مشاركة

รักของผู้ชายร้ายๆ
รักของผู้ชายร้ายๆ
مؤلف: หลงจันทร

คืนที่ฝนตก

last update آخر تحديث: 2026-01-09 00:43:43

สถานที่บันเทิงแห่งหนึ่ง

บรรยากาศด้านในสถานบันเทิงเสียงดังพอสมควร ผู้คนมากมายที่เข้ามาด้านในต่างก็มีความสุข หรือบางคนก็มาหาความสุขจากที่นี่กันทั้งนั้น ทว่ากลับมีเพียงเธอเท่านั้น ที่เอาแต่ร้องไห้ไม่สนใจผู้คนรอบข้าง พร้อมกับยกแก้วเครื่องดื่มเพียวๆ กระดกจนหมดแก้วภายในพริบตา แค่เสี้ยววินาทีเดียวคนตัวเล็กก็เล่นกระดกหมดไปแล้วสิบกว่าแก้ว จนใบหน้าหวานตอนนี้เริ่มเปลี่ยนสี พวงแก้มเปลี่ยนสีเป็นสีแดงก่ำ แอลกอฮอล์กำลังจะออกฤทธิ์

“ทำไมวะ! หรือที่คบกับกูเพราะต้องการหลอกเอากูเหรอ” ร่างบางเอ่ยตัดพ้อเสียใจอย่างหนัก

“มึงแม่งเหี้ยวะพี่ T-T” น้ำสีใสไหลอยู่ที่หางตา เธอไม่เหมาะกับการร้องไห้แบบนี้เลยจริงๆ เธอเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า คนตัวเล็กนั่งดื่มนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั่นได้สักพักก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ไหว เลยเรียกเช็คบิลกลับบ้าน

ร่างบางในชุดเดรสสีดำสายเดี่ยวเดินออกมาหยุดยืนอยู่หน้าสถานบันเทิง ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าสะพาย กดเบอร์โทรศัพท์โทรหาที่บ้าน ทว่าโทรไปหลายสายแล้วก็ไม่มีใครรับสายเลย จนเธอเลิกโทรแล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ตัดสินใจก้าวขาเดินออกจากสถานบันเทิง เป็นจังหวะเดียวกันกับเม็ดฝนที่ร่วงลงมาจากฟ้า ยิ่งเป็นแบบนั้นเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าโชคชะตามันจะกลั้นแกล้งกันเกินไปแล้ว

“ดี..ดีจริงๆ” ร่างบางหยุดยืนนิ่งอยู่ถ้ำกลางสายฝน ปลดปล่อยน้ำตาให้ไหลแบบไม่อายฟ้าดิน

“ชีวิตแม่งตลกฉิบหาย”

“คิดว่ายืนตากฝนแล้วจะไม่มีคนเห็นน้ำตาเหรอ” น้ำเสียงอ่อนโยนที่เอ่ยถามเธอดังขึ้นอยู่ข้างกาย ก่อนที่คนตัวเล็กจะหันกลับไปมองที่เขา

“ร้องให้ตายก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอกนะ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะถอดเสื้อสูทสีดำออก คลุมหัวให้เธอ คว้าข้อมือเล็กเอาไว้ก่อนที่จะดึงเธอให้เดินตามเขามา

ชายหนุ่มเดินลากคนตัวเล็กกลับมาที่รถสปอร์ตคันหรู ก่อนที่จะเปิดประตูแล้วจับเธอยัดเข้าไปนั่งในรถ เธอเป็นใครนั่นเขาไม่รู้ รู้เพียงว่าเขาเวทนา ถ้าจะปล่อยให้ยืนตากฝนอยู่แบบนั้น เพราะคนดีๆ คงไม่ทำกัน นอกจากเธอจะบ้ามากกว่า

“เธอคิดว่าเล่นเอ็มวีอยู่เหรอถึงได้ยืนตากฝนแบบนั้น” ทันทีที่เขาขึ้นมานั่งบ่นรถได้ก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ก่อนที่จะโยนผ้าผืนเล็กให้กับเธอ

“เช็ดผมซะ ก่อนที่จะป่วยตายบนรถฉัน”

