บทที่ 1.2

...อย่างน้อยครั้งหนึ่ง พ่อกับแม่ก็ได้ให้กำเนิดเด็กหญิงมิริน ให้โอกาสเด็กน้อยได้ลืมตาขึ้นมาบนโลก

...อย่างน้อยในอดีตอันเจ็บปวดนั้น ในความเลือนลางของความทรงจำ เสี้ยวหนึ่งก็ยังมีความสุข เสียงหัวเราะ และรอยยิ้ม

หลังจากที่อยู่ๆ ก็ฝันถึงเรื่องในอดีต มิรินพยายามตั้งสตินึกถึงแต่เรื่องดีๆ เมื่อพอจะดีขึ้นก็ขยับตัวลุกจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำ

ระหว่างเดินลงมาชั้นล่างได้ยินเสียงในห้องครัวเด็กสาวพลันยิ้มออก “คุณแม่ขา” มิรินส่งเสียงเรียกอย่างสดใสพร้อมกับรอยยิ้ม

“มีมี่ทำไมตื่นแต่เช้าจังเลยลูก” วิรัญญาหันมาถามบุตรสาวอย่างสงสัย

“นอนไม่หลับค่ะ” มิรินเดินเข้ามาออดอ้อน

“ไม่สบายหรือเปล่าไหนแม่ดูซิ หรือว่าฝันร้ายอีกแล้ว หน้าซีดเชียว” วิรัญญาขมวดคิ้วอย่างเป็นห่วง รู้ดีว่าบุตรสาวมักจะฝันร้ายอยู่เสมอ ทั้งยังรู้ด้วยว่าเรื่องอะไร

นานมาแล้วในตอนที่มิรินยังเด็กก็เคยตัวสั่นร้องไห้สะอึกสะอื้น และขอเข้าไปนอนด้วยกลางดึก ความหวาดกลัวในดวงตาเด็กน้อยในตอนนั้นวิรัญญาไม่เคยลืมเลือน

“ค่ะแม่...แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว คุณพ่อล่ะค่ะตื่นแล้วหรือยัง” มิรินเอ่ยถามถึงทินกรทันที

“ตื่นแล้วจ้า” เสียงทินกรดังขึ้นด้านหลังทำให้สองแม่ลูกหันกลับไปมองพร้อมกัน “สงสัยวันนี้ฟ้าฝนคงแปรปรวนไม่น้อย ลูกสาวเราตื่นแต่เช้า”

“แหมคุณพ่อก็ พูดอย่างกับว่าหนูตื่นสายทุกวันงั้นแหละ” มิรินหน้างอเดินเข้าไปหาบิดา

“อยากไปที่บริษัทกับพ่อไหม ไหนๆ ก็ตื่นแต่เช้าแล้วนี่ พ่อไปแค่ครึ่งวัน ขากลับแวะซื้อเป็ดย่างเจ้าอร่อยกลับมาฝากแม่เค้าด้วย” ทินกรเอ่ยปากชวน

ทินกรเป็นเจ้าของบริษัทคอนสตรัคชั่นรับสร้างบ้าน ออกแบบและตบแต่งภายในครบวงจร เขามักจะชอบพามิรินไปทำงานด้วยเป็นประจำ ซึ่งเด็กสาวเองก็คุ้นเคยกับคนที่บริษัทเป็นอย่างดี

เขายังเคยพูดที่เล่นทีจริงว่าจะยกให้มิรินดูแลต่อหลังเกษียณ เพราะเห็นว่าเด็กสาวสนใจการออกแบบตบแต่ง

เพียงแต่เธอรู้ดีว่าตนเป็นเพียงบุตรบุญธรรม และนั่นอาจทำให้หุ้นส่วนซึ่งเป็นญาติของพ่อไม่พอใจเอาได้

เรื่องที่วิรัญญาตัดสินใจคุมกำเนิดทั้งที่มีบุตรยาก ทำให้มิรินค่อนข้างกังวล กลัวจริงๆ ว่าตนจะกลายเป็นตัวปัญหาที่สร้างความยุ่งยากให้ครอบครัว

