บทที่5 อยู่ๆก็เป็นจุดเด่น

เช้ามาพิมรดาที่ตื่นนอนก็รู้สึกมึนๆเหมือนฝันไป "ฝันสะแปลกเชียว เป็นตุเป็นตะ ฮึ" ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน แต่พอหญิงสาวเห็นตัวเองในกระจกก็เบิกตากว้าง

"ไม่ได้ฝันนี้"เธอมองตัวเองในกระจกพร้อมลูบหน้าตัวเองไปด้วย หน้าเธอไม่ได้เปลี่ยนไปมาก แต่สีตานี้สิสิเปลี่ยนไปจริงๆ สีผิวก็ขาวซีด พอลองสะบัดมือก็มีเกล็ดน้ำแข็งเกาะบนฝ่ามือ

แต่ก่อนที่จะนึกอะไรหญิงสาวก็ต้องรีบแต่งตัวเพื่อไปเรียน เพราะตอนนี้7โมงกว่าแล้ว เธอกำลังจะไปวิลัยสาย

"ลั้ยย ๆๆๆ"สงสัยเพื่อนเธอจะทักมาตามแนๆ

รดา'กำลังไป'พร้อมส่งสติ้กเกอร์วิ่ง

จ้ะจ๋า'ให้ไว..'สติ๊กเกอร์ยืนรอ

จิ้ดริ้ด'ให้ด่วน'สติ๊กเกอร์ดูเวลา

ใบหม่อน'รออยู่'สติ๊กเกอร์มองแรง

เธอแต่งตัวด้วยความเร็วชนิดมองตามไม่ทัน จนออกมาจากบ้านก็ขับมอไซค์ ครั้งนี้เธอบิดอย่างไว แต่น่าแปลกที่เธอใช้ความเร็วที่ถือว่ามาก แต่กลับมองทุกอย่างด้วยสายตาปกติ เหมือนรอบๆตัวเธอจะช้ากว่าเธอมาก แต่เธอไมมีเวลามาสนใจ

แล้วเธอก็มาถึงวิลัย พอมองสมาร์ทวอทช์ มาถึงในเวลา10นาที บ้าไปแล้ว วิลัยกับบ้านเธอห่าง30กว่ากิโล ปกติใช้เวลาเกือบช.ม ไว้ค่อยคิด นาทีนี้เรื่องด่วนคือต้องไปให้ทันวิชาอ.วรรณกมลที่ขึ้นชื่อเรื่องตรงต่อเวลา

พอเข้าไปถึงในห้องก็ค่อยโล่งใจ เพราะอาจารณ์ยังไม่เข้าสอน

"เร็วยังกะฟาส10"จิ้ดริ้ดเอ่ยทักทายเพื่อนทันที่ที่เจอหน้า"

"ชั้นตื่นสายนะ"

"มาทันก็ดีแล้ว "ใบหม่อนมองหน้าเพื่อนสีหน้าแปลกๆ

"รดา แกใส่คอนแทคเลนส์เหรอ?"จ้ะจ๋าทักขึ้นพร้อมมองในตาเพื่อน

"ฮื่อ..เราอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองนะ ดูดีขึ้นมั้ย?

"ฮื่อ..ทำให้แกดูขาวขึ้นแถมสวยขึ้นอีกด้วย"ใบหม่อนเห็นด้วย

"เดี๋ยวชั้ยลองใส่บ้าง"จิ้ดริ้ดรีบพูด

"สีเทาก็สวยนะแก"จ้ะจ๋าสนับสนุนเพื่อน เรื่องความสวยคุยกันได้ยาวๆ

และอาจารณ์ก็เดินเข้ามาทำให้ทุกคนเงียบเสียงเพราะอาจารณ์ท่านนี้ค่อนข้างเจ้าระเบียบ

จนหมดช.ม สอน ทั้ง4จึงเดินไปหาที่นั้งใต้ตึก

"นี้ชั้นคิดไปเองมั้ยว่าแกดูสวยขึ้น"ใบหม่อนมองพิมรดาด้วยความสงสัย

"ชั้นก็เหมือนเดิม แกตาลายหรือเปล่า"

"แต่จะว่าไป เหมือนแกมีอะไรเปลี่ยนไปนะรดา"จ้ะจ๋าเริ่มมองเพื่อนสาวที่เหมือนมีอะไรแปลกไปจากเดิม

