تسجيل الدخولمشاركة
คนแรก
آخر تحديث:
2026-01-09 00:45:21หลังจากที่เธอพยายามตั้งสติแล้วก็ทำใจอยู่นาน ยี่สิบนาทีผ่านไป คนตัวเล็กก็เริ่มจัดการอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดเรียบร้อย ในส่วนของน้องสาวเธอก็มีความรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่จะให้ทำยังไงได้ก็มันเสียไปแล้ว จะเรียกร้องอะไรกลับมาก็คงไม่ได้ ฟ้าใสเลยทำได้แค่ปล่อยเลยตามเลย ถือซะว่ามันเป็นประสบการณ์ชีวิตใหม่ๆ ให้เธอก็แล้วกัน คนตัวเล็กจัดการตัวเองจนเสร็จ ใส่เสื้อผ้าชุดเดิมเรียบร้อย ก่อนที่จะค่อยๆ เปิดประตูแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ
ทันทีที่ก้าวขาพ้นจากประตูห้องน้ำ เธอก็ใช้สายตากวาดมองไปรอบๆ ห้องนอน ภายในห้องเงียบสนิทไม่มีคนอยู่แล้ว เขาคนนั้นก็ไม่อยู่แล้วเหมือนกัน ร่างบางไม่ได้สนว่าเขาจะอยู่หรือจะไป เธอสนใจแค่ว่าตอนนี้เธอต้องกลับบ้านแล้ว ฟ้าใสเดินเข้าไปหาโต๊ะที่อยู่ข้างๆ หัวเตียง ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเอง หางตาก็เหลือบไปเห็นเงินจำนวนหนึ่ง วางอยู่กับกระดาษโน๊ตใบหนึ่ง เธอหยิบขึ้นมาอ่าน ‘เงินค่าแท็กซี่กลับบ้าน จากผัวแรก’ “คนบ้าที่ไหนใช้เงินค่าแท็กซี่เยอะขนาดนี้” ทันทีที่เธออ่านจบ ก็บ่นพึมพำเล็กน้อย แต่ก็ยอมเก็บเงินจำนวนนั้นเข้ากระเป๋า “คุณมันก็แค่คนสอนเรื่องบนเตียงเท่านั้นแหละ ไม่ใช่ผัวฉันสักหน่อย” ในเมื่อให้เธอแล้ว เธอก็เอา ใครจะโง่ไม่เอา… ร่างเล็กหยิบเงินใส่กระเป๋าได้ก็เดินออกจากห้องของเขาไปทันที ไม่หันหลังกลับไปมองอีกเลย ตอนแรกตั้งใจว่าจะโทรให้เฮียโรมมารับ แต่ถ้าเฮียโรมรู้ว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนบ้านมีหวังต้องมานั่งตอบคำถามเฮียโรมแน่ๆ เธอจึงเลือกที่จะกลับแท็กซี่ก็แล้วกัน ร่างเล็กเดินลงมาที่รอรถแท็กซี่ที่หน้าคอนโด เพียงครู่เดียวรถแท็กซี่ก็มา ไม่ต้องยืนรอนานเพราะคอนโดของธิเบศร์มีแต่สิ่งอำนวยความสะดวกเต็มไปหมด ทั้งร้านค้า ห้าง ตลาด แท็กซี่ รถไฟฟ้า “ไปหมู่บ้าน บีมายเดย์ค่ะ” ฟ้าใสเอ่ยบอกลุงคนขับ ก่อนที่ลุงจะหันกลับมาแล้วคลี่ยิ้มให้เธอ “หนูเป็นลูกค้าคนแรกของลุงเลยนะเนี่ย” ลุงหันมาเอ่ยกับเธอยิ้มๆ ‘คนแรก’ ‘คนแรก’ คำว่าคนแรกดังหลอนหู จนเธอต้องสะบัดหัวไล่ความคิดนี้ออกไป หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพาย ก่อนที่จะกดโทรออกหาเพื่อนรักของเธอ “ฮัลโหล มึงอยู่ไหน” ทันทีที่ปลายสายเอ่ยรับ ฟ้าใสก็เอ่ยถามปลายสายทันที (คอนโด ทำไมมีอะไร) ฝุ่นเพื่อนสาวคนสนิทของฟ้าใส จะเรียกว่าสนิทกว่าคนอื่นก็ได้ สนิทกันที่ว่าไปไหนไปกัน “หิวข้าว” (หิวก็แดกข้าวค่ะ ไม่ใช่โทรมาหากู) “ไปเป็นเพื่อนหน่อย” (เห้อ~ ที่ไหน? เมื่อไหร่?) ฝุ่นถอนหายใจก่อนจะเอ่ยถาม “ที่เดิม บ่ายโมง” (อืม เจอกัน) หลังจากที่ปลายสายตัดไป ฟ้าใสก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ก่อนที่จะหันหน้าไปมองที่ข้างทาง อะไรกันที่ทำให้เธอมายืนอยู่จุดนี้ได้ จุดที่เคยมีคนไปรับไปส่ง จุดที่เคยมีคนดูแล… เฮียเอ็ม เจ้าของโรงแรมชื่อดัง อยู่ในระดับเดียวกันกับเธอ รวย หล่อ อบอุ่น ใจดี เป็นแฟนที่แสนดีมาตลอด แต่อะไรกันที่ทำให้เขาถึงเปลี่ยนไป จนกลายเป็นทำร้ายเธอ ‘เฮียขอได้มั้ยฟ้า’ เฮียเอ็มเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ก่อนที่จะพุ่งตัวเข้ามาโอบกอดเธอ จนเธอรู้สึกกลัว เพราะเฮียเอ็มไม่เคยแสดงท่าทางแบบนี้กับเธอมาก่อนเลย ‘ปล่อยหนูนะ! ปล่อยหนู’ ฟ้าใสพยายามดิ้นสู้ ‘คนเป็นแฟนกันจะมีอะไรกันมันก็ไม่ผิด’ ‘ผิด! ผิดตรงที่ฟ้าไม่เต็มใจไงเฮีย’ ‘เราคบกันมา5ปีแล้วนะหนู ทำไมถึงยังไม่ยอมเฮียอีก’ ‘เฮียคบกับฟ้าเพื่ออะไรวะ’ คนตัวเล็กเริ่มส่งเสียงดัง น้ำตาเอ่อคลอ ‘ก็รักไง’ ‘รักตัวฟ้าอะเหรอ ทุเรศวะ’ ‘เล่นตัวฉิบหาย! ไม่ให้ก็เลิกกันไป กูเบื่อที่ต้องแกล้งทำเป็นแสนดีกับมึงแล้ว’ เฮียเอ็มตะคอกใส่เธอเสียงดัง ก่อนที่จะเดินออกจากห้องเธอไป วันนั้นเธอเสียใจมาก มากจนเก็บตัวเงียบไม่พูดคุยกับใคร ไม่กินไม่ไปไหน “ถึงแล้วครับ” เสียงของลุงคนขับรถดังขึ้น ฉุดให้เธอหายใจลอยกลับมามีสติเช่นเดิม “อ๋อ ขอบคุณค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ย ยื่นเงินแบงก์ให้กับลุงคนขับสองใบ “ไม่ต้องทอนนะคะ ยังไงหนูก็เป็นลูกค้าคนแรก ขอให้วันนี้ลูกค้าลุงเยอะๆ นะคะ” ฟ้าใสเอ่ยยิ้มๆ ก่อนที่จะเปิดประตูรถจากรถ แล้วเดินเข้าบ้านไป “คุณหนู!” ป้านวล แม่บ้านคนเดียวที่พ่อแม่ส่งมาให้ดูแลเธอกับเฮียโรม ส่วนพ่อกับแม่ของเธอตอนนี้ท่านอาศัยอยู่ที่ต่างประเทศ ท่านจะกลับมาที่ไทยก็ต่อเมื่อมีเรื่องสำคัญจริงๆ เท่านั้น “เฮียยังไม่กลับมาใช่มั้ยคะ” ฟ้าใสเอ่ยถามป้านวล ก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่กลางบ้าน “ยังค่ะ คุณโรมยังไม่กลับตั้งแต่เมื่อคืน” “งั้นถ้าเฮียถามอะไรป้านวล ป้านวลตอบไปแค่ว่าฟ้าไม่ได้ไปไหน อยู่แต่บนห้องนะคะ” “ค่ะ” ป้านวลพยักหน้ารับ “แล้วเมื่อคืนคุณหนูไปนอนที่ไหนมาคะ” “ฟ้าไปนอนคอนโดฝุ่นมาค่ะ” จะเอง ธิเบศร์ออกจากห้องมาด้วยความรีบร้อน เนื่องจากโกดังสินค้ามีปัญหาเกิดขึ้น จึงทำให้เขารีบกลับมาดูแล เพราะคนที่ตัดสินใจทุกอย่างได้มีเพียงเขาเท่านั้น ชายหนุ่มมาถึงโกดังในช่วงสายๆ ก่อนออกมาจากห้องเขาก็ไม่ได้ใจดำ ทิ้งเงินจำนวนหนึ่งไว้ให้เธอแล้ว ให้เธอใช้มันจ่ายค่าแท็กซี่กลับบ้าน “กูดูแลมึงไม่ดีใช่มั้ย” ธิเบศร์เอ่ยถามลูกน้องคนสนิท ลูกน้องคนนี้จะเรียกได้ว่าเป็นมือขวาของธิเบศร์เลยก็ได้ เพราะอยู่กับเขามานาน เขาช่วยเหลือมันทุกอย่าง ให้ใจกับลูกน้องทุกคนถึงนิสัยจะดูเป็นคนเย็นชา นิ่งๆ แต่เขาใจดีมาก “ปะ..