เตรียมงาน

ทั้งธันวาและวรางคณาเปลี่ยนใจไม่แวะพักระหว่างทาง เปลี่ยนใจขับรถกลับบ้าน

“แม่คะ วอยกับคุณธันวากำลังกลับบ้านนะคะ น่าจะถึงเย็นๆ คิดถึงแม่กับน้องนะคะ คิดถึงกับข้าวฝีมือแม่”

“ดีมากลูก แม่เพิ่งบ่นกับน้องเมื่อกี้ ว่าคิดถึงวอย งั้นแม่เตรียมกับข้าวนะลูก”

“ขอบคุณมากค่ะแม่ รักแม่ที่สุดเลยค่ะ”

“ดีมากเลยนะ ที่เราตัดสินใจกลับบ้าน แม่กับน้องดีใจมากเลยค่ะ”

“หนูคุยกับแม่ ทำให้พี่คิดถึงพ่อกับแม่ขึ้นมาทันทีเลย “

“คิดถึงก็โทรหาซิคะ จอดปั้มข้างหน้านี่ก็ได้ค่ะ วอยจะขอลงไปซื้อกาแฟกับขนม”

ธันวามองตามหลังของคนรักไป เขาชอบอยู่กับวรางคณา ไม่งอแง ไม่เรื่องมาก เป็นตัวของตัวเอง ที่สำคัญวรางคณาเตือนให้เขารักครอบครัว ทำให้หัวใจเขาโอนโยนลงมาก เขากดโทรศัพท์หาพ่อกับแม่ทันทีเหมือนกัน

“พ่อครับ แม่อยู่ด้วยไหมครับ คิดถึงนะครับพ่อ แม่”

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าลูก บอกพ่อได้นะ แม่เขาก็อยู่ด้วยกันนี่แหละ กำลังคิดว่าเย็นนี้จะกินอะไรดี แม่เขาบ่นถึงอยู่นะลูก”

“ขอบคุณมากครับพ่อ ไม่มีปัญหาอะไรครับ แค่คิดถึงพ่อกับแม่ ผมกำลังเดินทางครับ พรุ่งนี้จะเข้าไปหาพ่อกับแม่นะครับ “คำพูดของพ่อ ทำเอาเขาอึ้งไป พ่อคงตกใจที่อยู่ๆ เขาโทรหา

“แล้วน้องล่ะลูก ยังไม่กลับใช่ไหม”

“สายธารยังไม่กลับครับพ่อ น่าจะอีกสักระยะ ไม่ต้องห่วงนะครับ น้องสบายดี ไม่ต้องห่วงเรื่องงานนะครับ ผมดูแลได้”

“แล้วนี่หนูวอยกลับมาด้วยกันไหมลูก”

“กลับมาด้วยกันครับพ่อ ใกล้ถึงบ้านน้องวอยแล้ว งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ พรุ่งนี้เจอกันครับพ่อ”

หลังจากวางสายไปแล้ว เขารู้สึกดีขึ้นมาทันที เสียงของพ่อ เขารู้เลยว่าท่านดีใจมาก เสียงของแม่ที่ดังเข้ามาในสายอีก รู้ว่าท่านทั้งสองดีใจ

“กาแฟมาแล้วค่ะ เป็นยังไงบ้างคะ โทรหาพ่อกับแม่แล้วเหรอ หน้าตาสดชื่นจังเลย “วรางคณายื่นกาแฟให้ธันวาดื่ม

“ไม่ต้องจับค่ะ เดี๋ยววอยป้อนเอง พี่ขับรถต่อได้เลย”

“ขอบคุณครับ “

“พี่เพิ่งวางสายเมื่อกี้เองครับ เสียงพ่อสดใส และดูมีความสุขมาก เสียงแม่พูดแทรกมาตลอดเลย พรุ่งนี้พี่จะไปหาพ่อกับแม่แต่เช้า “

ธันวาเล่าให้วรางคณาฟัง อย่างตื่นเต้น ตื้นตัน และปราบปลื้มใจมาก

“หืม.....น่ารักที่สุดเลยค่ะ มาหอมแก้มที” หญิงสาวไม่รอให้ธันวาตั้งตัว เธอใช้มือทั้งสองข้างประคองหน้าของธันวา มาตรงๆ แล้วหอมแก้มเขาทั้งสองข้าง อย่างรวดเร็ว

“หนูทำให้พี่วุ่นวายใจไปหมดแล้วรู้ไหม “ธันวาบ่นอุบอิบ พรางหันหน้าหันหลัง กลัวว่าคนภายนอกจะเห็น

“ทำไมคะ ไม่น่าเกลียดหรอก เรานั่งอยู่ในรถ อายใครเล่า เรารักกัน “

คนขับรถยิ้มไปตลอดการเดินทาง การที่ได้ขับรถกลับบ้าน แล้วมีคนที่รักพูดแจ้วๆ เรื่องโน้นเรื่องนี้ให้ฟัง บางทีก็ร้องเพลง ไปตลอดทาง มันทำให้หัวใจอบอุ่น ดีจริงๆ ใช้เวลาไม่นาน ทั้งสองคนก็ถึงบ้านสวนวอแหวน วรวิทย์ไม่อยู่ ออกไปข้างนอก นางวีรวรรณออกมาเปิดประตูบ้าน

“สวัสดีครับคุณน้า สบายดีนะครับ”

“สบายดีค่ะ “นางวีรวรรณสังเกตว่าธันวาดูมีความสุข หน้าตาสดใส คิดในใจว่า ลูกสาวนางคงบอกข่าวดีแล้ว

“สวัสดีค่ะแม่ คิดถึงจังเลยค่ะ ขอวอยกอดหน่อย”

“สบายดีลูก แม่ก็ยังแข็งแรงเหมือนเดิม ไปขนของเข้าบ้านเรา แม่เตรียมกับข้าวไว้เยอะแยะเลย ของโปรดของทุกคนทั้งนั้น น้องออกไปซื้อเบียร์ เขาคงคิดถึงพี่สาวมาก”

“ดีจังเลยค่ะ ว่านรู้ใจวอย กินที่ไหนก็ไม่เหมือนที่บ้านเรา”

“หนูไม่ต้องไปช่วยแม่เถอะ เดี๋ยวพี่ขนกระเป๋าเข้าไปเอง” ธันวาขนกระเป๋าของตัวเองและของวรางคณาไปเก็บในห้อง ที่นี่กลายเป็นบ้านหลังที่สองของเขาไปแล้ว ห้องพักของเขา และของวรางคณาสะอาดมาก แสดงว่าคุณน้าเข้ามาทำความสะอาดประจำ

ที่โต๊ะอาหารเย็น ทุกคนพร้อมกัน วรวิทย์ดีใจที่ทั้งธันวาและวรางคณากลับมาบ้าน เขารู้สึกเหงา ถึงจะทำงานแทนธันวา แต่ความที่เคยอยู่ด้วยกันตลอด ทำให้บางทีเขาก็อดคิดถึงพี่สาว และว่าที่พี่เขย

“ว่านพี่ขอบใจนะ งานคืบหน้ามากเลย คิดว่าสิ้นเดือนนี้ บ้านพ่อกับแม่น่าจะเสร็จนะ”

“ครับพี่ธันวา ช่างทำงานเร็วมาก เร็วแต่งานดีครับ พี่ธันวาเดินไปดูมาแล้วเหรอครับ”

“ใช่ พี่ไปดูมาแล้ว พรุ่งนี้เช้ากินข้าวแล้ว ผมว่าจะไปรับพ่อกับแม่มาดูบ้านครับคุณน้า “

“ดีจริง งั้นก็กินข้าวกลางวัน ข้าวเย็นที่นี่เลยล่ะกันนะ แม่จะได้ทำกับข้าวรอ ไม่ได้เจอกันนานแล้ว”

“พี่ค่ะเลิกเรียกแม่ว่าน้าได้แล้วค่ะ เรียกแม่ได้แล้ว “

“ครับแม่” ทุกคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน ไม่รู้ว่าธันวา ครับแม่กับนางวีรวรรณ หรือกับวรางคณา

“พรุ่งนี้ผมจะให้พ่อกับแม่ มาคุยเรื่องงานแต่งนะครับ เรื่องสินสอด แล้วก็เรื่องเตรียมงาน”

“แม่คะ วอยบอกพี่เขาแล้วนะคะว่า อยากจัดแบบเรียบง่าย ญาติทางเรามีแค่แม่ ป้าปิ่น และทางฝั่งอองตาน”

“ทางอองตานเขาจะว่างไหมลูก เห็นว่าช่วงนี้มีงานฉลองไม่ใช่เหรอ”

“ถ้าบอกล่วงหน้าคงมาได้ค่ะแม่”

“หนูวอย ไหนบอกว่า เรื่องอองตาน แม่ไม่รู้”

“แม่วอยเป็นครูเอกภาษาจีนนะคะ ถ้าไม่มีแม่ วอยไม่ได้ไปจีนหรอกค่ะ แม่รู้แม่เห็น แต่แม่ก็ทำเป็นไม่รู้ บอกแล้วไงคะ ว่ามันเป็นความลับ”

“ธันวาถอนหายใจ เขานับถือคนบ้านนี้จริงๆ นิ่ง เงียบ ทุกสิ่งอย่าง “

“อย่าบอกนะว่า ว่านก็รู้”

“ไม่รู้หรอกครับ แม่เพิ่งเล่าให้ว่านฟังเมื่อนวานนี้เอง”

“ช่างเถอะลูก เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว แม่เห็นด้วยกับวอยนะ เรื่องงานแต่ง ทำแบบเรียบง่ายดีแล้ว ทำให้ถูกต้องตามประเพณี เพราะจริงๆ แล้ว ก็มีแต่ธันวา กับวอย ที่อยู่ด้วยกัน”

ธันวาและวรางคณายกมือไหว้ขอบคุณนางวีรวรรณ ทั้งสองคนดีใจที่แม่เห็นดีเห็นงามด้วย เหลือทางพ่อแม่ของธันวา ซึ่งเขาก็มั่นใจว่า ไม่มีปัญหา พ่อกับแม่ตามใจเขาอยู่แล้ว ทุกคนมีความสุขที่ได้กินข้าวร่วมกัน

“พี่วอยนี่ใครเหรอครับ ที่ถ่ายรูปกับพี่วอย ที่ชายแดน ผู้ชายกับผู้หญิง หน้าเหมือนกันเลย “

“คนที่คอยช่วยพี่ตอนที่อยู่จีน น่าจะรุ่นเดียวกับว่าน นิสัยดีทั้งคู่”

“พี่วอยว่าไง ถ้าว่านจะทำงานกับพี่ธันวา “

“ก็ดีซิ จะได้อยู่ด้วยกัน ช่วยกันทำงาน”

“ว่านก็คิดแบบนั้น ครับ อยากอยู่กับแม่ กับพี่วอย”

“พี่ดีใจนะว่านที่ตกลงทำงานกับพี่ เพราะต่อไปถ้าพี่แต่งงาน เผื่อพี่วอยเขาท้อง พี่ต้องคอยดูแล ห่างไม่ได้”

วรางคณาสำลักเบียร์ “ทำไมครับ พี่พูดเรื่องจริงนะ พี่หาข้อมูลแล้ว เขาบอกว่า ช่วงที่คุณแม่ท้อง บางทีฮอร์โมนเปลี่ยน อารมณ์เปลี่ยนแปลงง่าย”

“ยังไม่ได้แต่งเลยค่ะพี่ คิดไปไกลจังเลย”

“ไม่รู้ล่ะ พี่พร้อมทุกอย่างแล้ว ไม่รู้ว่าจะต้องรออะไรอีก พี่คิดตามคำพูดของเจ้าสายนที เจอคนที่รักแล้วรู้ว่าใช่ ก็อยากอยู่ด้วยกันนานๆ พรุ่งนี้พ่อกับแม่มา เราก็เตรียมงานกันได้เลย เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

วรางคณาและวรวิทย์มองหน้ากัน ไม่มีใครพูดอะไร วรวิทย์เติมเบียร์ให้พี่สาว และว่าที่พี่เขย

