พิเศษ 1

สองปีผ่านไป ที่บ้านสวนวอแหวน ทุกคนยังคงอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข วรางคณามีลูกคนที่สองเป็นผู้หญิง ธันวาและวรางคณา ขยายกิจการโรงแรม และร้านอาหาร ไปที่รัฐอองตาน โดยมีเจ้าสายนที และสายธาร เป็นหุ้นส่วน ครอบครัวธันวาจะเดินทางไปอยู่ที่อองตาน ปีละสามเดือน เพื่อดูแลกิจการ

ครอบครัวของเจ้าสายนที ก็เช่นกัน สองครอบครัวสลับกัน ดูแลกิจการและบริหารงาน เจ้านทีและสายธาร ได้ลูกแฝดอีกสองคน สรุปว่ามีลูก 4 คน ชายสองคน หญิงสองคน เจ้าสายนทียอมทำหมัน โดยส่วนตัวแล้ว เจ้าสายนทีชอบเมืองไทยมาก ชอบเวลาที่ได้มาเมืองไทย

ล่าสุดคุณทนงและคุณทิพย์อาภา ทำท่าว่าจะชอบอยู่ที่อองตาน เพราะยังคงความเป็นธรรมชาติ และได้อยู่ใกล้ชิดกับหลานตาหลานยายทั้งสี่คน คุณตาทนงและคุณยายทิพย์อาภา อยู่ที่เมืองไทยหกเดือน ที่อองตานหกเดือน ยังแข็งแรง ทั้งคู่

สวนนางวีรวรรณ รับหน้าที่ดูแลหลานยายทั้งสองคนเหมือนเดิม มีความสุขกับการทำอาหาร และได้ดูแลลูกหลาน

“ว่าน เป็นยังไงบ้างลูก ทำไมเครียดจังเลย เมื่อไหร่จะหาซื้อข้าวของเครื่องใช้เข้าบ้านสักที นี่ถ้าไม่อยากไปอยู่ ไม่รู้ว่าจะสร้างทำไม อยู่กับแม่ก็ดีอยู่แล้ว”

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับแม่ เดี๋ยวถึงเวลา ว่านก็ซื้อเองแหละ แต่ตอนนี้อยู่กับแม่ดีแล้ว สบายจะตาย”

“แล้วนี่ไม่มีสาวกับเขาบ้างเลยรึไง อายุก็ไม่น้อยแล้วนะ เดี๋ยวจะมีลูกไม่ทันใช้”

“ยังหรอกครับแม่ ว่านยังไม่ถูกใจใครเลย”

“เดี๋ยวก็มีลูกไม่ทันใช้หรอก แม่จะอยู่ดูแลว่านได้อีกนานไหมก็ไม่รู้ สงสัยจะไม่มีโอกาสได้เห็นหลานย่าแล้วล่ะมั้ง”

“ไม่ต้องรีบหรอกครับแม่”

ป่วยการจะพูดด้วย นางวีรวรรณเลี่ยงไปบ้านวรางคณา เรียกว่ายุไม่ขึ้นเลย สำหรับเรื่องคู่ครองของลูกชายคนเล็ก”

“เป็นอะไรคะแม่ หน้ายุ่งมาเลย”

“ว่านนะซิหนูวอย แม่อยากให้น้องมีครอบครัวได้แล้ว จะอยู่ทำไมคนเดียว ถ้าว่านมีครอบครัวแม่ก็จะหายห่วงไปอีกคน “

“อย่าไปเร่งน้องเลยค่ะแม่ เนื้อคู่เขายังไม่มา”

“แม่ห่วง แม่เองจะอยู่ดูแลน้องไปได้นานขนาดไหน อยากเห็นเขามีครอบครัว มีคนดูแล”

“แม่คะ วอยว่าอย่าไปเร่งน้องเลยค่ะ”

“สำหรับวอย เป็นใครก็ได้นะคะ ถ้าเขารักกัน ช่วยกันทำมาหากิน จะเป็นใครมาจากไหนก็ได้ ขอให้รักน้องเรา ช่วยกัน อุ้มชูกัน ก็พอ”

“แม่ก็คิดแบบนั้นแหละ เป็นใครก็ได้ ที่สำคัญ ว่านก็ยังไม่รักใครสักที “

“ปล่อยๆ น้องไปก่อนเถอะค่ะแม่ ว่านกำลังสนุกกับงาน”

