บทที่ 2

คนมีความรักแต่ยังไม่รู้จักชื่อของผู้ชายที่เธอจะจีบยังคงตัดพ้อ รักกำลังจะรุ่งแต่มีหมู่มารมาผจญ

“หมอแบมชื่อยังไม่รู้จักเลย” บุษบาเหนื่อยใจกับลูกสาว

“ก็แบมกำลังจะรู้จักนี่ไงคะ อีกนิดเดียวจะได้รู้จักแล้ว ถ้าลุงต้นไม่ย้ายงานแบมก่อน”

คนกำลังจะรู้จักผู้ชายทำปากเบะ

“เอาเถอะ ๆ เดี๋ยวลุงจะจัดการให้เขาคนนั้นที่เราไม่รู้จักชื่อให้ไปทำงานใกล้ ๆ เราเอง รับรองว่าถึงเวลานั้นเราจีบได้เต็มที่เลย”

รามตัดบทเดี๋ยวเขาให้ปรมะไปจัดการสืบเรื่องหนุ่มที่บุษกรแอบชอบจากนั้นก็ซื้อตัวมาทำงานบริษัทในเครือโช‍ติ‍ภิวรรธและหาตำแหน่งที่ไปทำงานอยู่อยุธยา เรื่องแค่นี้มันจะไปยากอะไร

หลังจากนั้นเขาจะเสนอที่พักข้างห้องกับหลานสาวเอง เรื่องจะได้จบ ๆ

“คุณลุงรับปากแล้วนะคะ” บุษกรตาเป็นประกาย เธอใช้มือปาดคราบน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงออกอย่างมีจริต 

“เออ รับปาก”

“ถ้าทำไม่ได้ขอให้ป้ามาสไม่รัก”

“ยายแบม” บุษบาถึงกับต้องปรามลูกสาว ดื้อและซนไม่มีใครเกินลูกคนนี้

“ไปเก็บของได้แล้ว ส่งไลน์บอกหมายเลขห้องของผู้ชายที่หมอแบมจะจีบมาให้ลุงด้วย”

“ได้ค่ะ รักลุงต้นที่สุด”      

สามเดือนผ่านไป

สามเดือนเหมือนสามปี ผู้ชายที่ลุงของเธอบอกว่าจะพามาอยู่ห้องข้าง ๆ ไม่เห็นแม้แต่เงา ไม่ใช่แค่เงาผู้ชายนะ เงาใครสักคนก็ไม่เห็น

ห้องที่ปิดเงียบ รอคอยการมาของใครสักคน ใครสักคนที่บุษกรคิดว่าจะมาในอีกไม่ช้า เฝ้านับคืนนับวัน ยิ่งคิดยิ่งเสียใจไม่รู้ว่าป่านนี้หนุ่มข้างห้องของเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง

“ขอให้ป้ามาสไม่รัก ลุงต้นขี้จุ๊” คนรอผู้ชายมาให้จีบบ่นแล้วบ่นอีก เพราะทนรอไม่ไหวทำให้สุดสัปดาห์ในวันหนึ่งเธอกลับมายังคอนโดเดิม

พยายามมองหาหนุ่มข้างห้อง แนบหูกับประตูห้องเพื่อรอใครสักคนเปิดประตูออกมาหากแต่เธอกลับไม่เจอใครเลย

มาถึงที่เก่าก็ยังไม่ได้เจอหนุ่มข้างห้อง เวลานี้เธอจะไปหาเขาได้จากที่ไหนกัน อยากจะร้องไห้ อยากจะถามนิติบุคคล

ถามแล้วนิติฯ คงไม่บอกเพราะนั่นคือความลับของลูกค้า อีกอย่างเธอจะกลายเป็นพวกส‍ตอล์กเกอร์ไปเลย เสียภาพพจน์คุณหมอสาวผู้แสนดีหมดเลยน่ะสิ

เวลานี้คงทำได้อย่างเดียวเวลานี้คือทำใจ

“กามเทพเจ้าขา บังเอิญตั้งสามครั้งแล้วขอบังเอิญอีกสักครั้งได้ไหมคะ”

อดตัดพ้อกับท่านกามเทพไม่ได้ ในเมื่อท่านแผลงศรรักแล้วทำไมไม่ทำหน้าที่ให้จบให้สิ้น

ทิ้งกันกลางทางแบบนี้ไม่ดีเลย เธออุตส่าห์ทำความดี ด้วยการสนับสนุนความรักของพี่ชายใหญ่อย่างอวัช

