Mag-log inShare
ตอนที่ 5
Petsa ng paglalathala:
2026-09-21 16:09:06ณ pit box ของทีมพี่เอก
จูโน่ที่เห็นมิณระเบิดความเร็วเสียบแซงขึ้นมาได้สำเร็จก็เก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ รีบยกมือขึ้นสะกิดไหล่คนข้างๆ อย่างรามรัวๆ ก่อนจะหันไปตะโกนอวดพี่เอกหน้าบาน “เห็นไหมพี่! นั่นเพื่อนผม! บอกแล้วว่าระดับนี้!” รามที่ถูกสะกิดจนตัวโยนเหลือบตาไปมองพลางพูดดักคอหน้านิ่ง “โธ่ จูโน่... เมื่อกี้ตอนมิณสาดโค้ง ผมยังเห็นคุณเอามือปิดตาอยู่เลยนะครับ” “เอาน่า! เรื่องมันผ่านไปแล้ว มึงดูมิณแข่งนู่น!” จูโน่รีบทำเนียนเฉไฉเฉียบพลัน ปรเห็นท่าทางกวนประสาทของเพื่อนทั้งสองคนเลยขยับเดินเข้ามาคั่นกลาง ขยับแขนกอดคอทั้งจูโน่และรามเอาไว้พร้อมกันพลางแกล้งเลิกคิ้วถาม “พวกมึงนี่นะ... กล้าไม่มั่นใจในตัวเพื่อนสนิทตัวเองงั้นเหรอหืม?” พูดจบก็หันหน้าไปกดดันจูโน่ขำๆ รามเห็นท่าไม่ดีกลัวพวกมันจะฟัดกันเองในพิทเสียก่อน เลยรีบพูดขัดขึ้นมาเสียงเรียบ “อย่าเพิ่งทะเลาะกันเองครับพวกมึง หันไปดูในแทร็กนู่นก่อนครับ” ในลานแข่ง ผู้บรรยาย : “เกิดเรื่องแล้วครับ! ก้อง ฟ้าแลบ บังคับรถพลาดจังหวะหลุดอันดับไปช็อคซีนตาตั้ง! เปิดโอกาสให้ เอ็ม นักแข่งหน้าใหม่ทีมตัวตึงกดคันเร่งมิดไมล์ไล่จี้ผู้นำทันที! เอ็มเข้าโค้งกลางสนามด้วยไลน์ที่แม่นยำจนผู้ชมลุกขึ้นยืนกรีดร้องลุ้นกันตัวโก่ง ตอนนี้ เรย์ ไอซ์โคลด์ ผู้นำอันดับหนึ่งเริ่มนั่งไม่ติดเบาะแล้วครับ!” “นักแข่งขับครบรอบที่ 2 ทะยานเข้าสู่โค้งสุดท้ายเพื่อตัดสินชะตากรรม! บรรยากาศในสนามเต็มไปด้วยความตึงเครียด เรย์ ยังคงใช้ความเก๋าคุมตำแหน่งผู้นำอย่างมั่นคง โดยมี เอ็ม ไล่บี้ตามมาติดๆ ชนิดไม่ยอมให้ทิ้งระยะห่าง!” “และนี่คือโค้งสุดท้ายตัดสินแชมป์ครับ! เรย์ ไอซ์โคลด์ กับ เอ็ม เบอร์ 95! เอ็มไม่รอช้าเหยียบคันเร่งพุ่งเข้าไลน์ใน รถทั้งสองคันเบียดกระแซะชิดกันแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน! เสียงยางเสียดสีถนนดังสนั่น... และในวินาทีสุดท้ายก่อนสะบัดออกจากโค้ง เอ็มใช้ทักษะขั้นเซียนกระชากรถแซงเรย์ขึ้นหน้าปาดเข้าเส้นชัยไปได้อย่างเหลือเชื่อครับ!!” “ธงตราหมากรุกโบกสะบัด! ผู้ชนะในวันนี้คือ เอ็ม นักแข่งหน้าใหม่จากทีมตัวตึง! คว้าชัยชนะไปครองตั้งแต่วันเดบิวต์สนามใหญ่ช็อกวงการ! ตามมาด้วย เรย์ ไอซ์โคลด์ ในอันดับสอง, ก้อง ฟ้าแลบ อันดับสาม และ เจย์ สายฟ้า ในอันดับที่สี่... นี่คือศึกชิงเจ้าแห่งความเร็วที่จะถูกโจษจันไปอีกนานแสนนานครับ!!” ณ pit box ของทีมพี่เอก รถแข่งหมายเลข 95 เลี้ยวชะลอความเร็วเข้าสู่พิทบ็อกซ์ของทีมพี่เอกอย่างปลอดภัย ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง พี่เอกและกลุ่มทีมงานก็รุมกรูเข้าไปต้อนรับฮีโร่คนใหม่อย่างบ้าคลั่ง