พิเศษ 2

เช้าวันอาทิตย์ วรวิทย์ตื่นแต่เช้ามืด ทันทีที่เห็นแสงไฟจากบ้านของเจ้านางพวงหอมสว่าง เขารีบเดินไปเคาะประตูบ้าน ทั้งๆ ที่ยังอยู่ในชุดนอน

“มีอะไรคะคุณ มาแต่เช้าเลย” เจ้านางพวงหอม ยังอยู่ในชุดนอนผ้าสำลี เสื้อแขนยาว กางเกงขายาว ที่นี่อากาศเย็นมาก กลางคืนนอนแทบไม่ต้องเปิดแอร์

“สวัสดียามเช้าครับ ที่นี่อากาศดีจัง วันนี้เจ้านางพวงหอมทำงานรึเปล่า พี่มาขอกินกาแฟด้วยได้ไหม”

เขาเพิ่งเห็นหน้าของพวงหอมชัดๆ ก็วันนี้ หน้าขาวเนียนธรรมชาติมาก ทำไมผู้หญิงคนนี้ สวยจัง สวยคนละแบบกับพี่วอย ผิวขาวเหลือง น่าจะสูงประมาณ 165 ได้ ตาสวยมาก พวงหอมเหมือนคนไทยมากกว่า กิริยา ก็อ่อนน้อม เขาชอบแบบนี้ ถ้าเขาไม่เริ่มตั้งแต่ตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มเมื่อไหร่ เสียดายสมัยก่อน นั่งรถไปด้วยกันทุกวัน แต่เขาละเลย ไม่ได้สนใจ

“หยุดอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องเข้ามา ต้องการอะไร มีอะไรก็พูดมาเลย ฉันไม่ว่าง “

“พี่มาขอกินกาแฟด้วย”

“เป็นพี่ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ฉันมีพี่สายขิ่นคนเดียว พ่อกับแม่มีลูกแค่สองคน”

“เจ้านางพวงหอม นี่ผ่านมากี่ปีแล้ว ยังโกรธพี่อยู่เหรอ”

“โกรธเรื่องอะไร”

“ก็วันที่ตาหลิวลอยไง พี่ขอโทษ ตั้งใจจะมาขอโทษ”

“ว่าบ้านฉันเป็นบ้านป่า แล้วมาทำไม “

“เจ้านางพวงหอม พี่ขอโทษ ที่พูดไม่คิด จะให้พี่ทำยังไง ถึงจะหายโกรธ”

“กลับไปได้แล้ว ฉันจะพักผ่อน “

“เจ้านางพวงหอม คิดดีๆ ก็แค่วันนั้นวันเดียว เวลาที่นั่งรถไปกับพี่ พวงหอมก็นิสัยไม่ดี ไม่พูดไม่คุย ทั้งๆ ที่พี่ก็ไปส่ง แถมตอนเย็นก็รอรับกลับ อยู่แบบนั้นตั้งเกือบปี ใครกันแน่ที่ทำตัวน่าโกรธ ถ้าพวงหอมยอมพูดคุยกับพี่ดีๆ เราคงคุยกันรู้เรื่อง พี่รู้ว่าพวงหอมพูดไทยได้ แล้วทำไมไม่พูด พี่ก็เป็นน้องพี่วอย ทำไมไม่ไว้ใจกัน

“เป็นน้องพี่วอย แต่นิสัยไม่เหมือนพี่วอยนี่”

“แล้วทีพวงหอมไปเรียนทำอาหาร กับแม่พี่ล่ะ นั่นก็แม่พี่เหมือนกัน พี่ไม่ได้ไปปล้น ฆ่า ค้ายา หรือเกเรอะไรสักหน่อย พี่ก็ลูกแม่เหมือนกัน รักแม่พี่ รักพี่สาวพี่ แต่ไม่ชอบพี่ แค่พูดไม่ดีแค่วันเดียวเอง ไม่มีเหตุผลนะ”

“แน่ใจนะว่าพูดไม่ดีแค่วันเดียว”

“พี่ก็รู้ตัวเอง ถึงพี่ไม่พอใจไปส่ง ไปรับ แต่พี่ก็ไม่ได้บ่น ไม่ได้ว่านี่”

“แต่แสดงอาการว่ารำคาญ”

“พี่ขอโทษ นี่อุตสาห์ตามมาขอโทษถึงที่นี่เลยนะ”

“แล้วสองปีสามปี ไปอยู่ตรงไหนมา ทำไมเพิ่งคิดได้”

