บทที่ 2

เมื่อสามปีก่อน พ่อแม่ของสวีเหยาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะช่วยชีวิตพ่อแม่ของฟู่เหวินอวี่ พวกญาติๆ ที่จ้องจะตะครุบต่างพากันแย่งสมบัติของตระกูลสวีจนเกลี้ยง

คุณปู่ของฟู่เหวินอวี่สงสารสวีเหยา จึงรับเธอมาอยู่ที่ตระกูลฟู่ เพื่อไม่ให้เธอต้องเร่ร่อนไปตามท้องถนน

คุณปู่กลัวว่าเธอจะถูกรังแก จึงได้หมั้นหมายเธอกับฟู่เหวินอวี่ โดยตั้งใจจะให้เธอมาเป็นหลานสะใภ้

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงกลายเป็นแฟนกันตามความเหมาะสม

แต่ฟู่เหวินอวี่นั้นเป็นที่นิยมมากจนไม่มีใครในเมืองจิ่งไม่รู้จัก คุณชายใหญ่ตระกูลฟู่ผู้นี้รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาเพียบพร้อม ผู้หญิงที่ชอบเขาเรียงแถวได้ตั้งแต่ฝั่งตะวันออกไปจนถึงตะวันตกของเมือง

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว สวีเหยาดูเหมือนจะเป็นคนที่แทบไม่มีค่าพอให้พูดถึง

เพื่อให้ได้ครองตัวเขาไว้ สวีเหยาเรียกได้ว่าทำทุกวิถีทาง ทั้งร้องไห้ โวยวาย หรือแม้แต่ขู่ฆ่าตัวตายก็เป็นเรื่องปกติ ผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้ฟู่เหวินอวี่จะถูกสวีเหยาหาทางขับไล่ออกไปหมด

ทุกคนต่างพากันพูดว่า สวีเหยาเป็นพวกหวงแฟนขั้นสุด

และเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ เธอมักจะโพสต์รูปคู่ของทั้งสองคนลงในโซเชียลมีเดียต่างๆ เพื่ออวดความหวาน!

แต่ตอนนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับคำตำหนิของฟู่เหวินอวี่ สวีเหยาเพียงแต่ก้มหน้าและตอบกลับเบาๆ ว่า "ฉันทราบแล้วค่ะ"

ฟู่เหวินอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง

ตามปกติแล้ว สวีเหยาควรจะร้องห่มร้องไห้โวยวายทันที จะบอกว่ายอมไม่ได้ทุกครั้ง จากนั้นก็เข้ามากอดอ้อนเขา ทำตัวเป็นเด็กดี เหมือนกับที่เคยทำมานับครั้งไม่ถ้วน

ตอนนี้เธอยอมทำตามความต้องการของเขาแล้ว กลายเป็นคนว่าง่ายและเรียบร้อย แต่เขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

"สวีเหยา คุณคิดดีแล้วนะ ถ้าคุณยอมรับผิดและขอร้องผม..."

"ฉันคิดดีแล้วค่ะ"

สวีเหยายิ้มออกมาบางๆ

นางเอกของงานแต่งงานครั้งนี้ คงไม่มีวันเป็นเธออีกแล้ว

อย่างไรก็ตาม อีกหกวันข้างหน้า เธอก็จะลืมทุกอย่างเกี่ยวกับฟู่เหวินอวี่ รวมถึงความรักที่มีต่อเขา และไปเริ่มต้นใหม่ในสถานที่แห่งใหม่

เมื่อพวกบอดี้การ์ดหามสวีเหยาขึ้นเปลหาม ถึงเพิ่งพบว่าหน้าแข้งของเธอถูกหิมะกัดอย่างรุนแรง ผิวหนังและเนื้อเปื่อยยุ่ยไปหมดแล้ว

