บทที่ 7 คำบอกลาที่ไร้สัญญาณ

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เข็มนาฬิกายังไม่แตะเลขหก ‘เกล’ ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกตื่นตัวเป็นพิเศษ วันนี้คือวันสำคัญของทีมที่ต้องพาสื่อมวลชนและบล็อกเกอร์เกือบสามสิบชีวิตมุ่งหน้าสู่หัวหิน เพื่อเยี่ยมชมโครงการคฤหาสน์หรู

บรรยากาศหน้าบริษัทตอนแปดโมงเช้าเต็มไปด้วยความคึกคัก เซน พริม และเกล อยู่ในชุดกึ่งทางการที่ดูทะมัดทะแมง ทั้งสามคนช่วยกันต้อนรับสื่อมวลชนด้วยรอยยิ้มพิมใจ พร้อมเสิร์ฟชุดของว่างและเครื่องดื่มให้ทุกคนรองท้องก่อนออกเดินทาง

“วันนี้พวกเราแยกกันดูแลรถตู้คนละคันนะจ๊ะ เกลอยู่คันที่หนึ่ง พริมคันที่สอง ส่วนพี่อยู่คันที่สาม มีอะไรด่วนไลน์หากันได้ตลอดนะ” เซนจัดแจงแบ่งหน้าที่อย่างคล่องแคล่ว

ในขณะที่ ‘คริส’ ขับรถส่วนตัวไปเอง ส่วนผู้บริหารนั้นเดินทางไปพร้อมกับเลขาฯ ส่วนตัว

“นิค ฝากดูแลน้องเกลคันที่หนึ่งด้วยนะ” เซนหันไปกำชับ ‘นิค’ ช่างภาพฝีมือดีจากทีมโปรดักชันที่วันนี้สะพายกล้องคู่ใจพร้อมลุย

ทว่า... เมื่อใกล้ถึงเวลาที่ล้อหมุน เสียงโทรศัพท์ของนิคก็ดังขึ้นด้วยข่าวร้ายที่ทำให้ทุกคนหน้าถอดสี ‘ฝน’ พนักงานจากฝั่งโปรดักชันที่รับหน้าที่เป็นพิธีกรในวันนี้ ประสบอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ล้มระหว่างเดินทางมาบริษัทจนแขนหัก ไม่สามารถมาร่วมงานได้

“ทำไงดีพี่คริส! เซนโทรถามทางออร์แกไนซ์ เขาบอกว่าจะลองหาคนแทนให้ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทันหรือเปล่าน่ะค่ะ” เซนละล่ำละลักบอกด้วยความตกใจ และกังวลว่าจะหาพิธีกรแทนไม่ทัน เพราะจะเริ่มแถลงข่าวตอนบ่ายโมงตรงทันทีที่ถึงโครงการ

ทันใดนั้น คริสมองมาที่เกลอย่างใช้ความคิดพร้อมกับเอ่ยขึ้นมาว่า “เกลเคยเป็นพิธีกรงานอีเวนต์มาก่อนใช่ไหม?”

เกลชะงักไปครู่หนึ่ง “คะ... เคยค่ะพี่คริส ตะ…แต่เกลไม่ได้จับไมค์มานานแล้วน่ะค่ะ” เกลไม่ปฏิเสธ แต่เพราะเธอไม่ได้ทำหน้าที่นั้นนานแล้ว จึงกังวลว่าตนเองจะทำได้ไม่ดีพอ

“ไม่มีเวลาแล้วเกล สคริปต์นี้เกลเป็นคนเขียนเอง เกลเข้าใจ Key Message ดีที่สุด พี่เชื่อว่าเกลทำได้” คำพูดเด็ดขาดของคริสประกอบกับสายตาคาดหวังของทุกคนทำให้เกลจำต้องพยักหน้ารับ

ตลอดระยะเวลาสามชั่วโมงบนรถตู้ ในขณะที่สื่อมวลชนกำลังพักผ่อน เกลกลับใช้เวลานั้นในการพึมพำท่องสคริปต์ซ้ำไปซ้ำมา หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล แต่เธอก็บอกตัวเองว่านี่คือโอกาสที่จะพิสูจน์ฝีมือ

