ทรมานใจ...2/2

“นินทร์!”

หญิงสาวหันขวับกลับมาเมื่อถูกเรียก สีหน้าของอธินินทร์ดูไม่ได้ตกใจอะไรที่เห็นสามี เพียงแค่เลิกคิ้วมอง ท่าทางเฉยเมยจนเขางุนงงว่า เมื่อตอนเย็นยังร้องไห้คร่ำครวญ ตอนนี้ออกมากับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ มันจะง่ายไวไฟอะไรเบอร์นั้น

อธินินทร์หันไปสบตากับชายหนุ่มหุ่นล่ำที่เธอเดินออกมาด้วย สายตาผู้ชายคนนั้นดูขรึมเช่นเดียวกับใบหน้า ต่างจากผู้ชายอีกคนที่ดวงตาแทบจะลุกเป็นไฟ

“มีอะไร”

“เธอจะไปกับใคร”

“เกี่ยวอะไรกับคุณ”

“หึ ถามมาได้ว่าเกี่ยวอะไร”

 “นั่นสิ เกี่ยวอะไรยังไง ฉันเป็นอะไรกับคุณ ถึงได้เข้ามาขวางฉันไม่ให้ไปกับคนอื่น”

อธินินทร์ยิ้มมุมปาก น้ำเสียงท้าทาย

“ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นอะไรกับเธอ แต่ตอนนี้มันยังเป็นอยู่ไง”

“อ้อ... ก็รู้นี่ว่าตอนนี้ยังเป็นอยู่” ทีตัวเองทำได้แต่คนอื่นทำบ้างกลับมาทำท่าไม่พอใจ

“ถ้าไม่อยากเป็นก็ทำให้เรื่องมันจบ ๆ  เธอจะได้ไป...” เหลือบตามองไปที่ผู้ชายอีกคนที่กำลังยืนมองเขาอยู่เช่นกัน “ทำอะไรที่เธออยากทำ”

“ฝันไปเถอะ ถ้าฉันไม่ได้ตามที่ฉันต้องการ ฉันก็ไม่มีทางส่งใบมอบอิสรภาพให้คุณ” เธอหันไปยิ้มและยกมือขึ้นเกาะแขนชายหนุ่มที่ยืนข้างกัน พูดเสียงหวาน "เราไปต่อกันที่อื่นเถอะค่ะ หาที่เงียบ ๆ คุยกัน”

แต่เพียงจะหมุนตัวเดินออก ต้นแขนข้างหนึ่งก็ถูกดึงกระชากให้กลับคืนมา

“โอ๊ย” อธินินทร์เจ็บแปลบที่ต้นแขนซึ่งถูกกระชากอย่างแรง

“อย่าทำรุนแรงกับนินทร์ ไม่งั้นผมแจ้งความแน่”

ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นเสียงดุ แต่ปรศุก็ไม่มีท่าทีเกรงกลัวเหมือนกัน

“หึ อย่าเสือกเรื่องของผัวเมีย...กลับบ้าน!”

ออกแรงเพิ่มอีกนิดเดียวร่างบอบบางก็ปลิวติดมือเขามา เพราะชายอีกคนไม่กล้ายื้อเธอไว้เกรงว่าหญิงสาวจะเจ็บ เพียงแต่ถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“น้องนินทร์โอเคมั้ยครับ”

“ค่ะ พี่วิทย์ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเราค่อยนัดเจอกันใหม่นะคะ”

ได้ยินเท่านั้นปรศุก็เหมือนมีไฟลุกขึ้นมาบนศีรษะ จ้องตาผู้ชายที่เธอเรียกชื่ออย่างสนิทสนมเหมือนจะจดจำใบหน้ามันไว้ ก่อนจะกระชากเธอไปขึ้นรถ จัดการโทร. บอกเพื่อนว่าจะไม่กลับเข้าไปแล้วให้มันหาคนมานั่งดื่มด้วย

พอขับออกมาโดยมีอธินินทร์นั่งข้าง ๆ ปากเขาก็พ่นคำผรุสวาทออกมา

“ร่านนะ”

“ใครร่าน” หันมาถามหน้างง

“ยังมีหน้ามาถาม”