พี่เอกหัวเราะร่าพลางพูดชมขึ้นมาเสียงดังลั่น “ว้าว! เอ็ม! มึงแม่งสุดยอดเลยว่ะ! นี่ขนาดเป็นสนามแข่งแรกของมึงนะเนี่ย!” ทันทีที่ถอดพวงมาลัยออก มิณในคราบของเอ็มก็ส่งสายตาดุผ่านกระจกหน้าหมวก ทวงคำมั่นสัญญาเสียงเข้ม “อย่าลืมสิ่งที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ด้วยนะพี่เอก” ชายหนุ่มรุ่นพี่ถึงกับสะอึก ก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ทันใดนั้นมือบางก็ปลดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าสวยที่บึ้งตึงจัดพลางสอดส่องสายตาหาตัวการ “...แล้วไอ้ปรอยู่ไหน” มิณทำหน้าตาพร้อมที่จะเข้าไปชำระแค้นกับเพื่อนตัวดีอย่าง ‘ปร’ เต็มที่ ซึ่งต่อให้หมอนี่จะเป็นถึงลูกชายเจ้าของสนามแข่งรถแห่งนี้ แต่เวลานี้ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย พอพี่เอกเห็นรังสีอำมหิตก็ชะงักหยุดดีใจ หันหน้าไปมองทางปรเป็นเชิงบอกพิกัดทันที จังหวะนั้นปรที่ยืนแอบอยู่แผ่รังสีเลิ่กลั่ก ใบหน้าถอดสีอุทานออกมาเสียงหลง “ชิบหายละ...” ลูกเจ้าของสนามตั้งท่าเตรียมใส่เกียร์หมาวิ่งหนี ทว่าจูโน่กับรามที่รู้ทันว่าเพื่อนตัวแสบกำลังจะชิ่งหนีความผิดหลังจากก่อเรื่องใหญ่ไว้ ต่างก็รีบพุ่งตัวเข้าไปคว้าคอเสื้อจับล็อกตัวปรไว้แน่นไม่ยอมปล่อย! ขณะเดียวกัน บรรดากลุ่มนักข่าวที่เห็นนักแข่งลึกลับลงจากรถก็พยายามกรูเข้ามาเพื่อขอสัมภาษณ์เอ็มกันยกใหญ่ แต่เพราะสัญญาที่ให้ไว้ พี่เอกจึงรีบตะโกนสั่งให้ทีมงานช่วยกันตั้งแผงกันนักข่าวออกห่างจากตัวเธอทันที ทว่าในจังหวะที่ฝุ่นตลบ มิณเหลือบไปเห็นว่าไอ้ปรระเบิดพลังดิ้นหลุดและกำลังจะสับขาโกยแน่บ ด้วยความโมโหเธอเลยตัดสินใจปาหมวกกันน็อกราคาเหยียบแสนในมือ ลอยละลิ่วเข้าใส่ร่างเพื่อนสนิทอย่างแม่นยำ! ปึก! ทุกคนในพิทบ็อกซ์ต่างสะดุ้งโหยงตกใจกันตาค้าง “จูโน่! ราม!” มิณตะโกนเรียกชื่อเพื่อนอีกสองคนเสียงเฉียบ จูโน่กับรามที่ถูกเรียกชื่อหันขวับมาสบตา ท่าทางของจูโน่รีบยกมือทำท่ารับทราบในสิ่งที่มิณสื่อสารผ่านสายตาทันทีประมาณว่า... ‘จัดเลยมึง!’ จังหวะนั้น นักข่าวพยายามกรูเข้ามาเพื่อกดชัตเตอร์ถ่ายภาพเอ็ม แต่ยังไม่ทันไร ก็มีกลุ่มชายชุดสูทร่างยักษ์เดินเข้ามาตั้งแผงมนุษย์ยืนกั้นเอาไว้ทันควัน พร้อมกันนั้น ผู้จัดการสนามแข่งได้ประกาศเสียงดังฟังชัด “งดนักข่าวทุกท่านถ่ายภาพคุณเอ็มเด็ดขาดนะครับ! หากทางสนามพบภาพของคุณเอ็มบนสื่อสำนักใด เราจะทำการฟ้องร้องดำเนินคดีทันที และการประสานงานทุกอย่างนับจากนี้ของคุณเอ็ม จะมีคุณเอกเจ้าของทีมเป็นตัวแทนจัดการแต่เพียงผู้เดียวครับ” คำประกาศกร้าวทำเอาพวกนักข่าวงงเป็นไก่ตาแตกและเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมล่าถอยออกไป
Pinakabagong kabanata
ระยะที่พอดี "The Right Distance" ตอนที่ 30