ทำไมผลบุญไม่ส่งผลทำให้ความรักของคนอย่างหมอแบมสมหวังบ้าง ฟ้าช่างไม่ยุติธรรม

ปั้นปากอย่างไม่สบอารมณ์กับท่านกามเทพและหนุ่มข้างห้อง ไม่ใช่เขาย้ายที่ทำงานแล้วหรือเปล่านะ

เวลาสามเดือนเพียงพอให้คนเราย้ายที่ทำงานเลยเหรอ เออแต่ว่าเธอก็ย้ายเพียงไม่กี่วันเอง

ในหัวของบุษกรคิดวนเวียนหลายต่อหลายรอบ โทร.หาผู้เป็นลุงผู้ให้คำมั่นสัญญาได้รับคำตอบว่า

“ลุงให้ปลื้มจัดการแล้วรออีกนิด” จัดการอย่างไร ไร้ประสิทธิภาพ

บุษกรเบะปากกับคำแก้ตัวของผู้เป็นลุง มุมปากแปรเปลี่ยนจากการเบะเป็นยิ้มกริ่ม เมื่อเห็นข้อความแจ้งยอดเงินเข้าบัญชีออมทรัพย์ 

สองแสนบาทถ้วน เข้าบัญชีเมื่อหนึ่งวินาทีก่อนหน้านี้

“ก็ลุงต้นช้าเองก็ต้องจ่ายค่าปรับ”

ความผิดหวังและเสียใจถูกทดแทนด้วยค่าปรับในราคาไม่น้อย เมื่อคุณลุงของเธอทำไม่ได้ตามสัญญา

คนอย่างหมอแบมใครจะมารับปากไปทั่วไม่ได้หรอกนะ ถ้าตามกำหนดแล้วทำไม่ได้ก็ต้องจ่ายค่าปรับ เวลาเป็นเงินเป็นทอง โดยเฉพาะเวลาที่จะได้ผู้ชาย

สัญญาของรามกับบุษกรคือถ้าภายในสามเดือนไม่สามารถพาผู้ชายข้างห้องในกทม.ไปอยู่ข้างห้องที่กรุงศรีไม่ได้ รามต้องจ่ายค่าปรับ

ถ้าลุงต้นไม่ยอมจ่ายเธอบอกว่าจะฟ้องมัทรีหรือป้ามาส ไม่ให้ป้าของเธอรักลุงต้นอีกต่อไป

คนรักเมียหลงเมียอย่างลุงต้นมีเหรอจะเลือกทางให้ความรักของเขาร้าวฉานเพราะอย่างนั้นเขาจึงหาทางออกด้วยเงินอย่างที่โอนเข้าบัญชีให้บุษกร

เสียเงินไม่ว่าแต่เมียไม่รักไม่ได้ นั่นคือสโลแกนของผู้ชายในตระกูล ‘โช‍ติ‍ภิวรรธ’

คนได้รับค่าปรับจำนวนสองแสนบาทยกโทรศัพท์มือถือที่เปิดแอปธนาคารค้างไว้ ขึ้นมาจุ๊บสองสามครั้ง กลิ่นเงินนี่ช่างหอมหวานเสียจริง 

ผู้ชายก็อยากจีบแต่ถ้าไม่มาให้จีบ เงินในบัญชีก็เยียวยาหัวใจได้เช่นกัน

“ยังไม่ต้องรีบมานะคะผู้ชาย ขอแบมหาค่าสินสอดอีกสักสี่ห้าเดือน ถึงเวลานั้นเราจะสบายกันแล้วค่ะ”

 ว่าแล้วหมอแบมก็สูดอากาศเข้าปอดเต็มที่ การมาอยุธยาก็ไม่แย่ ได้เงินเดือนขึ้น ได้อยู่กับธรรมชาติ ได้กินกุ้ง แถมงานไม่หนักเท่าโรงพยาบาลในกรุงเทพฯ

ที่สำคัญรถไม่ติด คนไม่เยอะ แถมยังมีเฮียวัชและซ้ออิง เวลาหิวเธอแค่แวะไปที่บ้านทั้งสองคนมีของกินเยอะแยะมากมาย เหงาก็นอนที่บ้านเฮียวัช

แต่เรื่องนี้ลุงต้นจะรู้ไม่ได้ ว่าเธอมีความสุขดี เดี๋ยวเธอจะอดเงินค่าปรับ