ความลับ

โรงแรมเชียงนรา ที่ธันวามาพัก เป็นของขจร เพื่อนรัก ของธันวา ซึ่งคบหากันมาตั้งแต่เรียนที่เมืองไทย และไปเจอกันที่ต่างประเทศอีกครั้ง ทั้งสองคนคอยช่วยเหลือกันตลอด ขจรเป็นคนพื้นที่จังหวัดนี้ ใช้ชีวิตโชคโชนมาพอๆ กับธันวา

ขจรเป็นพ่อม่าย เขาใช้ชีวิตโสดเรื่อยมา ทำธุรกิจโรงแรม ค้าขายข้ามพรมแดน เรียกว่ามีอิทธิพลพอสมควร และขจรเป็นคนจัดการช่วยให้พ่อกับแม่ของเพื่อนวรางคณา ข้ามฝั่งมาได้อย่างรวดเร็ว

"ขอบใจมากนะขจร ที่ช่วย"

"ไม่เป็นไรหรอก แกรู้ไหมธันวา ว่าเราให้ความช่วยเหลือใคร"

"ใคร "ธันวาสงสัยเมื่อเห็นหน้าของขจรเครียดๆ

"เจ้าสายตะวัน แห่งรัฐอองตาน และเจ้าแพงหอมมีลูกฝาแฝดชายหญิง ชื่อเจ้าสายขิ่น และเจ้าพวงหอม ซึ่งเป็นเพื่อนของแฟนนาย มีอิทธิพลมากทางฝั่งโน้น แต่ไม่ต้องห่วงนะ เป็นคนดี และเป็นผู้สนับสนุนหลักของเจ้าสายนที ผู้นำกองกำลังรัฐอองตาน และเจ้าสายนทีกำลังจะพากองกำลังทหารกอบกู้เอกราชจากรัฐบาล นายเคยได้ยินไหม"

ธันวาตกใจกับสิ่งที่ขจรเล่าให้ เขานับถือเจ้าสายนที ผู้นี้มานาน จากที่ติดตามเขาจากหนังสือพิมพ์ แต่ไม่เคยเห็นตัวจริง รู้ว่าเป็นผู้นำ และเป็นนายทหาร ใหญ่ของรัฐอองตาน วรางคณารู้เรื่องนี้ไหมนะ เขายังไม่มีเวลาคุยกับหญิงสาว

"เมื่อคืน พวกกบฏเข้าโจมตีหมู่บ้านของเจ้าสายตะวัน บอดี้การ์ดที่พาเจ้านายกับเจ้านาง และวรางคณามาฝั่งนี้คือ นายทหารที่คอยอารักขา เจ้าสายตะวันและเจ้านางแพงหอม พวกกบฏได้ข่าวว่าเจ้าสายขิ่น และเจ้านางพวงหอม กลับจากจีนมาเยี่ยมพ่อแม่ มีคำสั่งจากรัฐบาลให้กำจัดทั้งสองคน พอดีที่แฟนนายมาเยี่ยม ทำให้พวกนั้นทำงานไม่สะดวก

"แล้วนายรู้ไหมว่า เจ้าสายขิ่นและเจ้าพวงหอม ไปทำอะไรที่จีน รวมถึงแฟนนายด้วย สองแฝดนั่นไปเรียนที่จีน เรียนรู้วิชาการทหาร เพื่อกลับมาช่วยเจ้าสายนที ปราบกบฏ และกอบกู้เอกราชคืนมา

"วรางคณาเกี่ยวอะไรกับรัฐอองตาน" ธันวาสงสัยหนักยิ่งกว่าเดิม

"แฟนนายเป็นครูสอนหนังสือใช่ไหม สอนทั้งจีนและไทย และรู้ภาษาถิ่นของรัฐอองตาน และเป็นอาจารย์พิเศษประจำ กองทัพของเจ้าสายนที นายไม่สงสัยเลยเหรอ ว่าทำไมแฟนนาย พูดภาษาท้องถิ่นของรัฐอองตานได้ แล้วทำไมแฟนนาย ต้องไปจีนบ่อยๆ ลองเช็คดูซิว่า 1 ปีไปจีนกี่ครั้ง ทั้งๆ ที่ช่วงนี้ที่รัฐอองตาน มีปัญหา แต่ทำไมวรางคณาต้องเดินทางไปที่นั่น แทนที่จะนั่งเครื่องบินกลับไทยสบายๆ"