ประตูห้องแต่งตัวก็เปิดออกพร้อมร่างสูงของวินที่เดินตรงเข้ามาเรียก “มิณ... กลับกัน” “อื้อ” มิณหันไปโบกมือลาพี่เอกแล้วเดินตามหลังวินไปที่รถบีเอ็มสีดำขลับคันเดิม ทันทีที่ทั้งสองคนก้าวขึ้นมานั่งประจำที่ด้านใน วินที่คาใจอยู่ก็เอ่ยปากถามขึ้นทำลายความเงียบ “เมื่อกี้คุยอะไรกับพี่เอกหรอ” มิณหันมายิ้มพรายแกล้งตอบ “ความลับค่ะ” บรรยากาศในรถเงียบลงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มิณจะสูดหายใจเข้าลึกแล้วตัดสินใจพูดเรื่องที่ค้างคาใจออกมา “พี่วิน... หลังจากแข่งนัดนี้เสร็จ พี่ไม่ต้องลำบากขับรถมารับส่งมิณแล้วนะ” วินชะงักมือที่กำลังจะเข้าเกียร์ หันขวับมามองคนข้างตัวทันที แววตาคมไหววูบไปอึดใจหนึ่ง “...ทำไมอ่ะ” “ช่วงนั้นมิณน่าจะเริ่มยุ่งๆ แล้วอ่ะค่ะ” หญิงสาวให้เหตุผลพลางส่งยิ้มบางๆ ให้ “...อ๋อ” วินรับทราบเสียงแผ่ว นัยน์ตาคู่คมหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบเข้าปกคลุมภายในห้องโดยสารอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งวินพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติแล้วเอ่ยถามทำลายความอึดอัด “...แล้ววันนี้อยากกินอะไร” “ก๋วยเตี๋ยวร้านเดิม” มิณตอบ “โอเค” ชายหนุ่มตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเคลื่อนรถออกจากสนามแข่ง มุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางด้ว
ระยะที่พอดี "The Right Distance" ตอนที่ 29
เข็มนาฬิกาบอกเวลาห้าโมงเย็น รถบีเอ็มสีดำขับเข้ามาเทียบจอดที่ลานจอดรถด้านนอกสนาม วินและมิณก้าวลงจากรถและเดินเคียงคู่เข้าสนามมาด้วยกันอย่างสนิทสนม จนหนึ่งในทีมงานของพี่เอกที่ยืนอยู่แถวนั้นเห็นเข้าก็เอ่ยปากร้องแซวขึ้นมาเสียงดัง “แหม... วิน มิณ ช่วงนี้พวกแกสองคนดูตัวติดกันจังน้าาา” มิณหันไปสวนกลับหน้านิ่งตามสไตล์ “มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วป่ะพี่ หรือจะให้มิณไปตัวติดกับคนอื่นล่ะฮะ?” ทีมงานคนนั้นหัวเราะร่า “แหม พี่ก็แซวเล่นนิดเชียวหนู ก็เห็นในสนามเข้าขากันดีเหลือเกิน” “แล้วพี่เอกอยู่ไหนอ่ะครับพี่” วินเอ่ยปากถามตัดบทเพื่อหาพี่ใหญ่ของทีม “ไปทำธุระข้างนอกน่ะ ยังไม่กลับมาเลย” “งั้นเราก็เริ่มฝึกกันเลยดีกว่า ไม่ต้องรอพี่เอกแล้วล่ะ... ไปเหอะมิณ” วินหันมาชวนคนข้างตัว หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินแยกย้ายเข้าไปเปลี่ยนชุดเรซซิ่งสูทเพื่อทำการลงสนาม ทันทีที่จัดการตัวเองเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินตรงเข้าประจำยามที่รถแข่งของตัวเองทันที “ทั้งสองคนพร้อมนะ วันนี้เราจะขับแบบครบสามรอบสนามแล้วค่อยพักเบรกนะ!” เสียงทีมงานประกาศผ่านวอล์กเกี้ยทอล์กเกี้ย “อืม” วินตอบรับเสียงเรียบ “เตรียมพร้อม..