“นี่เห็นว่า เจ้าสายนทีขอตัวว่านให้ไปช่วยดูงาน ทางอองตาน เขากำลังขยายโรงแรม โรงงาน ร้านอาหาร บ้านจัดสรร เยอะแยะไปหมดเลย ที่โน้นขาดวิศวกร ยังไม่ได้คุยกับน้องเลย เดี๋ยวเย็นนี้วอยว่าจะคุยด้วยสักหน่อยค่ะ จะยอมไปหรือเปล่ายังไม่รู้เลย”

“อื่อ ก็ลองคุยกับน้องดูนะลูก”

“แม่อยากไปเที่ยวอองตานไหมคะ “

“คิดถึงเจ้าสายขิ่น กับเจ้านางพวงหอมอยู่นะ เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ กิจการโรงแรมกับร้านอาหาร”

“วอยก็ไม่ค่อยได้คุยเลยค่ะ ทางโน้นเขาก็ยุ่งๆ กัน เห็นว่านักท่องเที่ยวเยอะมาก ค้าขายก็ดี”

ที่ห้องอาหารใหญ่บ้านนางวีรวรรณ ทุกคนกินข้าวเย็นพร้อมกันเหมือนทุกวัน เสียงลูกๆ ของวรางคณาวิ่งเล่นกันสนุกสนาน ทำให้หัวใจของปู่ย่า ยาย มีความสุขมาก

“ว่าน พี่มีเรื่องจะรบกวนหน่อย “หลังกินข้าวอิ่ม ธันวาพาลูกเดินกลับบ้านไปแล้ว วรางคณาขออยู่ดื่มกับน้องชายต่อ

“จริงๆ ไม่ใช่เรื่องของพี่โดยตรงหรอกนะ เจ้าสายนที ขอความช่วยเหลือมา”

“เรื่องอะไรครับพี่วอย เกี่ยวกับว่านเหรอครับ”

“ใช่ เกี่ยวกับว่านโดยตรง ทางอองตานขยายโรงแรม ร้านอาหาร และที่กำลังจะเริ่มคือ มีโครงการบ้านจัดสรร “

“ใช้เวลาไม่กี่ปี อองตานขยายตัวรวดเร็วมากเลยนะครับพี่วอย”

“ใช่ แต่ก็ไม่ได้ก้าวกระโดดนะ ค่อยเป็นค่อยไป ตอนนี้เขาขาดวิศวกรที่จะทำเรื่องเหล่านี้โดยตรง เจ้าสายนทีเห็นว่าว่าน มีความรู้ความสามารถทางด้านนี้ เลยติดต่อมา”

“พี่ธันวา ว่าไงครับพี่วอย”

“พี่เขาไม่มีปัญหา อยู่ที่ว่าน เพราะทางนี้ก็ดีทุกอย่างอยู่แล้ว ถ้าว่านมีโอกาสที่จะไปทำที่โน้น พี่ก็สนับสนุนนะ เขาไว้ใจเรา ถึงอยากให้ไปทำ”

“อีกอย่างเจ้าสายนทีเขาเห็นผลงานที่ว่านทำ เลยมั่นใจในฝีมือ อยู่ทางนี้ว่านก็ไม่มีภาระอะไร ไม่ต้องห่วงแม่ พี่ดูแลได้ ไปเปิดประสบการณ์ แม่ก็สนับสนุนนะ พี่เล่าให้แม่ฟังเมื่อเช้า”

“ตกลงครับ เริ่มเมื่อไหร่ ว่านจะได้เคลียร์งานทางนี้”

“ถ้าว่านตกลง สิ้นเดือนนี้ก็เดินทางได้เลยนะ พี่ก็จะถือโอกาสไปเยี่ยม ทางอองตานเหมือนกัน ว่าจะชวนแม่ไปด้วย”

“สิ้นเดือนนี้ก็วันมะรืนแล้วนี่พี่วอย”

“ก็ใช่ไง พี่เตรียมตัวแล้ว เดี๋ยวใช้รถของเราไปเลย แม่จะกับหลานๆ จะได้นั่งสบาย “

“ครับ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ว่านจะเก็บเสื้อผ้า”

