LOGINเธอกลอกดวงตากะพริบปริบๆดูดซับน้ำตาที่กำลังปริ่มออกมาที่ขอบตาแล้วฝืนยิ้มขึ้น หันมาเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงปกติ
" ฉันรู้ว่าพี่แค่อารมณ์ไม่ดี ฉันไม่โกรธพี่ค่ะ พี่พาฉันไปลาคุณปู่เป็นครั้งสุดท้ายหน่อยได้มั้ยคะ "
ตรัยคุณมองไปยังชิชาด้วยแววตาเกลียดชังแล้วยื่นมือไปบีบคอของเธอแน่น คำรามออกมาเสียงดังอย่างน่ากลัว
" ชิชา ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นเพราะเธอคนเดียว
เธออยากจะเป็นสะใภ้ตระกูลคังจนตัวสั่น ทำให้ทุกคนตายจากฉันไปทีละคนๆ
ฉันจะบอกข่าวดีให้นะ ความจริงคือ พ่อแม่ของเธอไม่ได้ไปฝรั่งเศส
แต่พ่อแม่ของเธอตายตั้งแต่วันที่เกิดเหตุแล้วต่างหาก เธอไม่เหลือใครแล้ว มันเป็นกรรมที่เธอต้องชดใช้
เธอทำให้งานแต่งฉันล่มไม่เป็นท่า ทำให้คุณปู่เกลียดมิตา เธอแสร้งทำเป็นใสซื่อไร้เดียงสา
แท้จริงแล้วเธอมันนังปีศาจคอยคร่าชีวิตคนรอบๆตัวฉันไปจนหมด
ฉันอยากจะฆ่าเธอให้ตายๆไป แต่ฉันเปลี่ยนใจแล้วให้เธอตายมันง่ายไป
ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการไม่เหลือใครมันรู้สึกยังไงการตกนรกทั้งเป็นมันเป็นยังไง "
เอ่ยจบก็ออกแรงบีบคอชิชาแรงขึ้นอีก
จนหน้าชิชาเขียวซีดเพราะเลือดไปหล่อเลี้ยงไม่ถึง
จนชิชาเกือบจะหมดลมหายใจแล้วเขาถึงคลายมือแล้วผลักเธอออกไปสุดแรง
ชิชาล้มลงไปกองบนพื้นด้วยความอ่อนแรง สูดหายใจเอาออกซิเจนอย่างทรมาน แล้วไอออกมาแค่กๆจนหน้าแดงก่ำไปหมด
เธอกลับยอมรับชะตากรรม อยากตายไปให้พ้นๆแต่มัจจุราชที่อยู่ตรงหน้ากลับยังไม่ยอมให้เธอตายง่ายๆ
เธอเสียใจและสิ้นหวังไปหมดแล้วเมื่อรู้ว่าพ่อแม่เสียชีวิต เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเพราะเธอไม่เหลือใคร
เธอยังหายใจได้ไม่เต็มปอดตรัยคุณก็คว้าแขนเธอแล้วลากเธอไปที่โซฟา
จากนั้นก็ฉีกเสื้อผ้าเธอทิ้งผลักเธอยืนหันหน้าเข้าหาโซฟาแล้วกดเอวเธอไว้
ดันตัวเข้าไปในกายเธออย่างรวดเร็ว
โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว
เธอกัดฟันอดทนกับความเจ็บปวดที่เขามอบให้อย่างป่าเถื่อนและโหดร้าย
น้ำตาร้อนผ่าวไหลออกมาเป็นสายอย่างเงียบๆ
ในขณะที่เขาขยับกายถี่ๆและทำรุนแรงอย่างไม่ปราณี
ยิ่งชิชาไม่ส่งเสียงร้องเขาก็ยิ่งทำเร็วและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับเอ่ยอย่างโหดร้ายทิ่มแทงใจ
ชิชาจนเป็นพรุน
" ชิชาเธอจะจำไว้นะ เธอจะได้เป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ของฉันเท่านั้น จำไว้นี่คือหน้าที่ของเธอ "
ชิชากำมือแน่นอดทนกับความเจ็บปวดความดิบเถื่อนที่เขามอบให้จนเธอรู้สึกชาไปทั้งตัว
ขาที่ยืนเริ่มสั่นอย่างแรงและยืนต่อไปไม่ไหว เหงื่อเริ่มไหลพรั่งพรูออกมาตามตัว