ระยะที่พอดี "The Right Distance" ตอนที่ 28
ณ มหาวิทยาลัยของมิณ... เข็มนาฬิกาบอกเวลาสิบโมงเช้าที่คณะนิติศาสตร์ หลังจากที่มิณและเพื่อนๆ นั่งจมอยู่กับเนื้อหาวิชาภาคของสาขามาพักใหญ่ ในที่สุดอาจารย์ก็ประกาศปล่อยพักเบรกเป็นเวลาสิบนาที ก่อนจะกลับมาลุยเนื้อหาที่เหลือต่อในวันนี้ กลุ่มนักศึกษาสาวเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว “พวกมึงแวะลอว์สันป่ะ?” เนยเอ่ยปากชวนขึ้นมา “ไปดิ” วิวตอบรับคำชวนทันที “กูนั่งรออยู่ข้างบนนะ” มิณบอกปัดเพราะขี้เกียจเดินลงไป “เออ ครึ้มอกครึ้มใจอะไรไม่รู้ กูอยู่ข้างบนกับไอ้มิณด้วยละกัน” ปานหันไปบอกเนยกับวิว หลังจากแยกย้ายกันเข้าห้องน้ำเรียบร้อย เนยกับวิวก็พากันเดินลงไปหาของกินข้างล่าง ส่วนมิณและปานเดินกลับมานั่งแหมะรออยู่ที่ม้านั่งหน้าห้องพักสาขา ยิ่งนั่งเงียบมิณก็ยิ่งรู้สึกหัวตื้อ ท้ายที่สุดจึงหันไปสะกิดคนข้างๆ “...ปาน เรียนรู้เรื่องป่ะมึง?” ปานหันมาทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ทันที “ไม่อ่ะ... ไม่เข้าหัวเลยสักนิด” พูดจบเจ้าตัวก็หลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมาอย่างปลงตก “จริง” มิณพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง ในระหว่างนั้น เพื่อนผู้ชายในสาขาก็เดินตรงเข้ามาสมทบหลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จ “โย่! ว่าไงไอ้
ระยะที่พอดี "The Right Distance" ตอนที่ 27
ณ ภายในรถยนต์ของวิน หลังจากที่ยานพาหนะคันหรูเคลื่อนตัวออกมาจากอาณาเขตบ้านของปร ความเงียบสงัดก็โรยตัวลงมาได้ไม่นาน ทว่าคราวนี้มิณกลับเป็นฝ่ายเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้นมาก่อนท่ามกลางความเงียบ “พี่วินรู้จักพี่นุชด้วยหรอคะ?” ชายหนุ่มหลังพวงมาลัยละสายตาจากท้องถนนหันมามองหน้าคนถามแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ “อืม” “แล้ว... รู้จักกันนานยังอ่ะ?” หญิงสาวซักต่อด้วยความอยากรู้ “ก็น่าจะตั้งแต่มอต้นแล้วล่ะ” “อืม...” มิณรับคำในลำคอเบาๆ เมื่อได้คำตอบในสิ่งที่อยากรู้เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็กลับไปนั่งเงียบตามเดิม ทว่าอีกคนที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอยู่เห็นว่าคนข้างกายเริ่มที่จะยอมเปิดใจยอมพูดดีด้วยแล้วหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ขัดแย้งกันเมื่อคราวก่อน ชายหนุ่มจึงเป็นฝ่ายชวนคุยต่อเพื่อทำลายความเงียบ “แล้วมิณล่ะ... รู้จักกับเจ้าปรมานานหรือยัง?” “สามสี่ปีมั้งคะ? น่าจะประมาณสามสี่ปีได้ ช่วงมอปลายน่ะค่ะ” “แล้วเรื่องขับรถล่ะ?” วินถามถึงทักษะที่เธอแสดงให้เห็นในสนาม “ไม่นานเท่าไหร่หรอกค่ะ” “แล้วอย่างเวลาว่าง มิณชอบทำอะไรหรอ ใช่ขับรถหรือเปล่า?” “ก็มีหลายอย่างนะคะพี่วิน” “อย่างเช่
ระยะที่พอดี "The Right Distance" ตอนที่ 26
