อวสาน

1 ปีผ่านไป ณ.บ้านสวนวอแหวน

“ทามครับ คืนนี้ไปนอนกับยายนะครับ บ้านยายมีขนมเยอะแยะเลย”

“เห็นไหมหนูวอย แม่ว่าหลานติดแม่มากเลยนะ ซบยายตลอด เกาะแน่นไม่ยอมปล่อยเลย”

นางวีรวรรณ พูดคุยกับธันวาและวรางคณา อาทิตย์ละ 1 วัน เพื่อพาหลานชายมานอนด้วย และเด็กชายทาม ก็ติดยายมาก แต่ก็นั่นแหละ เมื่อถึงคิวที่จะต้องไปนอนบ้านปู่กับย่า เด็กชายทามก็ติดปู่กับย่าแจเหมือนกัน วรวิทย์บอกกับพี่สาวว่า หลานชายของเขาอยู่เป็น อยู่กับใครก็ติดคนนั้น

จริงๆ มารับช่วงเย็นก็ได้ แต่นางวีรวรรณ จะเดินมารับหลานชายแต่เช้า ถ้ารับไปเช้าวันเสาร์ เย็นวันอาทิตย์นางถึงจะ พาหลานชายมาส่ง และฝั่งบ้านของปู่กับย่า ก็เช่นกัน ทำเหมือนนางวีรวรรณทุกอย่าง เด็กชายทาม กำลังน่ารัก ไม่งอแง ดูเหมือนจะรู้ว่า คนรอบข้างทั้งหมดจะเป็นญาติพี่น้อง

“หนูวอย คืนนี้เรานอนกันแต่วันนะครับ ลูกไปนอนกับยาย พี่ก็ว่าง หนูก็ว่าง บรรยากาศดี”

“คิดอะไรอยู่คะเนี้ย ชวนนอนแต่วันเลย” วรางคณาแซวสามี เธอคิดไม่ผิดที่เลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่กับเขา ธันวา รักเธอ ตามใจเธอทุกอย่าง แรกที่เขาเริ่มดีกับเธอ จนถึงวันนี้ เขาก็ดีเหมือนเดิม

ธันวากอดภรรยาอย่างแสนรัก ยิ่งอยู่ด้วยกัน เขายิ่งรัก ยิ่งมีลูกด้วยกัน ยิ่งรักมากขึ้น นึกขอบคุณโชคชะตา ที่ทำให้เขาได้มาเจอกับวรางคณาตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกัน และทำให้ได้มาอยู่ด้วยกัน มีลูกด้วยกัน ใช้ชีวิตร่วมกัน และจะเป็นแบบนี้ตลอดไป จนกว่าจะล้มหายตายจากกันไป

มุมหนึ่งของรัฐอองตาน....

“สายธาร คิดถึงบ้านไหม ถ้าอยากพาลูกกลับไปหาตา ยาย บอกพี่ได้เลยนะ ช่วงนี้พี่ว่างแล้ว “

“จริงเหรอคะ สามีธารใจดีมากๆ เลยค่ะ” สายธารเข้าไปกอดเจ้าสายนทีที่กำลังนั่งทำงาน คืนนี้ลูกแฝดของเธอไม่อยู่ เพราะเจ้าสายตะวัน และเจ้านางแพงหอม มารับหลานชาย และหลานสาว ลูกของสายธารไปนอนด้วย สายธารเห็นใจ ทั้งสองคน คิดถึงลูกชายกับลูกสาวฝากแฝด ที่อยู่เมืองไทย พอได้เจอเจ้าแฝดน้อย ลูกของเจ้าสายนที ก็หลงรักมาก ที่สำคัญ เป็นแฝดชายหญิง เหมือนลูกของตนเอง มักจะมารับสองสองแฝดไปนอนด้วยเสมอ พอได้คลายความคิดถึง ลูกสาวกับลูกชาย

“ถ้าเรากลับเมืองไทย สงสารเจ้าสายตะวัน กับเจ้านางแพงหอมนะคะ คงคิดถึง สายชล และชลาลัย ลูกของเรา”

“ใช่คิดเหมือนกัน พี่ก็สงสาร แล้วแต่สายธารนะ จะอยู่กี่วันก็ได้ “

“งั้นเราก็ไปก่อนนะคะ ถ้าคิดถึงที่นี่เมื่อไหร่ เราก็กลับกันเลย”