วรางคณาแปลกใจที่น้องชายตกลงง่ายดาย ปกติเขาไม่ค่อยอยากไปไหน วรวิทย์กับเธอนิสัยเหมือนกัน ไม่ชอบไปในที่ใหม่ๆ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ จะไม่ยอมไปในสถานที่ ที่ไม่คุ้นเคย ไม่ชอบคนเยอะ ไม่ชอบความวุ่นวาย หญิงสาวแปลกใจไม่น้อย ที่น้องชายเธอ ไม่ปฏิเสธ แถมยังเตรียมที่จะเก็บเสื้อผ้าแบบไม่มีอิดออดเลย”

ครอบครัวบ้านสวนวอแหวน เดินทางไปอองตาน ทันทีเหมือนกัน วรวิทย์รู้แล้ว ว่าที่ๆ ที่เขาอยากไปคืออองตานนี่เอง

“ยินดีต้อนรับทุกคน ดีใจนะวอยที่ได้เจอกันอีกครั้ง “

“ขอบคุณมากค่ะเจ้าสายนที วอยพาน้องชายมาส่งค่ะ แต่จะอยู่ได้ไม่หลายวันนะคะ วอยต้องรีบกลับ”

“ไม่เป็นไร แค่มาพวกเราก็ดีใจแล้ว”

วรวิทย์แยกออกมาพักที่บ้านส่วนตัว เจ้าสายนทีเตรียมไว้ให้ ที่นี่คล้ายบ้านสวน อากาศดีมาก แถมมีร้านอาหารไทย เขาไม่เคยมาที่นี่ ทุกครั้งที่พี่สาวกับพี่เขยมา เขารับอาสาเฝ้าบ้านให้ตลอด

“หนูวอย แล้วเจ้านางพวงหอม อยู่ตรงไหนลูก ใกล้ๆ ที่เราพักไหม”

“ใกล้กันค่ะแม่ พวงหอมงานยุ่งมาก ต้องดูโรงแรมกับร้านอาหาร ทำหลายอย่าง ไม่ค่อยว่างเลยค่ะ”

“เย็นนี้เจ้าสายตะวันกับเจ้านางแพงหอมจะเลี้ยงต้อนรับเรานะคะแม่”

หนึ่งทุ่มตรง ทุกคนพร้อมกันที่ห้องอาหารของโรงแรม เจ้าสายตะวันและเจ้านางแพงหอม เตรียมต้อนรับคณะจากเมืองไทย

“พวกเรายินดีต้อนรับทุกคน ที่นี่เราตกแต่งเลียนแบบโรงแรมที่เมืองไทย พวกเราชอบความเป็นไทย อาหารไทย ลองทานอาหารไทย ฝีมือคนอองตานนะครับ และช่วยติด้วยว่าอร่อยไหม เชิญทุกคนทานอาหารกันตามสบายเลย และระหว่างที่พักอยู่ที่อองตาน ขอให้ทุกคนมีความสุข” เจ้าสายตะวันกล่าวต้อนรับทุกคนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

แม่ครับ รสอาหาร เหมือนที่แม่ทำเลยนะครับ ทุกอย่างเลย ว่านสบายใจแล้วล่ะ อยู่ที่นี่เหมือนมีแม่มาทำกับข้าวให้กินเลย”

“พวงหอม ทำไมมาช้าจังเลยลูก ทุกคนจะอิ่มกันหมดแล้ว”

เจ้านางแพงหอม ทักลูกสาว ด้วยภาษาไทย ทันที ที่เห็นว่าเจ้านางพวงหอมเพิ่งเดินเข้ามาในห้องอาหาร

“เพิ่งประชุมเสร็จค่ะแม่ ขอโทษที่มาช้านะคะ”

เจ้านางพวงหอมยกมือไหว้ทุกคน และเข้าไปนั่งใกล้ๆ นางวีรวรรณ

“คูณแม่คะ พวงหอมดีใจมากเลยนะคะ ที่คุณแม่มาเยี่ยม พวงหอมคิดถึง ครั้งแรกที่พี่วอยบอก พวงหอมยังไม่เชื่อเลยค่ะ”

“ต้องมาซิลูก แม่ก็มาชิมอาหารที่พวงหอมทำ เห็นว่าทำเองทุกอย่างเลยใช่ไหม”

“ใช่ค่ะพวงหอมทำเอง สำหรับมื้อนี้นะคะ แต่ของลูกค้า เราจ้างแม่ครัวที่เป็นคนไทย มาประจำอยู่ที่นี่เลยค่ะ”

“อร่อยมาก พี่ว่านเขายังบอกเลย ว่าเหมือนที่แม่ทำ นี่รู้แล้วใช่ไหมว่าพี่เขาจะมาอยู่ และทำงานที่นี่”