“พี่ไม่กล้า ขอเบอร์พวงหอมกับพี่วอยแล้ว แต่พี่วอยไม่ให้ แม่ก็บ่นว่าพี่นิสัยไม่ดี”

“พี่วอยไม่ให้ก็ไม่ดิ้นรนรึไง”

“มันก็คิดอยู่ในใจนี่แหละ เพราะความไม่กล้าไง เลยเป็นแบบนี้”

“แล้วทำไมเพิ่งมากล้า ลืมซะก็แล้ว จะมาทำไม”

“นี่งอนพี่เหรอ พูดเหมือนงอนเลย”

“ที่บ้านกาแฟหมดใช่ไหม เดี๋ยวฉันให้พนักงานเอามาให้ใหม่ คุณกลับไปได้แล้ว”

“ทำไมคนอองตานใจดำจัง ทีไปอยู่ที่เมืองไทย บ้านเราดูแลทุกอย่าง”

“นี่ทวงบุญคุณเหรอ ฉันไม่ได้ใจดำ แต่ไม่ไว้ใจ อยู่ๆ ก็มาเคาะประตูแต่เช้า “

ไม่ได้ใจดำก็เลี้ยงกาแฟสักแก้ว จะเป็นไรไป “

“ฉันจะพักผ่อน”

“โธ่ แค่กาแฟแก้วเดียว ใช้เวลาไม่นานหรอกน่า”

เขารู้แล้ว ที่เมื่อก่อนเขาไม่ค่อยกล้าอยู่ใกล้ พวงหอมมากนัก เพราะใจสั้น ใจเต้น สมัยที่พวงหอมไปฝีกงานโรงแรม และร้านอาหารที่ไทย พี่สาวเขาฝากให้พวงหอมไปกับเขาทุกวัน ดูว่าแม่เขาจะเอ็นดูเจ้านางคนนี้มาก พี่สาวเขาก็ด้วย แต่พอพวงหอมกลับมาที่อองตาน เขากลับคิดถึง จริงๆ แล้วเขาสนใจพวงหอม แต่เพราะไม่เคย ชอบใคร เลยทำตัวไม่ถูก กว่าจะรู้ใจตัวเอง พวงหอมก็กลับอองตานแล้ว และดูท่าว่า จะเป็นคนบ้างาน เขาชอบพวงหอมตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรก แต่ไม่รู้ใจตัวเอง แก้เก้อด้วยการชวนทะเลาะ

“กาแฟมีครับ ยังมีอยู่เยอะเลย แต่พี่อยากมากินกาแฟที่นี่ ขอเข้าไปหน่อยได้ไหมครับ วันนี้อากาศเย็นมาก พี่ไม่ได้ใส่เสื้อกันหนาว กับถุงเท้ามา ไม่คิดว่าจะเย็นขนาดนี้”

“วุ่นวายจริงๆ ทำไมพูดเยอะ พูดยากแบบนี้นะ” บ่นแต่ก็เปิดประตูให้วรวิทย์เข้ามาด้านใน เพราะตอนนี้ด้านนอกหมอกกำลังลง ที่อองตาน อากาศค่อนข้างเย็นเกือบทั้งปี ยิ่งเข้าช่วงหน้าหนาว ยิ่งหนาวมากๆ

“เจ้านางเรามาคุยกันดีๆ นะครับ พี่มาดีจริงๆ”

เจ้านางพวงหอมถอนหายใจ เมื่อเห็นว่าเขาไม่กลับแน่ๆ ดูท่าทางเขาไม่เหมือนตอนที่อยู่เมืองไทยเลย ดื้อน่าดู เอาเถอะ พวงหอม ลองฟังเขา ดูว่าเขาจะพูดอะไร

“ถุงเท้าค่ะ แล้วนี่เสื้อคลุม ใส่ซะ คุณไม่ชินกับอากาศที่นี่เดี๋ยวจะไม่สบาย “

“ขอบใจนะ พี่รีบกลัวว่าจะมาไม่ทัน เลยลืมทุกอย่างเลย” วรวิทย์รับเสื้อ และถุงเท้าจากพวงหอมมาใส่ทันที