“คุณมีแฟนมั้ยคะ” เป็นประโยคแรกที่เธอเอ่ยถามเขา

“จะมีหรือไม่มีมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ” เขาเอ่ยตอบทันทีก่อนที่จะสตาร์ทรถแล้วขับออกไปจากสถานบันเทิง ตอนแรกตั้งใจว่าจะมาหาห้องvip เงียบๆ นั่งแดกเหล้า แต่พอเจอแบบนี้หมดอารมณ์

“เอากันมั้ย” รอบนี้น้ำเสียงจริงจังของเธอเอ่ยถามชายหนุ่ม ทำเอาเขาต้องรีบตีไฟเลี้ยวเข้าข้างทาง เพื่อจอดถามเธอให้แน่ใจ

“มีสติดีอยู่มั้ย หรือเป็นบ้าไปแล้ว” ธิเบศร์เอ่ยถามเสียงดัง

“ฉันมีสติครบถ้วน เอากันมั้ย ไม่ผูกมัดไม่ต้องมารับผิดชอบ แค่อยากรู้ว่ามันจะเป็นยังไง” ฟ้าใสเอ่ยประโยคยาวๆ ก่อนที่จะหันมาจ้องมองใบหน้าคมเข้ม

“จะบอกว่าตัวเองไม่เคยว่างั้น?” ธิเบศร์เลิกคิ้วถาม

“ค่ะ ไม่เคย”

“เด็กแก่แดดอย่างเธอไม่เคยก็บ้าแล้ว ดูแต่งตัว” ธิเบศร์ใช้สายตามองเธอตั้งหัวจรดเท้า

“จะเอาไม่เอา ถ้าคุณไม่เอา ฉันจะไปเอากับคนอื่น” ฟ้าใสเอ่ยจบทำท่าจะเปิดประตูรถ เขาจึงร้องห้ามเอาไว้

“หึ! เด็กใจแตก” ธิเบศร์หัวเราะในลำคอ “ฉันจะสอนเรื่องบนเตียงให้กับเธอเอง” ธิเบศร์ยกยิ้มที่มุมปาก

คอนโดมิเนียม

คอนโดหรูใจกลางเมืองกรุงเทพฯ ผู้คนมากมายต่างก็เลือกเข้าพักที่นี่กันทั้งนั่น เพราะภายในและภายนอกมันดูสะดุดตา สวย สะอาด ดูดี ดูแพง แถมยังอยู่ในใจกลางเมืองอีกตั้งหาก เป็นอะไรที่ลงตัวที่สุดแล้ว

ชายหนุ่มเดินจับมือร่างเล็กเข้ามาภายในลิฟต์ก่อนที่จะกดขึ้นไปที่ชั้น30 เป็นชั้นที่เขาอยู่อาศัย เพียงครู่เดียวลิฟต์ก็ถูกเปิดออกที่ชั้น30 ธิเบศร์เดินนำออกมาก่อนที่จะหยุดยืนอยู่หน้าห้องหมายเลข B469 แตะคีย์การ์ดที่หน้าประตูแล้วเปิดประตูห้องก่่อนที่จะเดินนำเข้าไป ตามด้วยฟ้าใสที่เดินตามหลังเขาเข้าไป

“อื้ออ~” ทันทีที่ประตูถูกปิดและถูกล็อกด้วยฝีมือของธิเบศร์ เขาก็เริ่มจู่โจมเธอด้วยการพุ่งเข้าไปจูบ

“อื้ออ~~” ฟ้าใสทำได้แค่ส่งเสียงอยู่ในลำคอ เธอแค่รู้สึกตกใจเท่านั่น เพราะยังไม่ทันได้ตั้งตัว

ทั้งคู่จูบกันอยู่นานหลายนาที จนคนตัวเล็กเริ่มขันขืน สองมือยกขึ้นทุบแผงอกเขาอยู่หลายครั้ง กว่าเขาจะยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

แค่กๆ แค่กๆ

“หายใจไม่ออก” คนตัวเล็กเอ่ย พร้อมกับส่งเสียงไอสองสามที

“แค่จูบยังทำไมเป็น” ธิเบศร์เอ่ยน้ำเสียงนิ่งๆ ก่อนที่จะเดินเข้ามาช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว เดินตรงเข้าไปในห้องนอน ก่อนที่เขาจะโยนร่างเล็กในอ้อมแขนลงไปที่เตียงนอน

