บทที่ 3 มรดกน้ำตา กับความจริงที่แสนโดดเดี่ยว

“ผมเป็นกู้ภัยนะครับ เกิดอุบัติเหตุรถเก๋งเสียหลักพลิกคว่ำที่บริเวณถนนแจ้งวัฒนะ รบกวนคุณเกวลินทำใจดี ๆ แล้วเดินทางมาที่โรงพยาบาลด่วนนะครับ”

คำว่า ‘ทำใจดี ๆ’ เป็นคำที่เกลไม่อยากได้ยินที่สุดในชีวิต แต่มันกลับดังชัดถนัดหูยิ่งกว่าเสียงพายุฝนด้านนอกเสียอีก เธอรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่พาตัวเองไปถึงโรงพยาบาล เพียงเพื่อจะพบกับร่างไร้วิญญาณของพ่อและแม่ที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาว ความเย็นเยียบจากร่างของท่านในวินาทีที่เกลสัมผัส เปรียบเสมือนแสงสว่างดวงสุดท้ายในชีวิตของเธอที่ดับวูบลงอย่างไม่มีวันกลับ

… กลิ่นธูปคละคลุ้งอยู่ในศาลาวัด บรรยากาศรอบตัวช่างเงียบเหงาจนน่าใจหาย เกลนั่งนิ่งอยู่หน้าหีบศพสีขาวของบุพการีทั้งสองที่ตั้งอยู่เคียงคู่กัน แววตาของเธอว่างเปล่าและหม่นแสงลง

“เกล... กินอะไรหน่อยไหมแก” แบม เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่รู้ข่าว ยื่นน้ำให้ด้วยความเป็นห่วง

เกลส่ายหน้าช้า ๆ พร้อมกับเหลือบสายตามองไปยังกลุ่มญาติฝั่งพ่อและแม่ที่นั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ไกล ๆ แม้จะมีญาติมาช่วยงานบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงการมาตามหน้าที่เพื่อร่วมไว้อาลัยเป็นครั้งสุดท้าย ไม่มีใครเลยที่กล้าเดินเข้ามาถามเธอว่า ‘มีอะไรให้ช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายไหม’ ทุกคนทำเพียงแค่แสดงความเสียใจสั้น ๆ แล้วรีบปลีกตัวออกไปราวกับกลัวว่าเธอจะเอ่ยปากหยิบยืมเงิน

ความจริงที่แสนเจ็บปวดคือ พ่อกับแม่ไม่ได้ทำประกันชีวิตหรือประกันอุบัติเหตุใด ๆ ไว้เลย ทุกภาระค่าใช้จ่ายในงานศพตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้ายจึงตกเป็นหน้าที่ของเกลเพียงผู้เดียว

เธอต้องนำเงินเก็บจากการทำงานที่มีไม่มาก เนื่องจากเธอเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่กี่เดือน และเงินช่วยเหลือจากบริษัทที่ทำงานอยู่มาใช้ แต่ถึงอย่างไรก็ยังไม่พอ เกลจำเป็นต้องนำสร้อยคอทองคำและแหวนแต่งงานของแม่ไปขาย เพื่อเปลี่ยนเป็นเงินสดมาจ่ายค่าศาลาและค่าจัดการพิธี

“เกล เงินในบัญชีของพ่อกับแม่ล่ะแก... พอจะถอนออกมาช่วยค่าใช้จ่ายได้ไหม” แบมกระซิบถาม

เกลถอนหายใจยาว “ไม่ได้เลยแก... ธนาคารบอกว่าตามกฎหมายแล้ว เงินในบัญชีจะถูกอายัดไว้จนกว่าจะมีการ ‘แต่งตั้งผู้จัดการมรดก’ โดยคำสั่งศาล ซึ่งมันต้องใช้เวลาอย่างน้อย 2-3 เดือนถึงจะเรียบร้อย ระหว่างนี้ฉันต้องจัดการทุกอย่างเองไปก่อน”

ในขณะที่เงินในบัญชีถูกแช่แข็ง แต่ค่าใช้จ่ายรายวันกลับเดินหน้าไม่หยุดหย่อน เกลต้องกัดฟันสู้กับความโดดเดี่ยวในศาลาวัดที่เริ่มมืดมิดลงเรื่อย ๆ ความเหนื่อยล้าทางกายยังไม่เท่าความอ่อนแอทางใจที่เริ่มกัดกินเธอทีละน้อย

เธอนั่งมองเปลวไฟจากเทียนหน้าศพที่วูบไหวตามแรงลม พลางคิดในใจว่า... ชีวิตหลังจากนี้ที่ไม่มีเสาหลักให้ยึดเหนี่ยว และต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายเพียงลำพัง เธอจะประคองตัวเองไปได้นานแค่ไหนกัน

… หลังงานศพที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าความตายก็เริ่มปรากฏขึ้น เมื่อเกลได้รู้ว่าพ่อกับแม่ได้ทิ้ง ‘มรดก’ ก้อนใหญ่ไว้ให้ แต่มันไม่ใช่ทรัพย์สิน... ทว่ามันคือหนี้สินรวมกว่า 5 ล้านบาท ซึ่งเกิดจากการกู้ยืมมาลงทุนทำธุรกิจที่ประสบปัญหาช่วงโควิด และหนี้บัตรเครดิตที่พอกพูนเพื่อประคับประคองฐานะทางการเงินของครอบครัว

