บทที่ 3: ดาต้า หน้ากาก และซากความฝัน

สามวันหลังจากการประชุมครั้งแรก ห้องกระจกของต้นกลายสภาพเป็นวอร์รูม (War Room) ที่เต็มไปด้วยกระดานไวท์บอร์ด โพสต์อิทหลากสี และแก้วกาแฟที่ถูกทิ้งไว้ข้ามคืน บรรยากาศในห้องตลบอบอวลไปด้วยความเครียดที่ถูกกดทับไว้ใต้รอยยิ้มบางๆ แบบมืออาชีพ

แพรยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ เลเซอร์พอยเตอร์ในมือของเธอชี้ไปที่กราฟแสดงพฤติกรรมผู้บริโภค

“จาก Data ที่แพลตฟอร์มเราเก็บมาตลอดหกเดือนหลังสุด” แพรเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงฉะฉาน มั่นใจแบบคนที่คุ้นเคยกับการพิตช์งานกับนักลงทุน “อินไซต์ของคนไทยวัยทำงานตอนต้นถึงกลาง สิ่งที่พวกเขาโหยหาที่สุดไม่ใช่ ‘การพักผ่อน’ แต่คือ ‘การได้รับการยอมรับ’ (Recognition) ตัวเลขชี้ชัดเลยว่า ยอดเอ็นเกจเมนต์ของคอนเทนต์ที่โชว์ความสำเร็จ ไม่ว่าจะเป็นการซื้อบ้าน ซื้อรถ หรือเลื่อนตำแหน่ง สูงกว่าคอนเทนต์สายฮีลใจถึงสามเท่า”

แพรกดเปลี่ยนสไลด์ หน้าจอแสดงรูปภาพจำลองของป้ายโฆษณาที่ใช้ AI สร้างขึ้น เป็นภาพชายหนุ่มใส่สูทยืนพิงรถ EV คันหรู ท่ามกลางแสงไฟเมืองหลวง พร้อมสโลแกน ‘พุ่งทะยานสู่ความสำเร็จที่ใครก็ต้องมอง’

“นี่คือสิ่งที่คนส่วนใหญ่ต้องการ…ต้น” แพรหันไปทางเจ้าของห้อง “ภาพลักษณ์ที่บอกว่า ฉันรอดแล้ว ฉันก้าวข้ามเส้นความลำบากมาแล้ว ถ้าเราอยากขายรถคันละเกือบสองล้านในยุคเศรษฐกิจแบบนี้ เราต้องขาย ‘เครื่องมือยกระดับชนชั้น’ ไม่ใช่แค่ขายลมหายใจใหม่”

“มันดูปลอม”

เสียงทุ้มต่ำแทรกขึ้นมากลางปล้อง ปลายที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหมุนปากกาในมือ ดวงตาจ้องตรงไปที่กราฟบนหน้าจอโดยไม่มองหน้าคนพรีเซนต์

แพรชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มแบบบิสิเนสวูบหายไปจากริมฝีปากเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาประดับใหม่อย่างแนบเนียน “ปลอมตรงไหน ปลาย? ตัวเลขพวกนี้เก็บมาจากพฤติกรรมจริงของคนนับล้าน Data ไม่เคยโกหกนะ”

“Data ไม่โกหก... แต่คนเราโกหกเก่งครับคุณแพร” ปลายเอนหลังพิงพนักโซฟา “คุณเห็นยอดไลก์ ยอดแชร์ของคนที่โพสต์อวดความสำเร็จ แต่ Data ของคุณไม่ได้บอกว่า มีคนอีกกี่ล้านคนที่นั่งซึมเศร้าอยู่หน้าจอเพราะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนพวกนั้น แคมเปญนี้ชื่อ ‘ลมหายใจใหม่’ นะ ไม่ใช่ ‘เครื่องช่วยหายใจที่ต้องเหยียบหัวคนอื่นขึ้นไปสูด’ ”

“แพรไม่ได้บอกให้ใครเหยียบหัวใคร แพรแค่พูดถึงความเป็นจริง” น้ำเสียงของแพรเริ่มแข็งขึ้น แม้จะยังคงรักษาระดับความดังไว้เท่าเดิม “ในโลกความเป็นจริง คนที่อยู่รอดคือคนที่มีสถิติรองรับว่าสำเร็จ ไม่ใช่คนที่นั่งฝันลมๆ แล้งๆ ไปวันๆ แล้วปลอบใจตัวเองว่าฉันแค่ยังไม่ถึงเวลา... การสร้างโฆษณาที่บอกว่า ‘จงพอใจในสิ่งที่ตัวเองเป็น’ มันขายของไม่ได้หรอกค่ะปลาย มันเป็นแค่ข้ออ้างของคนที่ไม่ยอมวิ่งไปข้างหน้าต่างหาก”

