Nine of Swords 1/1

Card of the Day: Nine of Swords – เครียด กดดัน กังวล

สิ่งแรกที่พุฒิตาทำหลังจากตื่นนอนคือการจับไพ่ประจำวันหนึ่งใบผ่านไลน์แม่จกเจ้าประจำ และไพ่ที่ได้คือไพ่เก้าดาบ...

ภาพเด่นหราบนหน้าจอพร้อมคำพยากรณ์ในวันนี้ทำให้เธอหน้ามุ่ย

ใจคอจะออกแต่ไพ่ดาบเหรอไง เปิดมากี่ครั้งก็เจอแต่ดาบ...

และเช่นเดิม หญิงสาวโยนความคิดทุกอย่างทิ้งแล้วอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกไปทำงานเสริม

ทุกวันเสาร์ซึ่งเป็นวันหยุดจากงานประจำ พุฒิตาจะรับจ๊อบเพิ่ม ด้วยหน้าตาที่พอไปวัดไปวา กอปรกับหุ่นที่นำเสื้อผ้าสวย ๆ มาแขวนได้ ผู้จัดการดาราเพื่อนของเธอจึงชวนมาเป็นนางแบบอิสระให้กับห้องเสื้อแบรนด์ดังอย่าง SHISHA และ SHISHAx

เจ้าของแบรนด์คือสาวมั่นผู้มีวิสัยทัศน์กว้างไกล ทำให้แบรนด์มีความโดดเด่นในหมู่เซเลบไฮโซ ทั้งยังมีเสื้อผ้ารุ่นที่คนทั่วไปจับต้องได้ เหมาะกับคนที่อยากได้ชุดสวยหรูราคาประหยัด ดังนั้นแบรนด์นี้จึงฮิตติดตลาดเป็นที่ชื่นชอบของคนหมู่มาก

พุฒิตารับหน้าที่เป็นนางแบบของแบรนด์ SHISHA ในเสื้อผ้ารุ่นราคาจับต้องได้ เนื้อผ้าที่ทางเจ้าของแบรนด์เลือกใช้นั้นใกล้เคียงกับรุ่นเอ็กซ์คลูซีฟอย่าง SHISHAx เพียงแต่ลูกเล่นและดีไซน์จะต่างกันเล็กน้อย

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่เธอต้องถ่ายแบบมาราธอนกับเสื้อผ้าคอลเล็กชันใหม่ร่วมสิบสองชุด คู่กับดาราสาวภายใต้สังกัดของเพื่อนเธอและเป็นนางแบบของแบรนด์ SHISHAx

สตูดิโอถ่ายแบบเป็นอาคารโมเดิร์นสามชั้นย่านใจกลางเมือง ตัวอาคารออกแบบอย่างคำนึงถึงการใช้งานแบบมัลติฟังก์ชัน เป็นทั้งออฟฟิศ สตูดิโอ และห้องเสื้อ รองรับลูกค้าได้มากมาย แบ่งสัดส่วนได้เป็นอย่างดี ด้านหลังของอาคารยังมีบ้านเดี่ยวหลังเล็กปลูกอยู่ เป็นที่พักอาศัยสำหรับพนักงานตัดเย็บ

การถ่ายแบบในวันนี้กินเวลาตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงสี่ทุ่ม พุฒิตาเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่ทำอย่างไรได้ในเมื่อเป็นงานที่ได้รับมอบหมาย เธอจึงตั้งใจทำออกมาให้ดีที่สุด

“เดี๋ยวเดือนหน้าพี่จะออกคอลเล็กชันชุดหนังลาเท็กซ์ เตยสนใจมาเป็นแบบไหม” ชิฌาผู้เป็นเจ้าของแบรนด์เดินเข้ามาทักทายพุฒิตาที่กำลังเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน

“ชุดแบบไหนเหรอคะพี่ มันจะโป๊มากไหม”

“มีหลายแบบ ที่ไม่ได้โชว์เนื้อหนังมากก็มี ยังไงเดี๋ยวถ้าพี่ได้ตัวอย่างมาแล้วค่อยเข้ามาดูชุดอีกทีนะ”

