ตอนที่ 8 แปลก?

ยังไม่ทันที่รามิลจะได้ขบคิดเรื่องราวอันน่าปวดหัวของอาจารย์สาวพ่วงตำแหน่งคนเฝ้าศพให้ตกตะกอนดีนัก เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

            เบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอคือเบอร์ของธนกร เจ้าหน้าที่นิติวิทยาศาสตร์ที่เขามอบหมายให้ตรวจคราบปริศนานั่นเอง รามิล กดรับสาย แม้น้ำเสียงค่อนข้างราบเรียบแต่แฝงความคาดหวัง

            "ว่าไงกร ผลแล็บออกแล้วเหรอ?"

            "ผลเบื้องต้นออกแล้วครับสารวัตร" เสียงของธนกรจากปลายสายฟังดูจริงจังแต่ก็เจือความสับสนอยู่ในที

            "คือมัน...แปลกมากครับสารวัตร"

            "แปลกยังไง?" รามิลถามกลับคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน

            "ผลวิเคราะห์ระบุว่าเป็นสารประกอบอินทรีย์เชิงซ้อน มีน้ำมันเป็นองค์ประกอบหลัก แต่... เราไม่สามารถระบุชนิดของน้ำมันได้เลยครับ โครงสร้างโมเลกุลมันไม่ตรงกับฐานข้อมูลที่เรามีอยู่เลย แถมยังมีโปรตีนกับธาตุรองบางอย่างปนเปื้อนในปริมาณน้อยมาก ที่สำคัญคือ ผลเคมีมันอธิบายกลิ่นสาบปนหวานเลี่ยนที่ผมได้กลิ่นตอนเก็บตัวอย่างไม่ได้ด้วยครับ" ธนกรอธิบายผลการวิเคราะห์ที่น่าฉงน

            รามิลเงียบฟัง นิ้วเคาะโต๊ะช้า ๆ "ระบุชนิดไม่ได้? กลิ่นไม่ตรง? บ้าชะมัด..." ข้อมูลนี้ยิ่งตอกย้ำความไม่ชอบมาพากลของคดีนี้ "แล้วแกคิดว่าเป็นไปได้ไหมว่ามันเป็นสารปนเปื้อนธรรมดา?"

            "ตอนแรกผมก็คิดแบบนั้นครับ แต่ลักษณะคราบมันดู... จงใจไปหน่อย แล้วการที่มันเพิ่งมาปรากฏชัดเมื่อวานนี้อีก..."        ธนกรตอบตามตรงหลังเว้นไปครู่หนึ่ง

            "ผมยังสรุปไม่ได้ครับ ว่ามันคืออะไรกันแน่"

            "โอเค เข้าใจแล้ว" รามิลตอบรับ พยายามเก็บงำความหงุดหงิด "แกพยายามวิเคราะห์ต่อไปนะไอ้กร ลองเทียบกับฐานข้อมูลอื่น ๆ ที่กว้างขึ้นดู อาจจะต้องใช้เวลาหน่อยแต่ฉันอยากรู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แล้วส่งผลแล็บเบื้องต้นมาให้ฉันดูด้วย"

            "รับทราบครับสารวัตร" ธนกรรับคำ

            หลังจากวางสายจากธนกร รามิลก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ตัวเดิมด้วยสีหน้าครุ่นคิด เขารู้สึกว่าเรื่องราวในบ้านกิตติไพศาลสกุลดูจะประหลาดและซับซ้อนขึ้นทุกที

            ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลมันรุนแรงขึ้นจนยากจะมองข้ามได้ และเมื่อนึกถึงท่าทีแปลก ๆ ของเพื่อนสนิทอย่างวาโย ที่ดูจะติดใจและตั้งคำถามกับเคสนี้ตั้งแต่แรก ทั้งที่ผลชันสูตรก็ชัดเจน... รามิลก็พลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา

            บางที... การลองคุยกับวาโยอีกครั้งอาจจะได้มุมมองหรือข้อมูลอะไรเพิ่มเติมก็ได้ ในเมื่อเพื่อนของเขาดูจะติดใจกับคดีนี้เป็นพิเศษอยู่แล้ว