เกือบเที่ยงคืน ทุกคนแยกย้ายกันพักผ่อน

รุ่งเช้า ทุกคนกินข้าวเช้าอิ่มแล้ว ธันวา ขอตัวออกไปรับพ่อกับแม่มาที่บ้านสวนทันที การพูดคุยเป็นไปด้วยดี ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย เห็นดีเห็นงามกับธันวาและวรางคณา นางวีรวรรณ ไม่เรียกสินสอดจากบ้านธันวา คุณทนงและคุณทิพย์อาภาไม่ยอม เสนอว่าจะขอจัดการเรื่องสินสอด และงานแต่งเอง ทั้งสองเตรียมกำหนดการงานมาพร้อม

“พ่อครับ แม่ครับ นี่เพิ่งรู้เมื่อไม่กี่วัน ทำไมแผนงาน มาเร็วจังเลยครับ “ธันวาและทุกคนอ่านรายละเอียดงานแต่ง พร้อมกัน

“จะไปยากอะไร เราก็มีออกาไนซ์อยู่แล้ว บอกรายละเอียดกับเขา วันเดียวเขาก็ส่งมาให้ดูแล้ว “

“พ่อกับแม่ทันสมัยมากเลยครับ “ธันวาและวรางคณายกมือไหว้ขอบคุณทั้งสองท่าน

“ฉันขอบคุณ คุณทนงและคุณทิพย์อาภา ด้วยนะคะ ที่เอ็นดูหนูวอยของฉัน”

“ใครกันที่ต้องขอบคุณ ผมกับภรรยา ต้องขอบคุณบ้านคุณมากกว่า ที่ให้โอกาสลูกชายเรา”

“ทั้งอยู่ทั้งกิน เฝ้าไม่ห่างเลย เหมือนพ่อไม่มีผิด สมัยที่พ่อจีบแม่เขา นี่ถึงบ้านเขาทุกวัน ไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นได้เข้าถึงเลยล่ะ” คุณทนงเล่าความหลัง แล้วหัวเราะอย่างถูกใจ ที่ลูกชายนิสัยเหมือนตัวเอง

นอกจากจะดีใจที่ลูกชายจะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ทั้งสองคนยังดีใจที่จะได้ย้ายมาอยู่ใกล้ๆ ลูกหลาน

คุณทนงและคุณทิพย์อาภา ดีใจมากเมื่อธันวาและวรวิทย์พาไปดูบ้านเรือนไทย ที่ใกล้จะเสร็จ กลางเดือนหน้าแน่นอน น่าจะเข้าพักอาศัยได้ ทั้งสองท่านดีใจที่ลูกชาย ได้แต่งงาน แถม เขาและลูกจะได้อยู่ร่วมกัน แน่นอน ทั้งสองเชื่อว่า จะได้เห็นหลานตัวน้อยๆ ภายในเวลาไม่นานนี้แน่ๆ

ระหว่างที่วรางคณา เข้ามาช่วยธันวาเตรียมเสื้อผ้า เพื่อกลับไปนอนบ้าน

“หนูคืนนี้พี่ขอบ้านพ่อ บ้านแม่นะครับ สงสารท่าน สายธารก็ไม่อยู่หลายวันแล้ว”

“ได้ค่ะ วอยกำลังจะบอกพี่เหมือนกัน ท่านคงเหงา แต่ไม่กล้าบอกลูก”

“ขอบคุณนะครับ พรุ่งนี้พี่จะพาพ่อกับแม่มากินข้าวกลางวัน และข้าวเย็นที่นี่ “

“แม่บอกวอยแล้วค่ะ แม่อาสาทำกับข้าว บอกว่าสงสารท่าน อยู่กันแค่สองคน”

“พี่จะแจ้งช่างให้เร่งมือ จริงก็เหลือไม่มาก อาทิตย์หน้า น่าจะขนของเข้าบ้านได้ “

“พ่อกับแม่ มาอยู่ที่นี่ก็ดีนะคะ แม่วอยก็จะได้ไม่เหงา เห็นพ่อ กับแม่ๆ มีความสุข ก็ดีใจ”

“ครับ ดีที่พี่คิดได้ ถ้าไม่ใช่เพราะหนูแนะนำ พี่ก็คงทอดทิ้งพ่อกับแม่ ให้อยู่กันอย่างเหงาๆ กันสองคน”

“ห้ามโทษตัวเองนะคะ ตอนนี้เราก็มีความสุขมากแล้ว วรางคณาเข้ามากอดเอวธันวา”

“หรือพี่จะไม่ไปนอนบ้านแม่ดี”

“ได้ยังไงคะ ไปเถอะค่ะ ไว้ค่อยโทรมา พรุ่งนี้ก็มาแล้ว วอยว่าจะนอนคุยกับแม่ด้วยค่ะ”

“ขอหอมหน่อยได้ไหม หนูหอมพี่บ่อยแล้ว พี่ไม่เคยหอมหนูเลย”

แทนคำตอบ วรางคณายืนกอดอก หลับตายื่นแก้มให้เขาหอม

ธันวายิ้ม เขาค่อยๆ หอมที่หน้าผาก แก้มทั้งสองข้าง “ชื่นใจจังเลย ขอบคุณมากนะครับ”

ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะทันตั้งตัว วรางคณาเข้ามาโอบรอบคอเขา เขย่งตัวขึ้นใช้ปากจุ๊บที่ริมฝีปากของเขา อย่างรวดเร็ว “ไปค่ะรีบไปเถอะ เดี๋ยวจะมืด ขับรถลำบาก” วรางคณาหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของธันวา เดินลิ่วออกไปด้านนอก ปล่อยให้ธันวายืนยิ้มอยู่คนเดียว

หลังจากธันวาไปแล้ว สามคนแม่ลูกกินข้าวเย็นเสร็จเรียบร้อย วรางคณาขอนอนกับแม่ หญิงสาวเล่าเรื่องอองตานให้นางวีรวรรณฟังอย่างละเอียด โดยมีวรวิทย์ เข้ามานั่งฟังด้วย สองแม่ลูกอึ้งกับสิ่งที่วรางคณาเล่าให้ฟัง

“แม่ค่ะ วอยจำทำบัญชีเครื่องประดับ และคิดว่า จะมอบเครื่องประดับให้กับ เจ้าสายนที เพื่อเป็นของหมั้นพี่สายธารค่ะ แม่ว่ายังไงคะ”

“แล้วแต่วอยเลยลูก มันเป็นของวอย แบ่งๆ ไป เฉพาะของเก่าเก็บของแม่ ก็มีพอสมควร แม่แยกไว้ให้ทั้งวอย กับว่านแล้ว”

“แม่จะให้ว่านทำไมครับ ว่านเป็นผู้ชาย”

“เอาเก็บไว้ให้ภรรยา หรือลูกสาวของว่านไงลูก”

“อ่อๆ น่าจะอีกนานครับ ว่านขออยู่กับแม่นานๆ ก่อน”

“ให้จริงเถอะ เดี๋ยวเจอคนที่ใช่แล้วจะรีบ อยากแต่งงาน “

“ถ้าว่านจะแต่งงาน ว่านก็จะขออยู่ที่นี่นะครับแม่”

“เอาเถอะๆ ยังไม่เจอคนที่ใช่ ก็ยังไม่ต้องพูด แม่กลัวเหลือเกิน แม่มีลางสังหรณ์ ว่าอีกไม่นาน แม่จะได้สะไภ้”

ไม่มีใครสนใจสิ่งที่นางวีรวรรณพูด เพราะมัวแต่นับ และแยกเครื่องประดับ จากหีบใบใหญ่ ยิ่งนับเหมือนยิ่งงอก นับเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักที

“แม่คะ วอยว่าเก็บไว้ก่อนดีไหมค่ะ ยิ่งนับยิ่งงอก เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ชิ้นที่ว่านับแล้ว แยกไว้ต่างหาก พอมาดูในหีบ ก็มีอีก นับไม่หมดสักที “วรางคณาเลิกทำบัญชีทรัพย์สิน เก็บทุกสิ่งอย่างใส่ไว้ในหีบเหมือนเดิม ไว้รอให้เจ้าสายนทีมาเลือกเอง ว่าอยากได้เครื่องทองชุดไหน “

“หนูวอย ก่อนวันงาน อย่าลืมบอกคุณทวดปราบด้วยนะ ท่านจะรู้หรือไม่รู้ แต่เราต้องบอกท่าน”

“ได้ค่ะแม่ วรางคณามองภาพที่แขวนอยู่ที่ข้างฝา เธอยังระลึกถึงท่านตลอด แต่อาจเป็นเพราะท่านสละร่างแล้ว เธอจึงไม่เคยเห็นท่านอีกเลย”