ชิฌาเป็นเจ้านายสาวที่ใจดีมาก ให้เกียรตินางแบบทุกคน ไม่ว่าจะเป็นนางแบบอิสระ ดารา หรือนางแบบประจำ เธอไม่เคยยัดเยียดหรือบังคับว่าต้องใส่ชุดใดชุดหนึ่งเท่านั้น ทุกคนมีสิทธิ์เลือกได้ว่าอยากจะใส่ชุดที่เธอจัดเตรียมมาหรือไม่ เพราะเธอถือว่าเป็นอีกหนึ่งวิธีที่จะทำให้รู้ว่า ชุดที่เธอออกแบบมานั้นมีคนต้องการใส่มันจริง ๆ หรือเปล่า

“ได้ค่ะพี่”

“แล้วนี่จะกลับเลยเหรอ ไปกินบุฟเฟต์ด้วยกันก่อนไหม” เพราะวันนี้ทุกคนโหมงานกันอย่างหนัก ชิฌาจึงอยากตอบแทนด้วยการพาไปเลี้ยงบุฟเฟต์

“วันนี้ยังดีกว่าค่ะ พอดีต้องกลับไปดูตุ๋นตุ๋นค่ะ”

“อ๋อ เซเลบตัวนั้นนี่เอง ว่าง ๆ พามาให้เล่นบ้างนะ”

“หูย กลัวแต่มันจะมาฝนเล็บกับชุดของพี่น่ะสิคะ หนูได้ชดใช้อานเลย”

หญิงสาวทั้งสองหัวเราะ

ทั้งคู่สนทนากันอีกเล็กน้อยแล้วต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไป พุฒิตารีบเรียกรถแท็กซี่ผ่านแอปพลิเคชันทันทีที่มีโอกาส ก่อนออกไปรอที่หน้าห้องเสื้อ

เพียงไม่นาน รถโดยสารก็มาจอดตรงหน้า เธอก้าวขึ้นรถทันทีด้วยความอยากกลับห้องไปเจอเจ้าแมวสุดที่รัก ต้องมานั่งเบื่ออยู่ในห้องสี่เหลี่ยมตัวเดียวทั้งวัน ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

...

“ตุ๋นตุ๋น~ มี้กลับมาล้าววว” เปิดประตูห้องพักเข้ามา สิ่งแรกที่ทำคือเรียกหาเจ้าแมวน้อยทันที

ปล่อยให้แมวอยู่ตัวเดียวทุกวี่วัน มีหน้ามาทำเสียงออดอ้อนอีก แมวไม่หลงกลหรอกนะ!

แมวไร้ขนคิดพลางเมินเฉยกับเสียงเรียกของทาส

“โอ๋ ๆ มากินขนมนี่เร็ว” เมื่อได้ยินว่าขนม เจ้าหมูตุ๋นก็กระโดดลงจากตู้อย่างระริกระรี้ เข้ามาคลอเคลียที่ขาของเธอทันที

“แง้ว~”

“คิดถึงมี้ใช่ไหม” ระหว่างพูดก็ฉีกซองขนม แล้วยื่นให้มันเลียจนหนำใจ

“แง้ว~” ไม่เลยสักนิด!

ฟัดแมวโดยเอาขนมล่อจนสมใจแล้ว เธอก็จัดการเติมอาหาร ทำความสะอาดกระบะทรายให้มัน ต่อมาค่อยจัดแจงหามื้อดึกให้ตัวเอง

ระหว่างที่กำลังนั่งซดซุปบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในชาม คำชวนของชิฌาก็ลอยแว่วอยู่ในความทรงจำของเธออีกครั้ง

บุฟเฟต์!

จากที่ลืมมันไปแล้ว ตอนนี้มันกลับมาหลอกหลอนเธออีก

“ตุ๋นตุ๋น มี้มีลางสังหรณ์แปลก ๆ” เธอหันไปมองเจ้าหมูตุ๋นที่กำลังเลียเท้าตัวเองอย่างเมามัน

“แง้ว” เจ้าหมูตุ๋นส่งเสียงตอบรับมาหนึ่งครั้ง จากนั้นก็ไม่สนใจทาสสาวของตนอีก เอาแต่เลียเนื้อตัวที่เหี้ยนเตียนของตน โดยไม่ได้รับรู้เลยว่าถ้าทาสสาวของตัวเองมีปัญหา ตัวมันก็จะพลอยโดนหางเลขไปด้วย

“สนใจกันบ้างซี ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมามี้จะทำยังไง ฮือ...” เธอเอาแต่คิดจมจ่อมอยู่กับเรื่องหอยนางรมเจ้าปัญหา คิดเท่าไรก็คิดไม่ออกจึงตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์หากลุ่มเพื่อนรัก

ห้องแชต: สี่แซ่บโบ๊ะบ๊ะ

Toei: พวกแก...ทำไรกันอยู่

Fairy Fah: อยู่กับแบมแบม

BamBam: อยู่กับอิฟ้า

BamBam: แล้วแกล่ะ

Toei: อยู่กับตุ๋นตุ๋น

Toei: ลำยอง!