เปล่าครับนาย” “นี้เหรอคือสิ่งที่มึงตอบแทนกู” ธิเบศร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตาของเขาตอนนี้ดูน่ากลัว เนื่องจากเมื่อเช้าตอนที่ฟ้าใสเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ก็มีสายเรียกเข้าโทรมาหาธิเบศร์ ‘นายครับ เกิดเรื่องแล้วครับ’ ‘เกิดอะไร’ ‘พี่กิตครับ พี่กิตเป็นคนเอาของออกไปขายครับ’ พี่กิตลูกน้องคนสนิทธิเบศร์ ‘เดี๋ยวกูเข้าไปเดี๋ยวนี้ มึงจับตาดูมันไว้ให้ดี’ “กูเลี้ยงดูมึง ครอบครัวมึงมาอย่างดี” ธิเบศร์เอ่ย ก่อนที่จะหันหลังให้กับกิต ถึงเขาจะเป็นคนเลือดเย็น แต่เขาก็ไม่อยากทำร้ายคนที่เขาเลี้ยงดูมากับมือ “ไปซะ! มึงจะไปไหนก็เรื่องของมึง แล้วไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก” เขาเอ่ยเสียงดัง ก่อนที่ลูกน้องคนสนิทจะรีบวิ่งออกไปจากโกดัง น้อยคนนักที่จะรอดจากเนื้อมือเขา “จัดการส่งเงินก้อนสุดท้ายเข้าบัญชีมันด้วย” “นายครับ แต่พี่กิตหักหลังนายนะครับ” ลูกน้องอีกคนเอ่ยขึ้น “ถือว่ากูช่วยมันครั้งสุดท้าย” “ครับนาย”
أحدث فصل
รักของผู้ชายร้ายๆ ไม่เคยไม่รักเธอ
“ถ้าเป็นปลากัดคงท้องแล้วนะเฮีย” ฟ้าใสเอ่ยขึ้นทันทีหลังจากที่จ้องหน้ากันอยู่นานหลายนาที“เหรอ?” ธิเบศร์เลิกคิ้วสูง “อยากรองท้องดูมั้ย”“ทะลึ่ง!” คนตัวเล็กตีลงที่มือหนาเบาๆ“หนูไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่มั้ย” ธิเบศร์รอบมองไปทั่วเรือนร่างของเธอ เพราะตอนที่โดนแทง ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเขาเอาตัวเองบังฟ้าใสไว้ หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ตัดไปเลย“ไม่ค่ะ หนูปลอดภัย” ฟ้าใสคลี่ยิ้มตอบ“ขึ้นมานั่งบนนี่ด้วยกัน” ธิเบศร์ตบมือลงที่เตียงคนไข้สองสามที คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมา เธอไม่ยอมขึ้นไป“เดี๋ยวพยาบาลเข้ามาเจออายเขานะคะ”“ไม่เห็นมีอะไรน่าอาย ไม่ต้องอาย” ธิเบศร์เอ่ยก็แน่ละซิใครจะหน้าหนาเหมือนเฮียละ…“จะขึ้นมาหรือจะให้เฮียลงไปอุ้ม” ธิเบศร์ทำท่าทางจะลงจากเตียง ทำให้ฟ้าใสต้องดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาจะลงจากเตียงเป็นรอบที่สองไม่ได้เด็ดขาด“เดี๋ยวหนูขึ้นไปเองค่ะ”“ก็แค่นั่นแหละครับ” ธิเบศร์คลี่ยิ้มให้กับเธอ ในรอบหลายวันมานี้ รอยยิ้มนี้เป็นรอยยิ้มเดียวที่เธอโหยหามาตลอดเวลา คนตัวเล็กค่อยขยับขึ้นไปบนเตียง นอนอยู่ข้างๆ กับคนป่วย ชายหนุ่มนอนตะแคงโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ก่อนที่จะกดริมฝีปากหนาจูบลงไปที่หน้าผากมนของฟ้าใส
