บทที่ 1

บทที่ 1 คุณชายใหญ่

          ‘ลูกชายลุงต้นอายุสี่สิบสาม สี่สิบสาม ไม่ใช่สิบสาม’

คำถามเกิดขึ้นในใจ พร้อมทั้งใบหน้างอง้ำของคนตรงหน้าทำให้ ‘ราม โช‍ติ‍ภิวรรธ’ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลรู้ว่าหลานสาวคงไม่อยากย้ายงาน

“ลุงต้น แบมไม่อยากไป” คนโดนย้ายที่ทำงานแบบสายฟ้าฟาดต่อต้านโดยการทำหน้างอคอหักเหมือนปลาทูแม่กลอง

หากว่าเป็นเมื่อสามเดือนก่อนหน้านี้เธอคงยินดีไม่น้อยที่ได้ย้ายงานและเงินเดือนขึ้นอีกด้วย แต่ต้องไม่ใช่เวลานี้สิ เวลาที่เธอกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับหนุ่มข้างห้อง

ใช้สุภาษิตนี้ได้ไหม ‘เข้าด้ายเข้าเข็ม’ คงได้แหละ

“ถือว่าลุงขอนะลูก ช่วยไปดูหลานให้ลุงหน่อยนะ”

ผู้เป็นลุงทำหน้าเศร้า ส่งแววตามาอย่างขอความเห็นใจ บุษกรพยายามหันหน้ามองทางอื่น ไม่อยากจะตกหลุมพรางผู้เป็นลุง

รามเองก็ไม่อยากบังคับหลานที่รักประดั่งลูกสาวคนนี้เลย หากแต่ความห่วงหลานแฝดก็มีมากล้น

“ลุงต้นอะ แบมกำลังจะจีบหนุ่มอะ ถ้าลุงย้ายแบมหนีหนุ่มเมื่อไหร่แบมจะได้แฟน”

นี่คือเหตุผลหลักของคนไม่อยากย้าย

บุษกรผู้ตั้งใจเรียนตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อแม่ พี่ชายบอกว่าไงนะ อ๋อ...พวกท่านบอกว่าตั้งใจเรียนก่อนอย่าเพิ่งมีแฟนเวลานี้

เด็กดีผู้เชื่อฟังพ่อแม่มาโดยตลอดเชื่ออย่างไม่ต้องสงสัยและคิดว่าเดี๋ยวเวลาจะพาแฟนมาเอง

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ใกล้แล้ว

ใกล้ได้แฟน?

ใกล้ขึ้นคานต่างหาก อีกไม่ปีเธอจะอายุสามสิบ สามสิบที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง

อีกนิด...อีกนิดจะตันแล้ว

รู้อะไรไม่เท่ารู้งี้ 

รู้งี้...จะมีแฟนก่อนแล้วค่อยตั้งใจเรียน

แต่เวลานี้ก็ใกล้ที่ความหวังจะเป็นจริงแล้ว เพราะเวลานี้เธอกำลังโลกเป็นสีชมพูเพราะหนุ่มข้างห้องคนนั้น

คนที่มีผมสีน้ำตาลทองเข้ม มีจมูกเป็นสันได้รูป ผิวขาวอมชมพู แม้แต่นอกร่มผ้ายังอมชมพูขนาดนั้น ข้างในคงไม่ต้องพูดถึงว่าจะอมชมพูขนาดไหน

ซิกซ์แพ็กยังไม่ได้เห็น มัดกล้ามนอกจากแขนท่อนล่างส่วนอื่นเธอก็ยังไม่ได้เห็น ไม่ได้จับ เวลานี้ลุงต้นจะย้ายเธอไปอยุธยาเนี่ยนะ

ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด

‘หนุ่มข้างห้อง’ แค่คิดแก้มคุณหมอสาวก็ร้อนผ่าว ไม่อยากจะคิดเลยถ้าเธอย้ายไปอยู่อยุธยาแล้วหนุ่มข้างห้องของเธอล่ะ

หนุ่มข้างห้องจะทำอย่างไร จะมีใครมาหลงรัก จะมีใครมาใส่ใจคอยแอบมอง เธอกับเขาใส่บาตรร่วมขันกันมาแล้วจะแยกจากกันได้อย่างไร  

ลูกเฮียไม่ใช่ลูกเธอสักหน่อย ทำไมต้องให้เธอไปดูแล

“ตอนนั้นแบมจมน้ำก็เฮียวัชนะที่ช่วยขึ้นจากน้ำ ไม่มีเฮียคงไม่มีเราวันนี้” เสียงคุ้นเคยทำให้บุษกรต้องหันไปมอง

