บทที่7 ไปมีแฟนตอนไหน

พิมรดารับมือถือมาดู มันอยู่เเล่ว

"คุณเอามือถือคุณออกมาสิ"ชายหนุ่มพูดขึ้นเมื่อเห็นเธอเอาแต่พลิกไปพลิกมา

หญิงสาวจึงนำมือถือเธอออกมา แล้วมือถือเครื่องใหม่เธอก็ขยับแล้วหลุดจากมือข้ามไปข้างเกาะไอโฟนแล้วเปลี่ยนรูปร่างเป็นเหมือนมือถือเครื่องเดิมของเธอ ก่อนที่มันจะทำลายเครื่องเก่าทิ้งต่อหน้าต่อตาเธอ

พิมรดามองด้วยความอึ้ง นี้มันทรานฟอร์เมอร์ชัดๆ

"คุณขายของพวกนี้เหรอค่ะ?"

"คลายๆ"

"ชั้ยถ่ายรูปคุณได้มั้ย?"

"ได้สิ.."พอได้รับอณุญาตหญิงสาวก็วิ่งไปเกาะแขนชายหนุ่มก่อนจะถ่ายรูปคู่หลายๆมุม ก่อนจะเลือกรูปที่สวยสุดแล้วโพสลงไอจี

"เครื่องนี้กล้องเทพมาก "พูดพร้อมกับแต่งฟิวเตอร์ภาพไปด้วย

'ท่านเจ้าคุณพามาเที่ยวเมืองหลวงเจ้าคะ' พอเขียนแคปชั่นเสร็จก็โพสทันที ก่อนจะเข้าไปในttเพื่อถ่ายภาพถนนด้านล่างแล้วใส่เสียงเพลงซึ่งๆ

เธอมัวแต่เล่นโซเชี่ยลไม่ได้สนใจชายที่อยู่ในห้องอีกคน เมื่อไคเปอร์เห็นหญิงสาวกำลังสนุกกับมือถือเครื่องใหม่เขาเลยหันไปสั่งงานให้แสดงหน้าจอตรงหน้า แล้วก็นั้งทำงานของตัวเองคือการประดิษฐ์หุ่นยนต์ช่วยยกเครื่องจรหนัก เพียงแค่คนเข้าไปยื่นแล้วก็สามารถบังคับให้มันขยับได้ หุ่นยนต์ตัวนี้ดีตรงที่แม้แต่ผู้หญิงก็สามารถบังคับหุ่นตัวนี้ได้

ไคเปอร์ทำงานเพลินจนลืมไปว่ามีหญิงสาวอีกคนอยู่ด้วย จนได้ยินเสียงเธอพูดขึ้น

"ชั้นไม่ได้คิดปิด..เพิ่งจะคบกันย่ะ"

"เขาทำงานอยู่"

" เขาต้องจีบชั้นสิย่ะ ชั้นออกจะสวย"

"เออ..มีโอกาสจะพาเปิดตัว แค่นี้นะบัย"ก่อนที่เธอจะวางสายแล้วหันไปเล่นมือถือต่อ โดยไม่พูดอะไร ชายหนุ่มเลยมองนาฬิกาบนผนังที่เป็นดวงดาวหมุนรอบๆโลก คนทั่วไปอาจมองไม่ออกแต่เขามองออกว่าเป็นเวลา(19:36น)

"คุณเบื่อหรือยัง?"อดจะถามหญิงสาวไม่ได้ เพราะเวลาเขาทำงานจะไม่สนใจสิ่งรอบตัว

"ไม่อ่ะ คุณยังไม่เสร็จงานนี้ "

"หิวมั้ย?"

"ชั้นรอได้ ชั้นไถttรอ คุณทำงานต่อเหอะ"

เธอไม่ได้พูดเอาใจผู้ชาย แต่เธอกำลังสนุกกับมือถือเครื่องใหม่อยู่ มือถือเครื่องนี้ฟังชั่นดีสุดๆไปเลยกล้องก็เทพ ไม่ว่าเธอจะถ่ายรูปมุมไหนแสงก็สวยแถมเธอลองซุมภาพได้ไกลถึงดวงจัทร์อีกด้วย แถมแป้นพิมพ์ยังสามารถเป็นแบบ6มิติเพื่อให้พิมง่ายขึ้นด้วย

