บทที่ 4

กลางดึกคืนนั้น...ภายในห้องพักหรูหราแต่เย็นเยียบของปีกตะวันออกในคฤหาสน์กิตติไพศาลสกุล ร่างบางของอัยยานั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมผืนหนาข้างเตียงนอนขนาดใหญ่

เปลือกตาของเธอปิดสนิทสองมือวางประสานกันบนหน้าตัก ท่วงท่าสงบนิ่งเหมือนเช่นทุกค่ำคืนที่เธอปฏิบัติกิจวัตรเพื่อฝึกฝนสมาธิและควบคุมจิตใจ ภายนอกหน้าต่างความมืดสนิทของรัตติกาลแผ่ปกคลุมไปทั่ว

มีเพียงแสงจันทร์ซีดเซียวที่ลอดผ่านม่านหนาทึบเข้ามาได้เพียงรำไร ความเงียบสงัดเข้าครอบงำทุกอณู เงียบ... จนน่าหวาดหวั่น ผิดกับความเงียบสงบที่เธอคุ้นเคยจากการปฏิบัติธรรมที่วัดของหลวงตา

อัยยาพยายามอย่างยิ่งที่จะจดจ่ออยู่กับลมหายใจเข้าออก ปัดเป่าความกังวลและความรู้สึกไม่สบายใจที่รบกวนจิตใจมาตลอดทั้งวันตั้งแต่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้

เธอพยายามสร้างเกราะป้องกันทางใจ ไม่ต้องการให้ ความสามารถพิเศษที่เธอหวาดกลัวและไม่เคยต้องการมันตื่นขึ้นมาในสถานที่แห่งนี้... สถานที่ ที่อวลไปด้วยพลังงานบางอย่างที่หนักอึ้งและไม่เป็นมิตร

แต่แล้ว... ราวกับความพยายามทั้งหมดจะไร้ผลเมื่ออุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจนผิดสังเกต ความเย็นยะเยียบที่ไม่ใช่ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาเกาะกินผิวเนื้อจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

มันเป็นความเย็นที่มาจากแก่นลึกแล่นผ่านกระดูกสันหลัง ทำให้ฟันของเธอเริ่มกระทบกันเบา ๆ ทั้งที่พยายามบังคับตัวเองให้นิ่งที่สุดเปลือกตาที่ปิดสนิทเริ่มสั่นระริก

ภาพเงาดำวูบวาบเริ่มก่อตัวขึ้นที่หางตา แม้จะพยายามปัดเป่ามันออกไปแต่เงามืดเหล่านั้นกลับยิ่งเด่นชัดขึ้นหมุนวนราวกับกลุ่มควันดำทมิฬ เสียงลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด หัวใจเต้นรัวแรงอยู่ในอกเหมือนจะทะลุออกมา

"ช่วย... ด้วย..."

เสียงกระซิบแผ่วเบาดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงจากโลกภายนอกแต่ดังก้องมาจากภายใน เป็นเสียงแหบโหยเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวสุดชีวิต

"หนาว... ทรมาน..."

อัยยาเม้มปากแน่น พยายามตั้งสติกำหนดลมหายใจ ท่องบทสวดที่หลวงตาสอนซ้ำไปซ้ำมาในใจ เธอไม่อยากรับรู้ ไม่อยากเห็น ไม่อยากได้ยิน ความสามารถที่เธอไม่อยากให้ตื่น... มันกำลังอาละวาดอย่างเกรี้ยวกราดตอบสนองต่อพลังงานมืดรอบตัวอย่างรุนแรง

ความรู้สึกกดทับถาโถมเข้ามาหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดรอบลำคอ อากาศรอบตัวหนักอึ้งจนหายใจแทบไม่ออก ความเย็นยะเยียบเสียดแทงเข้าสู่กลางใจ

"พี่อัยย์! มันมาจากทางนั้น! ทางห้องนั้น!" เสียงร้อนรนของขนุนดังขึ้นในห้วงจิตบ่งบอกถึงความตื่นตระหนกของเจ้าตัวน้อย และทันใดนั้นเอง!!!

เพล้ง!!! โครม!!!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีของหนักตกแตกกระจาย หรือตู้ขนาดใหญ่ล้มกระแทกพื้นดังลั่นมาจากทิศทางของปีกตะวันตก... จากบริเวณชั้นสาม... จากทิศที่ตั้งของห้องนอนใหญ่ ห้องที่ท่านประธานอาวุโสอัครเดช กิตติไพศาลสกุล สิ้นใจ!

เสียงนั้นดังชัดเจนจนทะลุทะลวงความเงียบงันของค่ำคืนกระแทกโสตประสาทของอัยยาเข้าอย่างจัง หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว ลืมตาโพลงทันที สมาธิแตกกระเจิง

ความสงบนิ่งมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความตกใจและความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามาจับขั้วหัวใจ ขนทั่วกายลุกชัน ความเย็นยะเยียบเมื่อครู่ดูเหมือนจะยิ่งทวีความรุนแรง

เกิดอะไรขึ้น? เสียงนั่นมันอะไรกัน? เธอเฝ้าถามตัวเองก่อนที่จะตัดสินใจลุกขึ้นและเปิดประตูเดินออกไปเผชิญหน้ากับเสียงที่ได้ยิน

