บทที่ 4

“เบบี๋ ฉันตื่นเต้นไปหน่อย นึกว่าเธอจะเสียใจแถมยังเจ็บตัวอีก คิดว่าไอ้สารเลวฟู่นั่นไร้ศักดิ์ศรี ถึงขั้นลงมือกับผู้หญิง”

หลังจากกลับมาถึงที่พักและถามเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบอย่างชัดเจน ในที่สุดเซี่ยเชียนหลานก็หยุดร้องไห้ได้เสียที

“แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่หรอก เธอเจอคนโรคจิตขนาดนี้แล้ว ฟู่เยี่ยนโจวยังจะไปอยู่เป็นเพื่อนนังมือที่สามอีก ไอ้สารเลวสมควรตายแบบนี้ควรถูกตอนแล้วจับใส่กรงหมูถ่วงน้ำ!”

“อันซีเป็นแฟนสาวของเขา”

“แฟนสาวกะผีอะไรล่ะ! หล่อนเป็นแฟนของฟู่เยี่ยนโจว แล้วเธอนับเป็นตัวอะไรกัน!?”

บนใบหน้าอันหมดจดราวกับหยกของเจียงอวิ๋นซี ถูกแสงไฟสาดส่องจนเห็นความอ้างว้างอยู่เล็กน้อย

“นั่นสินะ ฉันเป็นตัวอะไรกันแน่...คงเป็นได้แค่สัตว์เลี้ยงที่เขาไม่ใส่ใจตัวหนึ่งล่ะมั้ง”

เรียกก็มาไล่ก็ไป

ตอนที่โยนเธอทิ้ง ไม่จำเป็นต้องแจ้งให้ทราบอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ

“ช่างเถอะ ไม่พูดถึงไอ้สารเลวฟู่แล้ว คิดเสียว่าความจริงใจกว่าสิบปีนี้เอาไปให้หมามันกิน ผู้ชายสองขามีอยู่เกลื่อนกลาด ยังต้องกลัวว่าจะหาคนต่อไปไม่ได้อีกเหรอ?”

เจียงอวิ๋นซียิ้มออกมาบางๆ

ตอนนี้เธอจะไปมีอารมณ์หาคนใหม่ได้ยังไงกัน

เจียงอวิ๋นซีเดินเข้าห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้าที่เปียกฝนไปครึ่งหนึ่งออก อาบน้ำชำระล้างร่างกาย จากนั้นก็เช็ดผมพลางนั่งลงที่ข้างเตียง

เธอมาค้างคืนที่บ้านของเซี่ยเชียนหลานบ่อยๆ เสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวส่วนหนึ่งจึงอยู่ที่นี่ทั้งหมด ถือว่าสะดวกดี

โทรศัพท์มือถือบนเตียงส่งเสียงดังขึ้นมาหนึ่งครั้ง

สวีเจ๋อส่งข้อความมาหนึ่งข้อความ

[คุณเจียง บ่ายวันนี้ประธานฟู่ยังมีประชุมความร่วมมืออีกงาน จำเป็นต้องให้คุณเดินทางไปด้วยกัน คุณรีบกลับมาเถอะครับ]

เจียงอวิ๋นซียกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก้มหน้ากดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกดส่ง

หลังจากส่งข้อความเสร็จ เธอก็ปิดโทรศัพท์มือถือแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง

เมื่อคืนนี้ก็นอนไม่หลับ วันนี้ยังถูกฟู่เยี่ยนโจวแทงใจดำอีก ทำเอาเธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

เพิ่งจะห่มผ้าห่มผืนบาง เซี่ยเชียนหลานก็เดินออกมาจากห้องน้ำ

เธอเดินเข้ามาพลางบ่นพึมพำพลางถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ

“ไอ้บอสเฮงซวย เอาแต่ซักไซ้ไล่เลียงอยู่ได้ว่าฉันไปไหนกันแน่ ก็บอกไปแล้วว่ามีธุระด่วน ไม่มียัยคนนี้สักคน บริษัทมันจะดำเนินกิจการต่อไม่ได้หรือไงกัน!”

“หลานหลาน ถ้าเธอยุ่งก็ไปทำงานก่อนเถอะ”

“ไม่ยุ่งหรอก ฉันต้องอยู่เป็นเพื่อนเธอ”

เซี่ยเชียนหลานเลิกผ้าห่มขึ้นแล้วล้มตัวลงนอนข้างกายเธอเช่นกัน “ซีเป่า ฉันรู้ว่าถึงภายนอกเธอจะดูสงบมาก แต่ในใจต้องทรมานแทบตายแน่ๆ เธอห้ามคิดสั้นเด็ดขาดนะ”

“จะให้ไปตายเพื่อฟู่เยี่ยนโจว เขายังไม่มีหน้ามีตาขนาดนั้นหรอก”

“ใช่ ต้องคิดแบบนี้แหละ ตายไปก็ไม่ใช่เข้าทางให้เขากับนังมือที่สามคนนั้นเสวยสุขรึไง? เธอต้องมีชีวิตอยู่จนถึงวันที่ฟู่เยี่ยนโจวลงโลง พวกเราจะได้ไปเต้นฉลองหน้าหลุมศพเขาไง!”