“ถ้าคุณจะหมายถึงฉันล่ะก็ มันไม่ใช่ เพราะฉันกับพี่วิทย์เรารู้จักกันมานานแล้ว” คำนี้คงต้องเก็บไว้ใช้กับเลขาของเขาถึงจะตรงตามความหมายของคำกระมัง แต่ก็นั่นล่ะ เธอไม่ได้มีความดีงามอะไรในใจเขาอยู่แล้ว

“นานกว่าฉันอีกเหรอ”

“ก็น่าจะได้”

“แล้วทำไมไม่แต่งงานกับมันไปเสียเลยล่ะ หย่ากับฉันสิจะได้ไปหามันอย่างที่ใจเธอต้องการ”

“ก็เอามาสิร้อยล้าน”

“ให้แค่สิบ” เขาบอกเสียงเรียบ

“งั้นก็ไม่ต้องพูด”

“ตราบใดที่เธอยังเป็นเมียในทะเบียนสมรสกับฉันอยู่ ฉันขอสั่งห้ามไม่ให้เธอไปยุ่งกับผู้ชายคนไหน”

“เหอะ ย้อนแย้งในตัวนะคะ พูดแบบนี้เหมือนกั๊ก หรือต้องบอกว่าหวงก้าง ในเมื่อคุณเองก็มีเลขาใกล้ตัวไว้บำเรอความสุขในที่ทำงาน ทำไมฉันจะออกมาหาความสุขบ้างไม่ได้”

“พูดไม่รู้เรื่องใช่มั้ย” เขาหมายถึงเรื่องลีลาวดี ที่เคยบอกไปหลายครั้งแล้วว่าไม่มีอะไรกัน แต่เธอยังเอาเรื่องนี้มาพูดอีกจนเขารำคาญเต็มที

“หึ ฉันคงฟังที่คุณสั่งหรอก ถ้าไม่ได้ร้อยล้านก็อย่าหวังจะได้ใบหย่า”

“งั้นก็กอดมันไว้ให้แน่นแล้วกัน ไอ้ใบนั่นน่ะ”

“ฉันไม่กอดไว้อย่างเดียวหรอก ฉันใช้ประโยชน์จากมันได้ด้วย คอยดูแล้วกัน”

ทั้งคู่เงียบ ปล่อยให้ความอึมครึมปกคลุมจนกระทั่งขับรถมาถึงบ้าน คราแรกอธินินทร์คิดว่าต่างคนก็ต่างแยกห้องนอนเหมือนทุกครั้ง ปรศุไปนอนอีกห้องปล่อยให้อธินินทร์นอนห้องที่เคยเป็นห้องหอของพวกเขาเพียงลำพัง โดยไม่รับรู้เลยว่าแต่ละคืนกว่าที่เธอจะหลับได้มันทรมานแค่ไหน บางคืนต้องพึ่งยานอนหลับก็ยังหลับไม่ลง

แต่เขาคงไม่สนหรอก

ทว่าคืนนี้เขากลับเดินตามเธอเข้ามาถึงหน้าห้องด้วย พอหญิงสาวจะหันไปถามร่างสูงก็ดันตัวเธอเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูพร้อมกับกดล็อก

“อะไร”

“ทำไมต้องถามเหมือนสาวใสซื่อบริสุทธิ์”

“หึ อย่าบอกนะว่าดื่มแล้วเกิดอารมณ์”

“ไม่ได้เหรอ ก็มันเป็นเรื่องปกติ จะมาทำสะดีดสะดิ้งทำไม”

ก่อนที่เขาจะย้ายออกไปนอนห้องอื่น เขาก็บอกกับเธอแล้วว่าวันไหนที่เขาเข้ามาเหยียบในห้องนี้นั่นหมายความว่ามีสิ่งเดียวเท่านั้นที่เขาจะทำ สิ่งนั้นก็คือ

