บทนำ

วันตรวจสุขภาพประจำปี ของมหาวิทยาลัย JR

"สวัสดีค่ะ พี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ นักศึกษาทุกคน เราชื่อเจ้าถิ่นนะคะเรียนแพทย์ศาสตร์ปีสาม วันนี้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้ากลุ่มนักศึกษาแพทย์ที่มาทำการตรวจร่างกายประจำปีให้แก่คณะวิศวกรรมศาสตร์ค่ะ ก่อนอื่นขอแนะนำทีมงานก่อนนะคะ" เสียงยัยเจ้าถิ่นเพื่อนสาวหน้าสวยขาวหมวยและรวยมากของฉันกล่าวเปิดงานพร้อมแนะนำตัว

เสียงปรบมือ โห่ร้อง เสียงโฮแซว จากหนุ่ม ๆ วิศวะ ฮือฮาซ้ำไปซ้ำมาเมื่อสาว ๆ คณะแพทย์ออกมาแนะนำตัวคนแล้วคนเล่า

"หวัดดี เราชื่อเรดาห์นะคะเรียนแพทย์ปีสาม" เรดาห์เพื่อนสาวสุดสวยหุ่นเอ็กซ์ดีกรีดาวคณะ และพ่วงด้วยตำแหน่งนางแบบที่โด่งดังตอนนี้แนะนำตัว การปรากฏตัวของเธอเรียกเสียงฮือฮา เสียงโฮแซวกึกก้องหอประชุม

"และคนสุดท้ายของทีมเราค่ะ..." ถึงคิวฉันแล้วสินะ....

"สวัสดีค่ะ เราชื่อน้ำแข็งเป็นนักศึกษาแพทย์ปีสาม" ฉันแนะนำตัวก่อนจะโปรยยิ้มทักทายทุกคนที่ยืนปรบมือให้พวกเราอยู่ก่อนจะแยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่

การตรวจสุขภาพประจำปีครั้งแรกของชั้นปีที่พวกเราเรียนอยู่ มีรุ่นพี่ตั้งแต่ปีสี่ ปีห้าและรุ่นพี่ปีหกคอยให้คำแนะนำอย่างใกล้ชิด และคอยทำหน้าที่บางอย่างที่นักศึกษาแพทย์ชั้นปีพวกเราไม่สามารถทำได้ ทำให้ทุกอย่างในวันนี้ไม่มีอุปสรรค์อะไร แต่เป็นประสบการณ์ที่ดีและเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นของพวกเรา

"เฮ้อ! เสร็จสักที เก็บของกันเถอะพวกเรา"

เสียงยัยเจ้าถิ่นที่เอ่ยบอกเพื่อน ๆ ในทีมหลังจากช่วยกันทำหน้าที่ตรวจสุขภาพให้เพื่อน ๆ ต่างคณะเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่นางจะเดินไปช่วยเพื่อน ๆ คนอื่นเก็บอุปกรณ์

" น้ำแข็ง วันนี้หลังเอาผลตรวจสุขภาพออกจากแลปส่งอาจารย์เสร็จ อาจารย์ให้พวกเราพักผ่อนได้ ไม่ต้องเข้าเรียน พวกเราไปกินหมูกะทะกันมั้ยแก ฉันชวนยัยเรดาห์แล้วนางโอเค" ยัยเจ้าถิ่นหันมาถามฉันขณะที่ยกกล่องอุปกรณ์มาตั้งข้าง ๆ ฉัน

"อาทิตย์นี้แกกินไปเยอะแล้วนะถิ่น ที่สำคัญอาหารประเภทปิ้งย่าง รมควัน ผ่านความร้อนที่ไม่สมบูรณ์จะก่อให้เกิดสารพีเอเอช ลอยขึ้นมาพร้อมเขม่าควัน เกาะตามบริเวณผิวของอาหารโดยเฉพาะเวลาที่แกย่างจนไหม้เกรียม พอกินบ่อย ๆ แกจะมีโอกาสเสี่ยงเป็นโรคมะเร็ง โดยเฉพาะมะเร็งตับ ไหนจะน้ำจิ้มที่ทำไว้ทีละเยอะ ๆ ซึ่งไม่รู้ว่าค้างคืนไว้กี่วันก็จะทำให้แกเสี่ยงเป็นโรคท้องร่วงได้นะ" ฉันหันไปขมวดคิ้วใส่นางก่อนจะเทศนายาวเหยียด จนคนได้ฟังต้องกรอกตามองบนด้วยความเบื่อหน่าย ซึ่งฉันเห็นจนชินแล้วล่ะ