ธันวาตกใจกับสิ่งที่ได้รับรู้มา เขาพอรู้มาว่าวรางคณาไม่ค่อยมีเพื่อนที่ไทย และเพิ่งรู้ว่าหญิงสาวเป็นครูสอนภาษาจีน เมื่อคืนที่เขาเข้าไปที่ห้องนอนของวรางคณา หญิงสาวมีเพื่อนเป็นครูอยู่ที่จีนเยอะ ส่วนมากเป็นผู้ชาย เขาเข้าใจว่าเป็นการสอนออนไลน์ด้วยซ้ำ ไม่คิดว่าวรางคณาจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้

"ครั้งนี้จะมีการซื้อขายอาวุธ ส่วนหนึ่ง รัฐอองตานได้รับการสนับสนุนเงินและอาวุธส่วนหนึ่งแบบลับๆ พูดง่ายๆ มีเพื่อนบ้านแอบช่วยรัฐอองตาน ไม่ต้องให้บอกนะว่าใครช่วย นายคงพอรู้ และ แฟนนายคือคนสำคัญ “

“สำคัญยังไง” ธันวายิ่งงงหนักกว่าเดิม

“ดูเอกสารฉบับนี้ นี่เป็นสัญญา 4.ภาษา ภาษาไทย ภาษาถิ่นอองตาน ภาษาพม่า และภาษาจีน คนเขียนคือเจ้าสายนที คนแปลคือ วรางคณา สัญญาทุกฉบับเซ็นเมื่อวานตอนเช้า ก่อนเกิดเรื่อง ทำให้เจ้าสายนที เจ้าแพงหอม เจ้าสายตะวัน และนายทหารระดับสูง ต้องเร่งให้ทหารมาส่ง วรางคณากลับไทย โดยเร็วที่สุด เพื่อความปลอดภัย นายไม่ต้องโกรธที่วรางคณาไม่เล่าให้ฟัง ทุกอย่างเป็นความลับของฝั่งโน้น”

ธันวาตกใจมาก เอกสารที่ขจรส่งให้เขาดู เขาจำได้ว่ามันอยู่ใต้โต๊ะทำงานของวรางคณา แต่เพราะเป็นภาษาจีน ทำให้เขาไม่สนใจ หรือนี่ เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้วรางคณาต้องเดินทางไปจีนแบบด่วนที่สุด และตั้งใจเดินทางกลับบ้าน โดยแวะที่สามเหลี่ยมทองคำ

"แฟนนายกับเจ้าสายขิ่น และเจ้าพวงหอม สนิทกันมาก วรางคณาไม่รับค่าตอบแทนในการทำงาน ทำให้เจ้าสายตะวันและเจ้านางแพงหอม รักวรางคณามาก ถึงกับให้ลูกสาวและลูกชาย คอยดูแลช่วงที่วรางคณาอยู่ที่จีน และมาส่งวรางคณากลับไทยด้วยตนเอง เพราะห่วงความปลอดภัย"

แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฝั่งโน้นเจ้าสายนทีจัดการเรียบร้อย ทุกคนที่นี่แค่รอวันกลับเท่านั้น"

“ที่เล่าให้ฟังเพราะอยากให้รู้ คราวหน้าถ้าวรางคณาจะไปจีน หรือที่ต่างๆ นายต้องเช็คให้ดีว่าปลอดภัย ดีหรือเปล่า "

“ที่สำคัญนะ ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่า วรางคณา กล้าทำงานสำคัญแบบนี้ได้ยังไง มันเสี่ยงมาก”

“นี่ถ้าไม่ใช่นายเป็นคนพูด ฉันไม่เชื่อแน่ๆ”

“รู้แล้วก็เงียบไว้นะ ไม่ต้องไปกดดันวรางคณา ทางฝั่งโน้นเขาก็ไม่อยากเป็นข่าว”

“ฉันก็ว่าแล้ว สี่คนพ่อแม่ลูก ดูไม่ธรรมดา นายทหารนอกเครื่องแบบที่คอยติดตามอีก”