ไคเปอร์เห็นเช่นนั้นเลยหันไปตรวจงานอย่างอื่นต่อ เขายังมีงานอื่นอีกเช่นเปิดโรงแรมมิติที่รับแต่ลูกค้ากลุ่มพิเศษ ถ้ามองภายนอกจะเห็นเป็นแค่โรงแรมเก่าแต่ความจริงคือเทคโนโลยีเหนือกว่าโรงแรมทั่วไปมาก แต่ด้วยไม่อยากเป็นที่สนใจคนทั่วไปเลยเห็นเป็นแค่สถานที่รกร้างเท่านั้น พอคุยงานเสร็จเขาก็สั่งปิดระบบภาพตรงหน้าก็หายไป

"ไปหาอะไรกินกัน"เขาเอ่ยชวนหญิงสาวที่ตอนนี้ต้องเรียกว่าเป็นคนรักน่าจะถูก

"เสร็จงานแล้วเหรอค่ะ?"พิมรดาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์

"ดูคุณจะสนุกกะเจ้ามือถือเครื่องใหม่นี้มากนะ"

"เครื่องนี้มันล้ำมาก ของชั้นดูง้อยไปเลย"

"คุณชอบกินอะไร ?"

"ของฟรีกินได้หมด"เธอตอบอย่างทะเล้น

"ผมเคยมีแต่คู่นอนไม่เคยมีแฟน เขาต้องทำยังไงกันบ้าง?"

"ก็ทำตัวปกตินั้นแหละ แต่คุณต้องให้เกียรติชั้นห้ามทำลายน้ำใจชั้น เรื่องนี้ชั้นซีเรียสมาก ไอ้ที่เอะอะมาบีบคอชั้นเลิกทำสะ ชั้นไม่ชอบ"

"ตามนั้น"ชายหนุ่มรับปากอย่างว่าง่าย

"ดีมาก..ค่อยคุยกันได้ยาวๆ"

ออกมาจากห้องก็ไม่เห็นมิมณราที่โต๊ะทำงาน เมื่อกดลิฟลงมาที่ด้านล่างของตึกก็ยังเห็นมีคนเดินเข้าออกอยู่ตลอดเวลา

"พวกเขาเป็นพวกดื่มเลือดนะทำงานได้แต่ช่วงกลางคืน เดี๋ยวใกล้เช้าพวกเขาก็เลิกงาน"

"พวกเขาทำหน้าที่อะไรกันค่ะ?"

"ส่วนใหญ่จะวิจัยและพัฒนาระบบการสื่อสารนะ ช่วงกลางคืนการสื่อสารกับดาวอื่นมันง่ายกว่าเพราะคนส่วนใหญ่จะหลับใช้การสื่อสารกันน้อย"

ขึ้นรถมาได้ก็ไม่ต้องทำอะไรรถก็พาไปถึงที่หมาย พิมรดาอดไม่ได้ต้องถ่ายรูปอัปลงโซเชียล

จนรถมาจอดหน้าโรงแรงดังแห่งหนึ่งพิมรดาถึงนึกขึ้นได้

"กินธรรมดาพอ ชั้นกินของราคาแพงไม่เป็น"แถมเธอยังใส่ชุดไม่เอื้ออีกด้วยเข้าไปอายเขาตาย

"งั้นคุณอยากกินอะไร"

"ไปเดินเยาวราชกันมั้ย"อย่างเธอมันต้องของกินข้างทางถึงจะเข้ากัน

เมื่อเจ้ารถได้ยินว่าเยาวราชมันก็ออกรถทันที

"ที่เยาวราชมีของกินเหรอ!"

"มีสิ..เยอะด้วย แต่ชั้นไม่เคยไปหลอกนะ คิดว่าคงเหมือนเปิดท้ายแถวบ้านชั้นแหละ"

แล้วเจ้ารถก็พาพวกเขามาถึงที่หมาย ทั้ง2เดินลงจากรถแล้วเดินดูร้านค้าข้างทางไปเลื่อยๆ

"เดี๋ยวนะ..ถามน้องหยกก่อน"

"ใคร?"

"นี้ไง"พร้อมลงมือถือให้ดูเจ้าของชื่อ

"คุณตั้งชื่อให้มือถือด้วยเหรอ!"

"ใช้ แปลกเหรอ"

ไคเปอร์ไม่พูดอะไรพิมรดาเลยก้มลงจิ้มๆ2,3ที หน้าจอก็ปรากฏชื่อร้านและเส้นทาง

"เจอแล้ว ไปกันค่ะ"ไม่พูดเปล่าแต่ยังจับแขนชายหนุ่มให้เดินตามตามเธอไป จนมาถึงร้านแห่งหนึ่งที่ดูเหมือนคนจะเยอะ แต่ก็ยังพอมีโต๊ะให้นั้ง

"มากันกี่คนค่ะ"

"2ค่ะ"

"เชิญทางนี้ค่ะ นี้ค่ะเมนู เอาน้ำอะไรดีค่ะ"

"ขอน้ำเขียวค่ะ คุณดื่มอะไร?"

