ระยะปลอดภัย

โปรดใช้สติในการอ่านเป็นการคิดขึ้นมาของนักเขียนเท่านั้น

บางอย่างอาจมีการอิงมาจากเรื่องจริงของนักเขียนแต่ส่วนใหญ่เป็นการมโนล้วนๆ

.

.

.

.

.

.

.

ณ ที่วิทยาลัยเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งอบอวลไปด้วยความวุ่นวายและเสียงหัวเราะของเหล่าเด็กๆ นักเรียน ซึ่งตอนนี้ทางวิทยาลัยได้เปิดรับอาจารย์สอนภาษาอังกฤษคนใหม่เนื่องจากว่าคนเก่าได้บรรจุไปเป็นข้าราชการที่ต่างจังหวัด ทำให้ตอนนี้ทางวิทยาลัยขาดคนสอน

แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีคนมาสมัครซะทีเดียวนะ แต่คนที่ได้ลองเข้ามาสอนก็ไม่มีใครทนอยู่ได้จนจบเทอมสักคน จึงเป็นที่กล่าวกันสนุกปากของเด็กๆ ในวิทยาลัยว่า

"ถ้าใครอยู่สอนพวกเรารอดได้จนจบเทอมนะ แทบอยากจะยกให้เป็นตำนานคนก่อนก็อยู่ไม่ถึงเทอม"

"เพลิน" หรือ "นางสาว เพลินพิชชา ศรีฤทัย" ที่แปลว่า ความสุขที่งดงาม

ถึงชื่อของเธอจะมีความหมายแบบนั้นแต่เธอกลับไม่รู้สึกตามความหมายของชื่อเลยตั้งแต่แม่จับเธอมาเรียนที่นี่

เพลินเป็นเด็กสาวผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นและอ่อนโยนและมักเป็นที่พึ่งพาของเหล่าเพื่อนๆ ในห้อง

กำลังนั่งเล่นอยู่ภายในห้องพักครูเนื่องจากว่าได้ถูกตามมาช่วยงานอาจารย์ที่ห้องพักครู ท่ามกลางกลิ่นกาแฟจางๆ และแฟ้มเอกสารตรงหน้าของเธอ

วันนั้น..อาจารย์เมย์ (อ.เมธาวี) อาจารย์สาวใจพี่เปรียบเสมอแม่และพี่สาวในคนคนเดียวกันของเพลิน เดินเข้ามาพร้อมกับถือมือถือแนบหู ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นขึ้นมา

"เพลิน! รู้ยังเราได้อาจารย์ภาษาอังกฤษคนใหม่แล้วนะ"

เพลินที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับหันขวับ หูผึ่งทันที

"จริงหรอคะอาจารย์ เขาจะเริ่มสอนวันไหนอะ พรุ่งนี้หรอ"

"เห็นว่าจะมาสอนเทอมหน้านะ แหม่จะให้สอนเทอมนี้ได้ไงเหลืออีกวันเดียวก็หมดเทอมแล้ว"

"แล้ว..หน้าตาเป็นไงคะ อายุเท่าไหร่แก่มั้ย ใจดีรึเปล่า จะทนสอนพวกหนูได้หรอคะ.." เพลินเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นพลางแอบกังวลเล็กๆ

อาจารย์เมย์ที่เห็นท่าทีที่ตื่นเต้นของเจ้าลูกศิษย์ตัวแสบก็หัวเราะออกมา

"ยังไม่รู้หรอก แต่ได้ข่าวว่า..ไม่เหมือนใครกับที่เคยเข้ามาแน่ๆ"

นับจากวินาทีนั้น เพลินก็เริ่มนับวันถอยหลังที่จะได้เจอกับอาจารย์คนใหม่ยิ่งอาจารย์เมย์พูดเปรยๆ ไว้ว่า "เขาไม่เหมือนใครแน่นอน" ก็ยิ่งทำให้เพลินอยากเจอเข้าไปใหญ่ว่าจะขนาดนั้นเลยหรอ ตอนนี้เพลินเฝ้ารอที่จะเจอเขาเหมือนเจ้าหญิงที่รอวันจะเจอเจ้าชาย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

จบ