“คนพวกนี้เวลาเขาอยู่ทางโน้น เขายิ่งใหญ่มาก ฉันเคยไปคุยเรื่องธุรกิจโรงแรมฝั่งโน้น เคยเห็นเจ้าสายตะวัน กับเจ้านางแพงหอม ไกลๆ ทหารอารักขาเต็มไปหมด ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้จะได้ช่วยเหลือท่านทั้งครอบครัว”

“นายไม่ต้องห่วงนะ ทางนี้ฉันให้คนของฉันดูแลความปลอดภัยอย่างดี “

“คืนนี้เรามีเลี้ยงอาหาร เขาทั้งครอบครัว มีแค่เรา พวกเขาไม่ไว้ใจใคร ต่างชาติ ยังไม่เคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเจ้าสายขิ่น และเจ้าพวงหอม ทั้งสองคนนี้ ไม่เคยอยู่ที่อองตาน อาศัยอยู่ตามประเทศต่างๆ นานๆ กลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่สักครั้ง และทุกครั้ง ต้องมีวรางคณาอยู่ด้วยเสมอ”

ขจรและธันวาพูดคุยกันอยู่ในห้องส่วนตัว ไม่ต้องกลัวว่าใครจะได้ยิน ธันวาเริ่มรู้สึกห่วงวรางคณา เขาปล่อยให้หญิงสาวพักผ่อน อยู่ในห้องคนเดียว

“ขจร ฉันอยากเลี้ยงอาหารครอบครัวนั้น คืนนี้เลยนะ”

“ได้ ฉันสั่งจัดห้องส่วนตัวไว้แล้ว เดี๋ยวสองทุ่มเจอกันที่ชั้นใต้ดิน”

“ฉันกลับไปหาวรางคณาก่อนนะ ชักเริ่มห่วงแล้วซิ”

“ตามสบายเลยเพื่อน สองทุ่มเจอกัน”

ธันวารีบกลับห้องพัก ตอนนี้สับสนมาก อยู่ๆ วรางคณาทำงานให้กับกองทัพของเพื่อนบ้าน ที่กำลังเป็นข่าวดัง เรื่องกอบกู้เอกราชได้ยังไงกัน แล้วมีเรื่องอะไรอีกที่เขายังไม่รู้

ธันวาเปิดประตูห้อง วรางคณาไม่อยู่บนเตียง มีเสียงอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ ค่อยโล่งใจ เขานั่งรอหญิงสาวบนเตียง ว้าวุ่นใจมาก ไม่รู้ว่าจะคิดเรื่องอะไรก่อนดี

“พี่มานานรึยังคะ วอยตื่นมาไม่เจอพี่เลยลุกอาบน้ำ” วรางคณาแต่งตัวด้วยชุดชนเผ่า เสื้อกางเกงแขนยาวขายาว สีทึมๆ เกล้าผมขึ้นสูงคลุมด้วยผ้าลายชนเผ่า เก็บผมเรียบร้อย ถ้าคนไม่รู้จัก ดูเผินๆ จะเข้าใจว่าเป็นคนพื้นบ้านทั่วไป

“หนูมานี่หน่อย” ธันวาเรียกให้วรางคณาเข้ามาหา

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” วรางคณาเข้าไปนั่งใกล้ๆ ธันวาบนเตียง

“หนูทำงานให้กองทัพอองตานเหรอครับ” ธันวาสวมกอดที่เอวหญิงสาวทันที กอดแน่นมาก

วรางคณานิ่งไป นานมาก และไม่ขัดขืนที่เขากอด “พี่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ คุณขจรเล่าให้ฟังใช่ไหม”

“ใช่ ครับ พี่จะไม่ห้ามหนู แต่อยากรู้ว่าเพราะอะไร ถึงกล้าทำงานให้กับกองทัพต่างชาติ”

