”เสียงของพิงค์ทำให้คิมหันต์ยิ้มน้อยๆ “มองภรรยา”“พิงค์ถามจริงๆ ค่ะ”“ฉันก็ตอบจริงๆ”พิงค์ขมวดคิ้วใส่ แต่คิมหันต์ยิ้มกว้างขึ้น เขาใช้มือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บลูบเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา“เรื่องดอนกับดอนน่า...เธอเข้าใจไหม” เขาถาม“คุณหมายถึงดอนที่เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย...พิงค์รู้ค่ะ พิงค์เคยดูหนังมา”“เรื่องจริงก็ไม่ค่อยต่างกันนักหรอก”“เหรอคะ” พิงค์ถามด้วยความแปลกใจมากกว่ากังวล“...เธอกล้ากว่าที่ฉันคิด...” คิมหันต์จูบหน้าผากเธอเบาๆ อย่างห้ามใจไม่อยู่“พิงค์เนี่ยนะคะ?”“อืม...”“ที่จริงแล้วพิงค์กลัวจะตาย”“แต่เธอก็ยังบอกว่าจะไปกับฉัน แถมอารมณ์ยังดูปกติกว่าที่ฉันคิด”พิงค์นิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินใช่...เธอไม่ได้กลัวมากเท่าที่ตัวเองคิด...ตั้งแต่วันที่รู้
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 90 หลักฐาน (จบ)
ภายในห้องสอบสวน ความเงียบยังคงกดทับอยู่เหนือโต๊ะตัวเดิมธีรภพยังคงนั่งอยู่ตรงข้ามเรวัตร โดยมีออสตินยืนเยื้องไปทางด้านหลังเล็กน้อย แขนทั้งสองข้างของออสตินกอดอก ดวงตาคู่คมของเขาจับจ้องทนายหนุ่มอยู่งียบๆ โดยไม่พูดอะไร“ตอนนี้คุณกำลังกลัวอะไร”คำถามของธีรภพยังคงค้างอยู่กลางห้องเรวัตรนิ่งไปนาน นานจนเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่เหนือศีรษะ กลายเป็นเสียงเดียวที่ทุกคนได้ยิน ในที่สุดเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ “ผู้การคิดว่าผมกลัวอะไรล่ะครับ?”ธีรภพตอบทันที “กลัวตาย”รอยยิ้มของเรวัตรหายไป “ไม่ใช่”ธีรภพเลิกคิ้วเป็นเชิงถามเรวัตรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย “ถ้าผมแค่กลัวตาย เรื่องมันคงง่ายกว่านี้มาก”ออสตินหรี่ตาลงธีรภพยังคงเลิกคิ้วมองเงียบๆ ปล่อยให้ชายตรงหน้าพูดต่อ“คนอย่างผม...” เรวัตรหัวเราะเยาะตัวเอง “อยู่ในวงการกฎหมายมานานพอที่จะรู้ว่าการติดคุกไม่ใช่จุดจบของชีวิต...ต่อให้โดนโทษเป็นสิบปี ถ้าได้ลดโทษบ่อยๆ แป๊บๆ ก็ได้ออกจากคุก แล้วถ้ามีเงิน...คุณจะซื้อได้แม้กระทั่งคน...คนคุ้มกันในคุกตัวเป้งๆ”“อืม”เรวัตรพึมพำเหมือนหมดอาลัยตายอยาก “ก็ตามนั้น...คนมีเงินมีอำนาจติดคุก
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 90 หลักฐาน (3)
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในอาคารสำนักงานของบริษัทเอเชีย โกลบอล คอนซัลติ้ง ไฟบางส่วนยังคงเปิดสว่างอยู่ทั้งที่เวลาล่วงเลยเข้าสู่กลางดึกชั้นบนสุดของอาคารเงียบสนิท ไม่มีพนักงาน ไม่มีเสียงเครื่องถ่ายเอกสาร ไม่มีเสียงโทรศัพท์สำนักงาน แต่ห้องห้องหนึ่งกลับยังมีคนอยู่ภายในห้องห้องนั้น ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขากำลังมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ซึ่งเต็มไปด้วยรายการธุรกรรมทางการเงินจู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้นเมื่อเขาหยิบขึ้นมาดู สีหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที เพราะข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มีเพียงไม่กี่คำ“ตำรวจรู้เรื่องแล้ว”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับ“ระดับไหน?”ข้อความถูกอ่านทันที แต่คำตอบที่ได้รับกลับมา ทำให้สีหน้าของเขาซีดขาวลงกว่าเดิม“บุก”ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นทันที “บุก?” เขารีบลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินไปยังตู้เอกสารด้านหลังห้อง จากนั้นก็เปิดลิ้นชักอย่างรวดเร็วแฟ้มหลายเล่มถูกหยิบออกมา จากนั้นก็เป็นฮาร์ดดิสก์ แฟลชไดรฟ์ โทรศัพท์สำรอง เอกสารการโอนเงิน และกล่องโลหะขนาดเล็กอีกหนึ่งกล่องเขากำลังจะกวาดทุกอย่างลงกระเป๋า โทรศัพท์มือถือก็สั่น
