พิเศษ 3

เจ้านางพวงหอม ไม่คิดว่าวรวิทย์จะกล้ามาพบพ่อกับแม่ของเธอที่บ้าน ปกติท่านจะไม่ต้อนรับใคร คงเพราะว่าเขามากับ พี่สายขิ่นมั้ง นี่อย่าบอกนะว่าเขามาพูดเรื่องที่พูดกับเธอเมื่อเช้า กล้ามากเลยนะ ถ้าเป็นอย่างที่เธอคิดไว้ จะจัดการยังไงดี เรื่องแบบนี้ไม่เหมือนทำงานเลย จัดการยากจริง

“พวงหอม มาเร็ว กินข้าวเช้าด้วยกัน แม่ครัวคนไทยคนนี้ทำอาหารอร่อยมากนะ ทำอาหารอองตานได้ด้วย พ่อกับแม่ชอบมาก ขอบใจพวงหอมนะที่หาคนเก่งๆ มาทำงานกับเรา”

“ขอบคุณค่ะพ่อ”

“พูดไทยก็ได้ แขกของเราเป็นคนไทย เดี๋ยวเขาจะไม่เข้าใจ ว่าเราคุยอะไรกัน” เจ้านางแพงหอมเตือนบุตรสาว

“ค่ะแม่”

“แล้วนี่จะเดินทางเมื่อไหร่”

“พรุ่งนี้ค่ะพ่อ พวงหอมเตรียมกระเป๋าเดินทางแล้ว”

“ต้องไปนานแค่ไหน”

“ตามกำหนดสองสัปดาห์ค่ะ แต่ถ้าเอกสารยังไม่เรียบร้อย ก็น่าจะหนึ่งเดือน หรือสองเดือน”

“พ่อกับแม่มีเรื่องจะถามลูก ตอบมาตามความจริง ไม่ต้องอ้อมค้อม ลูกมีคนที่ชอบรึยัง “

เจ้านางพวงหอมนิ่งไป เริ่มกลัว ทั้งที่ชีวิตนี้เธอไม่เคยกลัวอะไร แต่กลัวสิ่งที่พ่อกับแม่กำลังจะพูด เมื่อเช้าเธอเข้าใจว่าวรวิทย์ พูดไปเรื่อยเปื่อย ไม่คิดว่าเขาจะกล้ามาหาพ่อกับแม่ หญิงสาวหันไปมองหน้าพี่ชาย

“พวงหอม อย่ามองพี่แบบนั้น พี่ก็เห็นว่าพี่ว่านเขาจริงใจ พี่ก็เลย พามาหาพ่อกับแม่”

“พี่รู้ได้ยังไง ว่าเขาจริงใจ รู้จักเขาดีพอแล้วเหรอ แล้วเรื่องอะไร พาเขามารบกวนพ่อกับแม่ พี่เป็นทหาร พี่แน่ใจและมั่นใจได้ยังไงว่า เขาจะไม่คิดร้าย พี่พาคนนอกเข้ามา ทำเรื่องขอเข้าพบ ตามขั้นตอนรึเปล่า พี่เป็นคนคุมกฎนะ ทำไมทำแบบนี้”

ยังไม่ทันที่เจ้าสายขิ่นจะพูดจบ เจ้านางพวงหอมก็ชิงพูดยาวเหยียด

“ไม่เอาน่าพวงหอม ช่างเถอะ วรวิทย์ไม่ใช่คนอื่น เขาเป็นน้องวรางคณานะ พ่อเชื่อว่าเขาเหมือนกัน ตอบคำถามพ่อมาก่อน “

“ไม่มีค่ะ ไม่เคยมี ภารกิจของพวงหอมมีมากมาย พวงหอมไม่กล้าคิดนอกเหนือจากงานหรอกค่ะ พ่อกับแม่ก็รู้ ว่าพวงหอมมีงานสำคัญ ไม่ควรที่จะคิดเรื่องแบบนี้”

