บทที่ 2: รอยยิ้มพลาสติก

โถงล็อบบี้ของอาคารสำนักงานใจกลางสุขุมวิทเย็นเฉียบจนบาดผิว ปลายยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกบานยักษ์ที่กรุผนังตั้งแต่พื้นจรดเพดาน เสื้อยืดสีดำที่ซักจนคอเริ่มย้วย กางเกงยีนส์ตัวเก่ง และรองเท้าผ้าใบที่ผ่านการลุยฝนมานับไม่ถ้วน ดูตัดกับพนักงานออฟฟิศที่เดินขวักไขว่ด้วยชุดสูทและเดรสแบรนด์เนมอย่างสิ้นเชิง

เขาล้วงหยิบบัตรประชาชนออกมาวางบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเพื่อแลกบัตรผู้มาติดต่อ พนักงานต้อนรับสาวส่งยิ้มตามมารยาท พลางยื่นบัตรแข็งสีเงินที่มีโลโก้เอเจนซี่ของ ‘ต้น’ ให้เขาพร้อมบัตรประชาชน

ขณะที่ก้าวเข้าไปในลิฟต์ความเร็วสูง ตัวเลขชั้นที่พุ่งทะยานขึ้นไปทำให้อาการหูอื้อกำเริบเบาๆ พร้อมกับความรู้สึกโหวงในช่องท้อง อายุสามสิบสี่ปีแล้ว... ปลายก้มมองบัตรประชาชนของตัวเองในมือ

การไม่มีบัตรพนักงานหมายถึงการไม่มีสวัสดิการใดๆ รองรับชีวิต เขาจำได้ดีว่าตัวเองเคยก้มหน้าก้มตาส่งเงินสมทบทุนมาตลอดในช่วงที่เคยทำงานประจำ ก่อนจะตัดสินใจลาออกเมื่อหลายปีก่อนเพื่อแสวงหาคำว่า ‘อิสระ’ แต่ตอนนี้ ความเป็นจริงเรื่องสิทธิการรักษาพยาบาลที่หายไป และเงินบำนาญชราภาพที่ดูริบหรี่ กลายเป็นเงาทะมึนที่คอยหลอกหลอนเขาทุกครั้งที่รู้สึกปวดหลังหรือป่วยไข้

ต่างจากคนที่อยู่บนชั้นสูงสุดของตึกนี้ พวกเขามีประกันสุขภาพกลุ่มระดับวีไอพี มีความมั่นคงที่มองเห็นได้เป็นรูปธรรม... มีสิ่งที่ปลายไม่มี

ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 42 เผยให้เห็นออฟฟิศเอเจนซี่ที่ถูกตกแต่งในสไตล์ลอฟต์ผสมผสานกับความมินิมอล โลโก้บริษัททำจากเหล็กดัดรมดำโดดเด่นอยู่กลางผนังปูนเปลือย ปลายเดินตามเลขาฯ สาวเข้าไปยังโซนด้านในสุด ที่ซึ่งห้องกระจกขนาดใหญ่ถูกกั้นไว้เป็นอาณาจักรส่วนตัวของ Executive Creative Director

“เชิญค่ะ บอสรออยู่ด้านในแล้ว” เลขาฯ ผายมือ

ปลายผลักประตูเข้าไป แอร์ในห้องนี้เย็นเยียบกว่าข้างนอกเสียอีก กลิ่นกาแฟคั่วอ่อนลอยแตะจมูก บนโซฟาหนังสีน้ำตาลคาราเมลตรงมุมห้อง มีชายสองคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“ไอ้ปลาย! ทางนี้โว้ย”

ต้นลุกขึ้นยืนต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มเดียวกับที่ปลายเห็นในเฟซบุ๊กเมื่อคืน ต้นอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมปลดกระดุมบน ดูดีแบบไม่ได้ตั้งใจ ทว่าใต้ดวงตาที่เคยสดใสกลับมีรอยคล้ำจางๆ ที่คอนซีลเลอร์ก็ปิดไม่มิด และปลายนิ้วที่ถือแก้วกาแฟนั้นสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวเองก็คงไม่รู้ตัว

“ออฟฟิศมึงอลังการฉิบหาย สมฐานะท่าน ECD” ปลายแกล้งชกไหล่เพื่อนเบาๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูร่าเริงและเป็นกันเองที่สุด