“โอ๊ย! เบาๆ หน่อยได้มั้ย เจ็บเป็นเหมือนกันนะ นี่คนนะไม่ใช่ตุ๊กตา”

“ไวน์หน่อยมั้ย จะได้ปลุกความกล้าในตัวเธอ” ธิเบศร์เอ่ยถาม

“ถ้าคุณมีฉันก็กิน”

“หึ!” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอก่อนที่จะเดินออกไป เพียงครู่เดียวเขาก็เดินกลับมาพร้อมกับขวดไวน์ในมือ ชายหนุ่มคลาดขึ้นมาบนเตียงก่อนที่จะขึ้นคร่อมร่างเล็ก ให้เธออยู่ภายใต้ร่างของเขา ชายหนุ่มกระดกไวน์ไว้ในโพรงปากก่อนที่จะวางขวดไวน์ไว้บนโต๊ะหัวเตียง แล้วดึงร่างเล็กให้ขึ้นมาประกบริมฝีปากจูบ ก่อนที่เขาจะปล่อยไวน์ในปากของเขาส่งต่ออให้กับเธอ

“หวาน” ธิเบศร์ผละริมฝีปากออกจากปากเล็ก ก่อนที่จะเปลี่ยนจุดสนใจเป็นซอกคอขาวๆ ของเธอแทน

“อื้ออ~ จะ..เจ็บ” ฟ้าใสส่งเสียงครางทันทีที่รู้สึกเจ็บนิดๆ ที่ต้นคอของเธอ

“หอม” ธิเบศร์เอ่ยก่อนที่จะกดปลายจมูกสูดดมต้นคอของคนตัวเล็ก มือหนาเลื่อนลงต่ำมาที่เนินอกอวบอิ่มก่อนที่จะใช้มือบดคลึงอย่างหนัก

เด็กบ้าอะไรอกใหญ่ขนาดนี้…

“อื้ออ~~~” ความร้อนในตัวเธอเพิ่มทวีคูณเป็นเท่าตัว ก่อนที่ธิเบศร์จะผละมือออกจากเนินอกแล้วถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก หญิงสาวที่เห็นแบบนั้นเขาก็ไม่รอช้า ยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วถอดเสื้อผ้าของตัวเองเช่นกัน เพียงชั่วพริบตาเดียวทั้งคู่ก็อยู่ในร่างกายที่เปลือยเปล่า ไร้เสื้อผ้าบนตัวทั้งคู่

“อื้ออ~” ธิเบศร์ที่เห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าไปประกบปากจจูบเธอทันที

“เธอเป็นคนที่สวยทั้งข้างนอกแล้วก็ข้างในเลยรู้ตัวมั้ย”

“รู้ คุณไม่บอกฉันก็รู้”

“ฮ่าๆ คนอะไรบ้ายอ” ธิเบศร์หลุดหัวเราะออกมาอย่างลืมตัว เพราะโดยปกติแล้ว เขาจะเป็นคนนิ่ง เย็นชา น้อยมากที่จะเห็นเขายิ้มหรือหัวเราะ

“คุณถามฉันก็แค่ตอบ” เธอเบนหน้าหนีเขา ก่อนที่เธอจะถูกมือใหญ่ประคองใบหน้าให้หันกลับมามองที่เขาอีกครั้ง ทั้งสองจองมองกันและกันอยู่แบบนั้นนานหลายนาที จนชายหนุ่มเริ่มปลุกอารมณ์ในตัวฟ้าใสอีกครั้ง

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • รักของผู้ชายร้ายๆ   ไม่เคยไม่รักเธอ