“วรวิทย์เขามาสารภาพกับพ่อ ว่าเขารักชอบพวงหอม เขาเล่าว่าได้บอกความในใจกับพวงหอมไปแล้ว จริงหรือไม่”

“จริงค่ะ เมื่อเช้า พ่อกับแม่เชื่อเขาหรือคะ “

“เขาก็ไม่ได้เสียหายอะไร พวงหอมไม่มีใคร ก็ให้โอกาสเขาได้หรือไม่ “

“ไม่ได้หรอกค่ะ พวงหอมยังไม่รู้จักเขาดีพอ เมื่อครั้งที่อยู่ที่เมืองไทย เขาไม่ค่อยดีกับพวงหอม เหมือนแม่เขากับพี่วอย”

“นี่พวงหอม งอนวรวิทย์หรอกรึ” เจ้านางแพงหอมอมยิ้มกับท่าทางของลูกสาว

“เปล่า แต่ถ้าเป็นทุกคน จะทำยังไง พวงหอมเป็นผู้หญิง ต่างบ้านต่างเมืองไป แล้วมาแสดงอาการว่าไม่ชอบ รำคาญ แต่กับเจ้าพี่สายขิ่น ไม่เห็นแสดงอาการแบบนั้น”

“ก็พี่สายขิ่นเขาเป็นผู้ชาย วรวิทย์เขาไม่ได้สนใจผู้ชาย”

“ยังไงคะ ผู้ชายไทยถ้าสนใจผู้หญิง ต้องแสดงอาการว่ารำคาญ หรือรังเกียจ หรอกหรือคะ” พวงหอมหันไปหาวรวทิย์ ที่นั่งยิ้มแป้น รอสบตาอยู่แล้ว

นี่พ่อกับแม่ พี่ชายเธอเป็นคนยังไงกันนะ อยู่ๆ จะให้ลูกสาวไปคบกับผู้ชายไทย ที่ทุกคนยังไม่รู้จักเขาดีพอ

“พวงหอมไม่ต้องไปทำงานแล้วนะ มีคนทำแทนแล้ว เขาเห็นว่าพวงหอมงานยุ่งมาก เลยรับอาสาไปทำให้ แล้วก็เสร็จเรียบร้อยแล้วด้วย ต่อไปภารกิจลับของเรา เป็นอันยกเลิก

อาทิตย์หน้า อองตานจะเปิดตัวลูกสาวลูกชายฝาแฝด ให้ทุกคนรู้จักอย่างเป็นทางการ หลังจากที่เก็บตัวมานานแสนนาน พ่อกับแม่ และชาวอองตาน เป็นหนี้บุญคุณลูกทั้งสองคน รวมถึงวรางคณาด้วย ต่อไปทั้งสอง สามารถใช้ชีวิตอย่างคนปกติได้แล้ว

“จริงเหรอครับพ่อ /จริงเหรอคะพ่อ” เจ้าสายขิ่นและเจ้านางพวงหอม แทบจะตะโกนออกมาพร้อมกัน สิ้นเสียงสองพี่น้องกอดกันร้องไห้อย่างดีใจ สิบสองปีเต็ม ที่ทั้งสอง เก็บตัวเงียบ เพื่อทำงาน ผลักดันให้อองตานได้รับอิสระภาพ ต้องซุกซ่อนตัว ทั้งชื่อและนามสกุลจริง ก็เปิดเผยไม่ได้ รวมถึงหัวใจ ทั้งสองบอกกับตัวเองเสมอว่า จะยังรักใครไม่ได้ จนกว่าบ้านเมืองจะสงบเรียบร้อย