“สมัยอายุ 18 วอยไปจีน ไปหาที่เรียนภาษา วอยถูกล้วงกระเป๋า แถมถูกทำร้าย เพราะวอยสู้ เกือบโดนพวกมันข่มขืน เจ้าสายขิ่นและเจ้าพวงหอม เข้ามาช่วย เขารู้ว่าวอยเป็นคนไทย วอยไม่มีเงิน เอกสารทุกอย่างหายหมด เพื่อนทั้งสองคนคอยช่วยเหลือ วอยไปอยู่กับเขา หลายอย่างที่เขาให้ความช่วยเหลือ ทั้งสองคนก็เพิ่งไปจีนครั้งแรกเหมือนกัน ไม่รู้ภาษาจีนเลย วอยพอที่จะสื่อสารได้บ้าง เราอยู่ด้วยกัน เหมือนพี่น้อง จริงๆ ทั้งสองคนเป็นน้องวอย รุ่นเดียวกับว่าน เขาเรียกวอยว่าพี่ตลอด แรกๆ วอยไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร พออยู่ด้วยกันนานๆ เข้า เราก็สนิทสนมกัน นับถือกันเป็นพี่น้อง มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราคอยช่วยเหลือกัน อย่างที่พี่รู้ ใช่ทุกอย่างเลย แม่ไม่รู้ ไม่มีใครรู้ แต่พี่ขจรเก่งมาก รู้ทุกอย่าง"

“พี่ห่วงหนูมากรู้ไหม ใจหายย้อนหลังเลย ไม่อยากเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อ”

“พี่คะ เรื่องนี้เงียบเลยนะคะ ห้ามแพร่งพรายกับใครๆ เด็ดขาด ไม่มีใครรู้จักวอย ไม่มีใครเคยเห็นวอย นอกจากพ่อกับแม่ และน้องทั้งสองคน อ่อ...อีกคนคือเจ้าสายนที และนายทหารที่มาส่งวอย แค่นั้น”

ธันวาหมุนตัวของวรางคณาให้หันมามองเขาตรงๆ “นี่ถ้าพี่ไม่รู้ หนูก็ตั้งใจจะไม่บอกพี่ใช่ไหม”

“จะไม่มีใครล่วงรู้เรื่องนี้จากปากวอยเด็ดขาด มันจะอยู่กับวอยตลอดไป”

“คืนนี้สองทุ่ม พี่เลี้ยงอาหารค่ำ ครอบครัวเพื่อนหนูนะครับ “

“ทราบแล้วค่ะ พวงหอมไลน์มาบอกแล้ว”

ที่ห้องใต้ดินของโรงแรมเชียงนรา ทุกคนพร้อมกันที่โต๊ะอาหาร เจ้าสายตะวันนั่งหัวโต๊ะ ขวามือคือเจ้าแพงหอม ถัดไปเป็นเจ้าสายขิ่น เจ้าพวงหอม และนายทหารอีกสี่คนตามลำดับ ทุกคนหน้านิ่งมาก

อีกฝั่งเป็นขจร ธันวา วรางคณา และคนของขจรอีก สองคน ห้องใต้ดินที่นี่ ไม่ค่อยมีคนรู้จักนัก ขจรเก็บเป็นความลับ เขาจะใช้งานเฉพาะเรื่องสำคัญเท่านั้น หลายครั้งที่โรงแรมเขา ได้ต้อนรับบุคคลระดับประเทศที่ห้องนี้

“คุณธันวา คุณขจร เราขอบใจมากนะที่ให้ความช่วยเหลือลูกของเราทั้งสามคน บุญคุณครั้งนี้เราจะไม่ลืม”

“ไม่เป็นไรเลยครับ เราเต็มใจ “ทั้งธันวาและขจรตอบพร้อมกัน

“คุณธันวา พวกเราต้องขอขอบใจ ที่ไม่มีปัญหา กับการทำงานของลูกสาวคนโตของเรา หมายถึงหนูวอย”

ธันวาและขจรพูดไม่ออก ได้แต่นั่งนิ่ง เมื่อเจ้าสายตะวันพูดแบบนี้

“พวกเราหาโอกาสที่จะไปพบครอบครัวของลูกสาวคนโต แต่เขาห้ามไว้ บ้านเรานับถือในน้ำใจของหนูวอย ซาบซึ้งใจมาก เหล่าชาวบ้านไม่เคยเห็น แต่รู้ว่ามีคนคอยช่วยพวกเขาอยู่ฝั่งนี้ บ้านเราถือว่าประเทศนี้มีบุญคุณ กับพวกเรามาก และเราภูมิใจในตัวหนูวอย ที่ทำงานด้วยใจบริสุทธิ์โดยแท้ ไม่หวังสิ่งใดตอบแทน หวังเพื่อให้มีสันติภาพเกิดขึ้นในบ้านของเรา ขอให้ทุกคนในที่นี่รับรู้ไว้ด้วยว่า เราซาบซึ้งมาก” เจ้าสายตะวันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“เราขอขอบคุณด้วยใจ ที่คุณธันวาและคุณขจร ให้ความช่วยเหลือพวกเรา ให้ที่พักพิง ทั้งๆ ที่รู้ว่าเสี่ยงมาก” เจ้าแพงหอมเอ่ยขึ้น

“เจ้าครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ ที่นี่ปลอดภัยที่สุด และเจ้าจะอยู่นานเท่าไหร่ก็ได้ ไม่มีปัญหาเลย” ขจรเอ่ยขึ้น ไม่ใช่แค่เขาที่แปลกใจ ธันวาเองก็แปลกใจเช่นกัน เมื่อรู้ว่า เจ้าสายตะวันและเจ้าแพงหอม พูดไทยชัดมาก ผิดจากการเจอกันครั้งแรก ทั้งสองคนไม่ยอมพูดภาษาอื่นนอกจากภาษาถิ่นอองตาน มีเพียงช่วงท้ายๆ ที่พูดภาษาอังกฤษ

“ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมเราพูด และอ่านภาษาไทยได้ เรามีพระอาจารย์จากฝั่งนี้ไปสอนภาษาไทยให้ทุกคนที่อองตาน และชาวบ้านของเราพูดภาษาไทยได้เกือบทุกคน บางคนอ่านออก และเขียนได้ เจ้าแพงหอมกล่าว ด้วยความภาคภูมิใจ “

“คุณธันวา ไม่ต้องกลัว ว่าวรางคณาจะมีอันตราย ไม่มีใครเคยรู้จัก และต่อไป ทุกสิ่งทุกอย่างที่อองตาน จะเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ไม่ต้องคิดถึงการสู้รบสมัยก่อน รอดูเรื่องใหม่ และขอให้รู้ว่า เมื่อบ้านเมืองของเราดีขึ้น ส่วนหนึ่งมากจากลูกสาวคนโตของเรา คือวรางคณา “เจ้าสายตะวัน พูดต่อหน้าทุกคนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง เป็นเหมือนคำสัญญา”

“ผมไม่มีอะไร และไม่ติดใจครับ “ธันวาเอ่ยขึ้น เมื่อเจ้าสายตะวันพูดจบ

“สำหรับผมโรงแรมเชียงนรานี้ ที่นี่ยินดีต้อนรับผู้คนจากอองตานทั้งหมด และพร้อมให้ความช่วยเหลือทุกอย่าง ครับ

“เราซาบซึ้งมาก ไม่คิดว่าคนไทยจะมีน้ำใจกับเรามากขนาดนี้ เราจะไม่มีวันลืมตลอดชีวิตของเรา” เจ้าสายขิ่นพูด และลุกขึ้นทำความเคารพตามแบบของอองตาน เจ้าพวงหอมลุกขึ้น ทำความเคารพเช่นกัน

“คุณธันวาไม่ต้องตกใจ กับเรื่องราวที่ได้รับรู้ ลูกสาวคนโตของเราเก่ง ฉลาดมาก เขาเป็นคนพิเศษ รักษาเขาไว้ให้ดี และเมื่อมีข่าวดี อย่าลืมแจ้งเรา “เจ้าสายตะวันพูดกับธันวาโดยตรง

“ขอบคุณครับ “ธันวายกมือไหว้ขอบคุณเจ้าสายตะวัน

“และนี่คือของขวัญที่เราอยากมอบให้ พวกเรารู้ว่า วันข้างหน้าจะมีข่าวดี และวันนั้น เราจะไปร่วมแสดงความยินดีด้วย รับไว้นะหนูวอย พ่อแม่ และน้องทั้งสองคน ตั้งใจมอบใจลูก”

วรางคณา ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเจ้าแพงหอมใกล้ๆ คุกเข่าทำความเคารพแบบคนอองตาน