“เจ้านางแพงหอม กับสายขิ่น เขาก็คิดถึงน้อง พาสายชล กับชลาลัย ไปคราวนี้ สองคนนั่นคงจะดีใจไม่น้อย ลูกเราก็จะได้เจอกับลูกของวอยด้ย พวกเขาจะได้คุ้นเคยกัน พี่อยากให้พี่น้อง เขารู้จักและสนิทสนมกันไว้ตั้งแต่เด็ก จะได้มีความผูกพัน รักและสามัคคีกัน”

“ถ้าสายขิ่นเรียนจบแล้ว งานพี่คงเบาบางลง ถึงเวลานั้นพี่คงมีเวลาให้สายธารกับลูก มากกว่าเดิม”

“ไม่ต้องกังวลนะคะ แค่นี้ธารกับลูกก็มีความสุขมากแล้ว”

“ไม่แน่นะ ถ้าลูกโตขึ้น บางทีพี่อาจจะไปอยู่ที่เมืองไทยถาวร ทางนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว ปล่อยให้เด็กรุ่นใหม่เขา ดูแล บริหารกันไป”

“อีกหน่อย ถ้าสายขิ่น และเจ้านางพวงหอม มีครอบครัว ก็ต้องกลับมาบริหารบ้านเมืองต่อ”

“งั้นเรามาเตรียมตัวไป เมืองไทยกันดีกว่า ก่อนอื่นก็นอนแต่วัน เพื่อเอาแรง พรุ่งนี้ค่อยเตรียมข้าวของ คืนนี้พี่ง่วงแล้ว นอนเลยดีกว่า “

“นี่ยังไม่สามทุ่มเลยนะคะ”

“ไม่สำคัญหรอกว่าจะกี่ทุ่ม เหลือเราอยู่กันแค่ สองคน ลูกก็ไม่อยู่ ปลอดโปร่งมาก เผื่อเราจะได้ลูกแฝดอีก”

“โอ้ย....นี่ยังอยากได้อีกเหรอคะ “

“ได้ พี่แค่อยากนอนกอดเมีย เหมือนสมัยที่เราเจอกันใหม่ๆ”

สายธารตามใจสามี ไม่เคยคิดเลย ว่าอยู่ๆ ก็ได้มาเป็นภรรยา ของผู้นำกองทัพ แห่งรัฐอองตาน

ประเทศไทย ณ.บ้านสวนวอแหวน

ที่ห้องอาหารใหญ่ บ้านนางวีรวรรณ ทุกคนมากินข้าวเย็นพร้อมหน้ากัน คุณทะนง คุณทิพย์อาภา ธันวา วรางคณา วรวิทย์ เจ้าสายขิ่น และเจ้านางพวงหอม

“ทุกคนค่ะ วันนี้ พวงหอมกับสายขิ่น จะบอกลาค่ะ เราได้ทำภารกิจทุกสิ่งทุกอย่างที่เมืองไทยเสร็จหมดแล้ว เราสองคนจะต้องกลับไป พัฒนาบ้านเมืองของเรา เราขอขอบคุณทุกคนที่คอยสนับสนุนเราทุกอย่าง ให้ที่อยู่ และยังสนับสนุนทุกสิ่งทุกอย่าง เราสองคนซาบซึ้งมากค่ะ และสัญญาว่า กลับบ้านไปจะตั้งใจทำงาน เพื่อพัฒนา บ้านเมืองต่อไป

“เราสองคนเลยถือโอกาสบอกลา ทุกคนในคืนนี้เลย วันพรุ่งนี้เราจะออกเดินทาง กลับบ้านค่ะ”

“ทำไมเร็วจังเลย เมื่อวานพี่เพิ่งเห็นเอกสารจากฝ่ายบุคคล เรื่องที่พวงหอมฝึกงานเสร็จแล้ว”

“ใช่ค่ะพี่วอย เราเลยอยากขอบคุณ พี่ธันวา และพี่วอย ที่ให้เราสองคนพี่น้อง อาศัยอยู่ที่นี่ ได้มาศึกษาหาความรู้ เราสองคน จะไม่ลืมบุญคุณในครั้งนี้เลยค่ะ”

“ผมซาบซึ้งในน้ำใจ ของพี่ธันวา และพี่วอยมาก ขอบคุณมากๆ นะครับ “เจ้าสายขิ่นและเจ้านางพวงหอม ยกมือไหว้ ธันวาและวรางคณา”

“พี่ขอให้ทั้งสองคน นำความรู้ที่ได้รับจากเมืองไทย กลับไปพัฒนาที่อองตาน และขอให้น้อง เจริญรุ่งเรือง ประผลสำเร็จทุกอย่าง”

“เจ้าสายขิ่น เจ้านางพวงหอม นี่เป็นของขวัญสำหรับคนดี รับไปนะ พี่ให้ พวงหอมกับสายขิ่นก็เหมือนน้องสาวน้องชายของพี่ “