“พ่อคะ พี่วอยใช่ไหมคะ ที่ไปทำงานสุดท้ายนี้ คนเดียว” เจ้านางพวงหอมเสียงสั่น

“ใช่ วรางคณาอาสาไปทำเอง เพื่อพวงหอม และสายขิ่น จะได้มีอิสระ หลังจากที่วรางคณามาส่งวรวิทย์ เขารู้ทุกอย่าง อยากให้พวงหอม กับสายขิ่น มีความสุข วอยอาสาไปทำให้จบ คุณธันวาอนุญาต และสำเร็จแล้ว สิ้นสุดภารกิจ ทุกคนเป็นอิสระ ใช้ชีวิตตามปกติที่ต้องการได้เลย”

“พ่อครับ ผมขอหนึ่งอย่างได้ไหมครับ เชื่อว่าน้องก็ต้องการด้วย”

“ว่ามา มีเรื่องอะไรกันรึ”

“เราไม่อยากให้พ่อกับแม่จัดงาน และไม่อยากเปิดเผยตัว ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติดีกว่าครับ ขอเราอยู่เงียบๆ เหมือนเดิม จริงไหมพวงหอม”

“ใช่ค่ะพ่อ แม่ เราอยู่แบบนี้ชินแล้ว ไม่อยากให้ใครรู้”

“ตกลงตามนั้น งั้นยกเลิก เดี๋ยวพ่อบอกวอยเอง ว่าไม่ต้องมาแล้ว วอยเขาก็ไม่อยากเปิดตัวเหมือนกัน ช่วยแบบไม่ต้องการสิ่งตอบแทน ช่วยด้วยใจ พ่อยอมรับในตัววอย และพ่อเชื่อว่า ว่านก็ไม่ได้ต่างจากวอยมากนัก เข้าใจพ่อใช่ไหม พวงหอม สายขิ่น”

“ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ลองคิดดูว่า ทำไมเราสองคนไปไกลถึงจีน รัสเซีย แต่ทำไมต้องเจอกับวอย และเป็นกัลยาณมิตรที่ดีต่อกันเรื่อยมา”

“พ่อกับแม่แค่อยากจะยกตัวอย่าง ไม่ได้อยากบังคับลูก การที่ลูกไปเมืองไทย ก็เพราะปรารถนา อยากไป ไม่ใช่รึ สิ่งที่เราได้พบ สิ่งที่เราได้เจอ ในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ ประเทศที่ทุกคนอยากไปอยู่ เราก็ได้ไปมาแล้ว “

“จงภูมิใจเถิด อย่าเจ้ายศเจ้าอย่าง อย่าหยิ่งในสิ่งที่คนอื่นทำดีกับเรา พ่ออยากให้พวงหอมคิดแบบนี้ ตรองให้ดี ถามใจตัวเอง จำไว้ว่าทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เบื้องบนเขากำหนดมาแล้ว”

“ผมยืนยันอีกครั้งนะครับว่าผมจริงใจ ผมไม่ได้จะมาหลอกลวง ผมไม่รู้จะยืนยันตัวเองยังไงดี เพราะทุกคนที่นี่ไม่รู้จักผม ผมไม่ได้อยากเอาพี่วอยมาอ้าง รักผมก็บอกว่ารัก สืบประวัติผมได้ครับ พวงหอมยังไม่รักผมก็ไม่เป็นไร แต่ผมขอโอกาส และผมเปิดใจให้ศึกษาผมได้เต็มที่ “วรวิทย์พูดแทรกขึ้นมา เหมือนกลัวว่า คนบางคนจะปฏเสธ

“พ่อไม่ได้ห้ามลูกว่าจะต้องแต่งงานกับคนที่อองตาน ดูเจ้าอาสายนทีซิ ก็มีความสุขดี ลูกเต็มบ้าน พ่อจะพูดแค่นี้ นอกนั้นคิดเอง แต่แค่อยากให้ลูกๆ คิดว่า ต่อจากนี้ไปลูกเป็นอิสระ ไม่ต้องหลบซ่อนอีกต่อไปแล้ว อยากจะใช้ชีวิตอยู่ที่ไหนก็ได้ สำหรับพ่อกับแม่ ถือว่ามีความสุขที่สุดแล้ว ที่บ้านเมืองของเราสงบ ประชาชนมีความสุข

“ผมกับน้อง ขอบคุณพ่อกับแม่มากนะครับ ถือว่าเป็นข่าวดีที่สุด รองลงมาจากการที่ได้รู้ว่า อองตานเป็นอิสระแล้วจริงๆ”

“ผมอยากมีแฟนเป็นผู้หญิงไทย ดีๆ สักคนจังเลยครับ พี่ว่านไม่มีแนะนำเลยเหรอ” เจ้าสายขิ่นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"แน่นอน ถ้าเรื่องของพี่เสร็จเรียบร้อย พี่จะหาให้" วรวิทย์สบตาเจ้าสายขิ่น เป็นการยืนยัน ว่าเขาช่วยแน่ๆ

“ขอเวลาพวงหอมหน่อย เรารู้จักกันเพียงผิวเผิน ยังต้องศึกษานิสัยใจคอกันให้มากกว่านี้ เรื่องการมีครัก สำหรับพวงหอม ถือว่าสำคัญมาก ชีวิตทั้งชีวิต ยอมรับตรงๆ ว่าไม่อยากผิดหวังค่ะ”

“ผมไม่สัญญา แต่ผมจะทำให้ทุกคนดู ว่าผมจริงใจ ผมสามารถที่จะดูแลครอบครัวได้ ครอบครัวผมสอนและหล่อหลอมให้ผมเป็นคนดี ถ้าผมเจอคนที่ผมรัก ก็อยากที่จะอยู่ด้วยกันนานๆ เมื่อรู้ว่าใช่ก็ไม่อยากรอ พวงหอมเข้าใจพี่นะ แต่ถึงยังไงพี่ก็ต้องแล้วแต่พวงหอม จะพิจารณา”

เจ้าสายตะวัน และเจ้านางแพงหอม มองผู้ชายตรงหน้า ช่างกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวนัก สมกับเป็นน้องชายวรางคณา คนแบบนี้น่านับถือ รักใครรักจริง เป็นคนตรง และจริงใจ เขาสังเกตุ วรวิทย์ตั้งแต่เมื่อครั้งไปเมืองไทยแล้ว นึกชื่นชมที่นางวีรวรรณเลี้ยงลูกมาดี ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะมาถูกใจลูกสาวคนเดียวของเขา ดีที่ภารกิจของอองตานเสร็จแล้ว เขากับภรรยา นึกเสียใจ ที่ทำให้ลูกทั้งสองคนไม่กล้ามีความรัก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาให้อิสระลูกทุกอย่าง เจ้าสายตะวันถอนหายใจอย่างโล่งอก

“มาดื่มกันหน่อย ว่านยังไม่เคยชิมเครื่องดื่มของอองตานใช่ไหม ลองดู ไม่แพ้ของไทยหรอก”

หลังจากนั้น ทั้งหมดก็กินข้าวร่วมกัน วรวิทย์ไม่ใช่คนรุ่มร่าม เขาวางตัวดี เขาทำตัวปกติ แต่ในใจอิ่มเอมยิ่งนัก ครอบครัวของเจ้านางพวงหอม ไม่ได้รังเกียจเขา รู้สึกโล่งใจ งานนี้ต้องขอบคุณแม่และพี่สาว ที่ดูแลสั่งสอนเขา

ผ่านไปเกือบหกเดือนหลังจากที่วรวิทย์เข้าไปหาเจ้าสายตะวัน และเจ้านางแพงหอม เป็นอันรู้กันว่าเขาและพวงหอม อยู่ในช่วงศึกษาซึ่งกันและกัน ดูท่าว่าพวงหอมอ่อนลงมาก พูดคุยกับเขามากขึ้น แต่ก็ยังคงระวังตัวตลอด ช่วงเช้าก่อนเขาไปทำงาน วรวิทย์ไปกินข้าวที่บ้านของพวงหอม บางวันก็มีสายขิ่น ร่วมวงกินข้าวด้วย วันไหนที่พิเศษ ทั้งสามคนก็เข้าไปกินข้าวกับเจ้าสายตะวัน และเจ้านางแพงหอม เป็นอย่างนี้เรื่อยมา ทุกอย่างอยู่ในสายตาผู้ใหญ่