"แกขาวขึ้น.."จ้ะจ๋าชี้หน้าเพื่อนแล้วพูดออกมา

"จริงด้วย...ไหนมาให้พวกฉันดูให้ชัดๆสิ"จิ้ดริ้ดจับเพื่อนสาวมาหมุนดูรอบๆ

"อาจเพราะชั้นนอนไม่สบายไม่เจอแดดหรือเปล่า..เดี๋ยวเจอแดดร้อนเหมือนซ้อมตกนรกชั้นก็กลับไปดำเหมือนเดิมแหละ"พิมรดารีบแก้ตัว เธอไม่คิดว่าผิวเธอจะขาวจนเพื่อนๆพากันสังเกดเห็น

"เดี๋ยวมีอีกวิชา หลังจบคาบเราไปกินสุกี้กันดีมั้ย?"จิ้ดริ้ดถามขึ้น

"ดีๆ..ไม่ได้กินนานแหละ"ใบหม่อนรีบสนับสนุนความคิดเพื่อน

หลังหมดคาบเรียน แก๊งเพื่อนเดินไปที่จอดมอไชค์

"ไปตี๋น้อยแล้วกันเนอะ"จิ้ดริ้ดถอยมอไซค์ออกมาจากที่จอด

แต่อยู่ๆก็มีคนมาทักพวกเธอ

"นี้เธอ..เราขอไลน์เธอได้มั้ย?"ผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเข้ามาขอไลน์จากพิมรดา ทำให้เธองงมาก

"เออ..ได้สิ"ตอบรับแล้วให้ไอดีไลน์ไป

"เราชื่อปอร์เช่นะ เดี๋ยวเราทักไปคุยด้วยนะ"พอได้ช่องทางติดต่อกันแล้วหนุ่มหน้าตาดีก็เดินจากไปโดยที่ไม่ลืมส่งยิ้มละลายใจสาวไป1กรุบ ทำให้จิ้ดริ้ดถึงกับทำตาฝันหวานไปไกล

"คนนี้ปอร์เช่หมุ่มหล่อคณะบริหาร แกสอยของดีนะยะ"

"ไปๆ..หิวแล้ว"พิมรดารีบเร่งเพื่อน

"พวกแกรู้สึกแปลกๆมั้ย"จ้ะจ๋าถามขึ้นเธอนั้งซ้อนท้ายจิ้ดริ้ด เห็นว่าตลอดทางมีคนมองแต่กลุ่มพวกเธอไม่วางตา

"แปลกยังไง"ใบหม่อนขับฟีโน่อยู่ข้างๆก็เอ่ยถามขึ้น

"คนในมอมองกลุ่มเราเป็นตาเดียวเลยพวกแกสังเกดมั้ย"

เมื่อฟังจ้ะจ๋าพูดจบทุกคนก็หันไปมองรอบๆ

"จริงด้วย มองอะไรกันนะ "

"หมวกกันน็อกพวกเราก็ใส่.."พูดได้แค่นั้นจิ้ดริ้ดก็เงียบไป

"กูรู้แหละ..เดี๋ยวค่อยคุยกันจะออกถนนใหญ่แหละ "

เมื่อรถเครื่องทั้ง3คันออกนอกถนนใหญ่ก็ตั้งใจกันมองถนน เพราะทางจากมหาลัยถึงตัวเมืองต้องใช้เวลา

จนมาถึงร้านสุกี้ชื่อดัง ทั้ง4ก็มานั้งรอคิว

"นังรดา แกไปทำอะไรมา สารภาพมาสะดีๆ "จิ้ดริ้ดเปิดปากถามเพื่อนด้วยความสงสัย

"ชั้นจะไปทำอะไรละพวกแก..พูดเหมือนชั้นมีเงินยังนั้นแหละ"

"แต่แกสวยขึ้น"

"ชั้นสวยอยู่แล้วมั้ยย่ะ"

"พวกแกดูสิ รดามันสวยขึ้นจริงๆนะ"สตรีข้ามเพศหนึ่งเดียวในกลุ่มยังไม่ยอมง่ายๆ เลยหาเพื่อนช่วยเสริมทัพ

สองสาวที่เหลือเลยหันมามองพิมรดาตรงๆ

"ใช้จริงๆด้วย แกไปเข้าคลอสอะไรมาหรือเปล่า บอกมาสะดีๆพวกชั้นได้ไปทำบ้าง"ใบหม่อนจับหน้าเพื่อนสาวหันซ้ายหันขวาเมื่อดูในแนใจว่าเพื่อนของตนเองไปทำอะไรมา

"เออ...ช่วงนี้ชั้นกินวิตามินผิวนะ เห็นttคนกินแล้วขาวกันเยอะเลยลองสั่งมาบ้าง "

"นั้นไง กูว่าแล้วว่าหล่อนมันเปลี่ยนไป ว่าแต่ของอะไรนะบอกบุญบ้างสิชั้นจะได้ขาวออล่าจับอย่างแกบ้าง"