รักของผู้ชายร้ายๆ ตื่นได้สักที
สองอาทิตย์เต็มที่เขาเอาแต่นอนนิ่ง แล้วก็เป็นสองอาทิตย์เต็มที่เธอเอาแต่เฝ้าเขาไม่ไปไหนเลย ธิเบศร์นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงคนไข้ ส่วนคนตัวเล็กนอนฟุบหน้าลงที่เตียงของคนไข้ เธอไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหนแล้ว ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ด้วยซ้ำ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีมือหนักๆ มาวางลงบนศีรษะเธอนั่นแหละ ในใจเธอก็ขอให้เป็นเขา เป็นเขาสักทีได้มั้ยเฮียตื่นขึ้นมาสักทีได้มั้ย…ฟ้าใสเงยหน้าขึ้น ภาพตรงหน้าของเธอตอนนี้ทำเอาเธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ คนตัวเล็กปล่อยน้ำตาให้ไหลรินแบบไม่รู้ตัว ธิเบศร์ฟื้นแล้ว เขาฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย“เฮีย TT” ฟ้าใสเอ่ยเรียกเขาทั้งน้ำตา พร้อมกับคลี่ยิ้มให้เขา“หิวน้ำ” ธิเบศร์เอ่ยน้ำเสียงแหบแห้ง“ได้ค่ะ ได้” คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นยืนแล้วเอาน้ำให้ธิเบศร์ดื่มทันที ชายหนุ่มดื่มน้ำอย่างกระหาย เขาคอแห้งเพราะว่าหลับไปนานหลายวันเลยทีเดียว“หนูจะไปตามหมอนะคะ” ฟ้าเอ่ยจบก็รีบวิ่งออกไปตามเฮียรามิลทันที เพียงครู่เดียวทั้งเธอและรามิลก็วิ่งกลับมาพร้อมกัน“ตื่นได้สักทีไอ้สัด!” รามิลมองหน้าเพื่อนแบบโล่งใจในที่สุดก็ตื่นสักทีไอ้เหี้ย!“กูนึกว่าจะได้ไปรอพวกมึงที่นรกซะแล้ว” ธิเบศร์เอ่ยยิ้มๆ“ตื
รักของผู้ชายร้ายๆ ปกป้องเธอ
ทั้งสองหนุ่มยืนรอคนตัวเล็กอยู่หน้าห้องเพียงครู่เดียว ร่างเล็กก็เดินออกมาจากภายในห้อง โรมเลือกซื้อชุดที่พอดิบพอดีกับตัวน้อง เป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนสีดำเข้ารูป ฟ้าใสเป็นคนตัวเล็กอยู่แล้ว พอใส่เสื้อผ้าพวกนี้มันเลยดูดีไปอีกแบบ ดูแปลกตาดีเหมือนกัน“เขาเป็นยังไงบ้างคะ” ทันทีที่เธอเดินออกมา ร่างเล็กก็เอ่ยถามถึงคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียง“รอย้ายไปห้องพิเศษครับ” ดร.