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 90 หลักฐาน (2)
หลังคำถามของธีรภพ ภายในห้องสอบสวนก็ตกอยู่ในความเงียบงัน“คุณกลัวเขามากขนาดนั้นเลยหรือ?”เรวัตรไม่ได้ตอบ เขาเพียงก้มหน้ามองโต๊ะ ราวกับกำลังชั่งใจว่าควรจะพูดอะไรต่อ และอะไรที่ไม่ควรหลุดปากพูดออกมาอย่างเด็ดขาดแต่ในอีกห้องหนึ่งด้านหลังกระจก เสียงโทรศัพท์ของออสตินกลับสั่นขึ้น เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย‘คิมหันต์’ออสตินกดรับสายด้วยความสงสัย “ว่าไง?”เสียงของคิมหันต์ดังมาตามสายทันที “พ่ออยู่กับผู้การธีรภพใช่ไหม?”ออสตินหันไปมองธีรภผ่านกระจก ก่อนตอบน้ำเสียงจริงจัง “ใช่”“เรื่องเรวัตร?”“ลูกรู้แล้ว?”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาเรียบๆ “ผมรู้เรื่องซองแล้ว”ออสตินหรี่ตาลง ก่อนถาม “ใครบอก?”“ไม่สำคัญครับ” คิมหันต์ตอบสั้นๆ ก่อนพูดต่อ “สิ่งสำคัญคือ พ่อเปิดซองหรือยัง?”ออสตินมองผ่านกระจกเข้าไปในห้องสอบสวน พลางพูด “เปิดแล้ว”“ข้างในมีอะไร?”ออสตินกำลังจะบอกปัด แต่ธีรภพที่เดินมาที่ห้องฝั่งทางนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ยกมือขึ้นโบกมือให้ “บอกไอ้หลานชายไป”ออสตินจึงตอบตามตรง “เอกสารโอนเงินปลอม ที่มีรหัสในระบบของบริษัทเอเชีย โกลบอล คอนซัลติ้ง อ
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 7 ผิดปกติ (1)
ในรถตอนนี้เงียบกว่าปกติพิงค์นั่งชิดประตูฝั่งขวา มือประสานกันบนตัก ตอนนี้เธอไม่คิดจะยั่วเขาเพิ่มอีก เพราะแค่บรรยากาศตั้งแต่ตอนที่ออกมาจากมหาวิทยาลัยก็ตึงพอแล้วคนที่นั่งข้างเธอเองก็นิ่งมาก นิ่งแบบที่แม้แต่ลมหายใจก็เหมือนถูกควบคุมจังหวะไว้ในความเงียบงัน คิมหันต์เอนหลังเล็กน้อย สายตามองออกไปนอกรถแต่ไ
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 6 ไม่ได้ขอ (2)
เย็นวันนั้น ลานคณะนิเทศศาสตร์คึกคักกว่าปกติ มีเสียงหัวเราะดังเป็นระยะ มีบทสนทนาที่สนุกสนานและไหลลื่นจุดศูนย์กลางของเสียงหัวเราะและบทสนทนาก็คือพิงค์ ตอนนี้เธอถูกห้อมล้อมด้วยกลุ่มรุ่นพี่และเพื่อนผู้ชายหลายคน ท่ามกลางความครื้นเครง รถติดตราประจำตระกูลวาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาธ
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 6 ไม่ได้ขอ (1)
ในเช้าวันใหม่ที่เงียบสงบ แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งบางลงมากระทบโต๊ะอาหารขนาดยาวที่ตกแต่งไว้อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นกาแฟร้อนลอยคลุ้งเคล้ากลิ่นขนมปังอบใหม่ ชวนให้นึกถึงบ้านที่อบอุ่นในอุดมคติพิงค์เดินลงบันไดมาในชุดนิสิตเข้ารูป สวมทับด้วยคาร์ดิแกนสีชมพูอ่อนพอดีตัว ผมยาวเหยียดถูกดัดเป็นคลื่นแล้วรวบขึ
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 5 สั่นไหว (5)
“พิงค์” เขาบอกเสียงเรียบ “ถอยออกไปนั่งดีๆ”พิงค์ไม่คิดจะรุกมากกว่านี้ให้เสียเรื่อง เธอถอยออกมานั่งข้างๆ แต่ยังคงอยู่ห่างจากคิมหันต์แค่เล็กน้อย ภายใต้ความเงียบงัน เผลอแป๊บเดียว รถก็แล่นเข้าเขตทางเข้าคฤหาสน์ที่เงียบสงบพิงค์แอบชำเลืองมองคนด้านข้าง ดวงตาฉายแววซุกซน“คืนนี้สนุกดีนะคะ” เธอบอกทำลายความ
You May Also Like
เด็กกำพร้ากับมาเฟียคลั่งรัก
Davide24.8K viewsขย้ำรักมาเฟีย
นิยายของเนม21.5K viewsผัวแก่ 25++( nc ไม่อั้น )
ศานิชล15.3K viewsขืนรัก มาเฟีย
เด็กหญิงพุงกลม116.6K viewsของเล่นขัดดอกเพื่อนสนิทของพ่อ
MummyPhukun378 viewsทัณฑ์สวาทจักรพรรดิมืด
จือเหยา839 viewsป๋าหนูเป็นมาเฟีย
เย้ายวน204 viewsปรารถนารักมาเฟียร้าย
กระดุมเม็ดที่สาม84 views