"น้ำเปล่า ส่วนอาหารคุณสั่งได้เลยผมกินได้หมด"

พิมรดาเลยสั่งอาหารขึ้นชื่อมา2,3อย่าง ก่อนจะหันไปมองรอบๆ

"ชั้นไม่เคยมาเลย เคยอยากจะชวนเพื่อนๆมากัน แต่ไม่มีโอกาส"

"คุณมีเพื่อนเยอะเหรอ"

"ที่สนิทกันมากๆก็3คนนะ ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ตอนชั้นไม่สบายพวกเขาก็ซื้ออาหารมาเยี่ยมชั้นด้วย เพื่อนมีเยอะแต่ที่รู้ใจกันก็3คนนี้แหละ"พูดพร้อมโชว์รูปเพื่อนๆให้ชายหนุ่มดู

"ใช้คนที่คุยด้วยเมื่อเย็นมั้ย?"

"อ้อ.ใช้ จิ้ดริ้ดนางเห็นชั้นอัปรูปที่ห้องทำงานคุณนางเลยสงสัยนะ พอชั้นบอกเป็นแฟนนังตัวดีถึงกับโทรมาให้ยืนยันถ้านางไม่เกรงใจว่าคุณทำงาน ต้องมีการขอคุยกับคุณแน่ อิอิ"

"คุณอยู่คนเดียวมานานหรือยัง"

"เกือบ3ปีแล้ว "พอพูดถึงพ่อแม่พิมรดาก็เงียบลง

"คุณยังเสียใจ"

"มันเพิ่งไม่นานนี้เองนะ ตอนนั้นกว่าชั้นจะผ่านมันมาได้ก็เอาเรื่องอยู่ ดีว่ามีเพื่อนๆคอยอยู่ด้วยไม่ทิ้งชั้น"

แล้วอาหารก็มาเสริฟ เธอเลยเปลี่ยนเรื่องไม่คุยเรื่องพ่อแม่อีกเพราะกลัวตัวเองจะร้องไห้

"เดี๋ยวขอชั้นถ่ายรูปก่อนนะ อย่าเพิ่งกิน"แล้วเธอก็ถ่ายวิดีโอและภาพนี่งก่อนอัปลงโซเชียลต่างๆอย่างตั้งใจ

"กุ้งเผ่านี้อร่อยแถมสดมากด้วย คุณกินสิ"พูดพร้อมกับตักกุ้งเผ่าและน้ำจิ้มให้ชายหนุ่ม

ไคเปอร์รู้ว่าเธอจงใจจะเปลี่ยนเรื่องเลยไม่พูดว่าอะไร เขาเห็นว่าหญิงสาวตาแดง เธออาจจะยังทำใจเรื่องเสียบุพการีไม่ได้

"ฮื่อ..อร่อย"เขาพูดเพื่อเอาใจให้เธอสบายใจ

"เห็นมั้ย ชั้นบอกแล้ว อิอิ "พอเจอของกินอร่อยพิมรดาก็กลับมาสดใสเหมือนเดิม

"ปูแกะยากจัง ขนาดเขาทุบมาให้แล้วนะ"ถึงจะบ่น แต่พิมรดาก็พยายามแกะก้ามปู จนไคเปอร์ต้องแย่งมาแกะให้

"พลังคุณแกะปูได้สบายอยู่แล้ว ลืมหรือไง"

"โอ้..ลืมจริงๆด้วยแหละ มัวแต่ห่วงกินนะ แฮะแฮะ"ชายหนุ่มเลยแกะปูให้เธอจนหมดตัว พอกินกันหมดก็เรียกเก็บตัง

"อิ่มมากๆ..ขอให้เจ้าภาพจงเจริญนะเจ้าค่ะ อิอิ"

"กลับเลยมั้ย?"