"ถิ่น ฉันว่าเรายังตรวจไม่ครบอะแก ในใบรายชื่อยังมีอีกหลายคนเลยนะที่ยังไม่มาตรวจ ฉันว่าเรารอพวกเขาก่อนดีมั้ย?" ยัยเรดาห์ที่ทำหน้าที่ลงทะเบียนตรวจสุขภาพหันมาพูดกับคนตรงหน้าฉัน ทำให้พวกเราหลายคนที่กำลังเก็บอุปกรณ์ต้องชะงักมือเอาไว้และตั้งโต๊ะใหม่อีกรอบ

ตึก ตึก ตึก

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก

"พวกเรามาทันใช่มั้ย แฮ่ก ๆ" เสียงเหนื่อยหอบของใครบางคนที่วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้ายัยเรดาห์เอ่ยถาม ก่อนจะลุกลี้ลุกลนค้นหาปากกาในกระเป๋ามาลงชื่อหน้าเคาเตอร์เพื่อตรวจสุขภาพ

"ทันค่ะ มีคนอื่นอีกมั้ยคะนอกจากคุณ" เสียงยัยเรดาห์ถาม แต่ฉันไม่มีเวลามากพอที่จะสนใจใครเพราะมัวแต่รื้ออุปกรณ์ที่เก็บลงกล่องไปแล้วช่วยรุ่นพี่ออกมาตั้งโต๊ะอีกครั้ง

"เหี้ย! โคตรเหนื่อยเลย มึงจะพาพวกกูวิ่งเอาโล่รึไงไอ้เทอร์โบ" เหมือนจะมีใครบางคนวิ่งมาสมทบคนมาใหม่ที่กำลังลงทะเบียนอยู่

"มึงจะบ่นทำเชี้ยไรวะเหมันต์ ถ้ามึงวิ่งมาไม่ทันรอบนี้ มึงก็ต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลเลยนะโว้ยเสียเวลา" ผู้ชายที่ชื่อเทอร์โบหันไปด่าเพื่อนตัวเองที่เพิ่งวิ่งตามมาก่อนจะหันไปลงชื่อต่อ

"กูเป็นลกชายเจ้าของโรงพยาบาลนะ กูต้องไปโรงบาลทุกวันอยู่แล้วมั้ยไอ้ห่าจะเสียเวลาอะไร"

"แล้วมึงจะตรวจที่นี่มั้ย ถ้าไม่ก็หลบไปดิ๊เกะกะ"

"เออตรวจ ๆ"

"ผมชื่ออัคคีครับ วิศวะปีสี่ รหัสxxxxxxxxxx"

"ส่วนผมชื่อพายุครับ วิศวะปีสี่ รหัสxxxxxxxxxx" เหมือนจะเริ่มมีคนมาเพิ่มเรื่อย ๆ ทำให้พวกเราที่นั่งอยู่ด้านหลังต้องเร่งมือตั้งโต๊ะใหม่ ใครหลายคนเริ่มวิ่งเข้ามาในหอประชุมราวกับกลัวว่าจะไม่ทัน อาจเป็นเพราะคงไม่มีใครอยากไปตรวจที่โรงพยาบาลเอง

"เดี๋ยวพวกคุณลงทะเบียนเสร็จแล้วเข้าตรวจร่างกายให้ครบทุกจุดได้เลยนะคะ ตามจุดต่าง ๆ จะมีบอกค่ะว่าตรวจอะไรบ้าง แต่พวกคุณอย่าเพิ่งวัดความดันกับตรวจเลือดนะคะ เพราะยังเหนื่อยกันอยู่ สองอย่างที่ว่ามาให้ตรวจเป็นอย่างสุดท้ายเลยค่ะ" เสียงยัยเรดาห์และเพื่อน ๆ ที่ทำหน้าที่ลงทะเบียนอธิบายรายละเอียดให้คนที่เพิ่งมาถึงหลาย ๆ คนก่อนจะจัดคิวให้แต่ละคนไปตามจุดต่าง ๆ ที่ตั้งรอ

อัคคี...

"ขอโทษนะครับ ตรวจเลือดตรงนี้ใช่มั้ยครับ" ผมเอ่ยถามนักศึกษาแพทย์คนหนึ่ง ตอนนี้เธอกำลังก้มหน้าก้มตาจดอะไรสักอย่าง เหลือผมสุดท้ายแล้วที่ยังไม่ได้ตรวจเลือด

"ใช่... ค่ะ"

"..."

ตึก ตัก ตึก ตัก

เหมือนกับว่าโลกทั้งใบได้หยุดหมุน เข็มนาฬิกาได้หยุดเดิน คนตรงหน้าที่ผมยืนมองตาไม่กระพริบอยู่ในเวลานี้ เป็นคนคนเดียวที่ทำให้ผม...