เจ้านางพวงหอม เลี่ยงไปที่ครัวเสียบกาน้ำร้อนชงกาแฟ เธอทำแซนวิชง่ายๆ สำหรับสามคน เผื่อสายขิ่นด้วย ยังงง กับท่าทางของวรวิทย์ อยู่ๆ เขามาหาเธอแต่เช้า เขามาเพื่ออะไร มาทำไม ตั้งแต่เจอเขาวันแรก พวงหอมก็ไม่อยากเจอเขาอีก ในใจยังนึกเคืองเขาไม่หาย ที่เขาไล่เธอตั้งแต่วันทะเลาะกัน แถมไล่เธอกลับบ้าน หาว่าอองตานเป็นบ้านป่าอีก แล้วนี้เขาจะมาไม้ไหน

เมื่อคืนที่เธอกลับจากทำงาน เห็นว่าเขานั่งดี่มอยู่กับพี่ชาย งานเธอเยอะเหลือเกิน เลยไม่ได้สนใจว่า เขาจะอยู่ยังไง เพราะงานที่เขามาทำที่นี่ ก็ไม่เกี่ยวกับเธออยู่แล้ว เธอมีหน้าที่เพียงส่งคนมาทำความสะอาดบ้านที่เขาพัก นำอาหารมาส่งให้เขา แค่นั้น

“กาแฟ กับแซนวิชค่ะ แล้วนี่ขนมปัง”

“ขอบใจนะ กาแฟอร่อยจัง หอมมากด้วย”

“เป็นกาแฟที่นี่ค่ะ ชาวบ้านปลูกเอง คั่วเอง”

“แซนวิชนี่ก็อร่อย อร่อยทุกอย่างเลย หน้าหนาวที่นี่คงหนาวมากใช่ไหมครับ มีแต่ภูเขา”

“หนาวมาก คุณต้องเตรียมเสื้อผ้าหนาๆ ไว้ “

“พี่ขอเรียกพวงหอมเฉยๆ ได้ไหมครับ”

“ตามสบายค่ะ แล้วแต่ถนัด”

“เมื่อไหร่จะกลับไปที่ไทยอีกครับ”

“ไม่ทราบค่ะ ถ้าอยากเรียน หรืออยากรู้อะไรก็คงไป แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ที่นี่งานเยอะมาก”

“เห็นสายขิ่นบอกว่า พวงหอมจะไปรัสเซียเหรอครับ”

จากที่นั่งจิบกาแฟอยู่นิ่งๆ พวงหอมหันขวับมามองวรวิทย์ทันที ด้วยสายตาระแวง

“ทำไมพี่สายขิ่นต้องพูดแบบนั้น เรื่องนี้เป็นความลับ ไม่ควรที่จะให้คนนอกรู้ อันตราย”

“อย่าไปว่าสายขิ่นเลยครับ พี่เองที่ถาม “

“อยากจะรู้ไปทำไมคะ พวงหอมไปทำงานสองอาทิตย์ บางทีอาจะเลยไปจีนด้วย ทีหลังไม่ต้องถามพี่สายขิ่นนะคะ เมาแล้วเป็นแบบนี้ทุกที พูดไปเรื่อย”

“ครับที่หลังพี่ไม่ถามสายขิ่นแล้ว งั้นพี่ขอเบอร์พวงหอมได้ไหม มีอะไรพี่จะได้ถามเลย”

วรวิทย์ยิ้มให้คนตรงหน้า ที่มีทีท่าลังเล ไม่ไว้ใจเขา นึกขำกับท่าทางหวาดระแวง ว่าเขาจะมาล้วงความลับ แต่ไม่ได้คิดว่าเขาไม่ได้อยากมาล้วงความลับอะไร เขาอยากคุยด้วย แม่สาวน้อยเอ้ย คิดถึงแต่เรื่องงาน

เขานึกถึงสมัยก่อนที่พวงหอมไม่ยอมใช้ไลน์คุยกับพี่สาวเขา ยังคงใช้รหัสลับของอองตานคุยกัน แล้วตอนนี้เขาใช้ภาษาอะไรคุยกันนะ วรวิทย์เริ่มอยากรู้อีก

“พี่ไม่ได้อยากรู้เรื่องงานของพวงหอม หรือเรื่องของอองตานหรอกนะ พี่อยากคุยกับพวงหอมมากกว่า”

“คุยเรื่องอะไรคะ ไม่เห็นมีเรี่องที่เราจะต้องคุยกันเลย เราทำงานกันคนละหน้าที่ ไม่เกี่ยวข้องกันนี่คะ”

“นี่พวงหอมอายุเท่าไหร่แล้วครับ “

“ยี่สิบเจ็ด ทำไมคะ”

“มีแฟนหรือมีคนรักรึยังครับ ที่รัสเซีย ที่จีน ที่ไทย หรือที่นี่มีไหม”