“พวงหอม พี่อยากไปวัด ช่วยพาพี่ไปหน่อยได้ไหม”

“พรุ่งนี้เช้าไหมคะ วันพระพอดี จะได้ไปทำบุญด้วย”

“ได้ครับ แต่วันนี้พี่ขอไปกินข้าวกลางวันด้วยได้ไหม”

“ได้ค่ะ คิดยังไงคะ ถึงอยากไปวัด”

“พี่จะไปอธิฐาน ให้พวงหอมใจอ่อนเร็วๆ “

“นี่ผ่านมาหกเดือนแล้ว พวงหอมยังไม่รับรักพี่เลย ดูเฉยชาจัง “

“นี่เรียกว่าเฉยชาหรือคะ พวงหอมไม่ได้พยามยาม แต่มันคือตัวตนของพวงหอม อีกไม่นานพี่ว่านก็จะกลับไทย ทางนี้จะทำยังไงคะ พวงหอมคิดไม่ออกเลย”

“นี่ห่วงว่าพี่จะหนีกลับไทยเหรอ ถึงได้ดูเงียบๆ ไป “วรวิทย์ถูกใจกับความกังวลของพวงหอม

“มันน่ากังวลไหมคะ อยู่ที่นี่พี่ว่านก็เห็นว่าพวงหอมไม่มีใคร ขนาดนี้แล้วยังไม่เชื่อใจกันอีกหรือคะ พวงหอมห่วงพ่อกับแม่ งานทางนี้อีก จัดการไม่ถูกเลยค่ะ”

“พี่กลับไทย พี่ก็พาพวงหอมไปได้วย ถ้าพวงหอมยอมแต่งงานกับพี่ พวงหอมอยากจัดงานที่อองตาน หรือจะไปจัดที่ไทยก็ได้ แต่อันดับแรก พี่จะให้แม่มาสู่ขอพวงหอมก่อน “

วรวิทย์จับมือของคนรักมากุมไว้ “พี่รักพวงหอมมาก ถึงเราจะอายุห่างกันเพียงแค่ สองปี แต่พี่เชื่อมั่นในตัวเอง ว่าพี่สามารถดูแลครอบครัวได้ พี่ไม่ใช่คนใจโลเลนะ”

“ที่เมืองไทย พี่มีบ้านแล้ว เป็นบ้านเปล่า พวงหอมก็เห็น พี่รอมานานมากแล้ว อยากให้คนที่รัก คนที่เราจะอยู่ด้วย ช่วยเลือกซื้อ ข้าวของเครื่องใช้เข้าบ้าน “

“ส่วนเรื่องงาน พวงหอมไม่ต้องห่วง ไปเมืองไทย พวงหอมอยากทำอะไร สามารถทำไดเลย โรงแรม ร้านอาหาร หรืองานอะไรที่ชอบ ทำได้หมด “

“แต่จริงๆ แล้ว พี่อยากให้พวงหอม เป็นแม่บ้านดูแลพี่อย่างเดียว ที่เมืองไทยงานพี่เยอะพอๆ กับที่นี่ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เราสามารถไปมา เมืองไทย และอองตานได้สบายๆ ดูเจ้าอาสายนที ไม่เห็นเขาต้องคิดมากเลย พี่ธันวา พี่วอย ก็มาที่นี่ออกบ่อย อบอุ่นจะตาย “

“พี่ไม่ได้มาหลอกลวงพวงหอม เอาไปทำอย่างอื่นสักหน่อย พี่ตั้งใจมาหา ตั้งใจมารัก ตั้งใจอยากอยู่ร่วม ตั้งใจอยากสร้างครอบครัว ไม่ต้องคิดเยอะหรอก มีพี่แล้วพวงหอมจะสบายใจทุกอย่าง “