"อะไร..ยังไม่ได้กินของหวานเลย"

"ก็คุณบอกอิ่มไง"

"อิ่มของคาวจ้ะ กินคาวไม่กินหวานสันดานไพร่ เคยได้ยินม่ะ ไปๆเมื่อกี่ขั้นหาเจอแล้ว อยู่ข้างหน้านี้เอง"

สุดท้ายหญิงสาวก็ต่อด้วยเต้าทึงและขนมปังปิ่งพร้อมปิดท้ายด้วยนมปั่น

"อิ่มสุดๆไปเลย คิดถึงพวกยัยจ้ะจ๋าเลยอ่ะ ถ้าพวกนั้นมานะ ต้องสนุกแนๆ"

"ไว้วันหลังผมพามาอีก"

"จริงเรอะ..คุณไม่เบื่อใช้มั้ยที่ชั้นกินเก่งอ่ะ"

"ไม่นิ..คุณเป็นตัวเองดี ผมชอบ ผมเจอแต่ผู้หญิงสร้างภาพ น่าเบื่อ"

"อ้อ.."เธอควรจะดีใจใช้มั้ยนะ

แล้วไคเปอร์ก็พาพิมรดามาส่งบ้านตอนเที่ยงคืน

"ชั้นสนุกมากเลย ขอบคุณที่พาชั้นไปกินของอร่อยนะ"

พอลงจากรถแล้วเปิดประตูบ้าน ชายหนุ่มก็ยังตามเธอเข้ามา

"คุณไม่กลับบ้านละ !"

"ผมจะนอนนี้"

"อะไรนะ!"

"ไปเข้าบ้าน มีคนดูอยู่"ชายหนุ่มดันให้หญิงสาวเข้าบ้านพร้อมปิดประตูให้เรียบร้อย

"พรุ่งนี้ผมจะเปลี่ยนระบบบ้านให้คุณใหม่ให้หมด ประตูเดี๋ยวนี้เขาใช้สแกนกันแล้วบ้านคุณล้าหลังมาก"

"ขอโทษที่บ้านชั้นมันล้าหลัง แล้วคุณจะมาค้างบ้านชั้นทำไม "

"ทำไม ก็เราเป็นคู่ครองกัน อยู่ด้วยกันก็ไม่แปลก"ชายหนุ่มตอบหน้าตาเฉย

"แต่ชั้นยังไม่พร้อมไง เราเพิ่งรู้จักกันเอง ควรศึกษากันไปก่อน"

"ได้..งั้นผมไปอาบน้ำนะ"'รับคำแต่ไม่ทำตามมันจะมีความหมายอะไรละย่ะ'หญิงสาวได้แต่คิด

จนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งช.ม แขกไม่ได้รับเชิญถึงออกมาจากห้องน้ำ

"อาบนานจนชั้นลืมไปแล้วนะว่าคุณอยู่ด้วย"นางอดจิกกัดเขาไม่ได้

"ก็ของบ้านคุณมันเก่า ผมต้องค่อยๆแตะเพราะกลัวทำของบ้านคุณพัง"เขาตอบหน้าตาย

"เว้อออ"เธอมองเขาแรงก่อนจะเดินหยิบชุดนายลายชินจังเข้าไปในห้องน้ำ

อาบน้ำเสร็จเดินออกมาก็เห็นเขานอนอยู่บนเตียง เธอเป็นคนนอนดิ้นเธอถึงซื้อเตียงขนาด6ฟุตมาเพื่อให้นอนสบาย แถมบางคืนเพื่อนๆเธอยังมานอนค้างอีกด้วย ทำให้ต้องมีพื้นที่บนที่นอนกว้าง

"นอนเฉยๆนะ ไม่ทำอย่างอื่น ชั้นพูดจริงๆนะ"

"ผมไม่ได้เซ็กจัดขนาดนั้น แถมอีกอย่างร่างกายคุณยังไม่พร้อมด้วย คุณนอนเถอะ"

หญิงสาวรู้สึกไว้ใจเขาขึ้นมาบ้าง อาจเพราะเธอต้องการให้สักคนเพื่อมาเติมเต็มความว่างของบ้านก็ได้ เธอ20แล้วอะไรจะเกิดก็ให้เกิด แต่ต้องไม่ใช่วันนี้ เธออยากนอนมากกว่า พิมรดาทาครีมไปก็คิดอะไรไปเลื่อยเปื่อย

"เตียงคุณมีแต่ตุ๊กตา เกะกะจริง"

"ปกติชั้นนอนคนเดียวมันพอดีย่ะ อย่ามายุ่งกัลูกๆชั้นเชียว "ไม่พูดเปล่าแต่ยังรีบขึ้นเตียงมาเรียงตุ๊กตาให้อยู่รอบๆตัวเธอ

"ฝันดีห้ามลักหลับนะไม่งั้นชั้นโกรธนายจริงๆด้วย"พูดจบก็ห่มผ้ากอดตุ๊กตาแล้วหลับตา

ไคเปอร์ส่ายหัวเบาๆแล้วอดขำกับการแสดงเหมือนเด็กของคู่ครองเขาไม่ได้ นางยังเด็กมากจริงๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนหลับตามเธอไป