ภารกิจ

ธันวาตื่นนานแล้ว แต่เขายังไม่ยอมลุกจากที่นอน วรางคณายังคงนอนอยู่บนเตียง ยังหลับนิ่งสนิท เขารอจนแปดโมงเช้า ตัดสินใจลุกขึ้นอาบน้ำ เสร็จแล้วคนบนเตียงก็ยังไม่ตื่น

“หนูวอย ทำไมนอนนานจังเลย ลุกขึ้นมากินเช้าก่อนเถอะ แล้วค่อยมานอนต่อ”

“อื่อ.....กี่โมงแล้วคะ” วรางคณายังไม่ลืมตา

“แปดโมงเช้าแล้วครับ “

ขอวอยนอนหนุนตักหน่อยได้ไหมคะ

ธันวาทำตามที่หญิงสาวขอ เขาขยับขึ้นไปนั่งบนเตียง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง เพื่อที่จะให้วรางคณา นอนหนุนตักเขาได้สะดวกคิดว่า ที่หญิงสาวชอบนอนหนุนตัก อาจจะอบอุ่น หรือสบายก็เป็นได้

“ขอบคุณมากนะคะ สบายจัง”

“หนูไม่หิวข้าวเหรอครับ “

“หิวเหมือนกันค่ะ แต่ยังอยากนอนอยู่เลย”

“ไม่อยากออกไปหาเพื่อนเหรอครับ”

“เขากลับกันไปแล้วค่ะ ตั้งแต่เมื่อคืน เจ้าสายนทีมารับ เจ้านางพวงหอมไลน์มาบอกวอยแล้ว ไปพร้อมเอกสารที่วอยร่างให้เมื่อคืนค่ะ”

“แล้วเขามารับเอกสารเวลาไหน ทำไมพี่ไม่รู้”

“วอยยื่นเอกสาร ให้เจ้านางพวงหอมที่ช่องลับค่ะ ตอนตี 4 เขาพักอยู่ใกล้ๆ ห้องเรา “

“ห่ะ....ทำไมรีบจังเลย แล้วช่องลับอยู่ตรงไหน “

วรางคณาต้องลุก เพราะธันวาซักถามเหลือเกิน หญิงสาวลุกขึ้น พาเขาไปดูที่ผนังห้อง วรางคณาทาบมือไปที่บริเวณนั้น มีเสียงดัง สักครู่ก็มีช่องเล็กๆ สี่เหลี่ยมเปิดออก พอที่จะยื่นสิ่งของออกไปได้

“นี่ไงคะ พี่ขจร เลือกให้เราพักห้องแถบนี้ ไม่มีใครรู้นอกจากพวกเรา ห้องแถบนี้ ส่วนมากเขาจะเก็บไว้ให้กับ คนสำคัญและงานสำคัญ เหมือนกับห้องใต้ดิน ที่น้อยคนนักจะรู้ว่ามี พนักงานที่นี่บางคนยังไม่รู้เลยค่ะ”

“ที่โน้นเรียบร้อยดี เจ้านางแพงหอม กลัวว่าชาวบ้านจะตกใจ ที่ไม่เห็นพวกท่านอยู่ เลยรีบกลับ และอีกอย่าง ไม่อยากให้พวกเรากังวลใจ”

วรางคณาจูงมือธันวามานั่งที่โซฟา นึกเห็นใจเขา ที่มาล่วงรู้ถึงภารกิจอีกอย่างของเธอ ทำให้เขาเกิดอาการเป็นห่วง

“พี่ไม่ต้องห่วงนะคะ ต่อไปนี้ที่อองตาน จะไม่มีเรื่องน่ากลัวอีกแล้ว และวอยก็แค่แปลเอกสารให้พวกเขา ทำงานกับเจ้าสายขิ่น และเจ้านางพวงหอมแค่นั้น เรื่องอื่นวอยไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยว และตอนนี้ เจ้านางพวงหอมทำงานที่วอยทำได้ ต่อไปวอยก็แค่คอยให้คำแนะนำน้องเท่านั้น และถ้าไม่จำเป็นวอยจะไม่ไปที่อองตานอีก”

“ได้ยินแบบนี้ พี่ก็สบายใจ หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรให้พี่ตกใจอีกนะครับ”

“ไม่มีค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ “

“หนูวอย “เสียงธันวาตื่นเต้นมาก

“มีอะไรเหรอคะ”

“นี่หนูลงคลิปที่เราอยู่พระนครศรีอยุธยาเหรอครับ ดีจัง”

“ใช่ค่ะ มีหลายคลิปเลยที่วอยถ่ายไว้ จะมีลงเรื่อยๆ นะคะ และจะมีบางคลิปที่เห็นหน้าพี่ด้วย ขอโทษนะคะที่ไม่ได้ขออนุญาตก่อน”

“ไม่เป็นไรเลยครับ พี่อยากมีส่วนร่วม”

ธันวา และวรางคณาออกมากินข้าวที่ห้องอาหารส่วนตัว ที่ขจรจัดไว้ให้ ธันวาดูแลวรางคณาทุกอย่าง

“พี่คะ วันนี้เราไปไหว้พระกันไหมคะ หรือจะไปเที่ยวในเมืองดี วอยอยากไปเที่ยวไร่ชา อยากไปกินเค๊กชาเขียว บนไร่ชา ช่วงนี้ไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยว วอยว่าคนไม่เยอะ พาไปหน่อยได้ไหมคะ ก่อนกลับบ้าน”

วรางคณาทำตัวตามสบาย เหมือนกับไม่เคยรู้สึกโกรธเคืองธันวาเลย หญิงสาวเริ่มคิดได้ว่า ควรที่จะใส่ใจเขาให้มากกว่านี้ จริงที่เธอรีบไปจีน เพราะภารกิจที่สำคัญส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่งก็คือน้อยใจเขา มาคิดดูว่าตัวเองทำไมโกรธเขา น้อยใจเขา ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนอื่น หลายครั้งที่พยายามไม่คิดถึง ไม่ใส่ใจ แต่ก็อดคิดถึงเขาไม่ได้ เธอรู้ว่ารูปร่างหน้าตาของตัวเอง ไม่ได้ขี้เหร่ รู้ว่ามีผู้ชายหลายคน ให้ความสนใจ แต่เธอไม่เคยเปิดโอกาสให้ใคร มีเพียงคนเดียวคือธันวา ที่ได้ใกล้ชิด เวลาที่ได้เห็นเขาอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น และปลอดภัย อย่างบอกไม่ถูก

บางครั้งหญิงสาวคิดว่า เป็นเพราะเธอขาดพ่อหรือเปล่า ที่ทำให้เวลา ที่อยู่กับเขาแล้วอบอุ่น ปลอดภัย ก็ใช่ แต่ไม่เหมือนกัน ไม่เป็นไรหรอก ได้แฟนอายุมาก ไม่เห็นแปลกอะไร ก็รู้สึกอบอุ่น และปลอดภัยแบบนี้แหละ

มาคิดทบทวนดูอีกที เธอจะลองคบหาและศึกษานิสัยใจของเขา จะพยายามปรับตัว ยอมรับว่า ช่วงที่ไม่ได้เจอเขา คิดถึงเขามาก คิดถึงเวลาที่อยู่ด้วยกัน อยู่คนเดียวไม่อบอุ่น ความอบอุ่นที่ว่า ไม่เหมือนเวลาที่เธออยู่กับแม่และน้อง มันคนละแบบ เธอไม่เคยมีความรัก คิดว่าความรู้สึกที่มีต่อเขา นึ่คือความรักแน่ๆ

“คิดอะไรอยู่เหรอครับ นิ่งเชียว” ธันวาสังเกตว่าวรางคณานั่งเงียบมาตลอดทาง ที่ไปไร่ชา

“ขอจับมือหน่อยได้ไหมคะ” หญิงสาวไม่รอให้เขาตอบ เลือกที่จะไปจับมือเขาเอง จนเจ้าของมือยิ้มชอบใจ

“ชอบจัง เราจะอยู่ที่นี่กี่วันกันดีคะ พี่มีงานด่วนไหม”

“แล้วแต่หนูเลย หรือว่าเราจะเที่ยวให้ครบที่อยากเที่ยวก่อน แล้วค่อยกลับ”

“ได้เหรอคะ วอยอยากอยู่ต่อ หลายๆ วัน ฉลองที่ทำงานสุดท้ายสำเร็จ”

ธันวานั่งมองวรางคณาถ่ายทำวีดีโอ สุดท้ายเขากลายเป็นตากล้องให้หญิงสาว เป็นที่ถูกใจของวรางคณามาก

“วอยอยากทำคลิปทุกที่เลยค่ะ พี่เห็นคลิปใหม่ที่วอยลงในช่องหรือยังคะ”

“เห็นแล้วครับ ขอบใจนะที่ไม่ตัดหน้าพี่ออก”

ไม่มีคำพูดจากหญิงสาว แค่นี้เขาก็ดีใจมากแล้ว วรางคณายอมรับเขามากขึ้น วันนี้ธันวามีความสุขมาก วรางคณาเกาะแขนเขาตลอดเวลา ไม่สนใจสายตาของนักท่องเที่ยวคนที่แอบมอง ก็ต้องมอง วันนี้วรางคณาใส่ชุดแบบพื้นเมือง เป็นผ้าถุงและเสื้อ เกล้าผมขึ้น แต่งหน้าสวย และยิ้มมีความสุขตลอดเวลา เขาส่งรูปถ่ายที่ถ่ายกับหญิงสาวไปให้ครอบครัวดู จนสายธารอยากขึ้นมาเที่ยวด้วย

“พี่คะ ทำไมไม่ให้พี่สายธารขึ้นมาเที่ยวบ้างคะ ทำแต่งาน เบื่อแย่เลย”

“หนูลองชวนดูซิ เผื่อสายธารมา พี่ก็บอกเขาแล้วหลายครั้ง เขาก็มัวแต่ห่วงงาน”

“ต้องส่งรูปไปให้ดูเยอะๆ ค่ะ กระตุ้นให้อยากมา “

“สายธารไม่เคยขึ้นมาเที่ยวทางเหนือเลย ว่าแล้วก็จองตั๋วเครื่องบินเลยดีกว่า” ธันวาตัดสินใจเร็วมาก เขาจองตั๋วให้สายธารทันที อยากให้น้องได้ขึ้นมาพักผ่อนบ้าง

“ขจร ช่วยเตรียมห้องให้ฉันสักห้องนะ พอดีพรุ่งนี้น้องสาวจะขึ้นมาเที่ยว”

“น้องสาวแท้ๆ เหรอ นายมีน้องเหรอธันวา ฉันนึกว่านายเป็นลูกคนเดียว”

“เอ้อ คบกันมาตั้งนาน แต่ไม่เคยเล่าให้ฟังว่ามีน้องสาว พอดีว่าเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน สายธารเขาอยู่กับพ่อแม่ที่บ้าน ยังไงก็จองไว้ให้หน่อยนะ พรุ่งนี้สายๆ คงมาถึง “

“นี่พี่สายธารไม่เคยมาเที่ยวภาคเหนือเลยจริงๆ เหรอคะ”

“จริง เขาทำแต่งาน บางทีพี่ก็สงสารนะ ช่วงนี้เห็นว่าเพิ่งปิดงบเสร็จ เลยพอที่จะว่าง”

“น่าเห็นใจพี่สายธารนะคะ ทำแต่งาน แฟนก็ไม่มี”

“พี่ว่าภายในเดือนสองเดือนนี้ บ้านที่สร้างให้พ่อกับแม่พี่คงจะเสร็จเรียบร้อย หลังต่อไปก็เป็นของสายธาร เสร็จจากของสายธารก็ถึงสร้างของพี่ต่อ”

“ก็ดีนะคะ วอยดีใจด้วยนะคะ ที่พี่จะได้อยู่ใกล้ๆ ครอบครัว อบอุ่นดีค่ะ”

“พอสร้างบ้านพี่เสร็จ ก็สร้างบ้านหนูต่อเลย เห็นแบบแล้วใช่ไหม “

“เห็นแล้วค่ะว่านเอาให้ดู สรุปว่าภายในรั้วบ้านเรา เป็นบ้านเรือนไทยทั้งหมดเลย วอยชอบจังเลยค่ะ”

ธันวาและวรางคณาขึ้นมานั่งกินกาแฟ และขนมบนชั้นลอยฟ้า ของร้านเครื่องดื่ม ระหว่างที่ทั้งสองกำลังนั่งคุยกัน ธันวาสังเกตเห็นชายฉกรรจ์สี่ถึงห้าคน ลงจากรถ จิ๊ปคล้ายรถของทหาร ผู้ชายกลุ่มนั้น เดินตรงมาที่ร้านชา มีผู้ชายร่างสูงใหญ่สองคนเดินนำหน้า คนที่เดินตามหลัง ตัวใหญ่ ท่าทางเหมือนทหาร และอีกสองคนเดินตามหลัง เขารู้ว่าคนพวกนั้นมีอาวุธ ครบคน

“พี่คะ เห็นแล้วใช่ไหมคะ เจ้าสายนที เมื่อกี้เจ้านางพวงหอมไลน์มาบอก”

“เขามาหาหนูเหรอ”

“ใช่ค่ะ เราลงไปข้างล่างเถอะค่ะ พี่คะอันนี้วอยไม่รู้จริงๆ นะคะ” วรางคณาเกาะแขนธันวา

“อย่าโกรธเลยนะคะ เจ้าสายนทีอาจมีเรื่องอยากคุยกับวอย”

ธันวาเริ่มรู้สึกไม่อิสระ นี่แสดงว่าคนของอองตานมีอยู่ทุกที่ ทั้งสองลงมาที่ห้องที่คิดว่าเป็นส่วนตัว เขาคิดว่าเจ้าของร้านอาจรู้ ที่เจ้าสายนทีมา

“สวัสดีวรางคณา คุณธันวา เราขอโทษที่มารบกวนเวลาส่วนตัว แต่เรามีความจำเป็น เรามาเพื่อขอความช่วยเหลือ” เจ้าสายนทีพูดภาษาอังกฤษกับธันวา

บุรุษตรงหน้าธันวา ตอนนี้อายุน่าจะประมาณ สี่สิบต้นๆ รูปร่างสูงใหญ่ความสูงน่าจะเท่ากับเขา ดูแข็งแรง อาจเพราะเป็นทหาร นอกจากจะหน้าตาดุ ตายังดุมาก เจ้าสายนทีทักทายเขาแค่นั้น และก็ไม่ได้สนใจเขาอีกเลย ท่าทางน่าเกรงขามมาก เขาชื่นชมในตัวเจ้าสายนที เคยเห็นแต่ในหน้าหนังสือพิมพ์ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาพบตัวจริงในวันนี้

ระหว่างที่วรางคณาคุยกับเจ้าสายนที ธันวายังคงนั่งอยู่ด้วยตลอดเวลา เจ้าสายนทีหยิบเอกสารส่งให้วรางคณา สองคนด้วยคุยกันด้วยภาษาของอองตาน บางทีเหมือนมีภาษาไทยด้วย เขาทึ่งกับวรางคณา หญิงสาวพูดอีกภาษาได้อย่างคล่องแคล่ว ท่าทางของเจ้าสายนที มีความเชื่อถือวรางคณามาก ท่าทางของเจ้าสายนทีขีดเขียนในกระดาษแผ่นใหญ่ เขาคิดว่ามันเป็นแผนที่ แล้วทำไมหนูวอยของเขา ถึงตอบได้ทุกจุด ที่เขารู้เพราะบางครั้งพูดกันเป็นภาษาอังกฤษ เขากำลังคุยกันเรื่องอะไรกันอยู่แน่ หน้าของวรางคณาเครียดขึ้นมาหลายครั้ง สำเนียงและน้ำหนักการพูดคุยนั่น ต้องไม่ปกติแน่ๆ กว่าสองชั่วโมงที่ทั้งสองคนใช้เวลาคุยกัน วรางคณาคัดลอก เอกสารให้เจ้าสายนทีอีกครั้ง

“คุณธันวา ผมขอบคุณมาก มีโอกาสเราจะได้เจอกันอีก เร็วๆ นี้ ขอบคุณมากครับ”

