บทที่9 มีเพื่อนใหม่เป็นลูกครึ่งต่างดาว

เมื่อเข้าบ้านแล้วพิมรดาก็มองแขกที่อยู่บ้านเธอมา2วันแล้ว

"คุณไม่คิดจะกลับบ้านเหรอ?"

"ไม่ ผมพยายามทำความรู้จักคุณแล้วช่วยให้คุณควบคุมพลังของตัวเอง "

"แต่ตอนนี้ชั้นก็ใช้พลังได้ดีขึ้นแล้ว"

"ถือว่าดี"พูดจบก็เดินไปที่บันไดเลื่อน

พิมรดาได้แต่มองอย่างงุนงง แต่เสียงไลน์ก็ดังขึ้นเธอเลยเปิดอ่าน

คนที่ส่งมาคือจิ้ดริ้ด'หายไปเหมือนตายจากนะยะอีหญิง'

'ชั้นไปกินข้าวมา มีไรให้บ่าวรับใช้เจ้าคะแม่นาย'พร้อมสติ้กเกอร์ก้มกราบ

'ชั้นแค่อยากเห็นผู้ชายหล่อนยะ'

'อยากเห็นทำไม..อยากกินผู้ชายชั้นละสิ'

'เขาเรียกอาหารตายะ'

'พรุ่งนี้เจอกันที่วิลัย'พิมรดาเห็นไคเปอร์ลงมาจากชั้น2เลยเลิกคุยกับเพื่อน

'เออๆ เจอกัน'พร้อมสติ้กเกอร์ส่งจูบ

พอวางโทรศัพท์ลงที่โต๊ะเลยมานั้งเปิดทีวีดู หญิงสาวเลือกแอปดูหนังแล้วเลือกหนังแอกชั่นมาเรื่องหนึ่งแล้วนั้งดู

เสียงที่ดังออกมาเหมือนเธออยู่ในโรงหนังเลย เธอเลยหยิบรีโมตมาเพื่อจะเบาเสียง

"คุณไม่ต้องห่วง เสียงในบ้านนี้ถูกดูดซับไว้ในตาข่ายแมงมุมดูดเสียง ไม่ว่าบ้านนี้จะดังแค่ไหน ข้างนอกก็จะไม่ได้ยินเสียง"

เธอเลยนึกถึงตอนที่ช่างเอาตัวเหมือนแมงมุมมาเกาะตรงกำแพงบ้าน นั้นตัวดูดซับเสียงเหรอ

"ผมจะสอนให้คุณใช้พลังปกป้องตนเอง"ไคเปอร์มานั้งลงข้างๆแล้วก็พูดขึ้น

"ทำไม..ทำไมชั้นต้องปกป้องตัวเองด้วย พูดเหมือนชั้นต้องไปรบกับใครงั้นแหละ"ชายหนุ่มไม่ตอบแต่จับมือเธอมากุมไว้แล้วอยู่ๆก็มีเสียงสีแดงสวยงามปรากฏขึ้นบนอุ้งมือก่อนจะแปลเปลี่ยนเป็นรูปร่างเหมือนเปลวเพลิงก่อนมันจะหายเข้าไปในฝ่ามือของพิมรดา

"สิ่งนี้จะปกป้องคุณจากพลังกลุ่มมืด ที่มักจะหาคนที่มีพลังพิเศษเพื่อนเอาไปเป็นทาสรับใช้"

"หมายความว่าไง ไม่เข้าใจ พวกพลังพิเศษแบบชั้นมีอีกเหรอ?"

"พวกพลังพิเศษคือพวกกลายพันธุ์นที่เกิดจากลูกครึ่งชาวโลกกับชาวดาวดวงอื่น กลุ่มนี้จะมีความพิเศษตรงที่มีความแข็งแกรงและสามารถพิเศษ ที่ไม่เหมือนใคร ยิ่งถ้าฅนจากชาวอื่นได้คู่ครองอย่างพวกหมาป่าหรือมนุษย์ดื่มเลือดจะยิ่งน่ากลัวมาก เพราะสายพันธุ์ที่มีความผสมจะยิ่งแข็งแกรงพร้อมที่จะเป็นนักรบได้อย่างสบาย"

"โห้...ขนาดนั้นเชียว ชั้นอยากเห็นคนกลุ่มนี้จัง"

"ถ้าคุณฝึกพลังให้เพิ่มขึ้นเดี๋ยวคุณก็มองเห็นเอง พวกลูกครึ่งดูไม่ยากแค่สังเกดดีๆ"

