LOGIN“อ่า...ไม่ไหวแล้ว ได้โปรดเถอะ ได้โปรดนำตัวเองกระแทกเข้ามาในตัวนุ๊กนิ๊กเถอะ ไม่ไหวแล้ว อื้อ.
“อ่า...ไม่ไหวแล้ว ได้โปรดเถอะ ได้โปรดนำตัวเองกระแทกเข้ามาในตัวนุ๊กนิ๊กเถอะ ไม่ไหวแล้ว อื้อ...”ทันทีที่ปากหนาผละจูบออก เธอก็ตวัดเรียวแขนที่กำเกร็งแน่นข้างลำตัวก่อนหน้ามาโอบรอบลำคอหนาพร้อมกับขอร้องให้เขาทำแบบวันนั้นอีกครั้ง เพราะตอนนี้เธอรู้สึกทนไม่ไหวแล้ว มันร้อนไปทั่วร่างดั่งมีไฟลุกอยู่ในท้องน้อยและไม่ใช่แค่มีกองเพลิงในท้อง แต่มีคลื่นทะเลยักษ์ด้วยในความรู้สึกตอนนี้กัญญาณีไม่อาจต่อต้านและปฏิเสธความต้องการตัวเองได้ในตอนนี้“ติดไวเหลือเกินยัยคุณหนูร่าน!”น้ำคำเย้ยหยันดังลอดออกมาจากริมฝีปากหนาพร้อมกับมือใหญ่แกะเรียวแขนเธอที่กอดโอบลำคอหนาของเขาออก ก่อนจะเคลื่อนตัวถอยห่างออกไปจัดการกับเสื้อผ้าที่ใส่เหมือนไม่ใส่ของตัวเองออก เมื่อจัดการกับเสื้อและกางเกงบ็อกเซอร์ตัวบางที่ยัดขาทั้งสองข้างในขากางเกงตัวเองเดียวออกจนเหลือแต่กายเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อสวาทเม็ดโตผุดซึมขึ้นตามร่างกายกำยำที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของบุรุษที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอ“อ่ะ...อื้อ” เสียงครางหวานดังลอดออกมาจากริมฝีปากน้อยของคุณหนูคนสวยเมื่อกำลังถูกจับเ
“ฉันก็แค่พูด อ่ะ...อื้อ” ยังพูดไม่ทันสุดความ น้ำเสียงก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอระหงเมื่อปากหนาอุ่นร้อนของเชลยหนุ่มทาบทับบดขยี้กลีบปากบางอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อได้รูปของเธอ มือที่ลูบไล้ต้นแขนก็เคลื่อนมากอบกุมเต้าอวบหยุ่นพร้อมบีบเคล้นคลึงปลุกเร่า “อ่ะ...อ่า...อื้อ” เสียงครางอู้อี้ดังเล็ดลอดมาจากริมฝีปากของทั้งคู่พร้อมกับร่างน้อยบนตักหนาดิ้นเร่าไปมา สองมือเล็กของกัญญาณีพยายามดันหน้าของเหมันต์ออกห่าง แต่ท้ายทอยของเธอก็ถูกมือข้างที่จับมือเธอก่อนหน้านี้มารั้งล็อกท้ายทอยเธอไม่ให้หนีจูบเอาแต่ใจของเขา “อ่า...อื้ม” เรียวลิ้นร้อนของเหมันต์สอดแทรกเข้าไปในโพรงปากแสนหวานของคุณหนูตัวร้าย ให้ตายเถอะ เขาต้องการผู้หญิงสารเลวคนนี้ได้ยังไง เขาเกลียดหล่อนมาก แต่ก็ต้องการหล่อนมากเหมือนกันตอนนี้ เพียงแค่ได้บดขยี้ปากช่างพูดของเธอ เขาก็ตื่นตัวแข็งร้าวท่อนเนื้อ ปลิงทะเลน้ำลึกของเขามันโหยหาซอกหลืบคับแน่นกลางหว่างขาของเจ้าหล่อน 
“เชลยไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งบอกแล้วยังไงล่ะ” เธอตอบแต่ก็ยอมเดินอ้อมไปย่อตัวนั่งคุกเข่าด้านหลังชายหนุ่มแล้วนำกุญแจที่ตัวเองมีติดตัวตลอดออกมาแกะปลดล็อกโซ่ตรวนที่มัดข้อมือของเหมันต์ออก และเธอก็ได้เห็นว่าข้อมือของเขามีแผลจากการเสียดสีของโซ่ที่รัดข้อมือ “เจ็บไหม?” เธอจับมือเขาถามออกไปอย่างเผลอตัว ส่วนเหมันต์ที่กำลังจะผลักคนตัวเล็กและชักมือดึงกลับก็หยุดนิ่งเมื่อแหงนเงยหน้าสบกับดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความห่วงใยตนเอง แต่แล้วก็ต้องกัดกรามแน่นเมื่อแผลที่ข้อมือและทุกอย่างที่เป็นตอนนี้เพราะเธอ “ลองถูกล่ามโซ่ถูกขังไม่เห็นเดือนเห็นตะวันดูไหมล่ะ แล้วจะรู้ว่าเจ็บไหม” เขาชักดึงมือกลับแล้วก็คว้ากล่องข้าวผัดที่ใช้ปากแกะเปิดกล่องข้าวก่อนหน้านี้ขึ้นมาตักกินทันที แค่ก! แค่ก! แค่ก! ด้วยความรีบกินทำให้สำลักจนกัญญ
