บทที่ 9

เวลาล่วงเข้ายามอิ๋น[1]เกาเฟิงเหยียนยังคงไม่อาจข่มตาหลับ เขากลับไปเปลี่ยนชุดแล้ววกกลับมายังห้องพักของหญิงสาว อีกไม่ถึงชั่วยามฟ้าก็จะสาง ตัวเขาเองต้องเข้าร่วมประชุมเช้าในราชสำนัก

มองดูใบหน้าหลับใหลของหญิงสาวบนเตียง สีหน้าของนางดีขึ้นมาก ไม่ซีดเซียวจนน่าหวั่นใจเช่นในคราแรกที่พานางกลับมาถึงจวน

คิดถึงระหว่างเดินทางนางฝันร้ายและละเมอออกมาด้วยท่าทีหวาดกลัว ในใจของเขาพลันรู้สึกห่วงกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ปลายนิ้วไล้ลงไปยังข้างแก้ม พร้อมกับปัดปอยผมออกจากข้างแก้มให้หญิงสาว ตอนนี้ไข้ลดลงมากแล้ว อีกไม่ช้าคิดว่านางคงจะตื่นขึ้นมาเพราะบาดแผลที่เท้าเป็นแน่

“คอยดูนางเอาไว้หากนางตื่นให้นางดื่มน้ำแกงที่ตุ๋นเอาไว้ ถ้านางถามถึงข้าให้บอกว่าไม่นานข้าจะกลับมา” เขาเองก็ไม่แน่ใจว่านางจะจดจำเรื่องทุกอย่างได้

“ยังมี...อย่าให้นางก้าวลงจากเตียง ระวังแผลที่เท้าทั้งสองข้างของนางให้ดี”

“เจ้าค่ะ”

สาวใช้สองคนรับคำ ก่อนมองผู้เป็นนายเดินออกไป พวกนางมองหน้ากันก่อนยิ้มอย่างมีนัย นับจากถูกซื้อตัวเข้ามาทำงานในจวนมหาเสนาบดี นายท่านของจวนก็ไม่เคยพาสตรีใดเข้ามาพำนัก ทั้งยังไม่มีท่าทีจะแต่งนายหญิง วันนี้พาสตรีงดงามกลับมาทั้งยังมีท่าทีเป็นห่วงเป็นใย เช่นนี้จะให้พวกนางคิดเป็นอื่นได้หรือ

ยิ่งดูจากการกำชับอย่างละเอียด ท่าทีสนิทสนมที่ทั้งสองคนมีต่อกันในยามที่พาคนเจ็บกลับมา ก็ยิ่งพานให้ผู้อื่นคิดไปไกล

ท่านมหาเสนาบดีถึงกับไม่ยอมให้บุรุษใดเข้าใกล้สตรีผู้นั้น เว้นแต่ท่านหมอฝาน...

การประชุมเช้าจบลงท่ามกลางความสงสัยของขุนนางมากมาย เนื่องจากวันนี้ท่านมหาเสนาบดีมีท่าทีเคร่งขรึมยิ่งนัก คนที่ไม่สนิทสนมถึงกับไม่กล้าชวนสนทนา ผู้ที่คุ้นเคยกลับประหลาดใจยิ่งที่เห็นเขาเป็นเช่นนี้ กระนั้นผู้ที่มองออกถึงกับไม่อาจอยู่เฉย

“ท่านมหาเสนาบดี ดูเหมือนท่านจะเหน็ดเหนื่อยเกินไปกระมัง” ทันทีที่ได้อยู่กันตามลำพัง ฉีหย่งเฟิ่งก็ไม่รีรอที่จะถามไถ่ “ได้ข่าวว่าการไปหนี่ว์ซานครั้งนี้ ท่านไม่ได้กลับมามือเปล่าจริงหรือไม่”

“ดูเหมือนแม้แต่เรื่องในจวนของกระหม่อมคนของฝ่าบาทก็ยังสามารถมองทะลุกำแพงเข้าไปได้”

“ไม่ต้องมาประชดเรา เราได้ข่าวว่าเมื่อคืนท่านให้คนไปเรียกท่านหมอฝานกลางดึก เทพแห่งคำทำนายคงไม่ทำให้ท่านต้องกลับหนี่ว์ซานท่ามกลางพายุหิมะ เพียงเพื่อให้ท่านไปตากหิมะเล่นกระมัง”