"แล้วพวกมนุษย์ต่างดาวเขามาอยู่ยังไงอ่ะ แบบทำอาชีพอะไรแล้วพวกเขาหายใจบนโลกนี้ได้เหรอ แบบดูอย่างมนุษย์บนโลกนี้สิ ยังไปอยู่ดาวดวงอื่นไม้ได้เลย

"ดาวคุณมันล่าหลัง ถ้าไม่เพราะชาวซูสมาให้ความรู้พวกคุณ ดาวคุณจะยังคงเงียบสงบไม่เป็นแบบทุกวันนี้"

พิมรดาเถียงไม่ออกเพราะมนุษย์ก็เป็นมีแต่ความวุ่นวายจริงๆ

"คุณมาอยู่ที่โลกใบนี้หลายพันปีแล้วเหรอ"

"ใช้..อีกไม่กี่ร้อยปีก็จะหมื่นปี "

"แต่ทำไมคุณดูยังไม่แก่ละ"

"อะไรคือแก่...ฅนบนดาวผมแก่ช้า แถมอายุอาจจะถึงแสนปีถ้ารังษาสุขภาพดีๆ"

"โห้...แบบนี้คนบนดาวคุณก็ล้นดาวนะสิ"

"ไม่เลย..เพราะดาวผมมีธาตุอย่างหนึ่งทำให้ฅนบนดาวมีบุตรยากหรือถึงมีก็อายุไม่ยืน"

"ทำไมละ?"

"อยากที่รู้..ดาวของผมมีแต่พวกมีพลัง เพราะฉะนั้นฅนส่วนใหญ่เลยคิดว่าสามารถครองพลังจักรวาลได้ เลยออกตามหาสิ่งนั้นแต่พอได้มาก็มักใช้ในทางที่ผิดสุดท้ายธาตุไฟแตกไม่ได้ทั้งพลังแต่กลับต้องสูญเสียชีวิตอีก

"แล้วทำไมคุณถึงครอบครองพลังนั้นได้ละ"

"เพราะผมไม่คิดจะเอาไปสู้กับใคร ตอนอยากได้แค่คิดว่าน่าสนุก พอได้มาก็ไม่เคยคิดอะไรแต่อัญราฟพยายามให้ผมครอบจักรวาลในกาแล็กซี่นี้แถมยังพยายามจะแบ่งพลังจากผมไปอีกผมไม่ชอบเลยหนีเขามาแอบอยู่ที่นี้"

"ก็ในเมื่อมีคนเต็มใจจะบักพลังให้ทำไมคุณกลับหนีมาละ?"ในเมื่อมีคนพร้อมสละตนเองเพื่อแบกพลังให้แต่กลับหนีเขามาสะงั้น ทีเธอที่ไม่อยากจะมาแบกพลังของใครแต่เขากลับมาบังคับเธอ พิลึกคนจริง

"ไม่พูดแล้ว ชั้นดูหนังไม่รู้เรื่งเลย ต้องมากดเริ่มดูใหม่อีก"เพราะมัวแต่ชวนชายหนุ่มคุยเธอจึงไม่ได้สนใจหนังใหม่ที่เริ่งทางแอปเริ่มอัปลงให้สมาชิกได้ดู

แต่ระหว่างที่เธอดูหนังก็เห็นชายหนุ่มเงียบไป พอหันไปมองก็เห็นเขาทำลังทำอะไรไม่รู้ บนอากาศมีภาพจำลองเสมือนจริงและเขาก็จับย้ายชิ้นนั้นเปลี่ยนชิ้นนี้อย่างเงียบๆ

จนหนังจบทั้ง2ก็ขึ้นข้างบนอาบน้ำและเตรียมตัวเข้านอน

"ห้องพ่อแม่ชั้นยังว่าง ถ้าคุณจะมานอนบ้านชั้น คุณควรไปนอนอีกห้อง ชายหญิงอยู่ห้องเดียวกันมันแปลกๆ"

"แปลกตรงไหน เราเป็นคู่ครองกัน นอนด้วยกันย่อมปกติ "

"แต่ชั้นไม่ชิน"

"จากที่เห็นคุณนอนเมื่อคืน มันไม่เข้านิยามของความว่าไม่ชินนะ"

"เออ..."