“ป้าช่วยหนูหน่อยได้ไหมคะ หนูไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครแล้วจริง ๆ” เกลเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากญาติผู้ใหญ่ฝั่งพ่อที่เธอสนิทเพียงคนเดียวด้วยเสียงสั่นเครือ

“ป้าก็แย่เหมือนกันลูก ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดี อีกอย่างหนี้ตั้ง 5 ล้าน ป้าจะไปเอาที่ไหนมาช่วย... เกลก็โตแล้วนะ ทำงานแล้วก็ค่อย ๆ ใช้ไปแล้วกัน”

คำพูดตัดรอนอย่างเย็นชาจากคนที่เคยบอกว่ารักกันนักหนาในวันที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ ทำให้เกลตระหนักได้ว่า ในโลกที่ไม่มีพ่อกับแม่แล้ว เธอไม่เหลือใครเลยจริง ๆ ญาติพี่น้องคนอื่น ๆ ต่างพากันเงียบหายราวกับเธอกลายเป็นคนแปลกหน้า เพียงเพราะกลัวว่าจะถูกขอหยิบยืมเงิน

มรดกหนี้ 5 ล้านบาท กับเงินเดือนเริ่มต้นของ First Jobber ที่ถูกหักเกือบครึ่งเพื่อจ่ายดอกเบี้ยและเงินต้น เป็นภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าไหล่เล็ก ๆ ของคนอายุ 21 ปีจะรับไหว พร้อมกับความเครียดสะสมและการต้องต่อสู้ลำพังท่ามกลางสายตาดูแคลนของสังคม

… ชีวิตการทำงานที่เกลเคยคิดว่าเป็น ‘ทางออก’ กลับกลายเป็น ‘กรงขัง’ บานใหม่ที่ทรมานยิ่งกว่าเดิม เธอต้องเจอกับหัวหน้างานที่มองเห็นพนักงานเป็นเพียงฟันเฟือง โดยมักจะโยนงานกองโตมาให้เธอในเวลาใกล้เลิกงาน พร้อมคำพูดประโยคเดิม ๆ ว่า “พี่ขอเช้านี้นะเกล พี่รู้ว่าเกลขยันและช่วยพี่ได้”

เพราะความขี้เกรงใจและพื้นฐานครอบครัวที่สอนให้เธออดทน เกลจึงไม่เคยปฏิเสธ เธอพยักหน้ารับงานทุกอย่างมาไว้ที่ตัว จนกลายเป็นพนักงานคนสุดท้ายที่เดินออกจากออฟฟิศเกือบทุกคืน ท่ามกลางสายตาจากเพื่อนร่วมงานบางคนที่มองว่าเธอ ‘เสนอหน้า’ หรือ ‘ทำตัวเด่น’ เพื่อเอาใจเจ้านาย

“แหม... เกลเนี่ยเก่งจังเลยนะ งานส่วนตัวก็เยอะ งานส่วนรวมก็รับหมด ระวังจะล้มไปก่อนได้โบนัสนะจ๊ะ” เสียงจิกกัดแฝงความริษยาบนโต๊ะอาหาร บีบให้เกลต้องปลีกตัวออกจากสังคมเพื่อนร่วมงาน เธอเริ่มกินข้าวเที่ยงคนเดียวที่โต๊ะทำงาน และพยายามทำตัวให้เล็กลงที่สุดเพื่อไม่ให้เป็นเป้าสายตา

แต่ความกดดันที่ทำงานยังเทียบไม่ได้กับ ‘จดหมายทวงหนี้’ ที่ส่งมาถึงบ้านทุกเดือน ดอกเบี้ยมหาศาลจากหนี้ที่เธอไม่ได้ก่อค่อย ๆ กัดกินเงินเดือนหลักหมื่นที่เธอหามาด้วยหยาดเหงื่อ ในบางวันเกลต้องประทังชีวิตด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพียงมื้อเดียวเพื่อให้เหลือเงินพอจ่ายหนี้

… คืนหนึ่ง ขณะที่เธอนั่งทำงานอยู่ท่ามกลางความเงียบ จู่ ๆ เกลก็รู้สึกว่าอากาศในห้องมันน้อยลงจนหายใจไม่ออก น้ำตาที่กลั้นมาตลอดทั้งวันไหลอาบแก้มโดยไม่มีเสียงสะอื้น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมน้ำอยู่ในมหาสมุทรที่มองไม่เห็นฝั่ง ยิ่งพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาเท่าไหร่ คลื่นของปัญหาและความโดดเดี่ยวก็ยิ่งกดเธอให้จมลึกลงไปเรื่อย ๆ

จากความเศร้า เริ่มกลายเป็นความเฉยชาที่น่ากลัว เกลเริ่มนอนไม่หลับ หรือบางวันก็อยากนอนตลอดเวลาโดยไม่อยากลุกขึ้นมาเจอโลกความจริง ห้องสี่เหลี่ยมในบ้านหลังกะทัดรัดกลายเป็นเซฟโซนไปโดยปริยาย

สภาวะ ‘ใจพัง’ สะสมอยู่แบบนั้นนานนับปี เธอจึงตัดสินใจพาตัวเองไปพบจิตแพทย์... เพื่อแลกกับชื่อโรคที่เธอต้องยอมรับมันไว้เป็นเพื่อนสนิทคนใหม่นับตั้งแต่วันนั้น

‘โรคซึมเศร้า’ มันไม่ใช่แค่ความเสียใจ แต่มันคือการที่โลกทั้งใบกลายเป็นสีเทา และเธอก็หลงทางอยู่ในนั้นเพียงลำพังมาตลอด 4 ปีเต็ม