วงแขนแกร่งรัดร่างบางเข้ามาระดมจูบ แรก ๆ มันเหมือนจะรุนแรงแต่พอผ่านไปก็เริ่มอ่อนเบาลงเมื่อหญิงสาวไม่ดื้อรั้นขัดขืนจนเขารำคาญ ริมฝีปากหยักบดจูบลงมาที่กลีบปากนุ่มละมุนพร้อมกับแทรกปลายลิ้นอุ่นเข้ามาเกี่ยวพันกับเรียวลิ้นเล็กที่กึ่งสู้กึ่งถอย มือเรียวที่วางอยู่แผ่นอกแน่นตึงทำท่าจะผลักเขาออกในตอนแรกค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปกอดลำคอที่โน้มศีรษะลงมาซุกอยู่กับซอกคอเธอ เดรสคล้องคอถูกเขาดึงปมเชือกด้านหลังออกและหลุดร่วงลงไปกองอยู่ปลายเท้าในพริบตา เหลือไว้แต่บราปีกนกที่แนบปิดทรวงอกกับแพนตี้ตัวจิ๋ว

เสียงหอบหายใจรุนแรงขึ้นเมื่อมือหนาลากไล้ผ่านเคล้นคลึงอยู่ที่ก้นเด้ง ก่อนจะตวัดเรียวขางามข้างหนึ่งขึ้นมาเกาะไว้ตรงสะโพกสอบของเขา ลำกายแข็งขึงดุนเป้าออกมาจนเสียดสีกับส่วนอ่อนไหวกลางกายของเธอ

อธินินทร์แหงนหน้าเปิดเปลือยลำคอให้เขาซุกไซ้ตามใจอยาก พร้อมกับการที่เขาแกะบราปีกนกออกจากทรวงอกของเธออย่างผู้เชี่ยวชาญจนหญิงสาวแทบไม่รู้สึก มารู้สึกอีกทีก็เมื่อถูกอุ้งปากร้อนครอบครองลงมาดูดดึง

“อื้อ อย่าแรง เจะ เจ็บ อ๊ะ”

“เจ็บหรือเสียว บอกมาดี ๆ ถ้าเจ็บจริง ๆ จะไปดูดจุดอื่น”

สามีใจร้ายเล่นบทโหดและห่ามเสมอเวลาเขาพาเธอขึ้นมาอยู่บนเตียง ปรศุเคยบอกเธอในครั้งแรกที่มีอะไรกันว่า ไม่ต้องทำอาย รู้สึกอย่างไรก็ขอให้พูดออกมา จะได้ทำถูกจุด มัวแต่ทำตัวเขินอายสนิมสร้อยเขาไม่ชอบ และเขาชอบทำแรง ๆ

“เสียวมาก”

เธอพูดความจริงออกมา ตาปรือปรอยอย่างออดอ้อน เขากระตุกยิ้ม

ก็แค่พูดความจริงออกมา นอนด้วยกันมาตั้งไม่รู้กี่ครั้งจะยังทำเป็นอายอีกทำไม ไม่เคยได้ยินเหรอว่าข้างนอกจะผู้ดีขนาดไหน แต่อยู่กับผัวต้องเป็นอีตัวบนเตียงให้ได้

“อ๊ะ”

อธินินทร์ร้องออกมาอีกครั้งเมื่อมือหนาแทรกผ่านลงมายังจุดกระสันกลางกายพร้อมนวดคลึง เขาทำให้เธอไปถึงเส้นชัยก่อนแล้วค่อยถาโถมความรุนแรงใส่ ปลายนิ้วร้อนนวดคลึงหนัก ๆ จนในที่สุดร่างบางก็สั่นกระตุก เป็นที่พอใจเขาจึงอุ้มเธอไปวางบนเตียงแล้วจัดการถอดทุกอย่างของตัวเองออกทั้งหมด

หลายครั้งที่เพียงแค่อยากทำให้มันหายอยาก ไม่อยากแตะต้องส่วนอื่นส่วนใด แต่ร่างกายทุกตารางนิ้วของอธินินทร์ก็สวยเสียเหลือเกินจนเขาอดใจไม่สัมผัสด้วยประสาททั้งห้าไม่ได้ โดยเฉพาะลิ้นกับจมูกและปากที่ต้องซอนไซ้ดอมดมในส่วนที่ส่งกลิ่นยวนใจเร้าอารมณ์ที่สุด

“อา...” อธินินทร์ส่งเสียงครางหวาน

เขายังชอบที่จะสัมผัสเธอด้วยปลายลิ้นอยู่ดีดื่มด่ำกับน้ำหวานที่ชโลมกลีบดอกไม้จนเปียกชุ่ม ดูดดึงยอดเกสรที่ชูชัน แทรกปลายลิ้นลงมายังปากแอ่งแล้วตวัดขึ้นลง สายตาเหลือบมองคนตัวเล็กดิ้นพล่านก่อนจะหยุดลงกลางคัน