“ครับ ไม่เป็นไร” ธันวารับไหว้จากเจ้าสายนทีแทบไม่ทัน เป็นคนที่ทำอะไรรวดเร็วมาก

บุรุษร่างสูงใหญ่ พร้อมกับองค์รักษ์ของเขาจากไปแล้ว ธันวายังคงนั่งนิ่งอยู่ในห้องนั้น

“พี่คะ โกรธเหรอคะ “วรางคณาเข้ามานั่งใกล้เขาเกาะแขนธันวาไว้แน่น

“บอกไม่ถูกแต่ถ้าเป็นงานของหนู พี่ก็ไม่ว่าอะไร พี่แค่เป็นห่วงความปลอดภัยของหนู”

“เรื่องนี้เจ้าสายนทีต้องมาเอง เพราะไม่มีใครสามารถตอบท่านได้ ท่านมารับเจ้าสายตะวันกลับไปแล้ว แต่บังเอิญมีอีกภาระกิจที่ยังต้องอยู่บ้านเราต่อ กระดาษแผ่นใหญ่นั่นคือ แผนที่อองตานและอีกรัฐ วอยไม่ต้องพูดนะคะ พี่ก็รู้ เจ้าสายขิ่นและเจ้านางพวงหอม กลับไปแล้ว ไม่มีใครอธิบายแทนได้ “

“เขาเลยมาหาหนู งั้นเหรอครับ”

“สมัยที่อยู่จีน วอยรู้ทุกเรื่องของอองตาน รวมทั้งแผนที่ ที่รู้มากกว่าคนอื่นเพราะ ติดบ้านเรา วอยชอบเรื่องแผนที่ พี่รู้จักฝิ่นไหมคะ ตอนนี้แนวชายแดนของอองตานมีคนพวกนี้อยู่ วอยแค่ชี้ให้เจ้าสายนทีรู้ว่า กองคาราวานขนฝิ่นตรงไหน” และนี่คือน้ำใจ วอยไม่รู้จริงๆ ว่าเขาใส่ไว้ในเสื้อวอยตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่เห็นไหมคะ”

วรางคณาหยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านหลัง ซึ่งเขาก็ไม่ได้สังเกตว่าเสื้อของวรางคณามีกระเป๋า

“ท่านบอกว่า วอยต้องรับสิ่งนี้ไว้ เพราะตอนนี้วอยไม่ใช่ตัวคนเดียว เดี๋ยวแฟนวอยจะว่าท่านเรื่องใช้งานวอย”

วรางคณาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านหลัง เขาเพิ่งรู้ว่าเสื้อแบบนี้เขาทำกระเป๋าไว้ด้านหลังหลัง ทองคำแท่ง จำนวนสามแท่ง “ครั้งนี้วอยคงต้องรับค่ะ และท่านยังฝากขอบคุณพี่ด้วย “

“ท่านบอกว่าท่านรอพบใครบางคน และยังอยู่ที่นี่อีกสักพัก ที่อองตานเริ่มมีสิ่งดีๆ เกิดขึ้น ท่านไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ที่นั่นตลอดก็ได้ หมายความว่า ช่วงนี้ท่านมาพักผ่อนที่บ้านเราค่ะ และคอยจับตาดูพวกที่จะขนฝิ่น พวกนั้นใช้เส้นทางลัด ซึ่งทางลัดอยู่แนวชายแดนบ้านเรา และอองตาน”

“เจ้าสายนทีไม่มีครอบครัวใช่ไหมหนูวอย”

“เท่าที่รู้มาไม่มี และไม่เคยมีนะคะ อาจเป็นเพราะว่าท่านเป็นทหาร เลยไม่อยากมีครอบครัว”

“ท่านเป็นลูกผู้น้องของเจ้าสายตะวันนะคะ มีศักดิ์เป็นอาของเจ้าสายขิ่น และเจ้านางพวงหอม”

“น่าจะใช่ ทหารบางคนไม่มีครอบครัวเลย เพราะห่วงว่า คนที่รักจะไม่ปลอดภัย”

“วอยรู้มาว่า เจ้าสายนทีมี เขาเรียกว่าอะไรนะคะ ที่เหมือนรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า ทุกครั้งที่เจ้าสายนทีพูดอะไร จะเป็นไปตามคำพูดของท่านทุกครั้ง ถ้าพี่ติดตามท่านจะรู้ว่า ทุกครั้งที่เจ้าสายนทีพากองกำลังทหารออกรบ จะได้รับชัยชนะกลับมาทุกครั้ง “