"คุณไม่ต้องกลัว ผมยังไม่มีอารมณ์อยากแบ่งพลังให้คุณ "

พิมรดาฟังแล้วก็คิดว่าเธอควรจะดีใจใช้มั้ยที่เขายังหวงพลังอยู่

เธอเลยขี้เกียจจะเถียงกะคนๆนี้ที่หน้ามึน หญิงสาวขึ้นเตียงนอนมือก็กอดตุ๊กตากระต่ายขายาวส่วนขาก็ก่ายหมอนข้าง แต่ก็ไม่ลืมที่จะห่อมผ้า

ไคเปอร์มองท่านอนของหญิงสาวก็ไม่พูดว่าอะไร เขาล้มตัวลงนอนอีกฟากของเตียง ชายหนุ่มนอนตัวตรงไม่มีขยับไปไหน เขารู้ว่าเดี๋ยวสักพักหญิงสาวก็นอนดิ้นแล้วกลิ่งมาฝั่งเขาถ้าไม่นอนเบียดเขาก็เอาขามาก่ายเขาเป็นหมอนข้าง

แล้วตอนเช้าที่พิมรดาตื่นก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ หญิงรีบขยับตัวหนี แต่เช้านี้เธอมีเรียน หญิงสาวเลยลงไปชั้นล่างเพื่อหุงข้าวและทำมื้อเช้า

เครื่องครัวของเธอตอนนี้มันทันสมัยมากทั้งหม้อหุงข้าวที่พอกดหุงไม่เกิน3นาทีก็สุก เธอทำไก่ผัดขิงอย่างไว พอทำกับข้าวเสร็จเธอก็ขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เธอสวนทางกับไคเปอร์ที่เดินลงไปชั้นล่าง

อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมากินมื้อเช้า

"คุณกินมื้อเช้าด้วยกันมั้ย"

"ก็ได้"เธอจึงตักข้าวใส่จานให้ชายหนุ่ม

กินข้าวกิมพอจะเอาจานชามไปล้างแต่ไคเปอร์กลับเอาจานชามไปวางในลิ้นชักข้างอ่างล้างจาน

"ใช้เครื่องล้างจานสะอาดกว่า"

เดินออกมานอกบ้านก็เห็นว่ามอไซต์ของตัวเองอยู่บนชั้นลอย

"ถ้าจะเอารถเครื่องลงมาต้องทำไงอ่ะ?"

"คุณแค่สั่ง เดี๋ยวผมไปส่ง"

"ไม่เอา..รถคุณมันเด่นเดิน ชั้นไม่ชอบเป็นจุดสนใจ ไปเองสะดวงกว่า"รถเขาโครตเด่น เธอไม่ชอบ

เธอเรียกรถเครื่องลงมาจากชั้นลอย แล้วก็ขึ้นค้อมเตรียมไปเรียน

"ไปละนะ ไว้เจอกัน"แล้วก็ออกตัวไป เธอรู้ว่าชายหนุ่มจัดการตัวเองได้ แต่เธอต้องไปเรียนแล้ว ดีว่าเธอมีพลังทำไมการเดินทางเร็วขึ้นมาก ใช้เวลาไม่ถึง15นาทีเธิก็มาถึงมหาลัย

"รดา ทางนี้"ใบหม่อนโบกมือเรียกมากจากโต๊ะใต้ตึก เธอจึงเดินเข้าไปหาแก๊งเพื่อน

"แฟนไม่มาส่งเหรอย่ะหญิง?"จิ้ดริ้ดที่กำลังกินแซนวิชก็ทักขึ้น

"ชั้นมาเองได้ รถเขานะโคตะระเด่นอ่ะ พวกเธอก็รู้ชั้นไม่ชอบเป็นจุดเด่น "

"แล้วไปเจอกันได้ไง ดูจากรูปในไอจี งานดีอยู่นะ "ใบหม่อนถามขึ้น ปกติพิมรดาไม่เคยสนใจชายอื่นนอกจากอธิคนเดียว แล้วนายคนนี้ฝ่าด่านผ่านมาได้ไง

"เจอกันในไอจีนะ เขาทักมาคุย เลยคิดว่าลองคุยๆกันก็ไม่เสียหาย"

"ดีแล้วละ เธอได้เลิกรอนายอธิที่ไปเรียนต่อไม่รู้จะกลับมาเมื่อไร กินมั้ยรดา"จ้ะจ๋าเอ่ยขึ้น มือก็จกข้าวเหนียวหมูหวานเข้าปาก

"ไม่อ่ะ เรากินข้าวมาแล้ว"

ในขนาดที่ทั้ง4ทั้งกำลังคุยกัน แต่อยู่ๆก็มีหญิงสาวผมหยิกเดินเข้ามาทัก

"เธอๆ..เราขออยู่กลุ่มเธอด้วยได้มั้ย?"หญิงผมหยิกยิ้มแย้มเหมือนดีใจ พิมรดามองก็รู้สึกถึงพลังบางอย่างในตัวของเธอคนนี้

ส่วนเพื่อนๆทั้ง3ก็มองหน้ากันแต่ก็ยอมเพิ่มสมาชิก พิมรดาได้แต่สงสัย ปกติจิ้ดริ้ดจะไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาวุ่นวายในกลุ่ม แต่ครั้งนี้ยอมรับอย่างง่ายดาย

"เราชื่อเนปจูนอยู่ปี2คณะคหกรรมการอาหารนะ พวกเธอชื่ออะไรกันบ้าง?"