อธินินทร์รู้ว่าเขาแกล้งให้อารมณ์ค้างเติ่งหญิงสาวก็หุบขาหน้าบึ้ง

“ตาเธอแล้ว”

เขาดึงแขนเธอขึ้นมาก่อนที่ตัวเองจะถอยลงไปยืนอยู่ปลายเตียงแล้วให้เธอปรนเปรอเขาด้วยปากบ้างจนเขาพอใจจึงกดร่างเธอลงบนเตียง สอดแทรกความแข็งชันเข้าไปในช่องหลืบลับที่คับแคบและทำให้เขาสุขสมอารมณ์หมายได้เหมือนเดิม

“ถ้าไปมีผัวใหม่ก็อย่าลืมรสชาติของผัวเก่าล่ะ”

ปรศุก็แบบนี้ ตอนอยู่บนเตียงกับเธอเขาทั้งดิบและเถื่อน อยากพูดอะไรก็พูด ไม่สนใจเลยว่าคนฟังจะรู้สึกอย่างไร

ค่อนคืนกว่าจะเสร็จกิจ ปรศุก็ลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าแบบลวก ๆ ในขณะที่หญิงสาวยังนอนอ่อนระทวย ไม่มีการปลอบประโลมใด ๆ ไม่มีคำถามว่าเธอรู้สึกอย่างไรก่อนเขาจะเดินออกจากห้อง นั่นแสดงว่าไม่มีความรู้สึกอื่นใดนอกจากความ ‘อยาก’ เท่านั้น

อธินินทร์กระชับผ้าห่ม น้ำตาเริ่มรินไหลออกมาเงียบ ๆ

        

อีกสองวันต่อมาทั้งสองคนได้รับเชิญไปงานเลี้ยงฉลองให้กับผู้บริหารคนใหม่ของห้างสรรพสินค้าเก่าแก่ซึ่งเป็นที่รู้จักในวงสังคมด้วยกัน ภายนอกพวกเขายังต้องรักษาหน้าตาของวงศ์ตระกูลไว้ทั้งสองฝ่าย

อธินินทร์จึงโทร. ถามสามีว่าเขาจะสวมชุดสูทสีอะไรเธอจะได้แต่งตัวให้เข้ากับเขา ทว่าคำตอบที่ได้ยินกลับทำให้หญิงสาวนิ่งไปชั่วขณะ กลืนก้อนขม ๆ ลงคอ

“เธอจะไปทั้งที่สภาพมีรอยเต็มคอแบบนั้นเหรอ รอยที่ฉันสร้างให้มันเข้มมากนะ อีกกี่วันกว่าจะหาย ไม่ต้องไปฉันไปคนเดียว”

อ๋อ ที่เขาเข้ามาร่วมหลับนอนกับเธอคืนนั้นเพราะแค่จุดประสงค์ที่จะไม่ให้เธอควงคู่ไปงานสังคมกับเขาแค่นั้นเหรอ

“แล้วคุณจะไปกับใคร”

“...ก็เลขาผมไง เขาต้องไปด้วยอยู่แล้ว”

“หึ ฉันจะไปกับคุณ เจอกันเย็นนี้ที่งานนะคะคุณสามี”

“เธอไม่อะ...” คำว่าอายยังพูดออกมาไม่เต็มคำ อธินินทร์ก็กดวางสายไม่รอฟังคำพูดทิ่มแทงของเขาให้เสียเวลาและกระทบความรู้สึกมากไปกว่านี้ ปรศุคงหัวเสียไม่เบาที่แผนสกัดกั้นไม่ให้เธอไปงานเลี้ยงกับเขาไม่สำเร็จ

เรื่องอะไรเธอจะยอมให้เขาไปงานกับผู้หญิงคนอื่น ถึงจะไปในฐานะเลขาก็เถอะ ถึงยังไงเธอก็ยังได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขา คิดจะมาใช้วิธีนี้ทำให้เธอออกงานคู่กับเขาไม่ได้น่ะเหรอ หญิงสาวเหยียดยิ้ม

“ดูถูกคนอย่างอธินินทร์เกินไปแล้ว”