“ดูเหมือนว่าโฆษณาตัวเองจังเลยนะคะ” พวงหอมนั่งยิ้มมองผู้ชายตรงหน้า ที่พูดเยอะ พูดมาก เหมือนจะพูดเอาดีเข้าตัว แต่เธอก็เห็นจริงอย่างที่เขาพูด อยู่เมืองไทย เขาไม่ได้พูดเยอะแบบนี้นี่นา ช่วงระยะเวลาหกเดือนที่ผ่านมา เธอรู้ด้วยใจว่า เขามีดีอย่างที่เขาพูดจริงๆ

“พี่ชอบจังเลย พวงหอมยิ้มบ่อยๆ นะ “

“ทำไมเหรอคะ ที่ผ่าน พวงหอมหน้าบึ้งหรือ”

“ใช่ซิ ไม่ค่อยยิ้มเลย ปีนี้อายุ 27 ปีแล้วใช่ไหม ทำให้ตัวเองมีความสุขได้แล้ว คนรอบข้าง อยากเห็น”

“ใครคะ ที่อยากเห็นพวงหอมมีความสุข”

“ก็เจ้าสายตะวัน เจ้านางแพงหอม เจ้าสายนที เจ้าสายขิ่น ประชาชนอองตาน พี่วอย รวมถึงพี่ด้วย ตั้งแต่เจอกันที่เมืองไทย พี่ยังไม่เคยเห็นพวงหอมยิ้มเลย เวลาคุยกับพี่วอย ก็เคร่งเครียดกันตลอด มีแต่งาน งาน งาน “

“ก็มันต้องทำนี่คะ พวงหอมถึงไม่กล้ามองใคร กลัวเขารับไม่ได้ กลัวไม่มีเวลาให้เขา สารพัดค่ะ”

“ตอนนี้ไม่ต้องกลัวแล้วนะ ทำตัวตามสบาย เป็นเหมือนผู้หญิงเขาเป็นกัน ไว้ไปเมืองไทยพี่จะพาไปเที่ยวทุกที่เลย ที่พวงหอมอยากไป”

“ขอบคุณมากนะคะ พี่ว่านชอบพวงหอมตั้งแต่เมื่อไหร่คะ บอกหน่อยได้ไหม”

“ตั้งแต่เห็นรูปที่พวงหอมถ่ายกับพี่วอย ที่เมืองจีน ก่อนที่พวงหอมจะไปฝึกงานที่เมืองไทย “

“จริงเหรอคะ” พวงหอมตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้รู้

“จริงๆ พี่รู้สึกอยากรู้จัก พอพวงหอมไปอยู่ที่บ้าน ไปเรียนทำอาหารกับแม่ ยิ่งชอบ แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง พี่ไม่เคยจีบผู้หญิง ที่ไม่เคยเพราะไม่ได้ชอบ เลยไม่อยากเสียเวลา แต่พอเจอคนที่ชอบจริงๆ ก็ทำอะไรไม่ถูกเลย”

“แล้วยังไงต่อคะ”

“พวงหอมกลับมาที่อองตาน พี่วอยบอกเรื่องที่พี่ต้องมาทำงานที่นี่ พี่ก็เก็บเสื้อผ้าภายในคืนนั้นเลย จริงๆ รู้ใจตัวเองแล้ว แต่ไม่กล้า “

“ปล่อยไว้ตั้งสองปี ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ”

“แล้วถ้าไม่ใช่พวงหอมล่ะคะ”

“พี่ก็จะอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิต ไม่รู้ว่าจะรักใครได้เท่ากับที่รักพวงหอมไหม ยิ่งได้มาอยู่ที่นี่ ได้ใกล้ชิดกัน ยิ่งรักมากกว่าเดิม มันอาจจะเป็นคำพูดที่เชย แต่มันมาจากความรู้สึกของพี่จริงๆ”