"เราชื่อจ้ะจ๋า ส่วนคนที่ดัดฟันชื่อใบหม่อน คนที่สวยที่สุดคือจิ้ดริ้ด เธอห้ามบอกว่านางไม่สวยนะเดี๋ยวจะเกิดอหาวิปโยคขึ้น555 ส่วนคนที่อยู่ตรงข้ามเธอชื่อรดา พวกเราก็อยู่ปี2เหมือนกันคณะการจัดการนะ "

"เราดีใจที่ได้รู้จักทุกคนนะ"เนปจูนยิ้มด้วยความดีใจ พีมรดามองหญิงสาวด้วยความสงสัย เพราะผู้หญิงคนนี้มีกลิ่นอายแปลกๆ พออีกฝ่ายรู้ว่าเธอมองก็หันมามายิ้มให้พร้อมกระพริบในม่านตาเหมือนกิ้งก่า พอพิมรดาทำท่าตกใจก็รีบทำท่าจู่ปากให้เธอเงียบพร้อมยิ้มให้อย่างน่ารัก

"เดี๋ยววันนี้เรามีการทำเค้ก เดี๋ยวเราเอามาให้ทุกคนชิมนะ"

"เค้กเหรอ! กำลังอยากกินอยู่พอดีเลย งั้นแลกไลน์กันไว้ได้นัดกันง่ายๆ"จิ้ดริ้ดหยิบไอโฟนขึ้นมาแล้วจัดการแลกไลน์แล้วดึงเนปจูนเข้าไลน์กลุ่มด้วย

"เราเป็นลูกครึ่งนะ"เธออธิบายให้พิมรดาเข้าใจ แต่อีก3คนไม่เข้าใจเลยคิดว่าเธอเป็นลูกครึ่งต่างชาติ

"ดูไม่ออกนะ เธอเนปจูนดูเป็นคนไทยมาก"

"พ่อเราเป็นแขกนะ"เธอหมายถึงแขกอยู่มาเยือนบนโลกใบนี้ แล้วใบหม่อนก็แซวขึ้น

"พ่อเป็นแขก แม่เป็นเจ้าของบ้านใช้มั้ย555"

"ใช้แล้ว555"

"เนปจูนนี้ตลกดี"จ้ะจ๋ารู้สึกถูกชะตากับเพื่อนใหม่

"การทำอาหารนี้น่าสนุกเนอะ แบบนี้กลุ่มเราก็มีแม่ครัวแล้วสิ"จิ้ดริ้ดเอ่ยขึ้น

"นังคนเห็นแกกิน ซื้อกินง่ายกว่าม่ะ ไม่ต้องมานั้งเก็บล้าง"ใบหม่อนหันไปพูดกันเพื่อน

"ปกติเราก็ต้องล้างจานอยู่แล้วม่ะนังหม่อน ซื่อมาทำเองมันประหยัด"

"แต่ก่อนไม่เห็นจะอยากประหยัดเลย นังนี้เห็นแกกินตลอด"

"ไม่สน..ไม่ได้ยิน"

"555พวกเธอตลกดีจัง ชั้นดีใจที่ได้รู้จักพวกเธอ"เนปจูนรู้สึกที่ตัวเองคิดถูกที่เดินมาขอเข้ากลุ่ม เธอเห็นพิมรดามีพลังไม่เหมือนมนุษย์ทั้วไปเลยคิดว่าเธออาจเป็นลูกครึ่งหรือกลุ่มพิเศษ เลยลองมาทำความรู้จัก เธอไม่ค่อยมีเพื่อนมากนักเพราะกลัวว่าคนจะรู้ว่าเธอไม่ใช้มนุษย์ปกติ บิดาให้เธอระวังการใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ อย่าให้ใครจับได้บิดาเธอเป็นชาวอัฟกันมาจากดาวอาริชาฟ แล้วมาเจอมารดาที่เป็นมนุษย์ชาวโลกจึงอยู่ด้วยกันจนมีเธอกับน้องชายอีกคน

แล้วก็ถึงเวลาเช้าเรียนของเนปจูน

"เราไปก่อนนะ เดี๋ยวเอาเค้กอร่อยๆมาให้ชิม"พูดจบก็เดินไปพร้อมถุงอุปกรณ์

"เราก็ไปกันเถอะ ร้อนเข้าไปในห้องเรียนดีกว่า"จิ้ดริ้ดพูดขึ้น