บทที่ 4 การเริ่มต้นใหม่ที่เฝ้ารอคอยกำลังออกสตาร์ท

... เกลลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในห้องนอนที่มืดสลัว ร่องรอยน้ำตาบนหมอนย้ำเตือนว่าอดีตยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่เลิกรา แต่คราวนี้ต่างออกไปเล็กน้อย เพราะอย่างน้อยในมือของเธอก็มีความหวังครั้งใหม่ที่ชื่อว่า ‘งานใหม่’ ส่องแสงรำไรอยู่

เธอหวังเหลือเกินว่า... การเริ่มต้นที่บริษัทนี้ จะช่วยเยียวยาแผลใจและปลดพันธนาการหนี้สินเหล่านี้ให้เบาบางลงได้เสียที

“สวัสดีค่ะคุณพิชชา” เกลเอ่ยทักทาย HR สาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่พยายามปั้นแต่งให้สดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจยังคงประหม่า

“สวัสดีค่ะคุณเกล... นี่เป็นสัญญาจ้างงานนะคะ ชารบกวนคุณเกลตรวจสอบรายละเอียดให้ครบถ้วน แล้วเซ็นชื่อตรงที่มาร์กไว้ให้ชาหน่อยค่ะ” พิชชาว่าพลางขยับเอกสารสัญญาจ้างพร้อมชี้ตำแหน่งลงนามให้เธออย่างคล่องแคล่ว

หลังจากจัดการเรื่องเอกสารและเรียนรู้ระบบสแกนเข้า-ออกงานเสร็จสิ้น พิชชาก็พาเกลมุ่งหน้าไปยังชั้น 11 ระหว่างที่เดินผ่านโถงทางเดินกว้างขวาง พิชชาชวนคุยเรื่องทั่วไปอย่างเป็นกันเอง ราวกับจะช่วยละลายความตื่นเต้นที่แผ่ออกมาจนสัมผัสได้ของพนักงานใหม่

เมื่อถึงหน้าประตูแผนก พิชชาทำการสแกนลายนิ้วมือเพื่อเปิดทางให้ประตูอัตโนมัติเลื่อนออก เกลสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปพบกับคริส และ ‘เซน’ หัวหน้างานโดยตรงของเธอในห้องประชุมห้องเดิมที่เคยใช้สัมภาษณ์เมื่อเดือนก่อน

“สวัสดีค่ะ” เกลยกมือไหว้และกล่าวทักทายผู้บังคับบัญชาทั้งสองด้วยความนอบน้อม

“สวัสดีจ้ะเกล เรารู้จักกันแล้วเนอะ คงไม่ต้องแนะนำตัวกันใหม่แล้วล่ะ...” คริสส่งยิ้มบาง ๆ ให้ก่อนจะผายมือไปทางหญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ “ส่วนนี่พี่เซน เป็นหัวหน้าทีม Marketing Communication ที่เกลจะต้องทำงานด้วยโดยตรงนะ”

“สวัสดีค่ะพี่เซน” เกลกล่าวทักทายอีกครั้งพลางสังเกตบุคลิกของหัวหน้าใหม่

“สวัสดีจ้ะ วันที่สัมภาษณ์พี่ติดธุระข้างนอกเลยไม่ได้เจอเรา แต่พี่คริสชมเกลให้พี่ฟังเยอะเลยนะ... จริง ๆ ตำแหน่งนี้มีคนสมัครเข้ามาเยอะมาก แต่ในเมื่อพี่คริสเลือกน้องเกลมาเองกับมือ แปลว่าเราต้องมีของดีแน่นอน” เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูใจดีแต่ก็มีความคาดหวังแฝงอยู่ลึก ๆ

“ขอบคุณมากค่ะ เกลจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ”

“ขอบใจชามากนะจ๊ะที่พาน้องมาส่ง เดี๋ยวที่เหลือพี่ดูแลต่อเองจ้ะ” เซนหันไปบอกพิชชา ก่อนที่อีกฝ่านจะขอตัวกลับไปยังแผนกของตน

“มาจ้ะ เดี๋ยวพี่จะพาไปดูที่ทำงานของพวกเรา”