โดยที่อัยยาไม่ลืมหยิบกระเป๋าผ้าใบใหญ่ติดกายไปด้วย ซึ่งเธอหวังว่าของขลังที่ตัวเองมีหากว่าต้องเจอเข้ากับสิ่งที่ไม่น่าพึงประสงค์จะสามารถเอาชนะได้

ถึงแม้ภายในใจจะยังคงเต้นระรัวด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น แต่อัยยาก็ค่อย ๆ บังคับลมหายใจให้กลับมาเป็นปกติ ประสบการณ์ที่เคยเผชิญหน้ากับเรื่องราวลี้ลับมานับครั้งไม่ถ้วน สอนให้เธอรู้ว่าสติคือสิ่งสำคัญที่สุดในสถานการณ์เช่นนี้

หญิงสาวกระชับกระเป๋าผ้าใบใหญ่ที่บรรจุเครื่องรางของขลังสารพัดชนิดไว้ในมือมั่น ก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้องพักในปีกตะวันออกของตนสู่ทางเดินอันเงียบสงัดและมืดสลัวของคฤหาสน์ยามวิกาลที่จะพาเธอไปสู่ต้นเสียงที่ได้ยิน

"พี่อัยย์จะไปจริง ๆ เหรอจ๊ะ ตรงนั้นมันน่ากลัวมากเลยนะ" เสียงเล็กใสแจ๋วของขนุนดังขึ้นข้างกายลอยตามติดเธอมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ น้ำเสียงเจือความกังวล

"ไม่เป็นไรน่าขนุน พี่แค่อยากไปดูให้แน่ใจว่าเสียงเมื่อกี้มันคืออะไรกันแน่" อัยยากระซิบตอบเสียงเบา สายตายังกวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง

"ถ้ามีอะไรไม่ดี เราก็แค่ถอยเท่านั้นเอง" เธอพูดติดตลก

เท้าของอัยยาก้าวย่างไปบนพื้นพรมหนานุ่มอย่างมั่นคง เธอพยายามควบคุมจังหวะการเดินให้สม่ำเสมอไม่แสดงอาการลุกลี้ลุกลนออกมา

ทางเดินของปีกตะวันออกซึ่งเป็นส่วนพักผ่อนค่อนข้างสว่างกว่าด้วยโคมไฟติดผนังที่เปิดทิ้งไว้ แต่ถึงกระนั้นบรรยากาศโดยรวมก็ยังคงวังเวงและหนักอึ้งอย่างน่าประหลาด

แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานสูงทอดเงาประหลาดลงบนพื้นและผนัง ภาพวาดทิวทัศน์และบุคคลในกรอบหรูที่เรียงรายอยู่ตามทางเดินดูราวกับมีดวงตาจับจ้องตามทุกฝีก้าวของเธอ

ท่ามกลางความเงียบสงัดมีเพียงเสียงลมหายใจของอัยยาและเสียงนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ตั้งอยู่ในโถงทางเดินตีบอกเวลาเป็นระยะ ๆ ซึ่งในยามนี้กลับฟังดูดังก้องและน่าขนลุก

เมื่อเดินมาถึงโถงกลางที่เชื่อมระหว่างปีกอาคาร ความรู้สึกเย็นเยียบที่เคยสัมผัสได้เจือจางก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะชัดเจนขึ้นอีกระดับ

อัยยาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แตกต่างออกไป ลอยมาจากทางปีกตะวันตก... ทิศทางที่ตั้งของห้องนอนเจ้าปัญหา

"ทางนั้นเลยพี่อัยย์ ขนุนรู้สึกไม่ค่อยดีเลย" ขนุนกระซิบเตือนอีกครั้ง ร่างโปร่งแสงขยับเข้ามาใกล้ร่างของหญิงสาวมากขึ้น

อัยยาพยักหน้ารับ มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมสร้อยพระที่คอโดยไม่รู้ตัว เธอมองไปยังบันไดวนหินอ่อนขนาดใหญ่ที่ทอดตัวขึ้นสู่ชั้นบน ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าขึ้นไปอย่างช้า ๆ แต่ละย่างก้าวดูหนักอึ้งราวกับมีแรงต้านที่มองไม่เห็น

อากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนาแน่นและเย็นลง ยิ่งเธอเข้าใกล้ชั้นสามของปีกตะวันตกมากเท่าไหร่ สัมผัสพิเศษก็ยิ่งกรีดร้องเตือนภัยดังขึ้นมากเท่านั้น

ในที่สุดเธอก็มาหยุดยืนอยู่ที่ทางเดินชั้นสามของปีกตะวันตกนี้ได้สำเร็จ โถงทางเดินทอดยาวสู่ความมืดสลัวมีเพียงแสงไฟจากโคมผนังดวงเล็กส่องสว่างเพียงรำไร

ประตูห้องพักบานอื่นปิดสนิท แต่มีเพียงบานเดียวที่อยู่เกือบสุดทางเดินซึ่งเป็นห้องนอนใหญ่ของท่านประธานอาวุโส... ที่บัดนี้กลับดูมืดมนและแผ่รังสีแสนน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างชัดเจน แม้จะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าก็ตาม

อัยยาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกพยายามรวบรวมความกล้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงไปยังห้องนั้น ชะตากรรมใดรอเธออยู่หลังบานประตูนั้น... เธอยังไม่อาจรู้ได้ ถึงเธอจะไม่ได้ห้าวหาญมากนัก ทว่าด้วยความที่เธอเคยผ่านเรื่องแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนก็ทำให้พอจะมีภูมิต้านทานอยู่บ้าง