วรางคณา มอบเครื่องประดับ จำนวนหนึ่งให้เจ้านางพวงหอม และเจ้าสายขิ่น

“ขอบคุณพี่วอยมากนะคะ” สองพี่น้องยกมือไหว้วรางคณา

“ที่นี่ยินดีต้อนรับทั้งสองคนตลอดเวลา ปู่กับย่า ขอให้ทั้งสองคน มีชีวิตที่ดีงาม พาบ้านเมืองก้าวไปในทางที่ดีนะ”

“ขอบคุณครับ คุณปู่คุณย่า” สองพี่น้องยกมือไหว้ขอบคุณคุณทะนงและคุณทิพย์อาภา

“พวงหอม สายขิ่น แม่ขอให้ทั้งสองคน ประสบผลสำเร็จในงานที่ทำ กลับไปช่วยพ่อกับแม่ พัฒนาบ้านเมือง ขอให้เจริญรุ่งเรืองในทุกๆ ด้านนะลูก “

“ขอบคุณมากค่ะคุณแม่วีรวรรณ “

“ถ้ามาเมืองไทย ก็มาพักที่นี่นะ ห้ามไปพักที่อื่น” คุณทิพย์อาภาบอกกับสองพี่น้อง

“ว่าน ไม่อวยพรน้องๆ เขามั้งล่ะ “นางวีรวรรณบอกลูกชาย ที่ตอนนี้นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา

“ขอให้เดินทางปลอดภัยกันทั้งสองคน มีเวลาก็กลับมาเยี่ยมพวกเราบ้างนะ”

“ขอบคุณครับพี่ว่าน แน่นอนครับ ถ้าเราได้กลับมาที่ประเทศไทย เราจะมาพักที่นีแน่นอน”

ทุกคนรับประทานอาหารเย็นร่วมกัน มีคนบางคนรู้สึกเหงาๆ

“นี่ได้ข่าวว่าเจ้าสายนที จะพาครอบครัวกลับมาอยู่ไทย น่าจะเห็นว่า เจ้าสายขิ่น เจ้านางพวงหอมจะกลับบ้านแน่เลย” วรางคณาแจ้งทุกคน

“ดีจริง ปู่กับย่าจะได้เจอหลานแฝดแล้ว”

“เราสองคนส่งข่าวให้เจ้าอาสายนที และคุณอาสายธารทราบแล้วครับ เราจะไปพบกันที่โน้น”

“แม่ใจหายนะ อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน คิดว่าเป็นลูกเป็นหลานกันไปแล้ว”

“เราสองคนขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะครับ ที่เมตตาเราสองคนพี่น้องมาโดยตลอด เราจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้เลย”

“พี่ธันวาครับ บางครั้งผมอาจจะต้องขอความช่วยเหลือจากพี่วอยนะครับ เพราะภาษาไทยบางคำ เราก็ไม่ค่อยรู้ อาจจะต้องรบกวนบ้าง ถ้าหากว่ามีเรื่องลับ”

“ยินดีเลย ไม่มีปัญหา พี่วอยเขาก็เต็มใจอยู่แล้ว”

“พรุ่งนี้พี่จะให้รถไปส่งที่อองตานเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องลำบาก ตอนนี้ถนนหนทางก็เชื่อมต่อกันหมดแล้ว แล้วพี่จะให้คนรถรอรับเจ้าสายนที และสายธารกลับมาพร้อมกันเลย “

“เราทั้งสองคน ขอบคุณมากครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก คนกันเองทั้งนั้น เจ้าสายขิ่น และเจ้านางพวงหอม เป็นผู้มีบุญคุณกับพี่วอย”

คุณทะนงและคุณทิพย์อาภา มอบของที่ระลึกให้กับสองที่น้อง เป็นเครื่องประดับเช่นกัน

ส่วนนางวีรวรรณ ก็เตรียมของที่ระลึกไว้ให้ทั้งสอง เป็นเครื่องประดับ ลวดลายไทย

ทุกท่านคะ เราสองคนมีของที่ระลึก จากอองตาน ขอมอบไว้ให้กับทุกคนนะคะ แทนคำขอบคุณของเรา เจ้าสายขิ่น อาจเป็นเพียงสิ่งเล็กๆ น้อยๆ แต่เราสองคนพี่น้อง เต็มใจมอบให้ค่ะ”

เจ้านางพวงหอม ยกหีบใบเล็กขึ้นมา ภายในหีบนั้น เป็นทองคำแท่งหนักแท่งละ 10บาท ที่สลักชื่อ “อองตาน” ไว้ทุกด้านของทองคำแท่ง

