บทที่ 2 สุดท้ายก็ไม่เจอ...

เช้าวันเปิดเทอมใหม่ เป็นเช้าที่เพลินพิชชาตั้งตารอคอยมานานหลายเดือน

เธอตื่นก่อนนาฬิกาปลุกดังซะอีก รีบอาบน้ำแต่งตัวในชุดนักเรียนชุดใหม่ที่วิทยาลัยได้มีนโยบายในใส่ในเทอมนี้เทอมแรก ก่อนที่จะรีบตรงไปขึ้นรถเมล์สายแปดเพื่อตรงไปยังวิทยาลัยด้วยใจที่เต้นแรงกว่าทุกวัน เพราะวันนี้แหละ! วันที่เธอจะได้เจอกับอาจารย์คนใหม่

เพลินมาถึงหน้าอาคารเรียนก่อนฟ้าจะสว่างเต็มฟ้าเสียอีก เธอเห็นเพื่อนสนิทในกลุ่มที่มักจะมาเช้าก่อนเธอเป็นประจำคนแรก ขิม (นางสาวขิมขวัญ) เพื่อนสาวสายเม้าท์ตัวเล็กใส่แว่น สเปคหนุ่มๆ ในวิทยาลัยเลยแหละเพียงแต่เธอไม่สนใจใครเลย เธอชอบชีวิตโสดของตัวเองเป็นที่สุด และคนที่ขิมกำลังยืนคุยด้วยอยู่นั้นก็คือ ตั้ม (นาย ธนกร) หนุ่มสุดชิลที่วันไหนอยากมาเช้าก็เช้าเลย แต่ถ้าหากสายก็สายสุดๆ อีกทั้งยังเป็นหนุ่มเฟรนลี่รู้จักคนไปครึ่งวิทยาลัยล่ะคนนี้

"เพลินนน แกดูตื่นเต้นเกินไปป่ะ" ขิมแซวทันทีที่เห็นสีหน้าตื่นเต้นเกินเบอร์ของเพลิน

"ก็..นิดนึงอะนะ"

"ฉันอยากเห็นหน้าอาจารย์ใหม่เร็วๆ ล่ะเนี่ย ก็อาจารย์เมย์เล่นพูดไว้ซะฉันอยากรู้"

"เอ้าได้อาจารย์ใหม่ล่ะหรอ" ตั้มเอ่ยถามอย่างไม่รู้

"เอ้าฉันว่าฉันบอกในกลุ่มไปแล้วนะ"

"หรอวะ แล้วมึงไปรู้ได้ไง ตอนไหน"

"โอ้ยย มึงรู้อะไรบ้างเนี่ยมันไปช่วยงานอาจารย์เมย์ก่อนปิดเทอมมันเลยรู้ไง"

"หรอ"

"เออ" ขิมตอบเชิงใส่อารมณ์นิดๆ

หลังจากที่ทักทายกันเล็กน้อยรวมถึงปะทะฝีปากกันอีกนิดหน่อย พวกเพลินก็พากันเดินไปยังจุดประจำที่เป็นหน้าที่ไปแล้ว นั่นคือ การยืนเวรต้อนรับนักเรียนหน้าอาคาร

หัวใจของเพลินเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นรถของใครสักคนขี่รถเข้ามาในอาคารเรียนผ่านหน้าเธอไป เธอได้แต่คิดในใจ (คนนี้รึเปล่านะ.. หรือจะคันนี้ เอ๊ะหรือคนคนนั้นจะเป็นเขากันนะดูไม่คุ้นหน้า)

แต่แล้วเวลาก็ผ่านไปจนเริ่มสาย เสียงเพลงเรียกเข้าแถวดังขึ้นแล้ว รถก็ผ่านไปตั้งหลายคัน คนผ่านไปตั้งหลายคน ทั้งครูเก่าและนักเรียนใหม่ๆ แต่ก็ไม่มีใครที่ดูจะเป็น อาจารย์ภาษาอังกฤษคนใหม่ เลยแม้แต่น้อย

(หรือว่าเขาจะยังไม่มาวันนี้..?) เพลินคิดในใจ แล้วก่อนจะกรอกตามองนาฬิกา

(ขนาดวันแรกยังมาสายขนาดนี้ จะอยู่สอนได้จนจบเทอมจริงหรอ...อาจารย์เมย์พูดเวอร์ไปมั้งที่บอกไม่เหมือนใคร แต่คงไม่เหมือนจริงแหละไม่มีใครมาสายตั้งแต่วันแรกเหมือนเขาหรอก)

แต่เธอก็ยังไม่หมดหวัง เพราะวันนี้ต้องเดินเรียนหลายห้อง หลายตึก ยังไงก็ต้องเจอแน่ๆ เธอมั่นใจแบบนั้น

แต่จนแล้วจนรอด..วันทั้งวันก็ผ่านไป โดยที่เธอไม่ได้เห็นแม้แต่เงา

จนกระทั่งบ่ายกว่าๆ เข้าแล้ว ในขณะที่เพลินกำลังนั่งเรียนวิชาศิลปะการขายแบบเหม่อๆ ลอยๆ ก็ได้มีเสียงแจ้งเตือนจากอินสตาแกรมเด้งขึ้นมา

เป็นข้อความจากโตโต้ โตโต้คือเพื่อนสนิทอีกคนของเธอ ที่อยู่คนละปีกัน แต่ยังสนิทกันอยู่ดี

"มึงๆๆๆ มีเรื่องพีค"

เพลินที่เห็นข้อความของโตโต้ก็ได้รีบหยิบมาเปิดอ่านดู

"มีอะไร ไหน เล่า"

"มีเรื่องพีคว่ะ อาจารย์ภาษาอังกฤษคนใหม่อะอยู่ในตลาดบ้านเรา

"ห๊ะ"

"แถมไม่พอนะเขายังเป็นญาติกับเพื่อนเก่ากูอีก!?"

"เชี้ย..พีคจริง"

ทันทีที่เพลินอ่านข้อความจบ หัวใจของเพลินก็เต้นแรงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้...ไม่ใช่เพราะความคาดหวัง

แต่เพราะความรู้สึกที่ว่า อะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น

.

.

.

.

..

.

.

.

..

..

.

.

.

.

.

.

.

จบ