“ปากหวานจังเลยนะคะ”

“ไม่ได้เรียกว่าปากหวานหรอก พี่จะพูดเฉพาะกับคนที่พี่รักเท่านั้น”

“ตกลงพี่ให้แม่มาสู่ขอพวงหอมนะครับ แล้วเราก็จดทะเบียนกันที่อองตานเลย จัดงานแต่งานเสียที่นี่ แต่พี่ขออย่างหนึ่งได้ไหมครับ”

“อะไรคะ “เสียงของพวงหอมเริ่มที่จะสั่นแล้ว ตื่นเต้น ที่มีผู้ชายขอแต่งงาน ไม่คิดว่าตัวเองจะมีโอกาสแบบนี้ ต่อจากนี้ไปคือชีวิตจริงซินะ

“กลับไปเมืองไทย พี่ขอจัดงานแต่งงานที่โน้น และจดทะเบียนสมรสที่ไทยด้วยนะ”

“พี่ว่านไม่กลัวว่า พวงหอมจะหลอกเหรอคะ”

“ไม่กลัวหรอก พี่รัก ถ้าพวงหอมจะหลอกพี่จริงๆ พี่ก็จะยอม “

“ไม่หรอกค่ะ พวงหอมไม่ใช่คนใจร้าย “

หญิงสาวรู้สึกถึงความอบอุ่น วรวิทย์ยื่นมือมาจับมือเธอ วางมืออีกข้างของเขาลงบนหัวของเธอและลูบเบาๆ มันคือความอบอุ่นในใจ ที่เธอโหยหามานาน นานมากแล้วที่เธอไม่ได้มีความรู้สึกที่แบบนี้ ต่อไปนี้เธอไม่ต้องแบกภาระมากมายอีกแล้ว ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามจริงๆ

เวลาผ่านไปเร็วมาก หลังจากที่เจ้านางพวงหอม ตอบตกลงแต่งานกับวรวิทย์ ทุกคนที่หมู่บ้านสวนวอแหวน เดินทางไปสู่ขอเจ้านางพวงหอม และจัดงานแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่ที่อองตาน

และกลับมาจัดงานแต่งงานที่เมืองไทย อย่างยิ่งใหญ่เช่นกัน วรวิทย์อยากจัดงานให้ภรรยา อย่างสมศักดิ์ศรี ธุรกิจของโรงแรม ร้านอาหาร รวมถึง บริษัท ออกแบบผลิตภัณฑ์ ของเขาก็เจริญรุ่งเรือง และกำลังจะไปเปิดกิจการที่อองตาน วรวิทย์และเจ้านางพวงหอม มีลูกชายหญิง สองคน วรวิทย์ทำหมัน ทันที เมื่อเจ้านางพวงหอม บอกว่า พอแล้ว เหนื่อย ขอมีลูกแค่สองคน

คนที่มีความสุขที่สุดก็คือ นางวีรวรรณ ที่มีทั้งหลายย่า และหลานยายสมใจนาง

มุมหนึ่งของบ้านเรือนไทยหลังใหญ่ของวรางคณา ในขณะที่ทุกคนกำลังหลับใหล กันอย่างมีความสุข อยู่ในบ้านของแต่ละคน ชายโบราณ ร่างสูงใหญ่ ยังคงเดินสำรวจ ความเรียบร้อยของหมู่บ้านเรือนไทยที่ปลูกรายล้อมรวมกัน เป็นกิจวัตรประจำ ที่ทำอยู่ทุกคืน และจะทำเช่นนี้ตลอดไป ตราบนานเท่านาน

ทวดปราบ ดีใจ ที่ลูกหลานสองแผ่นดิน มาอยู่รวมกัน ทุกคนเป็นคนดี ยิ่งคิดดีทำดี ยิ่งมีความสุข