พรุ่งนี้เราสองคนขอออกเดินทางสักตีห้านะคะพี่ธันวา ไม่อยากไปถึงด่านเช้ามากนัก ทางอองตาน พ่อกับแม่ส่งคนมารับอีกค่ะ “

“แล้วนี่เก็บของกันหมดแล้วเหรอ”

“เก็บมาหลายวันแล้วค่ะพี่วอย ค่อยๆ เก็บ เพิ่งจะลงกระเป๋าเดินทางเมื่อเช้านี่เองค่ะ”

“พี่จะต้องคิดถึง ทั้งสองคนมากแน่ๆ เลย “

“ไปถึงแล้ว พวงหอมจะโทรหานะคะพี่วอย”

“แล้วนี่เราต้องไปจีนกันอีกไหม”

“แล้วแต่สถานการณ์ค่ะพี่วอย ถ้าต้องไปก็คงต้องไป เรายังไม่ได้ยกเลิกบ้านที่จีน”

“ยังไงก็ตาม ถ้ามีเรื่องอะไรด่วน ถ้าต้องการความช่วยเหลือ สองคนต้องคิดถึงพี่ก่อนคนแรกเลยนะ”

“ขอบคุณมากค่ะ เราจะไม่ลืมเลย พี่วอยช่วยพวกเรา และอองตานไว้มาก”

คืนนี้บ้านสวนวอแหวน ใช้เวลากินข้าว นานที่สุด เกือบสี่ทุ่มถึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน

รุ่งเช้ารถจากทางโรงแรมมารับเจ้าสายขิ่น และเจ้านางพวงหอม ก่อนเวลาประมาณสามสิบนาทีสองคนพี่น้องช่วยกันขนกระเป๋าขึ้นรถ ไม่อยากให้ทุกคนตื่นมาส่ง รถตู้คันใหญ่แล่นออกไปจากรั้วบ้าน เห็นเพียงแสงไฟจากท้ายรถ ไม่นานก็หายลับตาไป

วรวิทย์ยืนอยู่หน้าบ้าน มองตามท้ายรถตู้ของโรงแรมไปจนลับสายตา ไม่มีแม้คำบอกลา ตั้งแต่วันที่เขามีปากเสียงกับเจ้านางพวงหอม ผู้หญิงลูกเจ้าเมืองอองตานคนนั้น ก็ไม่ไปทำงานพร้อมเขาอีกเลย พยายามเลี่ยงที่จะต้องเจอหน้า เลือกที่จะนั่งรถเมล์ไปทำงานที่โรงแรมเอง สามารถเดินทางไปที่ร้านอาหาร ไปตลาด หรือสถานที่ต่างๆ ได้ เองโดยไม่ต้องอาศัยเขา ไม่ยอมมาทำอาหารกับแม่เขา พยายามเลี่ยงที่จะต้องพบกันบนโต๊ะอาหาร อ้างว่ากินมาจากโรงแรม

เขารู้ว่าตัวเองพูดไม่ดี แต่มันได้พูดออกไปแล้ว เขาขอโทษใครไม่เป็นด้วยซิ นึกอีกทีก็ดี ไปซะได้ น่ารำคาญ มาอยู่ได้ตั้งนาน พูดน้อย พูดก็ไม่ค่อยชัดอีก แต่เวลาที่ไม่พอใจ ก็เอาเรื่องน่าดู วรวิทย์พยายามบอกกับตัวเอง เพื่อที่จะได้สบายใจ ไม่เห็นเกี่ยวกับเขาเลย ปกติเจ้านางลูกเจ้าเมืองอองตานนั่น ก็ไม่ได้เคารพนับถือเขาสักหน่อย อายุห่างกันแค่สองปี ขนาดบอกว่าเป็นน้องตั้งสองปี ยังไม่ยอมเรียกพี่เลย เขาไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้ ทำเป็นหยิ่ง ถือว่าตัวเองเป็นลูกเจ้าเมือง เจ้าเมืองในป่าน่ะซิ รัฐอองตาน มันอยู่ตรงไหน

วรวิทย์กลับเข้าห้อง เปิดหาแผนที่รัฐอองตาน เริ่มศึกษาทุกอย่างที่เป็นอองตาน

“ไม่สบายรึเปล่าว่าน ทำไมดูไม่สดใสเลย “

“เปล่าครับพี่วอย”

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว พี่เป็นห่วงนะ”

“เมื่อเช้ารถมารับเจ้าสายขิ่น เจ้านางพวงหอมพี่โมง พี่หลับไม่รู้เรื่องเลย”