"ได้ๆ..เดี๋ยวชั้นส่งรูปให้ดู "เมื่อคลายความสงสัยกันแล้วทั้ง4ก็ชวนกันไขตู้เกมต่างๆที่อยู่หน้าร้าน พิมรดากับจิ้ดริ้ดไขตู้น้ำหอมตัวอย่างได้น้ำหอมกันมาคนละ2ขวด ส่วนจ้ะจ๋ากับใบหม่อนไขตู้ตัวการ์ตูนในเกม จนเจ้าหน้าที่เดินมาเรียกคิวทั้ง4จึงเดินเข้าไปในร้านสุกี้

"ชั้นคิดไปเองมั้นว่าแอร์ในนี้หนาวกว่าทุกครั้ง"จ้ะจ๋าพูดขึ้น

"ไม่นะ.."พิมรดาพูดขึ้น ไม่รู้เธอคิดไปเองมั้ยว่าอาหารทุกอย่างที่คีบขึ้นจากหม้อร้อนๆ แต่แค่เธอเป่าเบาๆอาหารก็เย็นทันทีจนเธอต้องเลิกเป่า

"แต่ชั้นว่าวันนี้แอร์ที่ร้านเย็นจริงแหละ ดูขนแขนชั้นลุกตลอดเลย"ใบหม่อนที่นั้งข้างๆพิมรดาพูดขึ้น

"พวกแกคิดไปเองมั้ย ชั้นก็ยังรู้สึกเฉยๆนะ"จิ้ดริ้ดพูดขึ้น

"แกมันผิวหนาความรู้สึกเลยช้าไง"ใบหม่อนพูดใส่เพื่อนอย่างหมั่นใส้

"ย่ะ..แม่ผิวบาง"จิ้ดริ้ดก็ไม่ยอมเพื่อน

"พอๆ..อายโต๊ะอื่นเขาบ้าง"พิมรดารีบห้ามเพื่อน

"อิ่มกันยัง?"

"ฮื่อ..ไปคิดตังกันเถอะ"แล้วทั้ง4คนก็หยิบเงินออกมาจ่ายค่าบุฟเฟ่ต์ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน ส่วนพิมรดาก็กลับบ้านไปแต่งตัวเพื่อเข้ากะร้านสะดวกซื้อ

"รดา...หายแล้วเหรอ!"

"ค่ะ..พี่น้ำหวาน"

"ไม่เอาแล้วนะทำงานควบกะเนียะ ดูสิน็อกเลย "

"พอดีช่วงนั้นก็ทำรายงานส่งอาจารณ์ค่ะเลยพักผ่อนไม่เพียงพอ รดาจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกค่ะ"

"ไม่เป็นไร..เรื่องเจ็บเรื่องป่วยใครจะห้ามได้ละ ไป๊..ไปยืนหน้าเคาน์เตอร์ พี่จะไปเช็คของ"

"ค่ะ"แล้วหญิงสาวไปยื่นเป็นแคชเชียร์คอยคิดเงินให้ลูกค้า

"ทั้งหมด157บาทค่ะ มีออเมมเบอร์มั้ยค่ะ"

"มีแต่ไลน์นะครับ ไม่รู้ว่าน้องพิมจะรับมั้ย?"ลูกค้าที่มาให้คิดเงินก็พูดจีบหญิงสาวตรงๆ

" ไม่ดีกว่าค่ะนี้เงินทอน43บาทค่ะ"

แล้วตลอดการเข้ากะหญิงสาวก็เจอการจีบจากหนุ่มๆตลอดดีว่ามีคนมาเปลี่ยนให้เธอไปทำงานเรียงสินค้า จน6โม่งเช้าหญิงสาวก็เลิกกะกลับบ้าน วันนี้เป็นวันเสาร์ไม่มีเรียน เธอตั้งใจจะนอนพัก ตื่นมาตอนบ่ายค่อยว่ากัน

ถึงบ้านหญิงสาวก็อาบน้ำแล้วเข้านอน โดยที่ปิดเสียงมือถือไว้เพราะเธอต้องการพักผ่อนจริงๆ วัน2วันนี้เกิดเรื่องมากมายจริงๆ มีหลายครั้งที่เธอนึกถึงอธิ แต่ก็พยายามเลิกคิดแล้วทำอย่างอื่น เธอควรจะเลิกให้ความสนใจเพื่อนสนิทคนนี้อย่างจริงจังสะที ตัวเธอเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะเพื่อนชายคนนี้