ประโยคสุดท้ายของแพรเหมือนเข็มที่ทิ่มทะลุลงไปกลางรอยแผลเป็น ปลายรู้ดีว่านั่นไม่ใช่แค่การวิจารณ์ไอเดียงาน แต่มันคือการวิจารณ์ชีวิตเขาทั้งชีวิต ตลอดห้าปีที่เลิกกันไป แพรเลือกทางที่วัดผลได้ ทุกอย่างเป็นตัวเลขและผลกำไร ส่วนเขาคือคนที่เธอมองว่า ‘ไม่ยอมวิ่ง’

ริมฝีปากของปลายกระตุกยิ้ม เป็นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “ก็เพราะมัวแต่วิ่งตามตัวเลขนี่แหละมั้ง คนเราถึงได้กลวงขึ้นทุกวัน คุณแพรอาจจะชินกับการใช้ AI คำนวณความรู้สึกคน แต่โฆษณาที่ทัชใจคนจริงๆ มันต้องใช้หัวใจเขียน ไม่ใช่อัลกอริทึม... ของบางอย่างมันมีค่ามากกว่าแค่ผลกำไรระยะสั้นนะ”

“หัวใจงั้นเหรอ?” แพรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำให้คนฟังรู้สึกชาไปทั้งตัว “หัวใจมันจ่ายค่าไฟไม่ได้นะปลาย และมันก็ซื้อรถ EV คันนี้ไม่ได้ด้วย ถ้าปลายยังติดอยู่กับความโรแมนติกแบบยุคสิบปีที่แล้ว แพรว่าเราคงทำงานร่วมกันยาก”

“พอ! ทั้งคู่นั่นแหละ!”

ต้นที่นั่งเงียบอยู่นานกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังลั่น ทำลายบรรยากาศตึงเครียดที่แทบจะบีบคอคนในห้อง ต้นรีบปรับสีหน้า ยกมือขึ้นนวดขมับพยายามทำตัวเป็นผู้ไกล่เกลี่ย “ใจเย็นดิวะ พวกมึงนี่นะ... เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย กัดกันตั้งแต่สมัยเรียนยันทำงาน”

ต้นพยายามหัวเราะเพื่อกลบเกลื่อนรังสีอำมหิต แต่ไม่มีใครในห้องขำตาม

“กูเข้าใจที่แพรบอก ตัวเลขมันสำคัญ ลูกค้าชอบเห็นตัวเลข” ต้นพยายามหาทางลงแบบประนีประนอม ไม่หักหน้าใคร “แต่กูก็ชอบความลึกซึ้งแบบที่ปลายมันพูดนะ... บิว มึงว่าไงเงียบเชียว ในฐานะอาร์ตไดเรกเตอร์ มึงเห็นภาพงานนี้เป็นยังไง”

ทุกคนหันไปมองบิวที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง บิวไม่ได้มองหน้าจอโปรเจกเตอร์ หรือมองคู่กรณีทั้งสองคน เขากำลังใช้ดินสอ สเก็ตช์ภาพบางอย่างลงบนสมุดที่เย็บสันด้วยลวดอย่างใจเย็น

“กูเห็นคนเหนื่อย” บิวตอบสั้นๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมา

“คนเหนื่อย?” ต้นทวนคำ

“อืม... กูเห็นคนที่พยายามทำตัวว่าเก่ง พยายามทำตัวว่าไหว ทั้งที่ข้างในแม่งโคตรพัง” บิวหยุดดินสอ แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเพื่อนทีละคน “เหมือนพวกมึงตอนนี้ไง”

ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมห้องกระจกทันที มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าอุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศ คำพูดเรียบๆ ของบิวเหมือนมือที่กระชากหน้ากากที่ทุกคนสวมอยู่ออกมา แล้วตบหน้าพวกเขากลางสี่แยก

แพรเม้มริมฝีปากแน่นเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ขณะที่ปลายก้มลงมองมือตัวเองที่กำลังกำปากกาจนข้อขาว ส่วนต้น... ชายผู้เป็นหัวหน้าทีมและดูเหมือนจะมีอำนาจที่สุดในห้อง กลับลอบกลืนน้ำลายและซ่อนมือที่สั่นเทาของตัวเองไว้ใต้โต๊ะอย่างเงียบงัน

พวกเขาทั้งสี่คนมารวมตัวกันเพื่อสร้าง ‘ลมหายใจใหม่’ ให้กับคนทั้งประเทศ โดยที่ไม่รู้เลยว่า... ลมหายใจของพวกเขาเองกำลังจะหมดลงเรื่อยๆ