“ก็แค่หัวโขนแหละวะ เหนื่อยจะตายห่า” ต้นหัวเราะรับ ก่อนจะพยักพเยิดไปทางผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่บนโซฟา “มึงดูนี่ ใครเสด็จลงมาจากดอย”

บิว... เจ้าของโฮมสเตย์ที่เชียงใหม่ นั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น เขาสวมเสื้อฝ้ายย้อมคราม กางเกงผ้าลินินทรงหลวม และรองเท้าแตะหนัง ถักผมเปียเส้นเล็กๆ ไว้ที่ท้ายทอย บิวยังคงมีแววตาที่สงบและเชื่องช้า ขัดแย้งกับจังหวะชีวิตของกรุงเทพมหานครโดยสิ้นเชิง

“ไงมึง ไม่เจอกันนานเลยนะ” บิวยิ้มบางๆ รอยยิ้มของเขาดูจริงใจที่สุดในห้องนี้ แต่มันกลับทำให้ปลายรู้สึกหงุดหงิดลึกๆ อย่างบอกไม่ถูก ความสงบของบิวเหมือนกระจกที่สะท้อนให้เห็นความว้าวุ่นในใจของคนอื่น

“นึกว่าจะตัดขาดโลกโซเชียล ไปปลูกผักกินเองถาวรซะแล้ว” ปลายแซว แทรกร่างลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม “ลมอะไรหอบมึงลงมาวะ”

“ต้นมันโทรไปตื๊อสามรอบ บอกว่าโปรเจกต์นี้ถ้าไม่ใช่อาร์ตไดเรกชั่นแบบกู งานไม่รอดแน่” บิวตอบเรียบๆ ก่อนจะจิบชาเปปเปอร์มินต์ในแก้วเซรามิกที่พกมาเอง “อีกอย่าง... โฮมสเตย์กูช่วงนี้โลว์ซีซั่นพอดี ลงมาหาค่าซ่อมหลังคารั่วหน่อยก็ดี”

“พูดซะกูดูแย่เลยนะไอ้บิว” ต้นหัวเราะร่วน แต่แววตาไม่ได้ขำตาม “แต่งานนี้กูต้องการพวกมึงจริงๆ... ขาดแค่อีกคนเดียว”

พูดไม่ทันขาดคำ ประตูห้องกระจกก็ถูกผลักเปิดออก เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังเป็นจังหวะหนักแน่น มั่นใจ และคุ้นเคยจนปลายรู้สึกชาวาบไปทั้งแผ่นหลัง

“ขอโทษทีที่สาย พอดีแพรติดประชุมบอร์ดเพิ่งเสร็จ”

แพรก้าวเข้ามาในห้อง เธอสวมชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบสีเบจ ผมซอยสั้นประบ่าดูโฉบเฉี่ยว ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีส้มอิฐขยับยิ้มทรงเสน่ห์แบบฉบับนักธุรกิจหญิงรุ่นใหม่ กลิ่นน้ำหอม Jo Malone กลิ่นเดิมที่ปลายคุ้นเคยเป็นอย่างดีเมื่อห้าปีก่อนลอยมาเตะจมูก ทว่าแพรในวันนี้ไม่ใช่เด็กสาวที่เคยนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและร้องไห้เรื่องงานกับเขาอีกต่อไปแล้ว เธอคือ Founder ที่ประสบความสำเร็จ ผู้หญิงที่ยืนอยู่บนยอดเขา ขณะที่ปลายยังคงตะเกียกตะกายอยู่ตรงตีนดอย

ปลายเกร็งตัวขึ้นโดยอัตโนมัติ เขาสบตาแพรชั่ววินาที ก่อนที่ทั้งคู่จะเลือกสวมหน้ากาก ‘อดีตคนรักที่เลิกกันด้วยดี’ พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“ไงแพร สวยขึ้นเป็นกองเลยนะท่านประธาน” ปลายทักทาย รอยยิ้มของเขาถูกประดิษฐ์ขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ

“ปลายก็เหมือนกัน... ดู ‘อิสระ’ เหมือนเดิมเลยนะ” แพรตอบกลับ รอยยิ้มของเธอไม่ได้ลดลง แต่น้ำเสียงที่เน้นย้ำคำว่าอิสระกลับคมกริบราวกับมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในปลอกกำมะหยี่