เซนเดินนำเกลออกจากห้องประชุมเพื่อแนะนำให้เธอรู้จักกับเพื่อนร่วมงานในทีมอื่น ๆ และอาณาจักรของฝ่ายการตลาด ซึ่งถูกแบ่งสัดส่วนไว้อย่างชัดเจนตามสายงาน เริ่มต้นจากพื้นที่ส่วนแรกที่เป็นของ ทีม Brand Management ซึ่งดูแลภาพลักษณ์องค์กรทั้งหมด

ถัดไปเป็นโซนของทีม Digital Marketing ที่ดูคึกคักเป็นพิเศษเพราะต้องมอนิเตอร์กระแสในโซเชียลมีเดียอยู่ตลอดเวลา และใกล้ ๆ กันนั้นเป็นโซนของทีม Creative & Design ที่เต็มไปด้วยกระดานภาพร่างและสีสันดูวุ่นวาย และสุดท้ายคือห้องโถงกว้างที่มีประตูแยกออกไปเป็นสัดส่วน

“นั่นห้องของพี่คริส ผู้อำนวยการฝ่ายจ้ะ” เซนชี้ไปยังห้องกระจกขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านในสุดของแผนก ภายในดูหรูหราและกว้างขวาง คริสนั่งทำงานอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบสงบที่ดูมีความขลังในตัว

จากนั้นเซนก็พาเกลเดินแยกออกมายังโซนด้านในสุด ซึ่งเป็นพื้นที่ของ ทีม Marketing Communication หรือ MarCom

”ส่วนนี่คือห้องทำงานของทีมเรา... จะแยกสัดส่วนออกมาหน่อยเพื่อความคล่องตัวจ้ะ”

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องมีโต๊ะทำงานเพียงสามที่ ซึ่งภายในห้องมีหญิงสาวหนึ่งคนที่นั่งอยู่ก่อนหน้าแล้ว

“ในทีม MarCom ตอนนี้หลัก ๆ จะมีแค่พี่ พี่คริสที่ดูภาพรวม แล้วก็นี่... ‘พริม’ เพื่อนร่วมทีมที่จะมาช่วยดูแลเกลจ้ะ” เซนแนะนำหญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังนั่งจัดระเบียบเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน

พริมเงยหน้าขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงแนะนำ เธอคลี่ยิ้มกว้างอย่างจริงใจจนตาเป็นสระอิ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาหาเกลด้วยท่าทางเป็นมิตร

“สวัสดีจ้ะเกล ยินดีที่ได้รู้จักนะ มีอะไรถามพริมได้ตลอดเลยไม่ต้องเกรงใจ ดีใจจัง... ในที่สุดทีมเราก็มีสมาชิกใหม่มาช่วยกันซะที” น้ำเสียงสดใสของพริมช่วยทลายกำแพงความตื่นเต้นของเกลลงไปได้มาก บรรยากาศภายในห้องที่เงียบสงบและเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศ กลับทำให้เกลรู้สึกถึงความผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

ห้องทำงานนี้มีกันเพียงไม่กี่คน ทำให้เกลสัมผัสได้ถึงความสงบและเป็นส่วนตัว ซึ่งต่างจากโซนอื่น ๆ ที่เธอดินผ่านมาเมื่อครู่ เธอแอบคิดในใจด้วยความโล่งอกว่า... บางทีสวรรค์อาจจะยังเข้าข้างเธออยู่บ้าง ที่ส่งเธอมาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดูถ้อยทีถ้อยอาศัยแบบนี้

“พริมเขางานเนี้ยบมากเลยนะเกล มีอะไรสงสัยปรึกษาพริมเขาได้เลย พี่ฝากดูแลน้องด้วยนะพริม” เซนหันไปกำชับเพื่อนร่วมทีมก่อนจะหันมายิ้มให้เกลอีกครั้ง “โต๊ะของเกลอยู่ตรงนี้นะจ๊ะ ลองจัดของดูตามสบาย เดี๋ยวบ่าย ๆ พี่จะค่อย ๆ อธิบายเรื่องเนื้องานให้ฟัง”

เกลมองไปที่โต๊ะทำงานสะอาดตาของตัวเอง พลางโอบรับความหวังใหม่ที่ดูเหมือนจะเริ่มต้นได้สวยงามกว่าที่คิด ความประหม่าค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นว่า... เธอจะรักษาโอกาสครั้งนี้ไว้ให้ดีที่สุด