หูเธอเริ่มอื้อแววตามองไม่เห็นอะไรแล้ว
สุดท้ายเธอก็สลบหมดสติไป
ตรัยคุณยังคงทำเธอไม่ยอมปล่อยทำจนสำเร็จความใคร่ แล้วค่อยถอนตัวออกจากเธอแล้วผลักเธอลงบนโซฟาอย่างไม่ปราณี
จากนั้นก็หมุนตัวเดินหันหลังเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำจัดระเบียบเสื้อผ้าเสร็จ ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ
เขาเดินผ่านตัวเธอไปโดยไม่เหลียวมองไปยังเธออีก แล้วออกจากบ้านไปขึ้นรถทันที
รถก็เคลื่อนออกจากคฤหาสน์ไปทันที ภายในบ้านเงียบสงบ
มีเพียงร่างเปลือยเปล่าของชิชาที่ขาวซีดนอนหมดสติอยู่บนโซฟาโดยไม่เหลือใคร
สภาพเธอไม่ต่างอะไรกับร่างไร้วิญญา
ช่วงบ่ายชิชาถึงรู้สึกตัวขึ้น เธอค่อยๆขยับตัว
ร่างกายเธอเจ็บปวด ร้าวระบมไปทั้งตัว
และยังรู้สึกมึนหัวอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปหมด
เธอค่อยๆแบกร่างบอบช้ำลุกขึ้น เดินไปยังบันได
สองมือน้อยๆจับราวบันไดพยุงร่างที่บอบช้ำไปทั่วทั้งร่างกายและจิตใจเดินขึ้นบันไดอย่างยากลำบาก
เธอค่อยๆเดินขึ้นไปช้าๆ กว่าจะถึงห้องความรู้สึกคล้ายขึ้นเขาหนึ่งลูก
เธอผลักประตูเข้าไปแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ
รีบชำระร่างกาย เสร็จแล้วก็เดินออกมาใส่เสื้อผ้าแล้วนอนพักบนเตียง
มิตานั่งเล่นอยู่หน้าบ้านแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนๆหนึ่ง เอ่ยถามขึ้นว่า
" แกไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรให้ใครสงสัยใช่มั้ย "
ทางปลายสายก็เอ่ยตอบว่า
" ไม่ครับ ไม่มีใครรู้ว่าคุณท่านถูกวางยา ตอนนี้บ้านของคุณท่านถูกปิดแล้ว
พวกคนใช้ก็ถูกไล่ออกไปจนหมดรวมถึงบ้านโน้นที่คุณชิชาอยู่ด้วยครับ ไม่มีคนใช้แล้วสักคน "
" แกทำได้ดีมาก ฉันจะโอนเงินไปให้ แล้วแกก็พาครอบครัวของแกไปอยู่ต่างประเทศ แล้วไม่ต้องกลับมาอีก เข้าใจมั้ย "
" เข้าใจครับ "
พ่อบ้านของคุณท่านลู่เอ่ยตอบ จากนั้นเขาก็วางสายไป
แล้วข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นเงินเข้ามาในบัญชีเขาเรียบร้อยเป็นจำนวนสิบล้าน
จากนั้นเขาก็มองเข้าไปในบ้านคุณท่านลู่แล้วเอ่ยอย่างรู้สึกผิด
" คุณท่านผมขอโทษ หากผมไม่ทำลูกเมียผมก็ไม่ปลอดภัย ผมจำเป็นจริงๆ
ผมขอให้ท่านได้พบเจอกับคุณผู้หญิง
และคุณผู้ชายจระกูลจันทร์บนสวรรค์นะ
บาปกรรมที่ผมได้ทำไว้กับพวกท่านขอพวกท่านอโหสิกรรมให้ผมด้วยนะครับ "
เอ่ยจบเขาก็ก้มลงกราบหน้าบ้านของคุณท่านลู่แล้วเดินออกจากบ้านคุณท่านลู่ไป
ก่อนหน้านี้ลูกเมียของเขาอยู่ในมือของมิตา
มิตาคอยทรมานลูกเมียเขาตลอด
ตั้งแต่มิตามาปรากฏตัวในบ้านตระกูลคัง
ลูกเมียของเขาก็ถูกเธอจับตัวไป
