บทที่ 6 เสียงเตือนที่ถูกลืม

“แก... คือทุกอย่างมันดีมากจริง ๆ นะ หัวหน้าดี เพื่อนร่วมงานก็น่ารัก ไม่ทำให้อึดอัดใจเลย ฉันได้เข้าไปแนะนำตัวกับทีมอื่นมาบ้างแล้ว ทุกคนต้อนรับดีมากกก”

เกลกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์หลังจากกลับมาถึงบ้าน แม้จะผ่านการเริ่มงานวันแรกมาแต่เธอกลับไม่รู้สึกกังวล ติดอยู่ก็แค่เรื่องเดียวที่ยังวนเวียนอยู่ในหัว

“แต่ตอนกลับบ้านน่ะสิ ฉันเจอผู้หญิงคนหนึ่งในลิฟต์ อายุน่าจะสี่สิบกว่า ๆ มั้ง อยู่ดี ๆ เขาก็พูดจาแปลก ๆ ทิ้งประโยคปริศนาใส่ฉันว่าคนเก่าเขาก็ยิ้มแบบนี้แหละ ฟังแล้วมันรู้สึกขนลุกยังไงชอบกล ฉันเลยแอบกังวลนิดหน่อย”

“โถ่เกล...” ‘แบม’ เพื่อนสนิทหัวเราะเบา ๆ ผ่านสาย “ฉันว่าไม่มีอะไรหรอกแก First Impression แกกับทีมออกจะเพอร์เฟกต์ขนาดนั้น ส่วนยัยป้าในลิฟต์นั่นน่ะ อาจจะเป็นพวกพนักงานเก่าแก่นิสัยเสียที่ชอบข่มเด็กใหม่ให้กลัวเล่น ๆ ก็ได้ ฟีลแบบรับน้องน่ะแกอย่าไปถือสาเลย ถ้าไม่ได้ร่วมงานกันโดยตรง หรือไม่ได้เจอกันบ่อย ๆ ก็ปล่อยผ่านไปเถอะ”

คำพูดของเพื่อนสนิททำให้เกลเริ่มใจชื้นขึ้น “อืม... ก็จริงของแกนะ ถ้าไม่ได้เกี่ยวข้องกันก็คงไม่มีอะไรหรอก”

วันต่อ ๆ มา บรรยากาศในออฟฟิศยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่นตามที่เกลคาดหวังไว้ งานในตำแหน่ง Marketing Communication ของเธอนั้นเริ่มเข้าสู่โหมดการทำงานจริงจัง เกลใช้เวลาช่วงเช้าส่วนใหญ่ไปกับการวางแผนทริปหัวหินที่กำลังจะมาถึงกับพริม เพื่อให้งานในครั้งนี้เป็นไปอย่างราบรื่น พร้อมเตรียมแผนรับมือกับปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้น

“เกลจ๊ะ ตรงสคริปต์แถลงข่าว พี่เซนอ่านดูแล้วเขาฝากชมมาว่าเกลเลือกใช้คำได้ดูแพงมาก เข้ากับภาพลักษณ์คฤหาสน์หรูของเราสุด ๆ” พริมเดินมาบอกพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างที่เคยเป็น

“จริงเหรอพริม เกลกลัวว่าจะดูทางการไปหน่อยเสียอีก”

“ไม่เลยยย กำลังดีเลย ส่วนนี่พริมเอาไฟล์รายชื่อสื่อมวลชนกับบล็อกเกอร์ที่ตอบรับมาให้ดูนะ เกลลองช่วยดูหน่อยว่าโรงแรมที่เราจองไว้ ห้องพักพอสำหรับจำนวนคนไหม จะได้รีบคอนเฟิร์มทางนั้นไป”

ตลอดทั้งสัปดาห์ เกลได้เรียนรู้ว่าวัฒนธรรมการทำงานของที่นี่เน้นความคล่องตัวและถ้อยทีถ้อยอาศัย พริมมักจะคอยอยู่ใกล้ ๆ เพื่อให้คำปรึกษาและช่วยแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความต้องการพิเศษของบล็อกเกอร์บางเจ้า หรือการปรับตารางเวลาให้ลงตัว ทุกอย่างถูกจัดการด้วยความรวดเร็วภายใต้การดูแลอย่างห่าง ๆ ของเซน

ทางด้านคริสเอง แม้จะมีภารกิจต้องประชุมกับผู้บริหารบ่อยครั้ง แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะแวะเวียนมาถามไถ่ความคืบหน้าของงานด้วยท่าทางใจดีและยังคงความนิ่งตามสไตล์ของเธอ

“เป็นไงบ้างสาว ๆ เตรียมงานไปถึงไหนแล้ว มีอะไรให้พี่ช่วยจัดการกับออร์แกไนซ์เพิ่มไหม?” เซนเอ่ยถามระหว่างเดินเข้ามาในห้องทำงาน

“ทุกอย่างโอเคมากค่ะพี่เซน ตอนนี้เหลือแค่รอคอนเฟิร์มรถตู้กับร้านอาหารมื้อค่ำที่หัวหินค่ะ” พริมตอบอย่างกระตือรือร้น

“ดีมาก พวกเราไม่ทำให้พี่ผิดหวังจริง ๆ พี่เชื่อว่าทริปนี้ต้องออกมาปังแน่นอน” คำชมของเซนเหมือนเป็นน้ำหล่อเลี้ยงที่ทำให้เกลรู้สึกว่าความเหนื่อยจากการนั่งปั่นสคริปต์และจองห้องพักนั้นคุ้มค่า

วันสุดท้ายก่อนการเดินทางไปหัวหินมาถึง บรรยากาศในแผนก คึกคักเป็นพิเศษ ทีมโปรดักชันที่คริสประสานงานไว้ได้เข้ามารับบรีฟเรื่องมุมกล้องและลำดับภาพที่จะต้องถ่ายทำในงานแถลงข่าว เกลยุ่งอยู่กับการจัดทำ Press Release ที่จะต้องเตรียมให้กับสื่อมวลชน

เธอจัดเรียงเอกสารอย่างประณีต ตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นในงานสำคัญครั้งแรกของเธอที่นี่ ทุกครั้งที่เธอหันไปสบตากับเพื่อนร่วมงาน เธอก็จะได้รับรอยยิ้มและการส่งซิกให้กำลังใจกลับมาเสมอ

ภาพผู้หญิงปริศนาในลิฟต์วันนั้นเริ่มเลือนลางไปจากความทรงจำ เกลเริ่มมั่นใจว่าสิ่งที่แบมพูดนั้นถูกต้องที่สุด ภายใต้การทำงานที่สอดประสานกันเหมือนฟันเฟืองที่ลงตัวขนาดนี้ จะมีเรื่องร้ายแรงอะไรเกิดขึ้นได้

มันก็แค่คำพูดขู่ของพนักงานเก่าที่มองโลกในแง่ร้ายเท่านั้นเอง... เธอปลอบใจตัวเอง

เกลสูดหายใจเข้าลึก ๆ ขณะปิดฝากล่องเอกสารชุดสุดท้าย ความกังวลที่เคยเกาะกินใจถูกวางทิ้งไว้ข้างหลัง แล้วเลือกที่จะจดจ่ออยู่กับแผนงานตรงหน้าแทน เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับงานที่จะต้องพาสื่อมวลชนไปเยือนสวรรค์ริมทะเลในวันพรุ่งนี้