คุณหมอ เกือบหัวแตกเพราะโรงแรม บทที่8

ชั้นบนของบ้าน

ก๊อก ๆ

“แก้ว พี่เข้าไปนะ”

“ครับ”

แก้วใจเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเรียบง่าย แต่เมื่ออยู่บนเรือนร่างของเขา กลับดูหรูหราและสง่างามอย่างน่าประหลาด สมกับเป็นภรรยาของศัลยแพทย์หัวใจชื่อดังของโรงพยาบาล และยังเป็นลูกสะใภ้ของเจ้าของโรงแรมหรูชื่อดังอีกด้วย

“ว้าว… วันนี้แต่งตัวหล่อจัง จะไปไหนครับ”

หมอกเดินเข้าไปสวมกอดจากด้านหลัง พลางซบคางลงบนไหล่ของคนรัก

“ไปโรงแรมครับ”

“อื้อ… โรงแรมเหรอ”

แก้วใจหันมองหน้าหมอก ก่อนจะเลิกคิ้วน้อย ๆ

“อย่าบอกนะว่าพี่ลืมว่าเรามีโรงแรมที่ต้องเข้าไปดูแล เอาแต่ทำงานอยู่โรงพยาบาล หรือจะให้ผมเตือนความจำว่าเป็นโรงแรมไหน”

หมอกยิ้มเจื่อน ๆ ทันที พอนึกขึ้นได้ก็ยกมือเกาท้ายทอยอย่างคนทำตัวไม่ถูก

โรงแรมนั้นคือกิจการที่พ่อให้เป็นของขวัญวันแต่งงาน ซึ่งช่วงหนึ่งเคยเปิดให้บริการสำหรับกลุ่มโอเมก้าในลักษณะพิเศษ แต่แก้วใจดันจับได้เสียก่อน ตอนนั้นเกือบกลายเป็นเรื่องใหญ่ บ้านแทบแตก แถมหัวของเขาก็แทบแตกตามไปด้วย

เพียงแค่นึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น หมอกก็อดขนลุกไม่ได้

ชั้นล่างของบ้าน

โต๊ะอาหารถูกจัดไว้อย่างสวยงาม ดอกไม้จากสวนที่แก้วใจทำตกไว้เมื่อวาน วันนี้ยังคงผลิบานอยู่เช่นเดิม ไม่มีกลีบดอกร่วงหล่นแม้แต่กลีบเดียว

ข้าวต้มกุ้งสองชามถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะ พร้อมกับเครื่องเคียงที่เตรียมไว้ครบครัน

ไม่นาน แก้วใจและหมอกก็เดินลงมาพร้อมกัน ทำให้เหล่าสาวใช้ที่ยืนเรียงแถวอยู่ต่างพากันยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ เมื่อเห็นแก้วใจกลับมายิ้มได้อย่างเต็มหัวใจอีกครั้ง

“ส้ม เดี๋ยวเอารายการของที่จะซื้อเข้าบ้านที่จดไว้เมื่อวานมาให้ฉันหน่อยนะ ทำธุระเสร็จแล้วฉันจะแวะไปซื้อของเลย”

“ให้ส้มไปช่วยไหมคะ คุณแก้ว”

“ไม่เป็นไร วันนี้ฉันมีผู้ช่วยแล้ว”

แก้วใจหันไปมองหมอกที่กำลังตักข้าวเข้าปากอย่างรวดเร็ว แทบไม่ทันเคี้ยวก็รีบกลืน ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเป็นระยะ

“พี่จะรีบกินไปไหนครับ เดือนนี้พี่ลาพักทั้งเดือนนะ ไม่มีเวร ไม่มีคนไข้ต้องรีบตรวจแล้ว”

หมอกชะงักมือ ก่อนเงยหน้ามองแก้วใจ สีหน้าคล้ายคนเพิ่งนึกขึ้นได้

“อ้อ… จริงด้วย”

เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างเขินตัวเอง

“พี่ขอโทษนะ มันติดเป็นนิสัยไปแล้ว กินเสร็จก็ชอบคิดว่าจะต้องรีบขึ้นวอร์ด เดี๋ยวคนไข้รอนาน”

แก้วใจยิ้มบาง ๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความกังวล

“งั้นเดือนนี้พี่ก็พักให้เต็มที่นะครับ คนไข้ให้หมอคนอื่นดูแลบ้าง”

“นั่นสิ…” หมอกพยักหน้า ก่อนก้มหน้ากินข้าวต่อ แต่จังหวะการตักข้าวของเขายังคงรีบเร่งเหมือนเดิม ราวกับร่างกายยังจดจำชีวิตที่ต้องแข่งกับเวลาได้ดีกว่าความคิดของเจ้าตัว

แก้วใจมองภาพนั้นเงียบ ๆ ความรู้สึกหนักอึ้งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ แม้หมอกจะบอกว่าเป็นเพียงความเคยชิน แต่เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า… สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นแค่นิสัยจริง ๆ หรือเป็นสัญญาณของบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา

“ส้ม บอกลุงสมให้เตรียมรถ อีกสิบนาทีเราจะออกไปโรงแรม”

“ค่ะ คุณแก้ว”

ส้มรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเลขาผู้จัดการโรงแรมทันที

“คุณกติคะ วันนี้คุณแก้วใจจะเข้ามาตรวจโรงแรมนะคะ”

“รับทราบครับ”

“รบกวนเตรียมเอกสารรายงานประจำเดือน รวมถึงรายงานการตรวจสุขอนามัยไว้ด้วยนะคะ”