“ไม่มีค่ะถามทำไมคะ “

“ทำไมถึงไม่มี เจ้าสายตะวันกับเจ้านางแพงหอมหวงเหรอ”

“พ่อกับแม่ พวงหอมไม่รู้ว่าท่านหวงไหม แต่พวงหอมไม่เคยรักใคร ยังไม่รู้ว่าจะต้องรักใคร อยู่แบบนี้ก็สบายดี ถามทำไม”

“ถ้ายังไม่คิดจะรักหรือชอบใคร พี่ขอคบกับพวงหอมได้ไหม คบหาแบบเป็นแฟนกัน ที่พี่ตอบตกลงมาทำงานที่นี่ เพราะพวงหอม พี่รู้ว่าสำหรับเรา ที่ผ่านมา ไม่ได้มีช่วงเวลาที่ดีนัก แต่พี่ไม่เคยคิดไม่ดีกับพวงหอมนะ

แค่หวงแม่ และหมั่นไส้ ที่แม่ดูรักและเอ็นดูพวงหอมมาก พี่รู้ว่าตัวเองนิสัยไม่ดี แต่ตอนนี้พี่รู้แล้วว่า สิ่งที่พี่คิด ไม่ใช่แบบที่พี่แสดงออก พี่ชอบพวงหอมตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า แต่เพราะพี่ไม่เคยชอบใคร และยังไม่รู้ใจตัวเอง เลยแสดงออกไปแบบนั้น

แต่หลังจากที่พวงหอมกลับมาอองตาน พี่คิดถึงตลอด พี่ขอเบอร์พวงหอมจากพี่วอยแล้วแต่พี่วอยไม่ให้ พี่จำไม่ได้แล้วว่าพี่วอยไม่ให้เพราะอะไร

ช่วงเวลาที่พี่ขับรถไปส่งพวงหอมเพื่อไปฝึกงาน พี่มีความสุขมาก พี่เลยไม่อยากรอแล้ว ตั้งใจมาเพื่อสิ่งนี้ อยากคุยกับพวงหอมตั้งแต่มาแรกๆ แต่ไม่เคยเจอเลย เพิ่งจะเห็นเมื่อคืน และตั้งใจว่าวันนี้ต้องคุยให้รู้เรื่อง ถ้าพวงหอมปฏิเสธพี่ พี่ก็จะกลับเมืองไทย และจะไม่มาที่นี่อีก

พี่อยากรู้ว่า พวงหอมจะให้โอกาสพี่ไหม ถ้าให้โอกาส พี่จะอยู่ที่นี่ต่อ และจะไปขออนุญาตเจ้าสายตะวัน และเจ้านางแพงหอม ขอคบหากับพวงหอม นะครับ

“ไม่สบายหรือเปล่า นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะมาพูดเล่นนะคะ”

“ใครว่าพี่พูดเล่นเล่า พี่ไม่รู้หรอกว่า เวลาผู้ชายคนอื่นเขาขอคบเป็นแฟนกับผู้หญิง เขาทำกันยังไง แต่สำหรับพี่ ทุกอย่างคือเรื่องจริง หรือพวงหอมรังเกียจว่าพี่เป็นคนไทย พี่ไม่เถียงผู้ชายไทยบางคนนิสัยไม่ดี หลายใจ แต่ไม่ใช่พี่ ไม่ต้องเชื่อ แต่ให้ดูพี่นานๆ “

“ละเมอหรือเปล่า พูดไปเรื่อย”

วรวิทย์หัวเราะกับท่าทางและคำพูดของผู้หญิงตรงหน้าเขา ทำไมเรื่องอื่นฉลาดนัก ทีเรื่องที่ต้องฉลาด กลับไม่ฉลาด คนอองตานนี่ ไม่ได้มีความละเอียดลออ กับเรื่องความรักเอาซะเลย

อยู่ๆ เจ้านางพวงหอมก็ลุกไปที่หน้าต่าง ตะโกนเรียกเจ้าสายขิ่น ให้มาที่บ้าน

“มีอะไรพวงหอม พี่กำลังจะอาบน้ำ “เจ้าสายขิ่นจำต้องมาหาน้องสาว เขาไม่อยากขัดใจพวงหอมนัก น้องสาวเขาป็นคนดุ แต่พอขึ้นบ้านมาเห็นวรวิทย์ เขาก็เข้าใจน้องสาว นึกขำกับหน้าตาที่ดูตื่นเต้นและลนลานของพวงหอม ดูท่าว่าพี่ว่านจะบอกความในใจทุกอย่างกับพวงหอมแล้ว ถึงได้หน้าตื่นตะโกนเรียกเขาแบบนั้น