ถึงอย่างนั้นพ่อกับแม่ก็ทำให้เธอรู้ว่าทั้งสองรักเธอมากจริงๆ

“วันนี้คุณแม่จะออกไปไหนหรือเปล่าคะ” มิรินเอ่ยถามมารดา

“แม่ว่าจะออกไปบ้านคุณย่าจ้ะ” วิรัญญายกกาแฟมาให้สามี

“มิน่าคุณพ่อถึงได้ชวน คุณแม่จะทิ้งหนูไว้บ้านคนเดียวนี่เอง” มิรินกระเง้ากระงอด

“อ้าว...เป็นงั้นไป” ทินกรหัวเราะ

“เอาเถอะค่ะ วันนี้หนูไปกับคุณพ่อก็ได้ หนูไปเปลี่ยนชุดดีกว่าคุณพ่อจะได้ไม่สาย” มิรินเดินกลับขึ้นไปบนชั้นสอง

การที่สองสามีภรรยารับเธอมาอุปการะ ไม่ใช่ว่าทุกคนในเครือญาติจะเห็นด้วย ดังนั้นวิรัญญาจึงไม่ไห้บุตรสาวตามไปที่คฤหาสน์ของตระกูล เพื่อตัดปัญหาไม่ให้มิรินได้ยินญาติๆ ของตนกระทบกระเทียบบุตรสาวให้เสียใจ

ส่วนทางด้านญาติฝ่ายทินกรนั้น แม้จะไม่ได้มีคนคัดค้านอย่างโจ่งแจ้ง ทว่าการที่ทินกรแสดงออกชัดเจนว่าจะยกบริษัทให้บุตรสาวบุญธรรม ก็ทำให้เกิดคลื่นใต้น้ำขึ้นมาเงียบๆ เช่นกัน

           

มิรินเดินยิ้มเข้ามาหาชายวัยกลางคนซึ่งกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน เด็กสาวเรียกเขาว่าลุงหวายอย่างสนิทสนม ทั้งหวายและพันนี้เป็นคนเก่าแก่ที่ทำงานกับทินกรมานาน เพราะเห็นว่าหวายไว้ใจได้ ทินกรจึงชวนมาทำงานด้วยการเป็นคนดูแลสวนที่บ้าน แทนงานพนักงานรักษาความปลอดภัยที่บริษัท

เด็กสาวกับชายวัยกลางคนชอบปลูกต้นไม้จึงเข้ากันได้เป็นอย่างดี ทั้งสองพูดคุยทักทายกันอย่างเป็นกันเอง ก่อนที่ชายวัยกลางคนจะยอมให้เด็กสาวช่วยเขารดน้ำต้นไม้

ต้นชมพู่ทับทิมจันทร์ริมรั้วกำลังออกลูกออกผล ทำให้เด็กสาวตื่นเต้นเป็นพิเศษ มิรินเป็นคนลงมือปลูกมันเอง ปีนี้ต้นของมันสูงเลยกำแพงไปแล้ว อีกทั้งผลของมันก็มีรสหวานอร่อย

สองคนกำลังยืนเงยหน้ามองต้นชมพู่ “สงสัยวันนี้ต้องปีนขึ้นไปบิดผลมันทิ้งบ้างนะครับคุณหนู ไม่อย่างนั้นผลของมันจะไม่โตเต็มที่ ทั้งยังเน่าคาต้นเผลอๆอาจจะเป็นโรคด้วย”

“ปีนี้ดูเหมือนจะดกกว่าปีที่แล้วหรือเปล่าคะ” มิรินยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“นั่นสินะครับ” หวายเดินไปยกบันไดมาวางใต้ต้นชมพู่ แล้วปีนขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว ส่วนเด็กสาวไปยกบันไดเล็กอีกอันพาดที่กำแพง

“วันนี้อยู่บ้านเหรอจ้ะหนูมีมี่” เสียงทักจากเพื่อนบ้านดังขึ้น

“สวัสดีค่ะคุณป้า”

กานดาและอนุชาเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของวิรัญญาทั้งยังเป็นเพื่อนบ้านที่คุ้นเคยกันดีมาโดยตลอด อนุชาเป็นถึงหุ้นส่วนใหญ่ของโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ทั้งยังได้ชื่อว่าเป็นนักธุรกิจผู้ซึ่งหยิบจับอะไรก็มักจะเจริญรุ่งเรืองเสมอ