“ได้ครับ ทุกอย่างจะพร้อมก่อนคุณแก้วมาถึงครับ”

ส้มวางสาย ก่อนหันมายิ้มให้เจ้านาย

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

แก้วใจหันไปมองหมอก

“ไปกันครับพี่หมอก วันนี้พาไปทำงานด้วย”

หมอกทำหน้างุนงง

“แต่มันเป็นวันหยุดของพี่นะ”

แก้วใจหัวเราะเบา ๆ

“ใช่ครับ… แต่ไม่ใช่วันหยุดของผมนี่”

โรงแรมหรูใจกลางเมืองตั้งตระหง่านอย่างสง่างาม การตกแต่งทุกมุมสะท้อนถึงความหรูหราและพิถีพิถัน แม้ค่าห้องพักจะสูงลิบ แต่ห้องพักกลับถูกจองยาวไปจนถึงกลางปีหน้า

ทันทีที่ข่าวแพร่ออกว่าแก้วใจจะเข้ามาตรวจงาน บรรยากาศทั้งโรงแรมก็เปลี่ยนไป

“พี่กติ รีบไปไหนครับ!”

พนักงานคนหนึ่งร้องถาม เมื่อเห็นผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการเดินเกือบจะเป็นวิ่ง

“จะไม่ให้รีบได้ยังไงล่ะ!” กติตอบพลางดูนาฬิกา “วันนี้คุณแก้วใจจะเข้ามาตรวจงาน”

“คุณแก้วใจไหนครับ”

กติหันมองลูกน้องอย่างอึ้ง

“ก็คุณแก้วใจ ผู้บริหารคนใหม่ไง ลูกสะใภ้ของท่านประธาน ท่านมอบหมายให้ดูแลโรงแรมทั้งหมดต่อจากท่าน พวกนายไม่ได้อ่านประกาศบนบอร์ดกันหรือไง”

พนักงานหลายคนหันมองหน้ากัน ก่อนรีบแยกย้ายไปประจำตำแหน่ง

“แล้วทำไมพี่ต้องรีบขนาดนี้ล่ะครับ”

กติถอนหายใจ

“เพราะคุณแก้วตรวจละเอียดทุกจุด”

เขาเริ่มไล่สายตาไปรอบล็อบบี้

“พื้นต้องสะอาด กระจกต้องไม่มีรอยนิ้วมือ ห้องพักต้องเรียบร้อย ห้องอาหารต้องได้มาตรฐาน เชฟและพนักงานครัวทุกคนต้องแต่งกายสะอาดถูกสุขลักษณะ”

เขาหยุดพูดครู่หนึ่ง ก่อนกำชับเสียงเข้ม

“แล้วที่สำคัญที่สุด… ห้ามมีหนูหรือแมลงสักตัวในโรงแรมแห่งนี้ เข้าใจไหม”

“ครับ!”

รถยนต์คันหรูค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าโรงแรม

ทันทีที่รถจอดสนิท พนักงานทุกแผนกต่างมายืนเรียงแถวต้อนรับอย่างเป็นระเบียบ

“สวัสดีครับ คุณแก้ว”

เสียงทักทายดังขึ้นพร้อมเพรียง

แก้วใจเปิดประตูรถลงมาในชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต บุคลิกที่เคยดูอบอุ่นและอ่อนโยนยามอยู่บ้าน เปลี่ยนเป็นความสุขุมและน่าเกรงขามในทันที

ทุกย่างก้าวของเขามั่นคง แผ่นหลังตั้งตรง แววตาเฉียบคม แต่ยังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ ที่ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกถึงความเป็นมิตร

“สวัสดีครับทุกคน”

เขาพยักหน้ารับคำทักทาย ก่อนเดินผ่านแถวพนักงานอย่างสง่างาม

หมอกก้าวลงจากรถตามมา ก่อนจะหยุดมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ

เขาแทบไม่อยากเชื่อว่านี่คือแก้วใจ… เด็กข้างบ้านที่เคยเดินตามหลังเขา คอยร้องเรียก “พี่หมอก” อยู่ทุกวัน

ที่บ้าน แก้วใจมักเป็นฝ่ายยอมตามใจเขาเสมอ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ แต่เมื่อก้าวเข้าสู่สถานที่แห่งนี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป

แก้วใจไม่ได้เดินตามใครอีกแล้ว

เขาเดินนำ

และทุกคนต่างพร้อมใจกันเดินตาม

พนักงานทุกคนยืนตัวตรง กล่าวทักทายด้วยความเคารพ ไม่มีใครกล้าละเลยหน้าที่แม้แต่น้อย เพราะต่างรู้ดีว่าผู้บริหารหนุ่มคนนี้ใส่ใจในทุกรายละเอียดของการทำงาน

หมอกมองแผ่นหลังของแก้วใจด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

ระหว่างที่เขาทุ่มเทให้กับการเป็นหมอ เด็กข้างบ้านที่เคยคอยเดินตามเขา ก็เติบโตขึ้นจนกลายเป็นผู้นำที่น่าเชื่อถือ เป็นผู้บริหารที่สามารถดูแลผู้คนมากมายได้อย่างสง่างาม

ความภาคภูมิใจค่อย ๆ เอ่อล้นอยู่ในหัวใจของหมอก

เขาดีใจที่ได้เห็นว่า… คนที่เขาเฝ้ามองมาตั้งแต่เด็ก เติบโตขึ้นมาเป็นผู้ชายที่เก่งและเข้มแข็งได้ถึงเพียงนี้