เขากับลูกเมียก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลย
และเขาก็ตกเป็นเครื่องมือของเธอนับแต่นั้นมา
เพื่ออิสรภาพของลูกเมียเขาต้องทำให้มือเปื้อนเลือดฆ่าคนถึงสามคน
จะมอบตัวกับตำรวจลูกเมียก็ตาย ทางเดียวคือหนีไปให้ไกลสุดขอบฟ้าพวกเขาถึงจะรอด
ทางด้านตรัยคุณพอเลิกงานเขาก็กลับมาหามิตาที่บ้านทันที
มิตาเห็นเขากลับมา เธอก็เดินเข้าไปกอดแขนเขาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
" คุณกลับมาพอดี มื้อเย็นเตรียมไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้วค่ะ วันนี้ฉันมีข่าวดีจะบอกคุณด้วยนะคะ "
ตรัยคุณมองมิตาด้วยแววตาตื่นเต้นแล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้
" หือ...ข่าวดีอะไรครับ คุณบอกผมก่อนสิ
ผมอยากรู้แล้ว "
มิตายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนแล้วเอ่ย
" ไม่ได้ค่ะ ไปทานข้าวกันก่อน เดี๋ยวข้าวก็เย็นหมดหรอกค่ะ "
" ก็ได้ครับ คุณว่ายังไงผมก็ว่าอย่างงั้นแหละ "
ทั้งสองเดินกอดแขนกันเข้าไปในห้องอาหาร
แล้วนั่งทานข้าวกันอย่างมีความสุข
พอทานข้าวเสร็จ ตรัยคุณก็เอ่ยถามขึ้นอย่างอ่อนโยน
" ทีนี้คุณบอกผมได้หรือยังครับ
ว่าข่าวดีที่ว่าคืออะไร "
มิตายิ้มแล้วเอ่ยว่า
" ฉันท้องแล้วค่ะ "
ตรัยคุณได้ยินดังนั้นก็ดีใจอย่างมาก
จึงเข้าไปกอดมิตา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
" ในที่สุดคุณก็ท้องอีกครั้งแล้ว ผมดีใจที่สุดเลยๆเราจะมีลูกด้วยกันอีกครั้ง "
ในขณะที่ตรัยคุณดีใจ มิตากลับทำหน้าเศร้า
แล้วเอ่ย
" แต่เรายังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะคะ ถ้าลูกคลอดออกมาเขาก็เป็นเพียงลูกนอกสมรสของคุณ "
ตรัยคุณมองหน้ามิตาแล้วเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น
" คุณอย่ากังวลไปเลยนะ ผมจะไปจดทะเบียนสมรสกับคุณเร็วๆนี้แน่นอน "
มิตาจ้องหน้าตรัยคุณด้วยสีหน้าซึมๆแล้วเอ่ย
" คุณหย่าคุณชิชาเหรอคะ เธอไม่เหลือใครแล้วนะคะ ถ้าคุณทำแบบนั้นมันจะไม่ดูใจร้ายไปหน่อยเหรอคะ
ฉันไม่อยากเห็นเธอในสภาพน่าสงสารแบบนั้นเลยค่ะ "
" มิตาคุณจิตใจดีเกินไปแล้ว เธอทำกับเราขนาดนี้คุณยังจะไปเห็นใจเธออีก
ผมไม่เข้าใจคุณปู่เลยที่มองไม่เห็นความดีของคุณเลย ชื่นชมแต่คนหน้าซื่อจิตใจเห็นแก่ตัวอย่างชิชา
ผมขอโทษนะที่พาคุณมาลำบาก เจอแต่เรื่องแย่ๆ
ขอบคุณที่ยังอยู่ข้างผมไม่ทิ้งผมไปไหนนะ "
เมื่อเอ่ยถึงคุณท่านลู่สีหน้าของตรัยคุณก็เศร้าหมองลงทันที
" คุณขึ้นไปอาบน้ำเถอะค่ะ อย่าคิดมากอีกเลย "
" ครับ "
ตรัยคุณลุกจากโต๊ะอาหารเดินขึ้นไปบนห้อง
มิตานั่งนึกถึง เหตุการณ์ก่อนหน้า ก่อ
นที่คุณท่านลู่จะเสีย
คุณท่านลู่ได้เรียกให้ตรัยคุณเข้าไปพบ