ธันวาไลน์มาบอกวรางคณา ว่าติดคุยรายละเอียดการย้ายบ้าน กับคุณทนงและคุณทิพย์อาภา นั่นทำให้วรางคณาได้นอนคุยกับนางวีรวรรณ สมกับความคิดถึง ที่จากกันไปหลายวัน

และหลังจากที่ธันวา และวรางคณากลับมาบ้านได้ สองสัปดาห์ บ้านเรือนไทยของคุณทนงและคุณทิพย์อาภา ก็เสร็จเรียบร้อย ธันวาจ่ายเต็มที่ พ่อกับแม่เขาย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังใหม่ ทั้งสองคนมีความสุขมาก เรื่องอาหารการกิน นางวีรวรรณ ขอเป็นคนดูแลทุกคน

ธันวาให้ช่างเร่งสร้างบ้านของสายธารทันที เขาอยากให้บ้านเสร็จก่อนงานแต่งานของน้องสาว และสร้างบ้านเรือนไทยอีกหลัง ให้อยู่ภายในบริเวณเดียวกัน เพื่อเอาไว้เป็นเรือนรับรองญาติจากทางอองตาน จากนั้นเป็นบ้านของว่านและแม่ ส่วนเรือนหอของเขาและวรางคณา จะเป็นหลังสุดท้าย

“หนูวอย สายธารบอกไหมครับว่าจะกลับจากอองตานเมื่อไหร่ และสื่อสารกันเหมือนเดิมใช่ไหม”

“เจ้านางพวงหอมบอกว่า ทุกคนที่โน้นตื่นเต้นมาก ชาวบ้านเข้ามาเยี่ยมเจ้าสายนที และพี่สายธารทั้งวัน เจ้าสายตะวัน และเจ้านางแพงหอม จัดงานต้อนรับพี่สายธาร มีเรื่องแปลกค่ะ เจ้านางแพงหอม บอกว่า ท่านเคยเจอพี่สายธารในฝัน หลายครั้ง พอเจอรูปที่เจ้าสายนทีส่งให้ ท่านตกใจมาก ไม่กล้าบอกใคร จนพี่สายธารไปที่อองตาน ทั้งสองคนได้พบกัน เจ้านางแพงหอมเล่าให้พี่สายธารฟัง ทุกคนเลยเชื่อว่า การที่พี่สายธารไปปรากฏตัวที่อองตาน และเกี่ยวข้องกับเจ้าสายนที ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดี ตามความเชื่อของเขานะคะ”

“อีกสองสัปดาห์จะมีงานเฉลิมฉลอง เจ้าสายตะวันเชิญวอยและพี่ไปด้วย หลังงานเฉลิมฉลองเสร็จ ทุกคนจะมาที่เมืองไทย เพื่อทำการสู่ขอพี่สายธารค่ะ “วรางคณาอ่านข้อความที่เจ้านางพวงหอม ตอบมาให้ธันวาฟัง

“เจ้าสายนทีบอกว่า ไม่ต้องห่วงพี่สายธารนะคะ ทั้งสองคนมีความสุขมาก นี่ไงคะ รูปพี่สายธารสดใสมาก เรายังคุยกับพี่สายธารยังไม่ได้นะคะ ต้องคุยผ่านเจ้านางพวงหอม ยังต้องใช้รหัสลับค่ะ ถึงแม้ว่ารัฐอองตานจะได้รับอิสรภาพแล้ว ทุกสิ่งอย่างในอองตาน ก็ยังไม่ควรที่จะเปิดเผยต่อสาธารณะมากนัก ต้องค่อยเป็นค่อยไปค่ะ”

“ตอนนี้ทุกอย่างสำหรับงานแต่งของเราเรียบร้อยหมดแล้ว ไว้ก่อนงานสักหนึ่งสัปดาห์ค่อยไปลองชุดกันอีกครั้ง”

วรางคณาไม่ต้องทำอะไรเลย ธันวาเป็นคนจัดการหมดทุกอย่าง ดูเขามีความสุข ที่ได้เตรียมงานแต่งงาน และสั่งการให้คนทำโน้นทำนี่