บทที่ 1

ตอนหิมะถล่ม สวีเหยาถูกหลินยางยางผลักตกภูเขาหิมะ หลินยางยางแค่แขนเคลื่อนแล้วล้มอยู่กับที่แต่สวีเหยากลับร่วงหล่นลงสู่ก้นเหว

สวีเหยาติดอยู่ในภูเขาหิมะเหมยลี่นานถึงเจ็ดวันเต็ม

ถ้าไม่ใช่เพราะเท้าของเธอถูกกิ่งไม้แทงจนเลือดไหล และทิ้งรอยแดงเด่นชัดบนหิมะสีขาว เธอคงไม่มีวันถูกค้นพบไปตลอดชีวิต

รอยเลือดสีแดงสดแผ่กระจายบนหิมะ ราวกับดอกไม้สีแดงที่กำลังเบ่งบาน

สวีเหยาพิงตอไม้ด้วยลมหายใจรวยริน เธออ่อนแรงและดูบอบบางราวกับจะหลอมละลายไปกับหิมะในวินาทีถัดไป

เมื่อทีมบอดี้การ์ดเห็นเธอ ก็รีบแจ้งฟู่เหวินอวี่ผ่านวิทยุสื่อสารทันที

“คุณฟู่เหวินอวี่ครับ เราพบคุณสวีเหยาแล้วครับ!”

ไม่นานเฮลิคอปเตอร์ก็บินลงมา กระแสลมแรงทำให้สวีเหยาแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังมองเห็นฟู่เหวินอวี่ได้ในทันที เพียงแต่ข้างหลังเขายังมีหลินยางยางตามติดมาด้วย

ฟู่เหวินอวี่รีบวิ่งตรงเข้ามา พอเห็นสภาพที่เธอแทบยืนไม่ไหว ก็เปิดฉากตำหนิทันที

“ทำไมคุณถึงชอบวิ่งวุ่นไปทั่วฮึ? ลำบากผมต้องเกณฑ์คนเป็นพันมาตามหาคุณ!”

“ถ้าคุณอยู่เฉยๆ ที่เดิม ก็คงไม่ต้องหากันตั้งห้าหกวัน! ทีมบอดี้การ์ดต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงก็เพราะคุณ!”

“วันๆ ถ้าไม่สร้างปัญหาให้คนอื่น คุณคงไม่สบายใจใช่ไหม!”

ช่วงเวลานี้เป็นเดือนพฤศจิกายน ท่ามกลางความหนาวเหน็บติดลบสิบกว่าองศา หิมะปกคลุมภูเขาจนปิดเส้นทาง

ในตอนแรก สวีเหยากลัวว่าจะหลงทาง จึงอยู่แต่ที่เดิม ยอมทนหนาวเหน็บรอคอยให้ฟู่เหวินอวี่มาช่วยด้วยใจระทึก

เธอคิดว่า ฟู่เหวินอวี่คงไม่ถึงกับทิ้งเธอไว้ที่นี่ให้ตายหรอก

แต่พอตกกลางคืน รอบกายกลับมืดมิด มีดวงตาสีเขียวเรืองแสงหลายคู่จับจ้องอยู่อย่างหิวกระหาย และมีเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ไม่รู้จักดังมาแต่ไกล

สวีเหยาหวาดกลัวจนตัวสั่น ทำได้เพียงถือคบไฟไว้ไม่กล้าหลับตาลงตลอดทั้งคืน

ต่อมา อาหารชิ้นสุดท้ายก็หมดลง เธอจึงต้องจำใจออกไปขุดหาผักป่าและผลไม้ป่า

แต่ในอากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ เธอขุดจนนิ้วทั้งสิบถลอกมีเลือดออกและชาไร้ความรู้สึก แต่ก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง

หนึ่งวัน สองวัน สามวัน... ความหวังอันน้อยนิดในใจของสวีเหยาก็เหมือนเปลวเทียนท่ามกลางลมหนาว ที่ถูกเป่าให้ดับลงอย่างไร้เยื่อใย

เมื่อได้ยินคำต่อว่าของฟู่เหวินอวี่ เธอทำเพียงก้มหน้าลงอย่างอ่อนแรงและไม่พูดคำใดออกมา

เพราะฟู่เหวินอวี่รำคาญที่เธอเสียงดัง เซ้าซี้ และชอบเถียงเอาชนะ

ทุกครั้งที่มีเรื่องเกิดขึ้น ไม่ว่าเธอจะอธิบายอย่างไร คำตอบของเขามักจะเป็น

“คุณกำลังพูดเพ้อเจ้ออีกแล้วใช่ไหม? จะเล่นตุกติกอะไรอีก?”