เจียงอวิ๋นซียิ้มบางๆ พลิกตัวแล้วค่อยๆ หลับตาลงทั้งสองข้าง

เซี่ยเชียนหลานหนุนหมอน พลันถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

“อันที่จริงบอกตามตรงนะ ถึงฉันจะไม่ชอบไอ้สารเลวฟู่ แต่ในใจลึกๆ ฉันคิดมาตลอดว่าสุดท้ายเธอจะได้แต่งงานกับเขา เพราะยังไงก็ตั้งหลายปีแล้ว ผู้หญิงรอบตัวเจ้าคนแซ่ฟู่สับเปลี่ยนเข้ามาไม่ซ้ำหน้า แต่ก็ไม่เห็นเขาจะจริงจังกับใครเลย”

“ในบริษัทพวกเธอต่างก็ลือกันไม่ใช่เหรอว่า แฟนสาวข่าวฉาวเปลี่ยนหน้าไปเรื่อยๆ แต่ตำแหน่งผู้ช่วยพิเศษเจียงต่างหากที่แข็งแกร่งมั่นคง”

“สิบเก้าปี เธอรู้จักกับเขาตั้งสิบเก้าปีนะ เธอว่าไอ้สารเลวนี่มันตัดใจทำร้ายเธอขนาดนี้ได้ยังไงกัน...”

เซี่ยเชียนหลานยิ่งพูดก็ยิ่งเศร้าใจ

พอหันไปมอง ก็เห็นเจียงอวิ๋นซีหันหลังให้เธอ เส้นผมยาวสลวยดั่งสาหร่ายทะเลแผ่กระจายอยู่ข้างหมอน คล้ายว่าหลับไปแล้ว

เธอสูดจมูก และกลืนคำพูดที่จะพูดต่อจากนั้นลงคอไป

เจียงอวิ๋นซีนอนตะแคง ลืมตาทั้งสองข้างอยู่ นิ้วมือที่วางอยู่ใต้ผ้าห่มกำจนแน่นตึง

ตรงตำแหน่งหัวใจ ความเจ็บแปลบทวีความรุนแรงขึ้นอีกระลอกหนึ่ง

นั่นสินะ

ฟู่เยี่ยนโจว

นายตัดใจทำร้ายได้ยังไงกัน?

ฟู่ซื่อกรุ๊ป

จนกระทั่งถึงช่วงบ่าย เจียงอวิ๋นซีก็ยังไม่กลับมา

ฟู่เยี่ยนโจวก้มหน้าดูนาฬิกาข้อมือราคาแพงระยับบนข้อมือ ในดวงตามีแววไม่สบอารมณ์ฉายชัดแล้ว

“คนล่ะ?”

สวีเจ๋ออึกอักคล้ายอยากจะพูดแต่ก็เงียบไป “เมื่อครู่คุณเจียงตอบข้อความผมมาแล้วครับ...”

“สั่งให้เธอกลับมาหาฉันภายในครึ่งชั่วโมง”

“คุณเจียงส่งจดหมายลาออกมาฉบับหนึ่งครับ...เธอไม่ทำแล้ว”

สวีเจ๋อยื่นจดหมายลาออกบนโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าของฟู่เยี่ยนโจว

ชายหนุ่มเหลือบมองเนื้อหาบนหน้าจอแวบหนึ่ง สีหน้าดูแย่ลงเล็กน้อย

นี่เธอคิดจะเปลี่ยนวิธีแสดงความไม่พอใจของตัวเองหรือไง?

ช่างกล้าเล่นแง่เล่นตัวเสียจริง

แต่เขาไม่หลงกลมุกนี้หรอก

ฟู่เยี่ยนโจวลุกขึ้นยืน “ไปกัน”

“ประธานฟู่ จะไปไหนครับ?”

“นอกจากไปประชุมแล้ว ยังจะไปไหนได้อีกเล่า?”

สวีเจ๋อรีบเอ่ยขึ้น “แต่คุณเจียงไม่อยู่นะครับ...”

ฟู่เยี่ยนโจวชะงักเท้า สีหน้าท่าทางแฝงไปด้วยความเฉียบขาดอยู่เล็กน้อย

“ถ้าไม่มีเจียงอวิ๋นซี ความร่วมมือนี้มันจะเจรจาไม่สำเร็จเลยหรือไง?”