            เมื่อคิดได้ดังนั้นรามิลก็ไม่รอช้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรหาเพื่อนสนิทอย่างรวดเร็ว รอไม่นานนักปลายสายก็กดรับ

            "ว่าไงรามิล มีอะไรอัปเดตเรื่องนั้นเหรอ?" วาโยถามขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งติดจะเย็นชา ซึ่งเป็นลักษณะของเขา เหมือนจะเดาได้ว่าเพื่อนคงมีเรื่องเกี่ยวกับคดีนั้นถึงได้โทรมา

            "เออ มีเรื่องประหลาดจริง ๆ ว่ะไอ้หมอ" รามิลตอบ น้ำเสียงจริงจังกว่าครั้งก่อน "จำเรื่องคราบมันที่ไอ้กรมันเจอได้ไหม ที่กูเล่าให้มึงฟังตอนมันโทร. มารายงานเบื้องต้นน่ะ"

            "จำได้ ทำไม? ผลแล็บออกแล้วเหรอ?" วาโยถามกลับทันที ความสนใจฉายชัดในน้ำเสียง

            "ออกแล้ว... แต่ออกมาแบบโคตรประหลาดเลยว่ะ" รามิลว่า "ไอ้กรมันบอกว่าผลวิเคราะห์ระบุว่าเป็นสารประกอบอินทรีย์ มีน้ำมันเป็นหลักแต่ระบุชนิดไม่ได้ ไม่มีในฐานข้อมูล แถมมีโปรตีนปนมาด้วยนิดหน่อย แล้วกลิ่นสาบ ๆ หวาน ๆ ที่มันได้กลิ่นตอนเก็บตัวอย่าง ผลเคมีก็อธิบายไม่ได้... มึงพอจะนึกออกไหมวะ ว่าไอ้น้ำมันลักษณะนี้มันน่าจะเป็นอะไรได้บ้าง?" รามิลตัดสินใจถามความเห็นจากผู้เชี่ยวชาญเรื่องศพโดยตรง

            วาโยเงียบไปครู่ใหญ่ ปลายสายมีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ก่อนที่เขาจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงความลังเลและ... ความรู้สึกบางอย่างที่คล้ายกับความขยะแขยง

            "ลักษณะที่มึงว่ามา... ทั้งคราบมัน โปรตีน กลิ่นสาบหวาน... แล้วเจอใกล้กับตำแหน่งศพบนผ้าปูที่นอน แถมเพิ่งมาเห็นชัดทีหลัง..." วาโยเว้นวรรค

            ก่อนจะถามกลับเพื่อนออกมา "รามิล มึงเคยได้ยินเรื่องไขมันซึมจากศพหลังความตายไหม"

            "มึง หมายความว่ายังไงวะ" รามิลย้อนถามน้ำเสียงยังคงสับสนเจือความหวาดหวั่นเล็กน้อยพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

            คำว่าไขมันซึมจากศพมันฟังดูไม่น่าอภิรมย์เลยสักนิดแม้ว่าเขาจะเคยเห็นคนตายมาไม่น้อยก็ตาม ทว่า...ไม่ได้ลงลึกเหมือนเพื่อนผู้ทำอาชีพแพทย์นิติเวช

            "กูยังตอบมึงอย่างแน่ชัดไม่ได้จนกว่าจะเห็นผลแล็บหรือ คราบที่ว่านั่น" วาโยเลือกที่จะตอบแบบปัด ๆ ไม่ลงลึกในสมมติฐานของตนเอง เพราะเขาเองก็ยังไม่แน่ใจ "มันอาจจะเป็นอย่างอื่นก็ได้"

            รามิลเงียบไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็ฉลาดพอที่จะจับน้ำเสียงลังเลและไม่ปกติของเพื่อนได้ "ถ้าไง วันพรุ่งนี้มึงว่างไหมล่ะ ช่วยแวะมาที่สำนักงานตำรวจหน่อยสิ กูอยากให้มึงมาดูผลแล็บเบื้องต้นกับคราบที่ว่าด้วยตัวเองเลย" รามิลตัดสินใจเพราะไม่อยากทิ้งเรื่องนี้ไว้นาน การได้ปรึกษาหมอนิติเวชโดยตรงน่าจะดีที่สุด

            "อืม..." วาโยครุ่นคิดครู่หนึ่ง ตารางงานวันพรุ่งนี้ของเขาก็ไม่ได้แน่นมากนัก และยอมรับว่าเขาก็อยากจะเห็นหลักฐานชิ้นนี้กับตาตัวเองเช่นกัน

            "ก็พอได้อยู่ มึงจะให้เข้าไปกี่โมง?"