ช่างมันเถอะ

เธอไม่อยากเถียงกับเขาอีกต่อไปแล้ว เขาจะว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้น

บอดี้การ์ดคนหนึ่งข้างๆ ถูกลมพัดจนจามออกมา แล้วอดไม่ได้ที่จะพึมพำเบาๆ

“ในป่าหิมะนี่หมาป่าออกบ่อยจะตาย ถ้าเธออยู่เฉยๆ ที่เดิม ป่านนี้คงเหลือแต่กองกระดูกขาวแล้วละครับ”

“อุ๊ย?” หลินยางยางทำหน้าตกใจแล้วเอามือปิดปาก “พี่สวีเหยา นี่เพื่อนพี่เหรอคะ?”

บอดี้การ์ดที่ถูกถามส่ายหน้าอย่างงุนงง “ไม่ใช่ครับ ผมไม่รู้จักเธอ”

เขาเพิ่งมาทำงานวันแรก แม้แต่เพื่อนร่วมงานยังจำได้ไม่ครบ จะไปรู้จักสวีเหยาได้อย่างไร

หลินยางยางยิ้มอย่างมีความหมายแฝง “งั้นเหรอคะ เห็นคุณเป็นห่วงพี่เขาขนาดนี้ ฉันก็นึกว่ารู้จักกันเสียอีก”

“พี่สวีเหยานี่มีเสน่ห์จริงๆ นะคะ เพิ่งรู้จักกันแป๊บเดียวก็มีคนพูดแทนให้แล้ว”

เป็นไปตามคาด สีหน้าของฟู่เหวินอวี่เปลี่ยนเป็นมืดครึ้มทันที

“สวีเหยา คุณจะทำตัวไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจแบบนี้ไปถึงไหน?”

เขาหันไปชี้หน้าบอดี้การ์ดที่เพิ่งพูดเมื่อครู่แล้วกล่าวด้วยเสียงเย็นชา “แก ไม่ต้องมาทำงานอีกแล้ว”

“ช่วยเข้าใจให้ชัดเจนด้วยว่า ฉันคือเจ้านายของพวกแก”

“ถ้ายังมีใครแยกแยะความสำคัญไม่ออก ก็ไสหัวไปให้หมด!”

เมื่อสิ้นคำนี้ ทุกคนต่างถอยหลังไปหลายก้าว เพราะกลัวจะถูกลูกหลงจนตกงาน

เป็นหลินยางยางที่ขยับเข้ามาหาเป็นคนแรก “พี่สวีเหยา พี่เป็นอะไรไหมคะ?”

พูดไปก็ยื่นมือจะช่วยพยุงเธอขึ้น

“พี่ฟู่เหวินอวี่ พี่สวีเหยาคงไม่ได้ตั้งใจจะทำให้แขนฉันเลื่อนหรอกค่ะ พี่เขาแค่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กจนเอาแต่ใจไปบ้าง เห็นฉันขวางหูขวางตาเลยระบายอารมณ์ใส่เท่านั้นเอง”

“พี่ฟู่เหวินอวี่ อย่าโกรธพี่สวีเหยาเลยนะคะ...”

“ฉันแขนเลื่อนยังต้องรักษาตั้งหลายวัน พี่สวีเหยาอยู่คนเดียวในภูเขาหิมะตั้งนานขนาดนี้ คงอยากกลับบ้านแล้ว เราไปกันเถอะค่ะ”

“คุณควรจะดีใจนะที่แขนหลินยางยางไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นคุณคงต้องตายอยู่ที่ภูเขาหิมะนี่เพื่อชดใช้!”

“งานแต่งงานในสัปดาห์หน้ายกเลิกไปก่อน เมื่อไหร่ที่สำนึกผิดได้ ถึงค่อยจัด”

สีหน้าของฟู่เหวินอวี่ดูมืดครึ้มลงไปอีก

“เหอะ! ใครๆ ก็รู้ว่าลานสกีธรรมชาตินี่ไม่มีระบบป้องกันมันอันตราย อยากจะถ่ายรูปสวยๆ จนเดินเพ่นพ่านไปทั่ว ก็ต้องโทษตัวเอง!”

“สวีเหยา ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแม่คุณมีบุญคุณช่วยชีวิตผมไว้ ผมคงถอนหมั้นกับคุณไปตั้งนานแล้ว!”