“เพิ่งรู้เมื่อบ่ายนี้เองค่ะ”

พวงหอมคอยบริการ และดูแลทุกคนที่มาจากเมืองไทย อย่างดี นางวีรวรรณภูมิใจมาก ชื่นชมที่พวงหอมทำอาหาร ได้ดี และอร่อย ดูเหมือนว่า คนไทยที่มาเที่ยวที่อองตาน หลังจากเที่ยวที่อองตาน ต่างพูดและบอกต่อๆ กัน ว่ามากินข้าวที่อองตาน เหมือนกินข้าวอยู่บ้านตัวเอง

มีคนที่พอใจมากกว่านั้น ทุกอิรยาบทของเจ้านางพวงหอม ไม่รอดพ้นสายตาของวรวิทย์ไปได้ เขาเก็บรายละเอียดทุกอย่าง เสียดายเมื่อตอนที่อยู่บ้านใกล้กัน ทำไมเขาไม่รู้ใจตัวเองเสียตั้งแต่ตอนนั้น ไม่งั้นเขาก็คงไม่ต้องมาถึงที่นี่หรอก วรวิทย์ดีใจที่ได้เห็นหน้า ผู้หญิงที่เขาคิดถึง กล้าทุกอย่าง แต่ไม่กล้ากับผู้หญิงคนนี้

“ที่บ้านเราเวลานี้ ไม่ได้มีแค่นักท่องเที่ยวชาวไทย นะครับ นักท่องเที่ยวแถบยุโรปมากันมากขึ้น มีอีกหลายอย่างที่เราจะต้องปรับปรุง เพื่อให้ทันกับโลกอนาคต เราอาจจะต้องขอตัวว่าน ให้อยู่ที่นี่กับเรานานหน่อยนะครับคุณแม่วีรวรรณ”

“ยินดีค่ะ ฉันดีใจซะอีกที่ลูกชายจะได้ทำประโยชน์ให้กับที่นี่ ไม่ต้องกังวลหรอกคะ อองตานกับเมืองไทยอยู่ใกล้กันแค่นี้เอง ไปมาหาสู่กันก็สบาย”

“รุ่งเช้าของอีกวัน หลังจากที่กินข้าวเช้าเรียบร้อยแล้ว วรวิทย์ก็เริ่มงานทันที เป็นงานที่เขาทำที่เมืองไทยอยู่แล้ว ที่คิดว่าจะยาก วรวิทย์หวั่นใจอย่างเดียว คือเรื่องภาษา แต่พอมาได้ทำงานจริง ถึงได้รู้ว่า คนที่อองตาน ส่วนมากพูด และเขียนภาษาไทยได้ดี ทำให้การทำงานลื่นไหล

หลังจากที่แม่ พี่เขย พี่สาว และหลานๆ กลับเมืองไทยไปเกือบสองอาทิตย์แล้ว วรวิทย์ทำงานที่อองตานเข้าอาทิตย์ที่สาม เขายังไม่เจอกับพวงหอมอีกเลย เจอกันครั้งเดียว แค่วันที่เจ้าสายตะวันจัดงานต้อนรับ

วรวิทย์ไม่ได้พักที่โรงแรม เจ้าสายนทีให้เขาพักที่บ้าน เป็นส่วนตัว ไม่ต้องไปยุ่งกับใคร ซึ่งเขาก็ชอบอยู่แล้วรูปแบบบ้านของคนอองตาน ก็คล้ายๆ บ้านที่เมืองไทย ในเมืองเริ่มที่จะมีตึก ขึ้นหนาตา โครงการที่เขามาควบคุม นอกจากโรงแรม และร้านอาหารแล้ว ยังมีหมู่บ้านจัดสรร เห็นทีว่าเขาจะต้องอยู่ที่นี่ยาว

เช้าก็มีคนนำอาหารมาส่ง มีรายการอาหารมาให้ อยากกินอะไรก็สั่งได้เลย ทั้งเช้ากลางวัน เย็น เขาได้กินอาหารไทยตลอด เหมือนกับอยู่บ้าน ไม่ได้คิดว่าอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเลย วรวิทย์มีวันหยุดเสาร์ อาทิตย์ เจ้าสายนที ปล่อยให้เขาทำงานเต็มที่