“มีเซ้นส์ใช่ไหม” ธันวาคิดคำนี้ขึ้นมาได้ คนไทยใช้คำนี้

“ใช่ๆ ค่ะ ทุกครั้งด้วยนะคะ ครั้งไหนที่โดนโจมตี อองตานจะนิ่ง ไม่โต้ตอบ แต่จะเลือกรบ ในช่วงเวลาที่เหมาะสม”

“หนูรู้ไหมว่าพี่ตื่นเต้นมากที่เจอท่าน ส่วนตัวพี่ชื่นชมท่าน ที่รักบ้านเมืองอยู่แล้ว ไม่คิดว่าท่านจะโสด”

“เหมือนกับว่า เจ้าสายตะวันพยายามหาผู้หญิงให้ค่ะ แต่ท่านไม่สนใจ ถ้าครั้งไหนเจ้าสายตะวัน พูดเรื่องคู่ครอง เจ้าสายนทีเป็นต้องหนีเข้าป่าทุกที”

“ท่านคงยังไม่เจอคนรัก หรือคนที่อยากใช้ชีวิตร่วมด้วยกัน เหมือนพี่ไง พอมาเจอหนูพี่ก็อยากรีบทำให้มันถูกต้อง กลับบ้านครั้งนี้ พี่ให้พ่อกับแม่ไปพบคุณน้า พูดจาสู่ขอหนูนะครับ”

“ห่ะ....กลับมาเรื่องของตัวเองได้ยังไงคะเนี้ย”

“นะ หนูวอย พี่ก็อายุมากแล้ว อย่าให้พี่รอนานกว่านี้เลย “

“วอยก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ ไม่มีปัญหาเลย แต่ช่วงนี้วอยขออยู่ที่นี่ก่อนได้ไหมคะ อองตานยังต้องการความช่วยเหลือ เมื่อวานที่คณะของเจ้าสายตะวันกลับไป วอยก็โล่งใจ แต่พอได้ยินเจ้าสายนทีพูดวันนี้ ก็เลยอยากช่วยให้สำเร็จ ก่อนที่เราจะกลับบ้าน”

“เพราะการสื่อสารใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ อยู่ที่นี่วอยสามารถพบกับคนของเจ้าสายนทีได้ตลอดเวลา มันเหมือนมีอะไรที่ยังไม่เรียบร้อยค่ะ”

“ครับได้ ตามนั้น พี่ตามใจหนู แต่กลับบ้านไปต้องตามใจพี่นะ”

“ได้เลยค่ะ ขอบคุณพี่มากนะคะ น่ารักที่สุด” วรางคณาเกาะแขนธันวาเดินชมไร่ชาไปเรื่อยๆ

“น่ารักอย่างเดียวเหรอ แล้วรักไหม”

วรางคณาไม่ตอบ แต่เอียงแก้มแนบกับต้นแขนของธันวา พร้อมกระชับมือที่เกาะแขนธันวาไว้แน่น นั่นแหละทำให้เจ้าของแขนแข็งแรง ยิ้มอย่างถูกใจ แบบนี้ไม่ต้องตอบก็ได้

หลังจากกลับบ้านไร่ชา ธันวาและวรางคณากลับเข้าที่พัก ธันวาสังเกตุเห็นว่า คล้ายรถของเจ้าสายนทีจอดอยู่ในบริเวณโรงแรม วรางคณาก็คงรู้แล้ว เขาเห็นหญิงสาวชำเลืองมอง แต่ไม่ได้พูดอะไร นั่นทำให้ธันวารู้ว่า เจ้าสายนทีพักที่เดียวกันกับเขา จำคำที่ขจรเคยบอกว่า ที่นี่ปลอดภัย และยินดีต้อนรับชาวอองตานทุกคน ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาอยู่ร่วมกับคนที่มีชื่อเสียง และไม่ได้นึกเฉลียวใจเลยว่า เขาและคนที่อองตาน จะได้มาเกี่ยวข้องกัน