ช่วงเที่ยง ขบวนสื่อมวลชนแวะรับประทานอาหารที่ร้านชื่อดัง แต่เกลกับคริสรีบทานเพียงไม่กี่คำก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโครงการก่อนทุกคน เพื่อให้เกลมีเวลาเปลี่ยนชุดเป็นเดรสสีสุภาพที่ดูหรูหรา และเตรียมตัวซ้อมคิวบนเวที

เมื่องานแถลงข่าวเริ่มขึ้น เกลก้าวขึ้นสู่เวทีท่ามกลางสายตาของผู้บริหารและสื่อมวลชน ความประหม่าหายไปสิ้นเมื่อเธอเริ่มเอ่ยปาก เสียงที่นุ่มนวลแต่ฉะฉานประกอบกับการคุมจังหวะได้อย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้งานแถลงข่าวและการสัมภาษณ์ผู้บริหารดำเนินไปอย่างลื่นไหลไร้ที่ติ

“เกลทำดีมาก! เริ่ดเลยล่ะ ขึ้นแท่นพิธีกรหน้าใหม่ของบริษัทได้เลยนะเนี่ย” พริมเดินเข้ามาชมเป็นคนแรกหลังจากจบงาน พร้อมกับนิคที่ชูนิ้วโป้งให้จากหลังกล้อง แม้แต่ผู้บริหารยังเดินเข้ามาชมเชยความสามารถของเธอ

หลังจากเยี่ยมชมโครงการเสร็จสิ้น ทุกคนก็ถูกส่งตัวเข้าพักที่โรงแรมหรูเพื่อให้พักผ่อนตามอัธยาศัย ก่อนจะนัดรวมตัวกันอีกครั้งที่ล็อบบี้ตอนหกโมงเย็นเพื่อออกไปร่วมโต๊ะอาหารมื้อค่ำที่ร้านหรูริมทะเล

เช้าวันรุ่งขึ้น... เกลตื่นขึ้นมาเดินเล่นที่ชายหาดก่อนใครเพื่อน แสงสีทองของพระอาทิตย์ที่ค่อย ๆ โผล่พ้นขอบน้ำสะท้อนกับเกลียวคลื่นดูงดงามจับตา เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ความรู้สึกสดชื่นกระจายไปทั่วอก

นี่คือการเริ่มต้นใหม่ที่แท้จริงสินะ... เธอคิดในใจ แสงตะวันนี้เหมือนกับอาชีพการงานของเธอที่กำลังรุ่งโรจน์และสดใส ทุกอย่างกำลังไปได้ดีในทิศทางที่เธอใฝ่ฝัน

กิจกรรมในวันสุดท้ายเป็นไปอย่างสโลว์ไลฟ์ ขบวนรถพาสื่อมวลชนแวะคาเฟ่ริมทะเลสุดชิคเพื่อถ่ายภาพและรับประทานมื้อเที่ยง ก่อนจะแวะซื้อของฝากและเดินทางกลับกรุงเทพฯ โดยสวัสดิภาพ

เมื่อรถตู้กลับมาจอดที่หน้าบริษัทในเวลาประมาณห้าโมงเย็น เกลยืนส่งสื่อมวลชนจนคนสุดท้ายลับตาไป เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่อุปสรรคทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

“เกล...” เสียงของพริมดังขึ้นจากด้านหลัง เกลหันไปยิ้มให้เพื่อนร่วมงานที่แสนดี แต่รอยยิ้มนั้นก็ต้องชะงักเมื่อเห็นแววตาของพริมที่ดูแปลกไป

“เกล... พริมไปก่อนนะ วันนี้เป็นวันที่พริมทำงานวันสุดท้ายแล้ว...”

เกลยืนอึ้ง หน้าเหวอไปในทันที สมองประมวลผลไม่ถูกกับสิ่งที่ได้ยิน พริมยังคงยิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มเดียวกับที่เกลเห็นมาตลอดทั้งสัปดาห์ แต่ครั้งนี้มันกลับดูอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก

“พริม... พริมพูดอะไรนะ? ทำไม...”

“พริม… พริมมีเรื่องไม่สบายใจบางอย่างน่ะ ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าพริมขอให้เกลโชคดีนะ ถ้ามีอะไรอยากระบายก็โทรมาได้เสมอเลย” พริมพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้เกลยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางความสับสนที่จู่โจมเข้ามาอย่างรวดเร็ว... รอยยิ้มของพริมหายไปพร้อมกับความจริงที่เกลไม่เคยระแคะระคายมาก่อน

‘เรื่องไม่สบายงั้นเหรอ?…“