“พี่สายขิ่น คุยกับเขาที น่าจะสับสน พูดอะไรต่ออะไรมากมาย พวงหอมจะไปอาบน้ำ เตรียมตัวไปทำงาน”

“พี่ว่าน ยังไงเหรอครับ “

“พี่ก็บอก ตามที่ใจพี่คิด ไม่มีอะไรนะ”

“แล้วทำไม พวงหอม จะไปทำงาน”

“ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย พวงหอมตัดบทพี่เรียกสายขื่นมา”

“พี่ว่าน กลับบ้านไปอาบน้ำก่อนเถอะ ปล่อยพวงหอมไปก่อน หน้าตาแบบนี้ไม่ควรเข้าใกล้ “

“ทำไม ต้องกลัวน้องขนาดนั้น” วรวิทย์เห็นหน้าตาของเจ้าสายขิ่น ดูไม่สบายใจ และกังวล วรวิทย์จำต้องเดินตามสายขื่นกลับบ้าน”

“พี่ว่านใจร้อนจัง อยู่ๆ ไปพูดกับพวงหอมแบบนั้น คงตกใจแหละ และผมว่า ไปทำงานครั้งนี้จะกลับมาเร็วไหมเนี้ย”

“อย่าบอกนะว่าพวงหอมจะหนีพี่ พี่ไม่ยอมนะสายขิ่น อย่างน้อยก็พูดคุยกันก่อน จะให้พี่รอก็ได้ ไม่ใช่ทิ้งพี่ไปแบบนี้ ถ้าพวงหอมไม่ยอมคุยกับพี่ พี่จะกลับเมืองไทย”

“พี่ว่าน จะบ้าเหรอ นี่ไม่ใช่เด็กแล้วนะ ถ้าพี่ว่านทำแบบนั้น เสียกันหมด ทั้งพ่อแม่ เจ้าอาสายนที อาสายธาร พี่ธันวา พี่วอย ทุกคนแหละ อย่าหาทำนะครับ”

“พี่ไม่ทำหรอก พาพี่ไปพบ เจ้าสายตะวันกับเจ้านางแพงหอมหน่อย พี่จะไปบอกกับท่าน ว่าพี่รักลูกสาวท่าน “

“เอางั้นเหรอพี่”

“พี่อาบน้ำแป๊ปนะ เจอคนที่ใช่แล้วจะรออะไรล่ะ เสียเวลาเปล่า รีบแต่ง จะได้อยู่ด้วยกันนาน”

“ผมคุ้นๆ นะพี่ว่าน ว่าเหมือนใครเคยพูดไว้”

เจ้านางพวงหอม มองตามหลังผู้ชายสองคนที่เดินลงไปจากบ้านของเธอ เจ้าสายขิ่นพูดคุยกับวรวิทย์สักครู่แล้วต่างคนก็ต่างเข้าบ้านพักของตัวเอง นึกในใจว่า เขาเป็นอะไรของเขาจู่ ก็มาพูดอะไรต่ออะไรมากมาย จะเชื่อได้ไหม ทีเวลาอยู่เมืองไทย ไม่พูดไม่จา หยิ่ง

เจ้านางพวงหอม รีบแต่งตัว เธอไม่ได้ไปทำงานอย่างที่บอกสองหนุ่ม แต่เตรียมเก็บกระเป๋าเสื้อผ้า เพื่อเดินทางไปรัสเซีย ภารกิจของเธอยังไม่สำเร็จ พวงหอมคิดเหมือนเจ้าอาสายนที ถ้าอองตานยังไม่ปลอดภัย หรือยังไม่เรียบร้อย เธอก็ไม่อยากมีพันธะทางใจ ใจเธอยังไม่นิ่ง ถ้าหากมีครอบครัว หรือคนรัก แล้วต้องจากบ้าน จากคนรักไปที่อื่นนานๆ ก็ไม่ควรมี สู้อยู่คนเดียวดีกว่า แต่คนไทยกำลังทำให้หัวใจเธอหวั่นไหว

ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมา จะไม่มีคนมาสนใจเธอ ที่อองตานนี้ก็มากมาย แต่เพราะเธอเป็นลูกของเจ้าสายตะวัน ผู้นำแห่งรัฐอองตาน พวงหอมยอมรับว่า ชื่อเสียงของตัวเอง และพี่ชาย เป็นที่ยอมรับ ในการปฏิบัติหน้าที่ ทำให้หลายรัฐที่อยู่ใกล้ๆ กัน เกรงใจ ที่สำคัญเธอไม่เคยเปิดโอกาสให้ใคร