    “ถ้าเป็นปลากัดคงท้องแล้วนะเฮีย” ฟ้าใสเอ่ยขึ้นทันทีหลังจากที่จ้องหน้ากันอยู่นานหลายนาที“เหรอ?” ธิเบศร์เลิกคิ้วสูง “อยากรองท้องดูมั้ย”“ทะลึ่ง!” คนตัวเล็กตีลงที่มือหนาเบาๆ“หนูไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่มั้ย” ธิเบศร์รอบมองไปทั่วเรือนร่างของเธอ เพราะตอนที่โดนแทง ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเขาเอาตัวเองบังฟ้าใสไว้ หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ตัดไปเลย“ไม่ค่ะ หนูปลอดภัย” ฟ้าใสคลี่ยิ้มตอบ“ขึ้นมานั่งบนนี่ด้วยกัน” ธิเบศร์ตบมือลงที่เตียงคนไข้สองสามที คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมา เธอไม่ยอมขึ้นไป“เดี๋ยวพยาบาลเข้ามาเจออายเขานะคะ”“ไม่เห็นมีอะไรน่าอาย ไม่ต้องอาย” ธิเบศร์เอ่ยก็แน่ละซิใครจะหน้าหนาเหมือนเฮียละ…“จะขึ้นมาหรือจะให้เฮียลงไปอุ้ม” ธิเบศร์ทำท่าทางจะลงจากเตียง ทำให้ฟ้าใสต้องดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาจะลงจากเตียงเป็นรอบที่สองไม่ได้เด็ดขาด“เดี๋ยวหนูขึ้นไปเองค่ะ”“ก็แค่นั่นแหละครับ” ธิเบศร์คลี่ยิ้มให้กับเธอ ในรอบหลายวันมานี้ รอยยิ้มนี้เป็นรอยยิ้มเดียวที่เธอโหยหามาตลอดเวลา คนตัวเล็กค่อยขยับขึ้นไปบนเตียง นอนอยู่ข้างๆ กับคนป่วย ชายหนุ่มนอนตะแคงโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ก่อนที่จะกดริมฝีปากหนาจูบลงไปที่หน้าผากมนของฟ้าใส

  • รักของผู้ชายร้ายๆ   ตื่นได้สักที

    สองอาทิตย์เต็มที่เขาเอาแต่นอนนิ่ง แล้วก็เป็นสองอาทิตย์เต็มที่เธอเอาแต่เฝ้าเขาไม่ไปไหนเลย ธิเบศร์นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงคนไข้ ส่วนคนตัวเล็กนอนฟุบหน้าลงที่เตียงของคนไข้ เธอไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหนแล้ว ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ด้วยซ้ำ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีมือหนักๆ มาวางลงบนศีรษะเธอนั่นแหละ ในใจเธอก็ขอให้เป็นเขา เป็นเขาสักทีได้มั้ยเฮียตื่นขึ้นมาสักทีได้มั้ย…ฟ้าใสเงยหน้าขึ้น ภาพตรงหน้าของเธอตอนนี้ทำเอาเธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ คนตัวเล็กปล่อยน้ำตาให้ไหลรินแบบไม่รู้ตัว ธิเบศร์ฟื้นแล้ว เขาฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย“เฮีย TT” ฟ้าใสเอ่ยเรียกเขาทั้งน้ำตา พร้อมกับคลี่ยิ้มให้เขา“หิวน้ำ” ธิเบศร์เอ่ยน้ำเสียงแหบแห้ง“ได้ค่ะ ได้” คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นยืนแล้วเอาน้ำให้ธิเบศร์ดื่มทันที ชายหนุ่มดื่มน้ำอย่างกระหาย เขาคอแห้งเพราะว่าหลับไปนานหลายวันเลยทีเดียว“หนูจะไปตามหมอนะคะ” ฟ้าเอ่ยจบก็รีบวิ่งออกไปตามเฮียรามิลทันที เพียงครู่เดียวทั้งเธอและรามิลก็วิ่งกลับมาพร้อมกัน“ตื่นได้สักทีไอ้สัด!” รามิลมองหน้าเพื่อนแบบโล่งใจในที่สุดก็ตื่นสักทีไอ้เหี้ย!“กูนึกว่าจะได้ไปรอพวกมึงที่นรกซะแล้ว” ธิเบศร์เอ่ยยิ้มๆ“ตื