Fairy Fah: แมวเถื่อน!

Toei: นี่อย่ามามู่ลี่แมวฉันนะ

BamBam: ลำยง ลำยองอีกแล้ว ชาวบ้านเขามีแต่ลำไย!

Fairy Fah: ก็กิมมิกของมันอะ ทักมามีอะไรนะ

Toei: ฉันอยากล้องไห้

BamBam: เพนอาราย

Toei: ฉันกลัวลูกค้าขรี้แตก

Fairy Fah: หือ วอตแฮปเพ่น

Toei: เชฟกิ่งอ่า พักนี้ผีเข้าหรือไงก็ไม่รู้ ให้ฉันเอาหอยนางรมใกล้เน่าให้ลูกค้ากิน

Fairy Fah: ห๊า!

Toei: เฮล์ปหมี๋

BamBam: แตกแน่มึง!

Fairy Fah: นังแบม แกจะไปพูดให้มันประสาทแดกทำไม

BamBam: อะล้อเล่น แกทำไรไม่ได้หรอกนอกจากสวดมนต์ วิงวอนให้เจ้ากรรมนายเวรละเว้นแก ขนาดหอยธรรมดายังแตก นี่หอยเน่า...บอกเลยว่าไม่รอด!

Fairy Fah: นังแบม แกก็เวอร์ไป นมบูดฉันก็ยังเคยกินมาแล้วไม่เห็นมีปัญหา

BamBam: อะโห ช่างกล้า แม่กระเพาะเหล็กทองแดง สายแข็งสินะ...ขรี้แข็ง

Toei: พวกแก...เลิกย้ำซะทีเรื่องขรี้ ๆ เนี่ย ฮือ

Fairy Fah: อะๆๆ ไม่น่ามีไรหรอกแก ทำใจให้สบาย ๆ แล้วไปนอนกอดแมวเถื่อนนั่นไป

BamBam: จริง ฝากจุ๊บ ตุ๋นตุ๋นไข่ใหญ่ด้วยนะ คิดถึงว่ะ

Toei: แต่ฉันสังหรณ์แปลก ๆ ว่ะ

BamBam: โอ๊ย แกผู้ไม่เคยแทงหวยถูกสักงวด ครั้งนี้คงไม่แจ็กพอตหรอก เชื่อสิ...

Toei: จุก!

Fairy Fah: จริง!

BamBam: กินวีต้า สวดมนต์ แล้วไปนอนซะ

Fairy Fah: เรื่องยังไม่เกิดอย่าเพิ่งประสาทแดกค่ะเพื่อน

Toei: เคเค

Wann: ฉันเพิ่งอ่านสือเสร็จ

BamBam: โห นังเค็ม ลำยอง! เขาแยกย้ายกันหมดแล้ว แกเพิ่งมีอินเทอร์เน็ตเหรอไง

Wann: ฉันชื่อหวาน และฉันปิดเสียงเลยไม่รู้ย่ะ

Wann: ใครขี้แตกเหรอ

BamBam: อ่านเอา ขี้เกียจอธิบาน

BamBam: บาย*

Wann: เคเค บาย

BamBam: กูเพลียยย

Wann: เพลียก็ไปนอนค่ะ ลำยองค่ะเพื่อน (ขอยาดยืมคำนังเตยมาใช้)

Wann: หอยนางรม

Wann: บอกเลยขี้แตกแน่นอน

Wann: โอเค ฉันไปนอนแล้วนะ แกอย่าคิดมากนะเตย

BamBam: เออดี นังหวาน พูดเองคนเดียวก็ได้ด้วยเว้ย ลำยอง!!!

ไม่น่าทักไปเลย บ้าบอจริงเชียว ยัยพวกนี้ไม่ได้ช่วยไรเลย แต่เอาวะ อย่างน้อยก็ได้ระบาย

ค่ำคืนนั้นผ่านพ้นไปพร้อมกับการกกกอดความเชื่อว่าเธอคงไม่แจ็กพอตแตกคราวนี้หรอก...