พวงหอมและสายขิ่น ไม่เคยเปิดเผยโฉมหน้าตัวเองในฐานะ ทายาทของอองตาน เนื่องจากความปลอดภัย และการที่เธอเดินทางไปเรียนต่างประเทศ ทำงานข่าวสารที่ต่างประเทศซะส่วนมาก ทำให้ต้องระวังตัวอยู่ตลอดเวลา ทำไมเธอจะไม่อยากใช้ชีวิตปกติธรรมดา แบบชาวบ้านทั่วไป แต่เพราะเธอเป็นลูกเจ้าสายตะวัน และเจ้านางแพงหอม ทำให้ต้องระมัดระวังตัว ทุกเรื่อง

ระหว่างที่เจ้านางพวงหอม เก็บผ้าใส่กระเป๋า สองหนุ่ม มุ่งหน้าไปหาเจ้าสายตะวัน และเจ้านางแพงหอม วรวิทย์ย้ำกับเจ้าสายขิ่นว่า ต้องวันนี้ ก่อนที่เจ้าพวงหอมจะออกเดินทางไปต่างประเทศ

"ใครมา สายขิ่นรึ "

"ครับพ่อ แม่อยู่ไหนครับ"

"อยู่ข้างใน กำลังจะกินข้าว มากินเสียด้วยกัน"

"สวัสดีครับ เจ้าสายตะวัน"

"เป็นยังไง งานเป็นยังไงบ้าง คิดถึงบ้านไหม เห็นสายนทีบอกว่า งานที่ทำคืบหน้าไปมาก เราขอบใจนะที่มาช่วย"

"ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ"

"พ่อครับ แม่ครับ พี่ว่านมีเรื่องจะคุยด้วยครับ"

"ว่ามาเลย มีเรื่องอะไร กินข้าวไปด้วย คุุยกันไปด้วยล่ะกันนะ" ทำไมเจ้าสายตะวัน และเจ้านางแพงหอม จะไม่รู้ว่า วรวิทย์คิดอะไรอยู่ แค่เขาเห็นสายตาของวรวิทย์ที่มองลูกสาวเขา เมื่อวันเลี้ยงต้อนรับ ก็พอจะรู้ว่าพ่อหนุ่มคนไทย น้องชายของวรางคณา คิดอะไรกับลูกสาวของเขา มองเห็นความกล้า และจริงใจของผู้ชายคนนี้

"เจ้าสายตะวัน เจ้านางแพงหอมครับ ผู้มีเรื่องมาสารภาพ ผมมาขออนุญาตคบกับเจ้านางพวงหอมครับ ผมชอบตั้งแต่เจ้านางไปพักอยู่ที่บ้าน แต่คราวนั้นยังไม่รู้ใจตัวเอง จนเจ้านางกลับมาอองตาน ผมถึงได้รู้ใจตัวเอง ว่าไม่ใช่แค่ชอบเฉยๆ ผมอยากสร้างครอบครัว ที่เมืองไทยผมไม่มีใคร และไม่เคยรักใคร จนมาเจอเจ้านาง ท่านอาจจะมองว่าผมอายุยังน้อย ปีนี้ผมจะเข้าสามสิบปีแล้ว แต่ผมมีวุฒิภาวะพอที่จะเลี้ยงครอบได้ ผมมีงานทำ มีบ้าน มีหลัก มีฐาน พร้อมที่จะดูแล ผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ให้ลำบาก"

"ถามเจ้าตัวเขารึยัง ว่าเขาคิดยังไง" เจ้านางแพงหอมเอ่ยขึ้น

"ผมรอมาหลายวัน ตั้งวันที่เลี้ยงต้อนรับ แต่เพิ่งได้เจอเมื่อเช้า ผมบอกเจ้านางแล้วครับ ผมไม่รู้ว่าเธอคิดยังไง"

"สายขิ่น ให้ใครไปตามพวงหอม มากินข้าวด้วยกัน"

"ครับพ่อ"

วรวิทย์เตรียมใจมาแล้ว ไม่ว่าจะได้รับคำตอบแบบ เขาก็จะไม่มีการเปลี่ยนใจแน่นอน ตราบใดที่เจ้านางพวงหอมยังไม่มีใคร เขาก็มีสิทธิ์