  • รักของผู้ชายร้ายๆ   ปกป้องเธอ

    ทั้งสองหนุ่มยืนรอคนตัวเล็กอยู่หน้าห้องเพียงครู่เดียว ร่างเล็กก็เดินออกมาจากภายในห้อง โรมเลือกซื้อชุดที่พอดิบพอดีกับตัวน้อง เป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนสีดำเข้ารูป ฟ้าใสเป็นคนตัวเล็กอยู่แล้ว พอใส่เสื้อผ้าพวกนี้มันเลยดูดีไปอีกแบบ ดูแปลกตาดีเหมือนกัน“เขาเป็นยังไงบ้างคะ” ทันทีที่เธอเดินออกมา ร่างเล็กก็เอ่ยถามถึงคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียง“รอย้ายไปห้องพิเศษครับ” ดร.ซันเอ่ยตอบเสียงเรียบ“โล่งใจ” คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาทาบอก ถอนหายใจเล็กน้อย“เฮียพาไปกินข้าว แล้วเดี๋ยวค่อยไปดูมัน” โรมเอ่ยขึ้นพร้อมกับจับมือคนตัวเล็กแล้วออกแรงดึง ให้เธอเดินตามหลังเขามาโรมพามากินข้าวที่ร้านอาหารในโรงพยาบาล ทั้งสามคนเดินมานั่งลงที่โต๊ะอาหารก่อนที่จะเริ่มสั่งอาหาร เพียงครู่เดียวอาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟลงตรงหน้าขอแต่ละคน ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทานอาหารของตัวเองอย่างเงียบๆ“หนูขอเป็นคนเฝ้าเฮียธิเบศร์เองได้มั้ยคะ” ฟ้าใสเอ่ยขึ้น ทำให้โรมหยุดทุกการเคลื่อนไหว เงยหน้าขึ้นมองน้องสาวด้วยเอง“ตามใจ ไม่บังคับ” เฮียโรมเอ่ยตอบ ก่อนที่จะก้มหน้าลงไปกินข้าวต่อ“ขอบคุณเฮียนะคะที่เข้าใจหนู”“อืม มีน้องคนเดียวให้ทำไงได้” โรมเอ่ยตอบ ดร.ซันนั่

  • รักของผู้ชายร้ายๆ   ธิเบศร์คลั่ง

    “พี่เอ็มมีอะไร?” ฟ้าเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้าด้วยความงุนงง เพราะเขาหายออกไปจากชีวิตเธอนานแล้ว ทว่าทำไมวันนี้ถึงโผล่มาได้“พี่อยากขอโทษหนูในทุกๆ เรื่อง” เอ็มเดินเข้าไปประชิดตัวฟ้าใส จับกุมสองมือเล็กเอาไว้แน่นมึงไม่รู้อะไรซะแล้ว เจ้าที่เขายืนดูอยู่มองไม่เห็นหรือไง…“พี่เอ็มปล่อยฟ้าก่อน” คนตัวเล็กพยายามดึงมือออกจากมือใหญ่ของเอ็ม “ปล่อยฟ้านะพี่เอ็ม!”“พี่คิดได้แล้วฟ้า พี่อยากขอโทษหนู พี่ผิดไปแล้วจริงๆ”“มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วพี่เอ็ม” ฟ้าใสเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น“ทำไมถึงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ หนูรักพี่มากไม่ใช่เหรอ”“นั้นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ฟ้าไม่ได้รักพี่แล้ว”“พี่ขอโอกาสได้มั้ย” เอ็มยังคงดื้อดึง พยายามดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด ทว่าคนตัวเล็กก็พยายามดิ้นหนี จนเพื่อนที่อยู่ตรงนั้นก็พากันเข้าไปช่วย แต่เอ็มก็ยังไม่มือออกจากฟ้าใส ยังคงจับเธอแน่น“ปล่อยมือออกจากเธอซะ” แน่นอนว่าธิเบศร์ทนดูต่อไปไม่ไหว เดินตรงเข้าไปหาฟ้าใสทันที ผลักเอ็มจนกระเด็น“มึงอีกแล้ว” เอ็มหันหน้ากลับมามองบุคคลที่ผลักเขาเมื่อครู่ ก่อนที่จะจ้องมองอีกคนตาไม่กะพริบ“ทำไม?” ธิเบศร์ยืนเอาตัวเองบังเรือนร่างฟ้าใสเอาไว้ จ้องม