พอตรัยคุณเข้าไปในห้อง คุณท่านลู่ก็เอ่ยว่า
เธอกลอกดวงตากะพริบปริบๆดูดซับน้ำตาที่กำลังปริ่มออกมาที่ขอบตาแล้วฝืนยิ้มขึ้น หันมาเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงปกติ" ฉันรู้ว่าพี่แค่อารมณ์ไม่ดี ฉันไม่โกรธพี่ค่ะ พี่พาฉันไปลาคุณปู่เป็นครั้งสุดท้ายหน่อยได้มั้ยคะ "ตรัยคุณมองไปยังชิชาด้วยแววตาเกลียดชังแล้วยื่นมือไปบีบคอของเธอแน่น คำรามออกมาเสียงดังอย่างน่ากลัว" ชิชา ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นเพราะเธอคนเดียว เธออยากจะเป็นสะใภ้ตระกูลคังจนตัวสั่น ทำให้ทุกคนตายจากฉันไปทีละคนๆ ฉันจะบอกข่าวดีให้นะ ความจริงคือ พ่อแม่ของเธอไม่ได้ไปฝรั่งเศส แต่พ่อแม่ของเธอตายตั้งแต่วันที่เกิดเหตุแล้วต่างหาก เธอไม่เหลือใครแล้ว มันเป็นกรรมที่เธอต้องชดใช้ เธอทำให้งานแต่งฉันล่มไม่เป็นท่า ทำให้คุณปู่เกลียดมิตา เธอแสร้งทำเป็นใสซื่อไร้เดียงสาแท้จริงแล้วเธอมันนังปีศาจคอยคร่าชีวิตคนรอบๆตัวฉันไปจนหมด ฉันอยากจะฆ่าเธอให้ตายๆไป แต่ฉันเปลี่ยนใจแล้วให้เธอตายมันง่ายไป ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการไม่เหลือใครมันรู้สึกยังไงการตกนรกทั้งเป็นมันเป็นยังไง "เอ่ยจบก็ออกแรงบีบคอชิชาแรงขึ้นอีกจนหน้าชิชาเขียวซีดเพราะเลือดไปหล่อเลี้ยงไม่ถึงจนชิชาเกือบจะหมดลมหายใจแล้วเขาถึงคลายมือแล
แม่บ้านประจำคฤหาสน์เห็นเธอก็อดสงสารไม่ได้จึงเข้ามาหาเธอ วางจานผลไม่ลงบนโต๊ะแล้วเอ่ย" คุณชิชาไม่ทานข้าวมาหลายวันแล้วทานผลไม้หน่อยนะคะ "เธอมองไปยังแม่บ้านทั้งที่ใบหน้ายังคงเปื้อนคราบน้ำตาอยู่แล้วเอ่ยถามขึ้น" ทำไมวันนี้ฉันไม่เห็นคนอื่นเลยล่ะ พวกเขาไปไหนกันหมด แล้วทำไมคุณต้องใส่ชุดสีดำด้วย มันเกิดอะไรขึ้น "แม่บ้านมองชิชาด้วยแววตาสงสารแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าในใจเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและสงสารจับใจ" คุณชิชา หลังจากนี้คุณต้องดูแลตัวเองแล้วนะ คุณตรัยคุณไล่พวกเราทุกคนออกหมดแล้วฉันไม่อยากจะทิ้งคุณให้อยู่ลำพังแต่ถ้าฉันไม่ไปครอบครัวของฉันก็เดือดร้อน คุณคงเข้าใจนะคะส่วนที่ฉันใส่ชุดสีดำเพราะไว้อาลัยให้กับคุณท่านลู่ที่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อสามวันก่อนค่ะ "" คุณว่าไงนะ! "ชิชาเอ่ยออกมาด้วยความตกใจเธอช็อกไปจนพูดอะไรไม่ออกน้ำตาที่ยังไม่แห้งก็ไหลพรั่งพรูลงมาอีกครั้ง แม่บ้านจึงเอ่ยต่อว่า" คุณชิชาต้องเข้มแข็งนะคะ พวกเราทุกคนรู้ว่าคุณทนทุกข์ใจมาตลอดหลังจากนี้คุณตัวคนเดียวแล้วคุณต้องมีใจที่เข้มแข็งอย่ายอมแพ้เด็ดขาดนะคะฉันต้องไปแล้วคุณดูแลตัวเองดีๆนะคะ "เอ่ยจบแม่บ้านก็เดินออกไปจากห้องนั่งเล่น แล้วออ