“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นครับ...งั้นประธานฟู่ เดี๋ยวผมตามคุณไปด้วยครับ”

สวีเจ๋อทำได้เพียงถือเอกสารข้อมูลที่จัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้ว เตรียมตัวจะก้าวตามไป

ฝ่ายคู่ค้าในครั้งนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นเจียงอวิ๋นซีที่เป็นคนติดต่อประสานงานหลัก เขาไม่มีทางทำได้น่าเชื่อถือเท่าเจียงอวิ๋นซีออกโรงด้วยตัวเองแน่นอน

แต่เนื่องจากเจียงอวิ๋นซีเตรียมการไว้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ เขาทำตามเอกสารข้อมูลประสานงานที่เธอทิ้งไว้ ยังไงซะก็น่าจะพอถูไถไปได้

ข้างกายพลันมีน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลเสียงหนึ่งดังแว่วเข้ามา

“ประธานฟู่คะ”

อันซีเดินตามมา “พี่อวิ๋นซีไม่อยู่ ครั้งนี้ฉันขอตามคุณไปด้วยคนนะคะ จะได้ถือโอกาสไปเรียนรู้งานด้วยพอดี”

น้ำเสียงของฟู่เยี่ยนโจวอ่อนโยนลง “ได้สิ”

สวีเจ๋อชะงักอึ้งไปวูบหนึ่ง เพิ่งคิดอยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่พอเหลือบไปเห็นสีหน้าของฟู่เยี่ยนโจว ก็กลืนคำพูดนั้นกลับลงคอไปอีกครั้ง

…

ฝนยิ่งตกก็ยิ่งหนักขึ้น

จวบจนกระทั่งพลบค่ำ เมืองเอสเกือบครึ่งเมืองต่างก็จมหายไปในสายฝนกระหน่ำ

ตอนที่ฟู่เยี่ยนโจวเดินออกมาจากห้องประชุม สีหน้าของเขาดูบึ้งตึงยิ่งกว่าท้องฟ้าที่มืดครึ้มเสียอีก

สวีเจ๋อเดินตามหลังพลางเอ่ยขอโทษไม่หยุด

“ขอโทษครับ ประธานฟู่ เรื่องนี้ผมมีส่วนต้องรับผิดชอบ ผมจะรีบติดต่อแดเนียลอีกครั้ง ขอร้องให้เขาให้โอกาสพวกเราอีกสักครั้งครับ!”

ฟู่เยี่ยนโจวกระชากเนกไทเบาๆ ในอกอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดขุ่นเคือง

“เรื่องง่ายๆ แค่นี้ยังทำไม่สำเร็จ พวกนายมันพวกดีแต่กินแรงคนอื่นหรือไง!?”

สวีเจ๋อก้มหน้าไม่กล้าปริปากสักคำ

การประชุมข้ามชาติที่เดิมทีขอเวลาแค่ชั่วโมงเดียวก็จบลงได้ กลับถูกลากยาวออกไปกลายเป็นสามชั่วโมงเต็มๆ

สืบเนื่องจากเขาเข้ามารับช่วงต่อกะทันหัน ในตอนที่ติดต่อประสานงานกับอีกฝ่ายจึงดูทุลักทุเลอยู่บ้าง ฝ่ายคู่ค้าเริ่มจะไม่สบอารมณ์บ้างแล้ว

ทว่าในระหว่างที่กำลังแนะนำผลิตภัณฑ์ อันซีกลับผลักเขาออกแล้วก้าวไปข้างหน้าอย่างกระตือรือร้น เพื่อนำเสนอฟังก์ชันผลิตภัณฑ์ที่บริษัทเพิ่งพัฒนาขึ้นมาใหม่ให้อีกฝ่ายดู

แต่ทว่าเนื้อหาตรงกลางนั้นมีคำศัพท์เฉพาะทางภาษาอังกฤษอยู่ไม่น้อย และเธอก็อ่านออกเสียงผิดไป

ส่งผลให้กลายเป็นเรื่องตลกขบขันหน้าแตกหมอไม่รับเย็บขึ้นมาเต็มๆ

ฝ่ายคู่ค้าจึงเกิดความเคลือบแคลงสงสัยในขีดความสามารถของบริษัทพวกเขา โปรเจกต์ความร่วมมือจึงต้องถูกระงับไว้ชั่วคราว

พอสัญญาณวิดีโอคอลปิดลงทันที ฟู่เยี่ยนโจวก็สีหน้าบึ้งตึงจนน่ากลัว

สวีเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ “ประธานฟู่ครับ โปรเจกต์นี้แต่ไหนแต่ไรมาล้วนเป็นผู้ช่วยพิเศษเจียงที่เป็นคนประสานงาน วันนี้กะทันหันเกินไป ผมยังเตรียมตัวไม่พร้อมจริงๆ ครับ...”

“ถ้าไม่มีเจียงอวิ๋นซี นายก็กลายเป็นไอ้สวะไปเลยงั้นเหรอ!?”

สวีเจ๋อไม่ได้ปริปากพูด แค่ชำเลืองมองอันซีที่อยู่ไม่ไกลแวบหนึ่ง

ความจริงแล้ววันนี้หากไม่ใช่อันซีเข้ามายุ่มย่าม เรื่องราวมันก็คงไม่ลงเอยจนดูแย่ขนาดนี้หรอก

อย่างน้อยที่สุด ก็น่าจะสามารถเซ็นสัญญาได้ตามปกติแท้ๆ

“ประธานฟู่คะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเองค่ะ...”

อันซีเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันแค่หวังดีอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระเท่านั้นเอง ขอโทษด้วยนะคะ...”