ต้นรีบตบมือหนึ่งครั้งเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัดที่เริ่มก่อตัวขึ้น “เอาล่ะ ในเมื่อครบ ‘สี่ทิศ’ แล้ว กูจะเข้าเรื่องเลยละกัน”

ต้นเดินไปที่จอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้อง กดรีโมตเพื่อเปิดสไลด์หน้าแรก โลโก้ของแบรนด์รถยนต์สัญชาติญี่ปุ่นที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศปรากฏขึ้นบนจอ

“แคมเปญเปิดตัวรถยนต์ EV ซีรีส์ใหม่ของปีหน้า งบการตลาดเฉพาะเฟสแรกคือหนึ่งร้อยยี่สิบล้านบาท...” ต้นกวาดสายตามองเพื่อนทั้งสามคน “เรามีเวลาเตรียมพิตช์งานสองอาทิตย์ คู่แข่งคือเอเจนซี่ท็อปทรีของประเทศทั้งหมด และโจทย์ที่ลูกค้าให้มามีคำเดียว...”

ต้นกดเปลี่ยนสไลด์ บนหน้าจอมีตัวหนังสือสีขาวบนพื้นดำเขียนว่า: 'A New Breath for Thai People' (ลมหายใจใหม่ของคนไทย)

“ลูกค้าต้องการให้รถรุ่นนี้ไม่ใช่แค่ยานพาหนะ แต่เป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นใหม่ เป็นความหวังของคนที่กำลังดิ้นรนในเศรษฐกิจแบบนี้” ต้นอธิบาย “แพร... กูอยากได้ดาต้าจากแพลตฟอร์มของมึงมาแบคอัปอินไซต์คนไทยวัยทำงาน บิว... กูต้องการวิชวลที่ฉีกจากโฆษณารถตระกูลเดิมๆ ที่เน้นโชว์สมรรถนะ ให้มันดูมีความเป็นมนุษย์ที่สุด”

“แล้วกูล่ะ?” ปลายถามขึ้นมากลางปล้อง

ต้นหันมามองหน้าปลาย นัยน์ตาของเขาทอประกายบางอย่างที่ปลายอ่านไม่ออก “กูต้องการก๊อปปี้จากมึง... ก๊อปปี้ที่จะกระชากใจคนไทยที่กำลังเหนื่อยล้า ก๊อปปี้ที่บอกเขาว่า การพยายามมีชีวิตรอดในประเทศนี้มันคุ้มค่า”

ปลายแค่นยิ้มในใจ การพยายามมีชีวิตรอดมันคุ้มค่าอย่างนั้นหรือ?

“งานสเกลนี้... ถ้าชนะ พวกมึงทุกคนจะได้เครดิตที่ใหญ่ที่สุดในชีวิต” ต้นทิ้งท้าย “ว่าไงวะ เรามาทำเหมือนตอนทำโปรเจกต์จบเมื่อสิบปีที่แล้วกันไหม?”

ไม่มีใครตอบรับในทันที แพรจ้องมองตัวเลขงบประมาณบนหน้าจอด้วยดวงตาที่วูบไหวราวกับคนกระหายน้ำ บิวมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกดูท้องฟ้าขมุกขมัวของกรุงเทพฯ ส่วนปลาย... เขามองหน้าเพื่อนแต่ละคน มองเห็นรอยยิ้มที่เคลือบฉาบอยู่บนใบหน้า รอยยิ้มที่บอกว่าทุกคนพร้อมจะลุย รอยยิ้มที่ซ่อนความอ่อนแอและความล้มเหลวของตัวเองไว้อย่างมิดชิด

“เอาดิ” ปลายเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ “กูก็อยากรู้เหมือนกันว่า ลมหายใจใหม่... มันหน้าตาเป็นยังไง”

ในห้องสี่เหลี่ยมที่ถูกแช่แข็งด้วยเครื่องปรับอากาศ การรวมตัวของกลุ่มสี่ทิศได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ภายใต้ความปรารถนาดีที่ฉาบหน้า ไม่มีใครรู้เลยว่าระเบิดเวลาของแต่ละคนได้เริ่มเดินถอยหลังแล้วอย่างเงียบเชียบ