เกาเฟิงเหยียนได้ยินก็ถอนหายใจออกมา “ฝ่าบาท”

“เรารู้แล้ว ท่านไม่ต้องย้ำ” ฉีหย่งเฟิ่งถอนหายใจออกมา

“ท่านไม่ใช่ไม่รู้ว่าเราเองก็ลำบากใจ แต่หากเทียบกันแล้วให้นางแต่งให้ท่าน ย่อมดีกว่าแต่งนางไปไกลถึงเผ่าซานทางเหนือ”

เกาเฟิงเหยียนไม่ได้กล่าวอะไรออกมาเพียงมีใบหน้าเรียบเฉย เรื่องนี้ทำให้ฉีหย่งเฟิ่งหนักใจจริงๆ องค์หญิงเฟิ่งเซียนน้องสาวของเขาหลงรักเกาเฟิงเหยียนมานาน

แรกๆ เขาไม่สนับสนุน เพราะเสียดายขุนนางดีมีฝีมือเช่นเกาเฟิงเหยียน มาบัดนี้ตระหนักดีว่าอีกฝ่ายวางแผนจะกลับหนี่ว์ซาน

คิดๆ ดูแล้วยกน้องสาวให้เกาเฟิงเหยียนเสียแต่แรก แม้ไม่อาจมีเขาข้างกายในฐานะขุนนาง แต่ก็สามารถรั้งเขาเอาไว้ในเมืองหลวง

“กระหม่อมไม่คู่ควร”

“ท่านเอาแต่พูดเช่นนี้ ไม่นึกถึงคนที่จริงใจต่อท่านเลยหรือ เรา...”

“ฝ่าบาท รัชทายาทเผ่าซานแอบมาเยือนแคว้นฉีหลายครั้ง หมายพระทัยในตัวองค์หญิงอย่างจริงใจ เผ่าซานเองก็เป็นเมืองหน้าด่านสำคัญของแคว้นเรา การเสกสมรสเชื่อมไมตรีอย่างไรก็เป็นผลดีมากกว่าเสีย”

“ท่าน...” ฉีหย่งเฟิ่งขมวดคิ้วก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อมองเห็นใบหน้าเรียบเฉยเย็นชาของมหาเสนาบดีที่ช่วยงานเขามาโดยตลอด

เขารู้ดีว่าเกาเฟิงเหยียนเห็นบ้านเมืองมาก่อนเป็นสำคัญ ตระหนักดีเสมอมาว่าอีกฝ่ายไม่เคยมีใจให้องค์หญิงเฟิ่งเซียน

“คนที่ท่านพากลับมา นางอาการเป็นเช่นไรบ้าง”

“ไม่ร้ายแรงพ่ะย่ะค่ะ”

“นางใช่เทพธิดาหนี่ว์ซานแน่หรือ”

“ยังไม่ทราบเกล้าฯ พ่ะย่ะค่ะ นางยังคงไม่ได้สติตอนที่กระหม่อมออกมาจากจวน”

“ความจริงแล้วเราเองก็รู้ว่าเพราะเหตุใดเทพแห่งคำทำนายให้ท่านเดินทางไปยังหนี่ว์ซาน เพียงแต่...เรายังคงมีหวังว่าท่านจะรับเฟิ่งเซียนเอาไว้อีกคน เฮ้อ...ท่านกลับไปเถิด”

มองดูม่านกั้นปักลายกระเรียน ฉีหย่งเฟิ่งได้แต่ปล่อยมหาเสนาบดีไป

“กระหม่อมทูลลา”

แม้ในยามที่มหาเสนาบดีหนุ่มจากไปแล้ว ฮ่องเต้ก็ยังคงทอดพระเนตรตรงไปยังม่านกั้น แม้ตระหนักดีว่าเบื้องหลังนั้นคนที่เคยยืนอยู่ได้จากไปแล้วเช่นกัน

“เฟิ่งเซียน รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่มีใจเหตุใดเจ้ายังคงดันทุรังจะได้ยินกับตัวเองเช่นนี้”

ทางเดินทอดยาวท่ามกลางดอกเหมยงดงามท้าทายหิมะขาวโพลน บัดนี้มีเงาร่างของคนสองคนยืนนิ่งอยู่คนละปลายเส้นทาง

[1] ยามอิ๋น ช่วงเวลาตีสามถึงตีห้า