หญิงสาวใจเต้นแรง กับสิ่งที่อยู่ในอุ้งมือของเจ้าแพงหอม

“ตราสัญลักษณ์ของรัฐอองตาน พ่อแม่ และน้องของลูก อยากมอบให้เป็นของขวัญวันพิเศษ ตรานี้มีให้เฉพาะคนสำคัญเท่านั้น ลูกจะเข้าอองตานเมื่อไหร่ก็ได้ “

วรางคณารับตราสัญลักษณ์มาไว้ในอุ้งมือ และทำความเคารพเจ้าแพงหอมตามธรรมเนียมของอองตาน

“ขอบคุณมากค่ะ คุณพ่อ คุณแม่ น้องทั้งสองคนด้วย” วรางคณายกมือไหว้แบบไทยอีกครั้ง

“เอาล่ะ กินข้าวกันเถอะครับ เสร็จแล้วจะได้พักผ่อนกัน” ธันวาเชิญทุกคนให้รับประทานอาหาร

ทุกสิ่งทุกอย่างภายในคืนนี้เป็นไปด้วยความเรียบร้อย และรวดเร็ว หลังรับประทานอาหารเสร็จ ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน

“หนูกลับไปพักผ่อนกันเถอะ วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว พี่ปวดหัวเหลือเกิน” ธันวาพาวรางคณากลับห้องพัก ใจเขายังไม่คลายความกังวล ยังมีอะไรอีก ที่เขายังไม่รู้ เกี่ยวกับวรางคณา

“พี่อาบน้ำก่อนได้เลยนะคะ เดี๋ยววอยขอพิมพ์หนังสือสักครู่ “

“นั่นอะไรครับ”

“เครื่องพิมพ์ดีดค่ะ พอดีว่า เจ้าสายนที ช่วยให้แปลเอกสารให้ด้วน “

“แล้วทำไม่ใม่ใช้โน๊ตบุ๊ค “

“ถ้าใช้โน๊ตบุ๊ค ก็ไม่เป็นความลับซิคะ “

ธันวาเปลี่ยนใจไม่ไปอาบน้ำ เขาเข้ามานั่งใกล้ๆ วรางคณา ที่กำลังพิมพ์หนังสือด้วยพิพม์ดีดแบบเก่าอย่างตั้งใจ พิมพ์เสร็จก็นั่งเขียนต่อ เขาได้เห็นกับตาตัวเองว่า วรางคณาคัดลอกหนังสือจากภาษาไทย เป็นภาษาจีน ภาษาอังกฤษ และภาษาอองตาน ด้วยลายมือของตัวเอง รู้สึกทึ่งมากๆ

กว่าที่วรางคณาจะทำงานเสร็จก็เกือบ ตีสอง ธันวานั่งอยู่ด้วยตลอดเวลา เขาช่วยดูเรื่อง ภาษาอังกฤษให้หญิงสาว นึกทึ่งและสงสาร ทั้งตื่นเต้น เป็นไปได้ยังไง เขาและวรางคณา ผ่านเรื่อง ที่พระนครศรีอยุธยา เรื่องของคุณทวดปราบ มาแล้ว นั่นเขาก็คิดว่ามหัศจรรย์แล้ว

มาเจอเรื่องหมู่บ้านอองตาน เจ้าสายตะวัน เจ้านางแพงหอม เจ้าสายขิ่น เจ้าพวงหอม และเรื่องราวของเจ้าสายนที เขายิ่งตื่นเต้น นี่ถ้าไม่มีขจรอยู่ด้วย เขาคิดว่าเขาฝันไปแน่ๆ ต่อไปนี้จะมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับคนรักของเขาอีกไหมนะ

ธันวานอนตะแคง มองวรางคณาที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ด้วยความรู้สึกรักมากที่สุด เขาเสียสละให้หญิงสาวนอนบนเตียง ส่วนตัวเขานอนเตียงเสริม ยังไงเขาก็อยากให้เกียรติวรางคณา ในฐานะที่เป็นลูกสาวคนโตของผู้น้ำรัฐอองตาน พรุ่งนี้เขาตื่นขึ้นมา จะมีเรื่องอะไรอีก ไม่อาจรู้ได้เลย ธันวาหลับไปด้วยความสับสน และความกังวลใจ