บุษบาผู้เป็นแม่ของเธอเอง จังหวะได้มาก เข้ามาได้จังหวะสุด ๆ

“อ้าว! บุษมาได้ยังไง”

ปลอมมากลุงต้น! หมอแบมกลอกตามองบน

แม่เธอจะขึ้นมาถึงบนนี้ได้อย่างไร ถ้าหากไม่มีใครเชิญมา อีกอย่างปกติแม่อยู่เชียงใหม่ไม่ได้อยู่แถวนี้ไอ้ที่ว่าบังเอิญแวะมายิ่งเป็นไปไม่ได้

“แบมเป็นไงบ้างลูก” อีกเสียงที่คุ้นเคย และน่าจะเป็นคนที่พาแม่เธอขึ้นมาถึงห้องท่านผู้อำนวยการ

แม่มาสหรือมัทรีพี่สาวของแม่เธอและป้าแท้ของคุณหมอแบมนั่นแหละ 

เล่นใหญ่ เล่นกันเป็นทีม

“แม่อะ ทำไมต้องทวงบุญคุณ เฮียวัชยังไม่เคยทวงเลย” คนโดนทวงบุญคุณหน้าหงิกหน้างอ แต่แขนก็ยังโอบรอบเอวมารดาอย่างแสนคิดถึง

“พี่ไม่ทวงเราก็ต้องยิ่งเกรงใจสิ” บุษบาปรามลูกสาว คนเป็นลูกสาวได้แต่ปั้นปาก ทำตัวไม่น่ารักจนคนเป็นแม่ต้องบิดปากเล็ก ๆ นั่นอย่างหมั่นไส้

“แต่แบมกำลังจีบหนุ่มอยู่ หนุ่มข้างห้องอะ แล้วไปอยู่โน่นจะได้จีบไหม งือ แม่กับลุงใจร้าย”

บุษกรเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า ในเมื่อทุกคนเล่นใหญ่ เธอก็ต้องเล่นใหญ่เช่นกัน นอกจากนี้คนเป็นสู‍ติ‍นรีแพทย์ถึงกับลงมือปล่อยโฮราวกับว่าตัวเองเป็นเด็กสิบขวบ 

คนโดนบังคับแกล้งปล่อยโฮแอบมองซ้ายมองขวาที  จำได้ว่าครั้งที่เป็นเด็กร้องไห้ทีไรมีแต่คนรุมเอาอกเอาใจ

แต่รอบนี้ทำไมไม่มีใครเห็นใจเธอเลยนะ ทุกคนเอาแต่ส่ายหน้าเอือมระอากับนิสัยเด็ก ๆ ของเธอ

“ชื่ออะไร” คำถามของท่านผู้อำนวยการทำคนโดนถามงง แต่ก็ยอมตอบไปแต่โดยดี

“บุษกรค่ะ”

“ลุงหมายถึงชื่อผู้ชายที่เราชอบ” รามถึงกับต้องกุมศีรษะกับคำตอบของคุณหมอ นี่จบหมอจริงไหม 

“อ๋อ ก็ลุงต้นไม่บอกว่าถามชื่อใคร แบมก็นึกว่าถามชื่อแบม ตกลงถามชื่อผู้ชายที่แบมชอบใช่ไหมคะ”

“ใช่”

“ไม่รู้ค่ะ” บุษกรตอบหน้าซื่อ ทำคนฟังทั้งสามแทบกุมขมับ เป็นเดือดเป็นร้อนไม่ยอมย้ายที่ทำงานเพราะผู้ชายที่ยังไม่รู้จักชื่อ

“ไหนบอกว่าจีบอยู่ไง”

“แบมบอกว่ากำลังจีบค่ะ กำลังจีบ หมายความว่าต้องค่อยเป็นค่อยไป เนี่ยแบมแอบมองเขามาสองเดือนแล้ว เดือนหน้าคิดว่าจะรู้ชื่อแล้ว”

คนกำลังจีบหนุ่มตาเป็นประกายด้วยความสุข นี่ใช่ไหมเขาเรียกความรัก แค่เห็นประตูห้องก็ชื่นใจ เรื่องที่เธอกับเขาใส่บาตรร่วมขันเธอจะไม่ยอมบอกผู้ใหญ่หรอก

ขอเก็บเป็นความปลื้มปริ่มของเธอเอง

“ความรักแบมกำลังก้าวหน้า ทำไมแม่ ป้า ลุงต้องขัดขวางความรักของแบมด้วย ใจร้ายที่สุดเลย”