วรวิทย์สังเกตว่า ถึงแม้อองตานจะเป็นอิสระ และเปิดรับนักท่องเที่ยว แต่ก็ยังคงมีทหารมีอยู่ทั่วไป ทั้งนอกเครื่องแบบ และในเครื่องแบบ เจ้าสายตะวัน และเจ้าสายนที ยังไม่ได้ไว้วางใจกับสถานการณ์บ้านเมืองนัก เขาเป็นคนต่างชาติ กลางคืนยังมีทหารเข้าเวรยามผลัดเปลี่ยนกันทุกคืน เพื่อดูแลความปลอดภัย

วันนี้เป็นวันเสาร์ วรวิทย์ตื่นสาย เกือบสองโมงเช้า เขาเพิ่งสังเกตว่า บ้านที่เขาพัก อยู่ริมสุดติดรั้ว มีบ้านอีกสี่หลังที่ปลูกเรียงต่อจากบ้านของเขา มีรั้วต้นไม้เตี้ยๆ กั้นไว้เป็นสัดส่วน น่าจะมีคนอยู่แต่เขาไม่เคยเห็นว่ามีใครอยู่ เพราะตื่นเช้ามาก็ไม่เคยเห็นคนที่อยู่บ้านสองหลังนั่นเลย คิดว่าน่าจะออกไปทำงานกันแต่เช้า เหมือนบ้านจัดสารที่อยู่ในกรุงเทพฯ แต่ที่นี่เป็นบ้านไม้

“พี่ว่าน สวัสดีครับ เป็นยังไงบ้างครับอยู่ที่นี่ สบายไหม”

“เจ้าสายขิ่นที่อยู่ในชุดนอน เปิดหน้าต่างตะโกนมาจากบ้านหลังที่ติดกัน

“เจ้าสายขิ่น สบายมากครับ นี่พักอยู่ที่นี่ตลอดเลยเหรอครับ ทำไมพี่ไม่เคยเห็นเลย”

“จะเห็นได้ยังไงกัน พี่ว่านออกเช้า กลับมีดทุกวัน ปกติผมจะนอนในค่ายครับ แต่วันนี้อยากกลับมานอนบ้านบ้าง “

เจ้าสายขิ่นข้ามมาหาวรวิทย์ทั้งที่อยู่ในชุดนอน ชงกาแฟกิน พูดคุยกันตามประสาผู้ชาย

“เจ้าสายขิ่น ทำไมพี่ไม่เห็นเจ้านางพวงหอมเลย ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เกือบเดือนแล้ว เห็นแค่วันที่เลี้ยงต้อนรับ”

“พวงหอมก็อยู่บ้านหลังถัดไปไงครับ โน้นไง สงสัยจะรีบออกไปโรงแรม น้องไม่ค่อยหยุดหรอกครับ เขาขยัน ทำแต่งาน เพิ่งกลับมาจากจีน แต่เดี่ยวสิ้นเดือนก็จะกลับไปอีกรอบ”

วรวิทย์มองตามมือของเจ้าสายขิ้นชี้ ไกลออกไป มองก็รู้ว่าเป็นผู้หญิง ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาว กางเกงขายาว สะพายย่ามผ้า เดินเร็วออกไปหน้าบ้าน ลัดเลาะไปตามถนน และหายไปจากสายตา

“เจ้านางพวงหอมไปทำอะไรที่จีน”

“เรายังมีงานค้างอยู่ครับ สมัยที่ทำกับพี่วอย”

“ทำไมเจ้าสายขิ่นไม่ไปด้วยกัน”

“ผมต้องดูแลทางนี้ เจ้าอาสายนที วางมือแล้ว ผมต้องรับช่วงต่อแทน พวงหอมเลยต้องไปทำงานที่จีนคนเดียว”

“เจ้าสายขิ่นมีแฟนไหม”

“ยังไม่มีครับ ผมอยากมีแฟนเป็นคนไทย “

“มีสนใจใครเป็นพิเศษไหมที่ไทย “

“ชอบไปหมดเลยครับ ผู้หญิงไทยสวย อ่อนหวาน เอาใจเก่ง”

“คนที่อองตานนี้ไม่สวยรึไง”

“สวยคนละแบบครับ แต่ผมไม่ชอบ”

“แล้วเจ้านางพวงหอมมีแฟนรึยัง”

“ไม่ทราบครับ ว่าที่จีนมีไหม และก็ไม่ทราบอีกว่าที่รัสเซียมีไหม แต่ที่อองตานไม่มีครับ ที่ไทยก็ไม่น่าจะมี”