เป็นเวลากี่วัน เหมันต์ก็ไม่รู้ว่าตัวเองถูกขังอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว เพราะไม่ได้เห็นแม้แต่แสงแดดและพระอาทิตย์ขึ้นและตก เพราะถูกจับขังที่ห้องใต้ดินมีเพียงแสงไฟในห้องที่ให้ความสว่างตลอดเวลา เขามองเสื้อผ้าที่ใส่อย่างทุลักทุเลแล้วก็อดสมเพชตัวเองไม่ได้ เขาต้องใส่มันโดยที่มือและเท้าโดนมัด และมองกล่องข้าวและขวดน้ำที่วางข้างๆ ตัวเองในตอนนี้เป็นสิ่งที่หมายหรือไม่ก็มิ่งบอดี้การ์ดของยัยคุณหนูโรคจิตนั่นนำมาให้ และแน่นอนว่าเขาต้องกินข้าวและน้ำเหมือนหมาที่หิวโซ “อย่าให้กูหลุดไปได้นะมึงเจอกูแน่ทั้งนายทั้งบ่าว” เขาบ่นกับตัวเองพร้อมใช้เท้าเขี่ยกล่องข้าวและขวดน้ำเข้ามาใกล้ตัวเอง ก่อนจะก้มลงไปใช้ปากกัดงับแกะกล่องข้าวเหมือนทุกครั้ง “อะไรวะ ข้าวผัดหมูอีกแล้ว กูกินข้าวผัดจนหน้ากูเป็นข้าวผัดหมูแล้วเนี่ย”เขาแทบจะอาเจียนออกมาเป็นข้าวผัดหมูแล้ว และได้แ
“เสี่ยก็เป็นห่วงทุกครั้งนั่นแหละครับ ถ้าคุณหนูสังเกต คุณหนูจะรู้เองว่าที่ผ่านมานั้นเสี่ยห่วงคุณหนูมากแค่ไหน แต่เสี่ยก็ปากแข็งทำพูดทำร้ายจิตใจทั้งๆ ที่ลับหลังทำอะไรเพื่อคุณหนูมากมาย” มิ่งเอ่ย เพราะลับหลังของหญิงสาวแล้วตนและหมายได้รับคำสั่งลับจากเสี่ยบุญเส็งอยู่เสมอ“ไม่คุยกับพี่มิ่งแล้ว ฉันจะพักผ่อนแล้ว”“คุณหนูไม่เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเหรอครับ” มิ่งถามเพราะเป็นห่วงหญิงสาวที่ตัวเองเอ็นดูเหมือนน้องสาว“ถ้าหากเรื่องที่นุ๊กนิ๊กเสียสิ่งมีค่าของลูกผู้หญิงให้กับเขานั้นไม่เสียใจค่ะ พี่มิ่งก็รู้ว่านุ๊กนิ๊กรักเขา” เธอตอบไม่เต็มเสียงนัก“ผมรู้ว่าคุณหนูรักมัน แต่ยังไงก็ไม่ควรทำแบบนี้ ปล่อยมันไปเถอะครับ เลิกเล่นสนุกและเลิกเอาตัวเองไปเกลือกกลั้วกับมันเถอะครับ ยังไงมันก็ไม่คู่ควรกับคุณหนู อีกอย่างที่ผ่านมามันก็ทำร้ายจิตใจคุณหนูมาตลอด แล้วทำไมถึงยังต้องแคร์มันด้วยครับ” มิ่งไม่ได้เอ่ยในฐานะบอดี้การ์ด แต่เอ่ยในฐานะพี่ชายคนหนึ่งที่ห่วงน้องสาวอย่างเธอ ซึ่งกัญญาณีก็รู้ดีว่ามิ่งนั้นเป็นห่วงและหวังดีกับตัวเองมากแค่ไห
“อย่าให้กูหลุดไปได้นะมึง กูอัดมึงคืนแน่ไอ้หมาย!”แล้วเขาก็มองขวดน้ำและถุงกล่องข้าวกับเสื้อผ้าที่กองที่พื้น เขาใช้เท้าที่ถูกมัดรวบเข้าด้วยกันนั้นเขี่ยมันเข้ามาหาตัวเองแล้วก้มหน้าลงหาถุงกล่องข้าวกล่อง แม้ตอนนี้จะมีสภาพไม่ต่างจากหมาข้างถนน แต่เขาก็ได้แต่กัดฟันข่มความโกรธไว้ เพราะเขาต้องรอดไปจากที่นี่ให้ได้“ถ้าได้อิสระเมื่อไหร่ มึงเจอกูแน่อีคุณหนูโรคจิต กูจะเอามึงให้ขาถ่างเลยคอยดู” แล้วเขาก็ก้มใช้ปากแกะเปิดกล่องข้าวกล่องและใช้ปากกัดงับเปิดฝาขวดน้ำ ทุกอย่างมันลำบากไปหมด เขาต้องกินแบบหมา หากไม่กินแบบหมาก็ไม่รอด ตอนนี้หิวแทบจะขาดใจตาย คอก็แห้ง“อดทนไว้ไอ้เขม อดทนไว้ มันต้องมีสักวันที่ได้เอาคืนยัยโรคจิตนั่น” แล้วก็ใช้ปากก้มลงเลียข้าวผัดในกล่องข้าวที่เพิ่งใช้ปากแกะเปิดกล่องข้าวทันทีด้วยความหิวโซและสลับกับดื่มน้ำในขวดที่ตั้งข้างๆ แต่ก็ดื่มอย่างระวังกลัวขวดน้ำจะล้มแล้วน้ำหกพื้นด้านเสี่ยบุญเส็งคนปากแข็ง ปากอย่างใจอย่าง ปากบอกไม่เป็นห่วง ไม่สนใจ แต่พอวางสายจากเจียมใจก็รีบขับรถมาโรงพยาบาลมาหาลูกสาวคนเ







![เด็กแสบของคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)