"ไอ้อัค! ไอ้อัคคี! ไอ้เชี้ยอัคคี!!!!!!!!!!" เสียงตะโกนของไอ้พวกเพื่อนซี้ทั้งสามคนทำให้ผมและคนตรงหน้าต้องละสายตาออกจากกัน

"พวกมึงสามคนจะตะโกนทำเชี้ยไรวะ!" ผมตะคอกพวกมันกลับก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลงฝั่งตรงข้ามเธอที่เบือนหน้าไปมองทิศทางอื่น ทำราวกับว่าไม่อยากมองหน้าผมอย่างไรอย่างนั้น

"ถ้าพวกกูไม่ตะโกนเรียก มึงก็คงยืนเป็นอนุสาวรีย์ที่นี่แล้วล่ะ เรียกตั้งนานไม่หัน ไม่หือไม่อือ" เสียงไอ้เทอร์โบที่ยืนอยู่ข้างผมพูดขึ้นก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างผม

"ต้องขอโทษว่าที่คุณหมอคนสวยด้วยนะครับ พอดีเพื่อนผมมันกลัวเข็มฉีดยาน่ะ เลยยืนทำใจนานไปหน่อย" ไอ้พายุพูดกับคนตรงหน้าติดตลกพลางเขย่าไหล่ผมไปมา ขณะที่มันเองก็หย่อนก้นนั่งลงตรงเก้าอี้ที่ว่างอยู่

"มึงรีบยื่นแขนให้น้องเขาสิวะ" ไอ้เหมันต์หัมาบอกผมก่อนจะหันไปพูดกับคนตรงหน้าต่อ ก่อนจะเดินไปหยิบเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินไปนั่งข้างคนตรงหน้าผม

"น้ำแข็งรีบ ๆ เจาะเลือดชั่วของมันออกที พวกพี่จะได้รีบไป" หืม? สองคนนี้รู้จักกันได้ยังไงวะ...

"มึงรู้จักเขาได้ไงวะเห อย่าบอกนะว่ามึงกับเขา..." ไอ้พายุจอมจุ้นกับไอ้เทอร์โบจอมเสือกถามไอ้เหขึ้นพร้อมกัน พลางทำสายตาเจ้าเล่ห์มองน้ำแข็งกับไอ้เหมันต์สลับกันไปมา ผมก็อยากรู้เหมือนกันนะ แต่ทำได้แค่นิ่งไว้ไม่กล้าถาม

"เดี๋ยวกูเล่าให้ฟังหลังจากที่เอาเลือดชั่วไอ้อัคออกแล้ว" ไอ้เหมันต์ไม่พูดเปล่าแต่เอื้อมมือมาจับแขนผมไปวางไว้บนขาตั้งเพื่อให้คนตรงหน้าได้เจาะเลือด โดยไม่ปล่อยให้ผมได้มีโอกาสทำใจ

"ไม่ต้องกลัวนะมึง พวกกูอยู่ตรงนี้คิก คิก" ไอ้เทอร์โบพูดเสียงกวน ๆ พร้อมกับหันไปหัวเราะคิกคักกับไอ้พายุ ขณะที่พวกมันสองคนเอื้อมแขนมาโอบไหล่ผมเอาไว้คนละข้าง ไอ้พวกบ้านี่...

"พวกมึงเงียบ ๆ ดิ๊ เขาต้องใช้สมาธินะ" เสียงไอ้เหดุไอ้สองตัวที่นั่งข้างผมจนพวกมันต้องเงียบลง จะว่าไปแล้วนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเลยนะที่ผมได้มองหน้าเธอใกล้ ๆ แบบนี้ เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย... สวยขึ้นแล้วก็น่ารักขึ้นมากด้วย...

"เจ็บนิดเดียวนะคะ" เสียงหวานเอ่ยกับผมพลางเงยหน้ามาสบตาและส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ ก่อนจะก้มหน้ารัดสายยางกับแขนของผม มือนุ่ม ๆ เอื้อมมาสัมผัสแขนผมเบา ๆ พลอยทำให้คิดถึงวันเก่า ๆ ที่เคยเดินจับมือกัน...

"เจ็บกว่านี้ก็โดนมาแล้วครับ แค่นี้ไม่ตายหรอกว่าที่คุณหมอ" ผมกระตุกยิ้มมุมปากให้คนตรงหน้าก่อนจะส่งสายตายียวนให้เธอ แต่แล้วบางอย่างที่ทิ่มลงมาบนแขนของผมก็ทำให้สะดุ้งโหยง น้ำตาเล็ด...

จึก!

เจ็บ!

ฉิบ!

หาย!!!!!!

"เวรแล้ว! ไอ้อัค! / ไอ้อัคคีอย่าตายนะมึง!"