ผ่านไปหลายชั่วโมงห้องผ่าตัดก็ถูกเปิดออกพร้อมกับหมอที่ออกมาด้วยใบหน้าอิดโรยคุณท่านลู่จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความกระวนกระวายใจอย่างไม่เป็นสุข" พวกเขาปลอดภัยใช่มั้ยครับ "หมอถอนหายใจแล้วเอ่ย“ คนไข้พ้นขีดอันตรายไปหนึ่งคนเดี๋ยวพยาบาลจะส่งไปยังห้องพักฟื้นของผู้ป่วย รอฟื้น อาจต้องใช้เวลานานหน่อยนะครับ แต่ญาติผู้ป่วยต้องดูแลเอาใจใส่อย่างใกล้ชิดนะคอยสังเกตอาการมีอะไรเปลี่ยนหรือแปลกไปให้รีบแจ้งคุณหมอทันทีเพราะผู้ป่วยได้รับความกระทบกระเทือนทางสมองอย่างหนัก ”“ ครับ ขอบคุณมากครับ ” คุณท่านลู่เอ่ยขอบคุณอย่างให้เกียรติแล้วเตียงรถเข็นห้องผ่าตัด ก็เข็นร่างชิชาออกมาพาร่างของชิชาไปยังห้องพักฟื้นคุณท่านลู่ก็นั่งรออยู่หน้าห้องผ่าตัดต่อไปส่วนตรัยคุณนั้นตามชิชาไปยังห้องพักผู้ป่วยทันทีทันทีที่คุณปู่คุณย่าของชิชาทราบข่าวก็รีบบินมาที่โรงพยาบาลทันทีเมื่อพวกเขามาถึงก็รู้ว่าลูกชายและลูกสะใภ้ของพวกเขายังคงอยู่ในห้องไอซียูทำให้พวกเขาเครียดอย่างหนักคุณย่าของชิชาร้องให้เสียใจเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจด้วยความกลัวจะสูญเสียลูกชายกับลูกสะใภ้ไป แกซบอกสามีร้องให้ไม่หยุดอย่างน่าสงสาร ตัดพ้อไม่หยุด “ ทำไมๆต้องเกิดเรื่อ
และในขณะนั้นพ่อบ้านรีบวิ่งเข้ามาหน้าตาตื่นหายใจหอบเหนื่อยและมีบอดี้การ์ดสามสี่คนวิ่งตามหลังเพื่อเข้ามาจับตัวเขาไว้ก่อนหน้านี้เขาได้รับโทรศัพท์จากตำรวจและจากทางโรงพยาบาลแจ้งมาว่า ตระกูลจันทร์ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะเดินทางไปสนามบินเขาวิ่งเข้ามาในงาน ทำให้แขกและนักข่าวในงานต่างพากันตกอกตกใจคนที่กำลังจะสวมแหวนแต่งงานก็ต้องหยุดชะงักไป สายตาคุณท่านลู่มองไปทางเขาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามลู่อี้เทียนจ้องเขม็งไปทางเขาอย่างเยือกเย็นแล้วออกคำสั่งอย่างเลือดเย็นไร้ความปราณีด้วยความเดือดดาล“ ลากมันออกไปจัดการให้เรียบร้อย อย่าให้มันมาปรากฏต่อหน้าผมอีก ”มิตามองดูพ่อบ้านด้วยแววตาสงสารจับใจแต่ภายใต้ดวงตาที่หรี่ลงนั้นกลับแฝงไปด้วยเกลียดชังเพราะใบหน้าอ่อนหวานอันอ่อนโยนช่วยเธอปกปิดใบหน้าที่แท้จริงได้ดีมากเลยทีเดียวถือว่าใบหน้าและตาภักดีต่อเธอจริงๆพ่อบ้านกลัวจนเข่าอ่อนทรุดลงอย่างไร้เรี่ยวแรงบอดี้การ์ดจับกดเขาลงหน้าท้องแบนราบสัมผัสพื้นแต่ถึงอย่างไรเขาก็พยายามควบคุมสติพยายามเปล่งเสียงออกมาอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าตนเองจะถูกตัดลิ้นไปเสียก่อนจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างหวาดกลัว“ คุณท