ซันเอ่ยตอบเสียงเรียบ“โล่งใจ” คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาทาบอก ถอนหายใจเล็กน้อย“เฮียพาไปกินข้าว แล้วเดี๋ยวค่อยไปดูมัน” โรมเอ่ยขึ้นพร้อมกับจับมือคนตัวเล็กแล้วออกแรงดึง ให้เธอเดินตามหลังเขามาโรมพามากินข้าวที่ร้านอาหารในโรงพยาบาล ทั้งสามคนเดินมานั่งลงที่โต๊ะอาหารก่อนที่จะเริ่มสั่งอาหาร เพียงครู่เดียวอาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟลงตรงหน้าขอแต่ละคน ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทานอาหารของตัวเองอย่างเงียบๆ“หนูขอเป็นคนเฝ้าเฮียธิเบศร์เองได้มั้ยคะ” ฟ้าใสเอ่ยขึ้น ทำให้โรมหยุดทุกการเคลื่อนไหว เงยหน้าขึ้นมองน้องสาวด้วยเอง“ตามใจ ไม่บังคับ” เฮียโรมเอ่ยตอบ ก่อนที่จะก้มหน้าลงไปกินข้าวต่อ“ขอบคุณเฮียนะคะที่เข้าใจหนู”“อืม มีน้องคนเดียวให้ทำไงได้” โรมเอ่ยตอบ ดร.ซันนั่
รักของผู้ชายร้ายๆ ธิเบศร์คลั่ง
“พี่เอ็มมีอะไร?” ฟ้าเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้าด้วยความงุนงง เพราะเขาหายออกไปจากชีวิตเธอนานแล้ว ทว่าทำไมวันนี้ถึงโผล่มาได้“พี่อยากขอโทษหนูในทุกๆ เรื่อง” เอ็มเดินเข้าไปประชิดตัวฟ้าใส จับกุมสองมือเล็กเอาไว้แน่นมึงไม่รู้อะไรซะแล้ว เจ้าที่เขายืนดูอยู่มองไม่เห็นหรือไง…“พี่เอ็มปล่อยฟ้าก่อน” คนตัวเล็กพยายามดึงมือออกจากมือใหญ่ของเอ็ม “ปล่อยฟ้านะพี่เอ็ม!”“พี่คิดได้แล้วฟ้า พี่อยากขอโทษหนู พี่ผิดไปแล้วจริงๆ”“มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วพี่เอ็ม” ฟ้าใสเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น“ทำไมถึงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ หนูรักพี่มากไม่ใช่เหรอ”“นั้นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ฟ้าไม่ได้รักพี่แล้ว”“พี่ขอโอกาสได้มั้ย” เอ็มยังคงดื้อดึง พยายามดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด ทว่าคนตัวเล็กก็พยายามดิ้นหนี จนเพื่อนที่อยู่ตรงนั้นก็พากันเข้าไปช่วย แต่เอ็มก็ยังไม่มือออกจากฟ้าใส ยังคงจับเธอแน่น“ปล่อยมือออกจากเธอซะ” แน่นอนว่าธิเบศร์ทนดูต่อไปไม่ไหว เดินตรงเข้าไปหาฟ้าใสทันที ผลักเอ็มจนกระเด็น“มึงอีกแล้ว” เอ็มหันหน้ากลับมามองบุคคลที่ผลักเขาเมื่อครู่ ก่อนที่จะจ้องมองอีกคนตาไม่กะพริบ“ทำไม?” ธิเบศร์ยืนเอาตัวเองบังเรือนร่างฟ้าใสเอาไว้ จ้องม
รักของผู้ชายร้ายๆ เธอไปแล้ว
หลังจากที่อยู่พูดคุยกับไอ้เทลได้สักพัก ก็พากันแยกย้ายห้องใครห้องมัน ธิเบศร์เดินกลับขึ้นมาที่ชั้นบน เดินเปิดประตูเข้าไปในห้อง ก่อนที่จะเดินไปนั่งลงที่เตียงข้างคนตัวเล็ก ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ เธอหลับสนิท หลับแบบไม่สนว่าใครจะเดินเข้าหรือเดินออก“ขอโทษที่เคยพูดทำร้ายจิตใจเธอ” ธิเบศร์เอ่ยเสียงแผ่วเบา มือหนาของชายหนุ่มยกขึ้นมาปัดผมที่ปิดบังใบหน้าเธออยู่ออก ก่อนที่จะก้มลงไปจุ๊บเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ ขยับตัวขึ้นมานอนข้างเธอ โอบกอดเธออีกครั้งให้ความอบอุ่นเธออีกครั้ง ก่อนที่จะผล็อยหลับไปในที่สุดเช้าวันถัดไปธิเบศร์ลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสายๆ ของวัน ลืมตาขึ้นมองสิ่งรอบข้าง พยายามปรับสายตาให้เป็นปกติเช่นเดิม ก่อนที่จะหันมามองคนข้างกายที่นอนกอดเมื่อคืน ทว่าไม่อยู่ เธอไม่อยู่แล้ว ข้างกายเขาตอนนี้ไม่มีเธอแล้ว“ไอ้เทล!” เสียงของธิเบศร์ตะโกนดังลั่นอยู่ที่ชั้นสามของตัวอาคาร ก่อนที่เขาจะวิ่งลงมาที่ชั้นล่าง เพื่อที่จะถามไอ้เพื่อนรักตัวดี“น้องหาย! มึงเห็นน้องมั้ย”“กู…” กูเห็น แต่กูบอกมึงไม่ได้จริงๆ เพื่อนรัก“กูอะไร?” ธิเบศร์เดินเข้ามาใกล้เทลเรื่อยๆ“กูไม่เห็น” เทลเอ่ยตอบยันตัวล
รักของผู้ชายร้ายๆ ขอโทษ
“เฮียอย่าทำแบบนี้ คุยกันดีๆ ก็ได้”“คนแบบมันคุยดีๆ คงไม่เข้าใจ” เฮียโรมเอ่ยขึ้นเสียงดัง ผลักร่างเล็กจนกระเด็นล้มลงที่พื้น หวังจะเข้าไปต่อยธิเบศร์อีกครั้ง ทว่ารอบนี้โรมทำน้องเจ็บ เพื่อนๆ ที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เลยต่างพากันวิ่งเข้ามาห้าม“ใจเย็นหน่อยดิวะ น้องเจ็บแล้วมึงเห็นมั้ย” รามิลเอ่ยขึ้นเดินเข้าไปประคองร่างเล็กให้ยืนขึ้น ที่มือของฟ้าใสมีเลือดไหลซิบๆ คงเป็นเพราะล้มกระแทกพื้นเมื่อครู่“…” โรมหันไปมองที่คนตัวเล็กนิ่ง “กูแม่งไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว”“กูขอโทษ” ธิเบศร์เอ่ยขอโทษ นี้เป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกว่าเขาผิดจริงๆ แล้วเขาขอโทษด้วยใจจริง“มึงเก็บคำขอโทษของมึงไว้ แล้วออกไปจากน้องกู”“…” ธิเบศร์เงียบไม่เอ่ยคำใด“มึงทำไม่ได้ซินะ งั้นกูจะส่งมันไปต่างประเทศ” โรมเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ยื่นคำขาด“ไม่ได้!” ธิเบศร์เอ่ยขึ้น“ทำไม ทำไมต้องเป็นมึงด้วยวะ” โรมเอ่ย“ทำไมถึงเป็นกูไม่ได้วะ” ธิเบศร์ถาม“มึงถามใจมึงดู มึงอยู่ในสถานะไหน แล้วน้องกูอยู่ในสถานะไหน”“…” แน่นอนว่าแตกต่าง ธิเบศร์เป็นมาเฟีย มีอันตรายรอบด้าน แน่นอนว่าคนเป็นพี่อย่างโรมไม่อยากเห็นน้องต้องตกอยู่ในอันตรายแน่นอน โรมเป็นคนที่รักน้องมาก รักน้
قد تعجبك أيضًا
หลงกลรัก มาเฟียเถื่อน
MaRich_7.1K وجهات النظرพิษคู่หมั้น | เซ็ต FIERCE MAFIA
ซากิระ13.1K وجهات النظرหนี้รักมาเฟีย (Dear Debtor,)
ซีซั่นฟิน6.4K وجهات النظرหนี้รักมาเฟียจอมคลั่ง
มงกุฎดอกหญ้า5.8K وجهات النظرFORCED LOVE สยบ(รัก)สิงห์
ดาวแคระ (miss.mk)2.1K وجهات النظرพลาดรัก ทวงคืน
สโนว์ไวท์1.3K وجهات النظرพี่ชาย(ไม่ใช่)คนดี
ohpal801 وجهات النظرNightZ [V] CLINGY JUNIOR
Aliyah.P390 وجهات النظر