วรวิทย์นิ่งไป ไม่คุยต่อ เขาขอตัวไปทำงาน วรางคณาสังเกตอาการของน้องชาย คิดว่าต้องมีเรื่องแน่ๆ น้องชายเธอ ไม่เคยเป็นแบบนี้ หรือจะเป็นอย่างที่เธอเคยคิด นางวีรวรรณเล่าให้เธอฟัง ว่าวรวิทย์กับเจ้านางพวงหอมทะเลาะกัน แต่สิ่งที่แม่เล่า ก็ไม่ได้ร้ายแรง เธอเลยไม่ได้สนใจ คิดว่าเป็นเรื่องของเด็กๆ ที่ไม่ชอบหน้ากัน เธอเองก็ยุ่งหลายอย่าง เลยไม่ได้คิดอะไร เพิ่งมาผิดสังเกตเช้านี้ หรือว่า...... วรางคณารู้สึกเศร้า สงสารน้องชาย ทั้งสงสารและสมน้ำหน้า ปากดีนัก ดีแล้วให้อยู่แบบนี้แหละ เธอจะคอยดูว่าน้องชายเธอ เขาจะจัดการอย่างไรกับหัวใจตัวเอง

“หนูคิดอะไรอยู่เหรอครับ เห็นนั่งทำหน้าเครียด แล้วก็ยิ้ม”

“พี่คะ วอยสังเกตว่าน วอยว่าหัวใจว่านลอยตามเจ้านางพวงหอมไปอองตานแล้วล่ะค่ะ อยู่เหมือนคนไม่มีหัวใจเลย เศร้ามาก”

“หนูเพิ่งรู้เหรอ พี่ดูออกตั้งนานแล้ว แต่ไม่อยากยุ่ง อยากปล่อยให้เขาคิดเอง เลือกเอง และตัดสินใจเอง”

“นี่ว่านริอาจจะเด็ดดอกฟ้าเหรอเนี้ย ตายล่ะ พี่ช่วยไม่ได้เลยนะถ้าเป็นแบบนี้”

“ปล่อยเขาไปก่อน ให้เขาตัดสินใจของเขาเอง เราทำได้แค่เฝ้าดู”

“ค่ะวอยก็คิดแบบนั้น ต่อไปวอยก็คงไม่ค่อยมีเวลาสนใจอะไร คงต้องเหนื่อยกับการเลี้ยงลูกอีกคน และดูแลพี่”

ห่ะ....หนูวอย ว่ายังไงนะครับ นี่จริงเหรอครับ น้องของ ทาม มาแล้วใช่ไหม ว้าว สุดยอดมาก “

“พี่คะ แต่ท้องนี้วอยไม่รู้สึกว่าแพ้ท้องเลยนะคะ สบายมากเลย”

“แต่พี่นี่ซิ ไม่สบายแน่ๆ หนูวอย ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ครับ พี่เวียนหัว ยังไม่ทันที่ธันวาจะพูดอะไร เขาก็ต้องวิ่งเข้าห้องน้ำ ท้องไส้ปั่นป่วน ไปหมด กว่าที่ธันวาจะออกมาจากห้องน้ำได้ เขาก็แทบจะหมดแรง มานอนหนุนตักวรางคณาบนเตียง แบบหมดสภาพ

“ค่อยยังชั่ว พอได้นอนตักหนู พี่ก็มีแรงขึ้นมาหน่อยนึง นี่พี่ต้องกลายเป็นคนที่แพ้ท้องแทนเมียอีกแล้วหรือนี่ “ธันวาบ่นเสียงแทบไม่มี ด้วยความเหนื่อย ไม่นานเขาก็หลับไป

วรางคณานั่งมองสามีที่นอนหลับอย่างหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่บนตักของเธอ นึกสงสารเขา อาเจียนแบบน่ากลัวมาก หญิงาวก้มหน้ามองสามีอีกครั้ง ไม่คิดว่าตัวเองจะรักผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี ได้มากขนาดนี้ เคยเผลอคิดว่า ถ้าหากไม่มีเขาอยู่ แล้วเธอจะอยู่ได้ไหม รู้สึกว่าตัวเองรักเขาหมดใจ รักมาก รักที่สุด และจะรักตลอดไป

นิยายเรื่องรักที่ปรารถนา ได้จบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว พรรณพสาขอขอบคุณทุกท่าน ที่เข้ามาให้กำลังใจ ตลอด ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ และหากมีสิ่งใดที่ต้องการแนะนำ สามารถแนะนำพรรณพสาได้เลยนะคะ