ขณะที่ทั้งคู่สนทนากันอย่างมีความสุขตรัยคุณกับมิตาก็เดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของชิชาแล้วปล่อยให้ทั้งสองคนคุยกันไปโดยไม่รบกวนตรัยคุณได้ยินทุกอย่างตั้งแต่ที่ชิชาบอกว่าวันหนึ่งเธอก็ต้องไปมีครอบครัวจนถึงบอกว่าเธอกำลังจะไปฝรั่งเศสวันนี้เขามองชิชาที่พูดด้วยรอยยิ้มสดใส ในใจเขารู้สึกหวิวๆไม่น้อยแต่เขาก็ไม่แสดงอะไรออกมาทางสีหน้า มิตาที่ยืนควงแขนเขา กลับยิ้มเยาะขึ้นจากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่สวยงามแต่ภายใต้ความสวยงามนั้นแฝงร้ายกาจไว้คุณปู่ลู่อึ้งไปมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสของชิชา แล้วมองไปทางคุณพ่อจอร์นคุณแม่มารีราวกับมีคำถามมากมายที่อยากจะถามว่าที่มาวันนี้เพื่อมาแสดงความยินดีพร้อมกับมาบอกลาเขาใช่มั้ย แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปเขารู้สึกใจหายเมื่ออยู่ๆชิชาที่เขารักดุจหลานสาวแท้ๆจะไปจากเขาเขารู้ว่าเพราะสาเหตุใด แม้ชิชาจะยิ้มราวกับไม่มีอะไรแต่เขาก็คิดว่าเธอแค่ฝืนใจยิ้มกลบเกลื่อนความเสียใจเท่านั้นเขาโกรธหลายชายมาก แต่ต่อหน้าผู้คนมากมายเขาทำเพียงยิ้มแล้วเอ่ยว่า“ จ้ะ! งั้นปู่จะโทรหาบ่อยๆนะ ”“ ค่ะ ” ชิชาเอ่ยตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแล้วเข้าไปกอดคุณปู่ลู่เมื่อเห็นว่าทั้งคู่คุย
พอได้สติเขาก็รีบวางสายแล้วไปโอบไหล่ลูกสาวให้มานั่งบนโซฟาทันที“ ชิชาแม่ว่าพวกเราไปเที่ยวต่างประเทศกันสักพักมั้ยไปเยี่ยมคุณย่าที่ฝรั่งเศสอยู่ที่นั่นสักระยะลูกว่าดีมั้ย ” คุณหญิงมารีพูดอย่างเอาอกเอาใจขอความเห็นจากลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน“ คุณพ่อคะคุณแม่คะ ขอบคุณมากนะคะที่เป็นห่วงหนู ขอโทษที่ทำให้ทุกข์ใจหนูนั่งคิดนอนคิดทบทวนมาตลอดทั้งคืนแล้วค่ะจากนี้ไปหนูจะไม่ร้องให้แล้ว เราไปแสดงความยินดีกับพี่ตรัยคุณกันนะคะจากนั้นเราก็ไปหาคุณย่าที่ฝรั่งเศสกัน ”“ ลูกแน่ใจเหรอว่าจะไปงานแต่งพี่เขา ” คุณผู้ชายจอร์นเอ่ยถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง“ หนูแน่ใจค่ะ หนูคิดมาทั้งคืนแล้วเราควรดีใจกับพี่เขาให้พี่เขาไปมีครอบครัวถึงจะถูกใช่มั้ยคะอีกหน่อยหนูเองในอนาคตก็ต้องมีครอบครัวเหมือนกันหนูพูดถูกมั้ยคะ ”ชิชาพูดพร้อมกับฝืนยิ้มเพื่อให้พ่อแม่สบายใจคุณพ่อจอร์นกับคุณแม่มารี ยิ้มอย่างดีใจที่ลูกสาวคิดได้พวกเขาพยักหน้าโอบกอดลูกสาว ทั้งสามคนกอดกันแน่นด้วยความรักราวกับผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความทุกข์ผ่านช่วงเวลาแห่งความเศร้าไปแล้ว“ ถูกต้องจ้ะลูก ลูกพูดถูกต้องที่สุด ” คุณพ่อจอร์นพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างดีใจจนน้ำตาแ