ในขนาดที่พิมรดาหลับ อยู่ๆก็มีร่างของคนผู้หนึ่งมายื่นอยู่ข้างๆเตียง ไคเปอร์ทั้งโทรทั้งDMหา แต่หญิงสาวก็ไม่คิดตอบ เขาเลยต้องมาดูว่ามนุษย์ผู้นี้ทำอะไรถึงไม่ตอบเขา พอมาเห็นว่าเธอกำลังนอนหลับสนิทเลยไม่พูดอะไร

เขาเก็บตัวมาหลายพันปีเพราะหนีการตามตือของอัญราฟที่พยายามจะให้เขาไปเป็นคู่ครองด้วย เขาเป็นบุตรของราชาคลีชาต์จากดาวชาต์ตอนที่เขาได้ขุมพลังจักรวาลเขาก็ได้รู้ความลับว่าถ้าอยากใช้พลังสูงสุดให้ได้ผลต้องหาคู่ครองเพื่อมาแบ่งพลังจากตัวเขาไปไว้ที่อีกฝ่าย อัญราฟก็รู้เช่นนั้นจึงอยากได้พลังครึ่งหนึ่งจากเขา เขาเชื่อมั่นว่าถ้านางได้พลังครึ่งหนึ่งของเขาไป เขาจะไม่มีวันได้พลังนั้นคืนมาแน เพราะพลังจักรวาลที่แท้จริงคือตอนใช้พลังเต็มที่ตนเองต้องดึงพลังที่ฝากคู่ครองมาด้วนเพื่อให้สร้างอานุภาพเต็มที่จนไม่มีใครคิดสู้ได้ แต่คู่ครองต้องเต็มใจไม่เช่นนั้นพลังจะถือว่าไม่สมบูรณ์

เขาหนีมาซ่อนตัวที่โลกใบนี้หลายพันปีแล้ว เขาปลีกตัววิเวกอยู่ในป่าดึกของประเทศจีนเห็นสงครามและการแย่งชิงตลอดพอลองย้ายที่ไปทวีปอื่นก็ไม่สงบเท่าทวิปเอเชียที่ทั้งกว้างและสงบแต่หลังๆเริ่มมีอากาศที่เป็นพิษมากขึ้นจนเขาก็หนีไปอยู่แถมขั้วโลกเหนือ มีบ้างที่ออกมาใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์โลก แต่พอเบื่อเขาก็หลบไปอยู่ดาวดวงอื่นอย่างเงียบๆแล้วก็กลับมาใหม่

จนวิวัฒนาการของมนุษย์เริ่มก้าวหน้าขึ้นเขาถึงกลับมาอยู่ แล้วเริ่มทำธุรกิจเกี่ยวกับสิ่งประดิษฐ์ก้าวนำผู้อื่น เพราะสิ่งของที่เขาสร้างที่ดาวบ้านเกิดเขามันเป็นของเล่นสำหรับชาวคลีชาต์ และที่ดาวโลกใบนี้การมีสิ่งมีชีวิตหลายรูปแบบมาก ไม่ว่าจะเป็นพวกเวทมนต์ แวมไพร์ หมาป่าหรือแม้แต่พวกอมนุษย์กลายพันธุ์

ทำให้ชาวเผ่าจากดาวดวงอื่นชอบมาอยู่ที่ดาวดวงนี้แล้วทำธุรกิจกับพวกมนุษย์กลายพันต่างๆเพราะพวกนี้มีความสามารถกว่าชาวโลกที่อ่อนแอและล่าหลังกว่า

เขามีตัวแทนทำธุรกิจให้โดยที่เขาไม่ต้องออกหน้า ทำให้ไม่เคยมีใครเห็นตัวจริงเขามาก่อน และเมื่อ10ปีก่อนเขาก็รู้สึกได้ว่ามีขุมพลังบางอย่างตกลงมาที่โลก เขาเลยให้ลูกน้องไปสืบจึงรู้ว่าอัญราฟกำลังหาผู้ครอบครองพลังจักรวาลคนใหม่ แต่ก็แปลก ทำไมต้องมาเลือกมนุษย์โลกที่ทั้งอ่อนแอและโง่เง่า เขาเฝ้าดูตลอดว่าผู้ครอบครองพลังไนตรอนจะสามารถฝึกจนตามหาพลังจักรวาลได้มั้ย

แต่ไม่คิดเขาจะมาได้คู่ครองที่ตามหามานาน มนุษย์โลกผู้นี้มีความแปลกที่ไม่เหมือนใคร เธอสามารถรับพลังถึง2สายโดยที่ยังมีชีวิต แถมร่างกายยังปรับตัวกับพลังที่รับเข้ามา แต่มนุษย์ผู้นี้จะยอมเสียสละชีวิตตัวเองเพราะเขามั้ยนั้นแหละที่น่าสนใจ