LOGINเรื่องราวเริ่มต้นจากความไว้ใจและสุดท้ายก็จบที่คำว่าไว้ใจ...หากจะเล่าเรื่องนี้ก็คงต้องย้อนกลับไปสมัยที่พ่อของเขายังเด็ก...ซึ่งพ่อของเขาก็เป็นเด็กถูกทอดทิ้งและเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในอดีต สถานที่ซึ่งชายคนนี้ได้เข้ามามีบทบาทเป็นทั้งเพื่อนและพี่ชาย ความสนิทและความผูกพันนี้ขอ
ย้อนกลับไปในคืนจู่โจมบนดาดฟ้าเรือยอชต์ปลายฟ้า "คิดว่าจะหนีไปง่าย ๆ เหรอ เมฆา!" รามิลตะโกนขึ้น "อย่างน้อย...มึงก็ต้องอยู่คุยกับกูก่อน!" เมฆาที่ยืนอยู่บนราวกันตกหันกลับมามองภาพความโกลาหลเบื้องหลัง...ไม่ว่าจะตำรวจที่กำลังคุมเชิง แสงไฟวับวาบจากเรือที่ล้อมอยู่ และเสียงคลื่นลมที่บ้าคลั่ง...เขา
นับตั้งแต่วันที่อริสาฟื้นคืนสติราวปาฏิหาริย์...โลกที่เคยหม่นหมองของวาโยก็ค่อย ๆ ถูกเยียวยา ชายหนุ่มรู้สึกว่าความสุขของตนเองได้กลับคืนมาแล้วอย่างแท้จริงและดูเหมือนว่าจะมากขึ้นเมื่อมีใครอีกคนเข้ามาในชีวิต ภายในเย็นวันหนึ่ง กลางสวนสวยในบ้านของอัยยา...อริสาซึ่งตอนนี้อาการดีขึ้นมากจนสามารถออก
หลายสัปดาห์ผ่านไปหลังจากมรสุมลูกใหญ่พัดผ่าน...เรื่องราวของบ้านเบญจรงค์และโศกนาฏกรรมทั้งหมดก็ได้ถูกเปิดโปงสู่สังคม ซึ่งเรื่องนี้ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทุกวงการ และคดีความยังคงอยู่ในกระบวนการทางกฎหมาย แม้ว่าผู้กระทำผิดและผู้เกี่ยวข้องหลักจะไม่อยู่แล้วก็ตาม แต่สำหรับทีมเฉพาะกิจแล้ว ภาร
อัยยาลืมตาขึ้น ใบหน้าของเธออาบไปด้วยน้ำตา เธอหันไปมองทุกคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "พวกเขา...พวกเขาถูกขังไว้ที่นี่ค่ะ...ในภาพวาดพวกนี้" เธอพูดเสียงสั่น "เมฆา...เขาน่าจะให้อาจารย์คนนั้นใช้มนต์ดำผนึกวิญญาณของเด็ก ๆ ทุกคนไว้กับภาพวาดแห่งความทรงจำเหล่านี้...พวกเขาต้องการให้เราช่วยปล
ในเวลานี้พิพิธภัณฑ์สายลมแห่งอิสระที่เคยดูสว่างและเต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ ได้ถูกปิดลงชั่วคราวและตกอยู่ในความเงียบภายใต้การดูแลของเจ้าหน้าที่ตำรวจ โดยที่ทีมเฉพาะกิจทั้งสี่คนกำลังเดินอยู่ท่ามกลางผลงานศิลปะที่บัดนี้ดูหม่นหมองลงไปถนัดตา พวกเขาตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวของเมฆาบนชั้นบนสุด มันเป็นห้
หลังวางสายจากวาโย รามิลก็นั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองนานนับชั่วโมง ความรู้สึกหดหู่กลับเข้ามาเกาะกุมจิตใจสารวัตรหนุ่มอีกครั้ง...ปริศนาที่เขาคิดว่าใกล้จะคลี่คลาย บัดนี้มันกลับซับซ้อนและน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม เมื่อการสืบสวนทางวัตถุถึงทางตัน ชายหนุ่มก็เหลือเพียงความหวังเดียว...เย็นวันต่อมารามิ
หลังจากรามิลได้รับข้อมูลจากเพื่อน...เจ้าตัวก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อประมวลผลในข้อสันนิษฐานของตน "ขอบใจมากไอ้หมอ...ข้อมูลของมึงทำให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้น...และมันก็ยิ่งทำให้เรื่องน่ากลัวขึ้นเหมือนกัน" เขากล่าวก่อนจะมองไปยังไวท์บอร์ดที่มีรายชื่อคณะกรรมการบ้านเบญจรงค์ติดอยู่ "ไอ้หมอ...เรื่อง
เช้าวันรุ่งขึ้น...หลังจากที่รามิลได้เบาะแสชิ้นสำคัญมาจากชายขี้เมา บรรยากาศในห้องทำงานของเขาก็เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและความหวังอีกครั้ง เพราะสารวัตรหนุ่มมีความมั่นใจเป็นอย่างมากว่าชื่อ บ้านปัญจรงค์คือกุญแจที่จะไขปริศนาทั้งหมด "ว่าไงกานต์ ได้เรื่องบ้านปัญจรงค์มารึยัง?" รามิ
วรัทเบิกตากว้าง... (โป๊ะเชะ! แผนการหาตารางสอนของอาจารย์ได้ผล! ในที่สุดภูเขาน้ำแข็งก็เคลื่อนตัว! เรื่องนี้ต้องขยาย!) เขาคิดในใจอย่างลิงโลดโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดมาตั้งแต่ต้น...ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วตบบ่าเพื่อน "มึง...เรื่องนี้มึงอย่าเพิ่งไปบอกใครนะเว้ย...กูขอส