ด้วยความที่บรรยากาศภายในรถตอนนี้หลงเหลือเพียงแค่สองคนที่ยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ส่วนตัวภาระอีกหนึ่งรายด้านหลังได้ล้มนอนสลบไสลราบไปกับเบาะที่นั่งยาวเป็นที่เรียบร้อย ประกอบกับระยะทางที่จะต้องเดินทางไปส่งปรที่บ้านนั้นค่อนข้างไกลจากจุดที่ทุกคนอยู่มาก บรรยากาศเงียบเชียบชวนให้อึดอัด วินที่กำลังควบคุมพวงมาลัยอยู่เริ่มใช้นิ้วเคาะลงบนคอนโซลรถเป็นจังหวะแก้เก้อ ทว่าพอเจ้าตัวรู้สึกว่าการเคาะนิ้วมันอาจจะดูเสียมารยาทและสร้างความรำคาญ ชายหนุ่มจึงเลื่อนมือไปกดเปิดระบบเสียง เพลงสากลท่วงทำนองนุ่มลึกคลอเคล้าดังขึ้นเบาๆ ส่วนมิณที่รู้ดีว่าระยะทางไปบ้านของปรนั้นค่อนข้างใช้เวลา เธอจึงเลือกที่จะเอนกายพิงพนักเบาะเพื่อของีบหลับเอาแรงก่อนจะถึงจุดหมาย ยี่สิบนาทีผ่านไป... ยานพาหนะก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่า ณ บริเวณหน้าคฤหาสน์หลังโตของปร มิณที่รู้สึกได้ถึงแรงเบรกของรถค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น สายตาคู่สวยมองทอดผ่านกระจกหน้าเห็นทัศนียภาพวิวทิวทัศน์ที่แสนคุ้นเคย หญิงสาวจึงเบี่ยงตัวหันไปทางเบาะหลังเพื่อปลุกเพื่อนสนิททันที “ปร... ปร! ไอ้คุณปร! ตื่นมึง!” มิณเริ่มส่งเสียงเรียก ทว่าคนเมาก็ยังคงนิ่งสนิท วินจึงช่วยส่งเส
ระยะที่พอดี "The Right Distance" ตอนที่ 25
หลังจากนั้นจูโน่ก็จัดการแลกคอนแทกต์กับวินสำเร็จ แถมยังลากแขนรามให้เอาโทรศัพท์มาแลกไลน์ด้วยอีกคน ก่อนจะเปิดฉากชวนวินคุยจ้ออย่างเป็นกันเอง ระหว่างที่จูโน่กำลังชวนวินคุยอยู่นั้น มิณที่สังเกตเห็นว่าวันนี้ปรเพื่อนสนิทของเธอเงียบขรึมผิดปกติ จึงเดินอ้อมบาร์มาหยุดอยู่ข้างๆ พลางเอ่ยถามด้วยความเตือนใย “วันนี้มึงเป็นไรเนี่ย... เงียบผิดปกตินะไอ้คุณปร” ปรที่ได้ยินคำถามทำเพียงแค่นั่งหมุนแก้วเครื่องดื่มในมือไปมาคล้ายคนตกอยู่ในภวังค์ มิณเห็นอาการชะงักงันแววตาหม่นลงของเพื่อนสนิทก็พอจะเดาทางออก หญิงสาวจึงขยับไปกระซิบเสียงแผ่ว “...เรื่องน้องคนนั้นสินะ” มือที่กำลังหมุนแก้วของปรหยุดกึกลงทันควัน มิณยกยิ้มบางเมื่อเห็นว่าเดาไม่ผิด “กูพูดถูกจุดสินะมึง...” “........” มีเพียงความเงียบและแววตาสับสนที่ตอบกลับมา “กูว่านะ... ทำตามที่ใจมึงคิดเหอะ เรื่องความรู้สึกของแต่ละคนน่ะ กูที่เป็นคนนอกสมการคงห้ามอะไรที่ตัวแปรหลักอย่างมึงในสมการนี้จะทำได้หรอก... ตราบใดที่เรื่องนั้นมันไม่ใช่เรื่องที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนน่ะนะ” มิณเอ่ยปากปลอบโยนพลางให้คำแนะนำตามหลักเหตุและผลในแบบฉบับของเธอ ก่อนจะแสร้งตบไหล่เพื่อนเบาๆ
Maaari mong magustuhan
คุณอาทิตย์ผู้ไม่ธรรมดา
มิสลักซี่20.5K viewsแพทย์เซียนน้อยมือฉมัง
กระดาษรักครึ่งแผ่น117.8K viewsJust Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)
L.sunanta2.4K viewsเทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า2.4K viewsโคตรคนยอดปรมาจารย์
เฉิงกวงโฮ่วถู่303.1K viewsหนิงชิง
橙花7.3K viewsตระกูลข้า ใครอย่าแตะ
บัณฑิตติดบ้าน93.7K viewsเสน่หานางมารหน้าใส
จันทร์ส่องแสง5.7K views