“มีไปทำงานที่รัสเซียด้วยเหรอ”

“มีครับ พี่ว่าน พี่วอยนี่สุดยอดเลยนะครับ ไม่แพร่งพรายเรื่องงานให้ใครรู้เลย นี่ผมเผลอพูดไปเยอะแล้วนะครับเนี้ย นี่แหละพวกเราถึงได้รัก และนับถือพี่วอยมาก”

“พี่ว่านเรียกผมว่า สายขิ่นเฉยๆ ก็พอนะครับ ไม่ต้องเรียกเต็มยศ เราเป็นเพื่อนกัน ไม่มียศศักดิ์อะไร”

วรวิทย์กับสายขิ่น คุยกันอย่างถูกคอ แถมช่วงเย็นหลังจากกินข้าวเย็นเสร็จแล้ว สองคนดื่มกันต่อ

“สายขิ่น โน้นใช่เจ้านางพวงหอมไหม”

“ใช่ครับ ทำไมวันนี้กลับดึกจัง ปกติวันหยุดไม่น่าจะกลับดึกเลย สงสัยที่โรงแรมกับที่ร้านอาหารงานเยอะครับ”

แสงไฟจากบ้านของเจ้านางพวงหอมสว่างขึ้น

“พวงหอมน่าจะรีบมาเตรียมกระเป๋าครับ วันมะรืนจะต้องไปรัสเซีย”

“ไปคนเดียวเหรอ แล้วไปนานไหม “

“พวงหอมไปคนเดียวครับ ไม่แน่ใจว่าจะไปกี่วัน ถ้างานเสร็จเร็วก็คงกลับเร็ว น้องไม่ได้บอก เวลาเราทำงาน น้อยคนได้ยิ่งดี หลายคนไม่สะดวกครับ อันตราย”

“สมัยก่อนพี่วอยจะเป็นคนประสานงานทั้งหมด พี่วอยวางมือแล้ว เป็นพวงหอมทำต่อ ผมก็ไปด้วยไม่ได้ต้องอยู่ดูแลทางนี้ “

“พี่ขอเบอร์เจ้านางพวงหอมได้ไหม”

“พี่ว่าน คิดอะไรอยู่ครับ เป็นงานเป็นการนะครับ เราเป็นคนจริง ไม่ชอบคนโลเล หรือไม่จริงใจ”

“สายขิ่น ไม่เชื่อใจพี่เหรอ พี่ไม่มีใคร และไม่เคยมี พี่ตั้งใจมาที่นี่ อยากคุยเจ้านางพวงหอม แต่ไม่เคยได้เจอเลย ขอเบอร์จากพี่วอยก็ไม่ยอมให้”

“พวงหอมกับผมนิสัยเหมือนกัน ถึงน้องจะเป็นผู้หญิงแต่เข็มแข็งมาก พวงหอมเก่ง เหมือนพี่วอย ทำทุกอย่างเพื่ออองตาน ไม่คอยคิดถึงเรื่องส่วนตัวเท่าไหร่”

“น่าจะลำบากใช่ไหม ถ้าพี่จะขอคบกับพวงหอม”

“ผมว่าพี่ว่านอย่าเสียเวลาเลยครับ “

“สายขิ่น ลืมแล้วเหรอว่าพี่เป็นน้องพี่วอย เวลาเรารักใครก็รักจริง พี่อยากมีครอบครัวแล้ว เห็นหลานๆ แล้วอยากมีลูก”

“สำหรับผมไม่ติดอะไรน่ะครับ พ่อกับแม่ก็ไม่ได้เข้มงวดอะไร อยู่ที่น้อง พี่ว่านจะไหวเหรอครับ พวงหอมไม่ค่อยว่าง ไม่รู้ว่าคิดอยากมีแฟนหรือเปล่า ชีวิตมีแต่งาน”

“พี่จะลองดู ยังไม่เคยได้คุยกันดีๆ อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อย พี่ชอบ ผู้หญิงแบบนี้”

"ผมคิดว่าพี่ว่าน ไม่ชอบพวงหอมซะอีก เห็นทะเลาะกันอยู่เรื่อยสมัยอยู่ที่ไทย"

"ตอนนั้นไม่ชอบ หมั่นไส้ เพราะไม่ได้เปิดใจ แต่พอไม่ได้เห็นหน้าก็คิดถึง คิดถึงตลอด เลยตามมาที่นี่"