  • รักของผู้ชายร้ายๆ   เธอไปแล้ว

    หลังจากที่อยู่พูดคุยกับไอ้เทลได้สักพัก ก็พากันแยกย้ายห้องใครห้องมัน ธิเบศร์เดินกลับขึ้นมาที่ชั้นบน เดินเปิดประตูเข้าไปในห้อง ก่อนที่จะเดินไปนั่งลงที่เตียงข้างคนตัวเล็ก ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ เธอหลับสนิท หลับแบบไม่สนว่าใครจะเดินเข้าหรือเดินออก“ขอโทษที่เคยพูดทำร้ายจิตใจเธอ” ธิเบศร์เอ่ยเสียงแผ่วเบา มือหนาของชายหนุ่มยกขึ้นมาปัดผมที่ปิดบังใบหน้าเธออยู่ออก ก่อนที่จะก้มลงไปจุ๊บเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ ขยับตัวขึ้นมานอนข้างเธอ โอบกอดเธออีกครั้งให้ความอบอุ่นเธออีกครั้ง ก่อนที่จะผล็อยหลับไปในที่สุดเช้าวันถัดไปธิเบศร์ลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสายๆ ของวัน ลืมตาขึ้นมองสิ่งรอบข้าง พยายามปรับสายตาให้เป็นปกติเช่นเดิม ก่อนที่จะหันมามองคนข้างกายที่นอนกอดเมื่อคืน ทว่าไม่อยู่ เธอไม่อยู่แล้ว ข้างกายเขาตอนนี้ไม่มีเธอแล้ว“ไอ้เทล!” เสียงของธิเบศร์ตะโกนดังลั่นอยู่ที่ชั้นสามของตัวอาคาร ก่อนที่เขาจะวิ่งลงมาที่ชั้นล่าง เพื่อที่จะถามไอ้เพื่อนรักตัวดี“น้องหาย! มึงเห็นน้องมั้ย”“กู…” กูเห็น แต่กูบอกมึงไม่ได้จริงๆ เพื่อนรัก“กูอะไร?” ธิเบศร์เดินเข้ามาใกล้เทลเรื่อยๆ“กูไม่เห็น” เทลเอ่ยตอบยันตัวล

  • รักของผู้ชายร้ายๆ   ขอโทษ

    “เฮียอย่าทำแบบนี้ คุยกันดีๆ ก็ได้”“คนแบบมันคุยดีๆ คงไม่เข้าใจ” เฮียโรมเอ่ยขึ้นเสียงดัง ผลักร่างเล็กจนกระเด็นล้มลงที่พื้น หวังจะเข้าไปต่อยธิเบศร์อีกครั้ง ทว่ารอบนี้โรมทำน้องเจ็บ เพื่อนๆ ที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เลยต่างพากันวิ่งเข้ามาห้าม“ใจเย็นหน่อยดิวะ น้องเจ็บแล้วมึงเห็นมั้ย” รามิลเอ่ยขึ้นเดินเข้าไปประคองร่างเล็กให้ยืนขึ้น ที่มือของฟ้าใสมีเลือดไหลซิบๆ คงเป็นเพราะล้มกระแทกพื้นเมื่อครู่“…” โรมหันไปมองที่คนตัวเล็กนิ่ง “กูแม่งไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว”“กูขอโทษ” ธิเบศร์เอ่ยขอโทษ นี้เป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกว่าเขาผิดจริงๆ แล้วเขาขอโทษด้วยใจจริง“มึงเก็บคำขอโทษของมึงไว้ แล้วออกไปจากน้องกู”“…” ธิเบศร์เงียบไม่เอ่ยคำใด“มึงทำไม่ได้ซินะ งั้นกูจะส่งมันไปต่างประเทศ” โรมเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ยื่นคำขาด“ไม่ได้!” ธิเบศร์เอ่ยขึ้น“ทำไม ทำไมต้องเป็นมึงด้วยวะ” โรมเอ่ย“ทำไมถึงเป็นกูไม่ได้วะ” ธิเบศร์ถาม“มึงถามใจมึงดู มึงอยู่ในสถานะไหน แล้วน้องกูอยู่ในสถานะไหน”“…” แน่นอนว่าแตกต่าง ธิเบศร์เป็นมาเฟีย มีอันตรายรอบด้าน แน่นอนว่าคนเป็นพี่อย่างโรมไม่อยากเห็นน้องต้องตกอยู่ในอันตรายแน่นอน โรมเป็นคนที่รักน้องมาก รักน้

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status