            "ดีเลย! งั้นสาย ๆ หน่อยแล้วกัน สักสิบโมงหรือสิบเอ็ดโมงก็ได้ เดี๋ยวใกล้ ๆ กูโทรคอนเฟิร์มอีกที มึงช่วยเคลียร์คิวให้กูหน่อยแล้วกันนะเพื่อน" รามิลรีบตอบรับด้วยความดีใจ

            "เออ ได้" วาโยตอบรับก่อนจะวางสาย "งั้นพรุ่งนี้เจอกัน"

            "โอเค ขอบใจมากไอ้หมอ"

            หลังจากวางสาย รามิลถอนหายใจยาว อย่างน้อยพรุ่งนี้เขาก็จะได้คำปรึกษาจากผู้เชี่ยวชาญโดยตรง

            ส่วนวาโยนั้นหลังจากวางสาย เขาก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ่งคิดถึงคำอธิบายที่เขาให้เพื่อนไป

            ไขมันซึมจากศพ... แม้มันจะเป็นไปได้ทางทฤษฎี แต่ในทางปฏิบัติสำหรับเคสนี้มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย          เพราะเวลาการเสียชีวิตของผู้ตายไม่สอดคล้อง แล้วคราบมันนั่นคืออะไรกันแน่? การได้ไปดูหลักฐานด้วยตัวเองพรุ่งนี้อาจจะให้คำตอบอะไรเขาได้บ้าง

            สิบโมงเช้าของวันถัดมา ณ สำนักงานตำรวจ เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นสองสามครั้งก่อนที่ประตูจะเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของนายแพทย์วาโย อชิระ ที่ค่อนข้างขาวซีดกว่าคนทั่วไปยืนอยู่ตรงหน้า

            คุณหมอหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาซึ่งถูกรีดจนเรียบกริบ กับกางเกงแสลคสีดำดูสุภาพและเป็นทางการตามแบบฉบับของเจ้าตัว

            สารวัตรรามิล ภาณุ ซึ่งกำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทด้วยสีหน้ากึ่งยินดี

            "เออ มาตรงเวลาเป๊ะเลยนะมึง" รามิลเอ่ยทักยืดตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "เข้ามานั่งก่อน กาแฟสักแก้วไหม?"

            วาโยพยักหน้ารับ เดินเข้ามาในห้องทำงานที่ดูจะรกกว่าปกติเล็กน้อยด้วยแฟ้มคดีต่าง ๆ ที่วางซ้อนกันอยู่ เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้รับรอง กวาดตามองรอบ ๆ เพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตารามิลนิ่ง

            "ว่าไง มีอะไรให้กูดู?" หมอนิติเวชหนุ่มถามเข้าประเด็นทันที ไม่มีการอารัมภบทให้เสียเวลา รามิลยิ้มมุมปากกับความใจร้อนของเพื่อน

            เขาลุกขึ้นเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลอ่อนที่วางแยกไว้ต่างหากบนมุมโต๊ะกลับมานั่งลงที่เดิมแล้วเปิดแฟ้มออก วางรูปถ่ายสองสามใบพร้อมกับกระดาษรายงานผลการตรวจเบื้องต้นจากห้องแล็บลงตรงหน้าของหมอหนุ่ม

            "นี่ไง... หลักฐานที่ไอ้กรมันเจอเมื่อวาน" รามิลพูดพลางเลื่อนรูปถ่ายใบแรกให้วาโยเพื่อให้เขาเห็นได้ถนัดตา

            รูปถ่ายคราบมันที่ว่าบนผ้าปูที่นอน วาโยหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูทันที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นเพ่งมองรายละเอียดอย่างพินิจพิเคราะห์...

            "ไม่มีของจริงเหรอ ไหนบอกว่ากรเก็บกลับมาด้วยนี่" เขาถามพลางจ้องภาพถ่ายเขม็ง