สวีเหยาเดินลุยหิมะที่ลึกท่วมเข่ามานานเท่าไหร่ก็ไม่รู้

เธอไม่กล้าหยุด และหยุดไม่ได้ เพราะเธอรู้ว่าถ้าหยุดเมื่อไหร่ ฝูงหมาป่าข้างหลังจะตามเธอทันทันที

หิมะลึกมากจริงๆ เธอไม่ทันระวังจนลื่นล้ม และถูกกิ่งไม้แหลมคมทิ่มทะลุฝ่าเท้า

เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกมาทันที ย้อมหิมะรอบข้างจนกลายเป็นสีแดงวงกว้าง

ในวินาทีนั้น สวีเหยาคิดว่าตัวเองคงต้องตายเพราะเสียเลือดมากอยู่ในภูเขาหิมะแห่งนี้เสียแล้ว

ที่น่าตลกก็คือ หากเลือดไม่ย้อมหิมะขาวให้กลายเป็นสีแดง คนพวกนี้ก็คงจะหาเธอไม่พบ

บาดแผลเละเทะจนดูไม่เป็นชิ้นดี เลือดที่ไหลออกมาจับตัวเป็นน้ำแข็งติดอยู่บนผิวหนังที่บวมช้ำสีม่วงคล้ำ ดูน่าสยดสยอง

เมื่อฟู่เหวินอวี่เห็นเข้า แววตาของเขาก็ฉายแววกังวล "คุณหมอ อาการหนักไหม รักษาได้หรือเปล่า?”

หมอที่ร่วมเดินทางมาด้วยแสดงสีหน้าลำบากใจ "ไม่แน่ใจครับ ตอนนี้ทำได้แค่ล้างแผลไปก่อน"

"ส่วนที่เหลือ ต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกทีครับ"

"สวีเหยา คุณเจ็บไหม..."

สุดท้ายฟู่เหวินอวี่ก็ยังมีความรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่บ้าง เขามองเห็นปลายนิ้วของสวีเหยาที่แดงก่ำเพราะความหนาวจัด จึงคิดจะยื่นมือไปกุมเพื่อให้ความอบอุ่นแก่เธอ

ทันใดนั้นเอง หลินยางยางที่อยู่ข้างกายเขาก็ส่งเสียงถอนหายใจแผ่วเบาอย่างอดกลั้น สีหน้าแสดงความเจ็บปวดออกมา

"ซี้ด... มือของฉัน..."

ฟู่เหวินอวี่สะบัดมือของสวีเหยาออกทันที แล้วหันไปกอดหลินยางยางไว้ในอ้อมแขนอย่างร้อนรน

"หลินยางยาง คุณเป็นยังไงบ้าง?"

ขอบตาของหลินยางยางเริ่มแดงระเรื่อ มีหยาดน้ำตาคลออยู่ที่หางตา

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ แค่แขนโดนลมนานไปหน่อยเลยปวด คุณไปดูพี่สวีเหยาก่อนเถอะค่ะ เธอ..."

ฟู่เหวินอวี่มองเธออย่างใจอ่อน

“รู้งี้ให้คุณพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลก็ดีแล้ว”

"คุณก็ด้วย ยังไม่หายดีแท้ๆ ก็มัวแต่ไปห่วงคนอื่น ถ้าไม่มีผม คุณจะทำยังไง?"

เขาพูดพลางใช้มือนวดคลึงบริเวณที่บาดเจ็บและกระดูกเลื่อนอย่างแผ่วเบา

แม้จะเป็นคำพูดในเชิงตำหนิ แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนเหลือล้น

เขาไม่แม้แต่จะมองสวีเหยาอีกเลย และอุ้มหลินยางยางขึ้นเฮลิคอปเตอร์โดยไม่ลังเล

ส่วนสวีเหยาถูกเขาผลักเกือบล้มลงไปบนพื้น ฝ่ามือของเธอไถลกับพื้นดินจนเป็นรอยถลอกและมีเลือดซึมออกมาเป็นทาง