บทที่ 5 คำเตือนปริศนา

แสงแดดอ่อน ๆ สะท้อนผ่านกระจกของตึกสูงรอบด้าน ดูราวกับเป็นสัญญาของการเริ่มต้นใหม่ที่งดงาม ‘พริม’ เพื่อนร่วมงานสาวที่ดูเข้ากับคนง่าย ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้เพื่อเริ่มบรีฟงานเบื้องต้นให้เกลฟัง

“ตำแหน่ง MarCom ของเราที่นี่รับผิดชอบกว้างนิดหนึ่งนะเกล” พริมเริ่มอธิบายพร้อมเปิดไฟล์แผนการตลาดในหน้าจอ “นอกจากเกลจะต้องดูเรื่อง Branding และกลยุทธ์การสื่อสารภาพรวมแล้ว งาน PR ก็เป็นหน้าที่ที่เราต้องทำควบคู่กันไปด้วย แต่พวกงานอีเวนต์ต่าง ๆ เราจะจ้างออร์แกไนซ์ข้างนอก ซึ่งตรงนี้พี่เซนจะเป็นคนจัดการเองทั้งหมดจ้ะ”

เกลพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ เธอเรียนรู้แผนงานด้าน Marketing ของบริษัทได้อย่างรวดเร็ว ทั้งการวิเคราะห์กลุ่มเป้าหมายและการเลือกใช้สื่อ จนพริมถึงกับออกปากชม

“เกลหัวไวมากอะ อธิบายแป๊บเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่งเลย”

“คงเป็นเพราะที่เก่าเกลรับผิดชอบงานประมาณนี้อยู่แล้วด้วยแหละ เลยมีทักษะติดตัวมาบ้าง แต่เกลก็ยังต้องทำความเข้าใจ Branding และกลุ่มเป้าหมายของบริษัทอีกสักพักเลย”

“พริมว่าไม่นานเกลก็น่าจะเข้าที่เข้าทางแล้วน้า เพราะเกลดูเป็นคนที่ตั้งใจมากและเรียนรู้ไวมากจริง ๆ”… พริมเอ่ยชมพร้อมให้กำลังใจเกล ก่อนจะปล่อยให้เกลนั่งทำความเข้าใจรายละเอียดงานส่วนที่เหลือต่อไป

ช่วงพักเที่ยง ‘เซน’ เดินเข้ามาทักทายทั้งสองด้วยท่าทีเป็นกันเอง เธอชักชวนเกลและพริมออกไปกินมื้อเที่ยงที่ห้างสรรพสินค้าใกล้บริษัทเพื่อเป็นการเลี้ยงต้อนรับสมาชิกใหม่ของทีม

ทั้งสี่คน (คริส เซน เกล และพริม) เดินเข้ามาในร้านอาหารญี่ปุ่นที่ตกแต่งด้วยโทนอบอุ่นสไตล์โมเดิร์น แต่บรรยากาศกลับดูวุ่นวายและคึกคักผิดกับหน้าตาร้าน เนื่องจากเป็นช่วงเวลาพักกลางวันที่พนักงานออฟฟิศในย่านนี้ต่างพากันหลั่งไหลออกมาจับจองโต๊ะจนแทบไม่มีที่ว่าง เสียงแก้วกระทบกันและเสียงบทสนทนาจอแจดังระงมไปทั่วทั้งร้าน

“ยินดีต้อนรับสู่ทีม Marketing นะจ๊ะ อยากกินสั่งได้เลย มื้อนี้พี่เลี้ยงเอง” คริสกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่นิ่งเรียบแต่แฝงความใจดีตามสไตล์ของเธอ

หลังสิ้นประโยคของคริส เซนกล่าวเสริมขึ้นมาว่า “ที่นี่เราเน้นการทำงานที่เป็นทีม มีอะไรไม่เข้าใจหรือติดขัดตรงไหน ถามพี่หรือคริสได้ตลอดเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ”

บทสนทนาบนโต๊ะอาหารหลังจากนั้นแปรเปลี่ยนเป็นเรื่องสัพเพเหระ ทั้งกระแสร้อนแรงในโซเชียลและข่าวบันเทิงที่กำลังเป็นประเด็น ฟีลการเมาท์มอยตามภาษาผู้หญิงอย่างออกรส บรรยากาศที่เป็นกันเองและความอบอุ่นที่ได้รับ ทำให้เกลเริ่มเชื่อมั่นว่าเธออาจจะโชคดีจริง ๆ ที่ได้มาเจอกับหัวหน้าและเพื่อนร่วมงานที่น่ารักขนาดนี้

หลังจากคริสจัดการค่าอาหารเรียบร้อย ทั้งเกลและพริมก็กล่าวขอบคุณอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม

เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน เซนเรียกเกลและพริมมาคุยงานสำคัญที่ได้รับมอบหมายมาจากที่ประชุมเมื่อช่วงสาย “ต้นเดือนหน้าเราต้องจัดทริปพาสื่อมวลชนและบล็อกเกอร์ไปเยี่ยมชมโปรเจกต์คฤหาสน์หรูที่หัวหิน 2 วัน 1 คืน งานนี้จะมีเซสชันที่ผู้บริหารแถลงข่าวและให้สัมภาษณ์สื่อที่คลับเฮาส์ของโครงการ ซึ่งพี่จะเป็นคนดีลออร์แกไนซ์จัดการเรื่องสถานที่เอง”

“นอกนั้นก็เหมือนเดิม... พริมรู้อยู่แล้วว่าต้องทำอะไรบ้าง ยังไงลองไปแบ่งงานกันดูนะว่าใครจะรับผิดชอบส่วนไหน” เซนกล่าวพลางหันไปมองพริม

“แล้วพิธีกรกับช่างภาพ เราต้องจ้างออร์แกไนซ์เพิ่ม หรือใช้คนของเราเองคะพี่เซน?” พริมเอ่ยถาม

“ใช้คนของเราเองนี่แหละจ้ะ เดี๋ยวพี่คริสจะเป็นคนไปแจ้งกับทีมโปรดักชันเองว่าจะให้ใครไปบ้าง”

ทั้งเกลและพริมเริ่มแบ่งหน้าที่กันอย่างเท่าเทียม โดยพริมรับหน้าที่วางกำหนดการในแต่ละวัน เพื่อส่งให้เซนตรวจสอบและให้คริสอนุมัติก่อนนำเสนอผู้บริหาร พร้อมทั้งรับหน้าที่เชิญสื่อมวลชน จัดการจองร้านอาหาร และรถตู้เดินทาง

ส่วนเกลรับหน้าที่เขียนสคริปต์งานแถลงข่าว ข่าวประชาสัมพันธ์ (Press Release) และดำเนินการจองโรงแรมที่พักสำหรับผู้บริหารและสื่อมวลชน

ความราบรื่นตลอดทั้งวันสิ้นสุดลงเมื่อถึงเวลาเลิกงาน พริมขอตัวกลับก่อนเพราะต้องรีบไปทำธุระให้ที่บ้าน ส่วนเกลยังคงนั่งทำงานต่ออีกครู่หนึ่ง เธอยังไม่กล้าลุกจากโต๊ะทันทีเพราะติดนิสัยจากวัฒนธรรมองค์กรที่เก่า ที่มักจะมองว่าการกลับตรงเวลาเป็นเรื่องไม่เหมาะสม

“พี่เซนมีอะไรให้เกลช่วยไหมคะ?” เกลเอ่ยถามหัวหน้าทีมที่ยังคงนั่งตรวจงานอยู่

“ไม่เป็นไรจ้ะ พอดีพี่ว่าจะเคลียร์งานอีกนิดหน่อย เกลกลับได้เลยนะ... ที่นี่พอถึงเวลาเลิกงานก็กลับได้เลย ไม่ต้องกังวลว่าใครจะมองไม่ดี”

เมื่อได้รับคำยืนยัน เกลจึงกล่าวลาก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานเพื่อมุ่งหน้าไปยังลิฟต์โดยสาร

ภายในลิฟต์สี่เหลี่ยมแคบ ๆ มีหญิงวัยกลางคนยืนอยู่ก่อนแล้ว เกลจึงส่งยิ้มให้เธอตามมารยาท ลิฟต์ค่อย ๆ เลื่อนลงอย่างเชื่องช้า บรรยากาศภายในถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบงันที่ชวนอึดอัดอย่างประหลาด

จู่ ๆ หญิงคนนั้นก็หันมามองเธอช้า ๆ ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในใบหน้าของเกลเนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเย็นเยียบจนน่าขนลุก

“ยิ้มเข้าไปเถอะหนู... คนที่มานั่งตำแหน่งเดียวกับเธอคนก่อนหน้า เขาก็ขยันส่งยิ้มให้พี่แบบนี้แหละ”

หญิงปริศนานิ่งไปอึดใจหนึ่งจนเกลรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ ก่อนที่เธอจะทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้เกลหัวใจแทบหยุดเต้น

“ยิ้มกว้าง ๆ ไว้นะ... เพราะคนก่อนหน้าเธอเขายิ้มสวยมาก ยิ้มจนกระทั่งถึงวันที่เขา... ‘ยิ้มไม่ออก’ อีกต่อไป”

ประตูลิฟต์เปิดออกทันทีที่สิ้นคำพูดนั้น หญิงคนดังกล่าวเดินนำออกไปทิ้งให้เกลยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางความสับสนและหวาดระแวงที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

คนก่อนหน้าที่ทำตำแหน่งนี้? ผู้หญิงคนนั้นต้องการบอกอะไรเรา?… ความรู้สึกอุ่นใจที่สั่งสมมาทั้งวันพลันสลายหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความเย็นยะเยือกที่เกาะกินหัวใจ ราวกับว่าภายใต้ภาพลักษณ์อันสวยงามของบริษัทนี้ มีความลับบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่