บทที่ 1 เริ่มงานวันแรก

บทที่ 1 เริ่มงานวันแรก

แสงแดดยามเช้าสาดลงกระทบกระจกตึกระฟ้าในย่านอโศก เสียงเครื่องยนต์ รถเมล์ มอเตอร์ไซค์ และเสียงบีบแตรประสานกันจนกลายเป็นจังหวะคุ้นเคยของเมืองที่ไม่เคยหยุดหายใจ ผู้คนสวมสูทถือกาแฟเร่งฝีเท้าเข้าสู่อาคารสำนักงานเหมือนฝูงมดกำลังเข้ารัง

ในกลุ่มนั้นมีชายหนุ่มร่างกลมคนหนึ่งที่กำลังวิ่งสุดแรง ใบหน้าแดงระเรื่อ ผมสีทองอ่อนยุ่งฟูจนแทบจะคลุมหน้า กระเป๋าเอกสารแน่นในมือเหงื่อเปียกเต็มขมับ เขาสูดลมหายใจแรง ๆ ก่อนจะตะโกนออกมาสุดเสียง

“รอด้วยครับ!”

เสียงตะโกนของผู้ชายร่างกลมมีพุง แก้มขึ้นสีชมพูระเรื่อ ผมสีทองอ่อนยุ่งเล็กน้อยดังลั่นไปทั่วโถงหน้าลิฟต์ เขากำลังวิ่งกระหืดกระหอบมาพร้อมกับกระเป๋าใส่เอกสารแน่นมือ เหงื่อผุดเต็มขมับ แต่ก็ยังพยายามส่งเสียงเรียกให้คนในลิฟต์รอก่อนประตูจะปิด

วันนี้เป็น วันแรกของการเริ่มงานใหม่ ในบริษัทนำเข้าระดับยักษ์ใหญ่ของเครือ “มัตเตโอ้” ที่มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ไกลถึงอิตาลีจะเรียกว่าโชคช่วยก็ได้ หรือว่าวาสนากันแน่เพราะหลังเรียนจบไม่นาน เขาก็ได้รับโทรศัพท์แจ้งผลสัมภาษณ์เข้าทำงานที่นี่ทันที ทั้งตื่นเต้น ทั้งประหม่า เหมือนกำลังจะขึ้นชั้นสวรรค์ด้วยลิฟต์ตัวนี้เอง

แฮ่ก... แฮ่ก…

“ขอบคุณครับที่รอ”

เขากล่าวขอบคุณพลางยิ้มให้คนในลิฟต์ แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้เขากลืนคำพูดแทบไม่ลงชายร่างสูงในชุดสูทสีดำสามคนยืนเรียงอยู่ในนั้น ใบหน้าเรียบเฉย ด้านข้างเขากลับเป็นผู้ชายที่ดูแล้วมีอำนาจคล้ายมาเฟียซะมากกว่าพนักงาน รอยสักโผล่พ้นจากขอบปกเสื้อขึ้นมาถึงลำคอ แขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนา เส้นเลือดขึ้นชัดขณะกลิ่นน้ำหอมผู้ชายกลิ่นเย็นปนควันจาง ๆ ลอยคลุ้งไปทั่ว

ธารน้ำยืนเกร็ง มือจิกสายกระเป๋าแน่น พยายามเบือนหน้ามองปุ่มลิฟต์แทนใบหน้าของคนข้าง ๆ ที่รู้สึกเหมือน ‘อันตราย’ มากกว่าจะเป็นพนักงานบริษัททั่วไป

แต่ความอยากรู้อยากเห็นก็มีมากกว่า เขาเหลือบมองแอบสำรวจอีกฝ่ายอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งสายตาคมเข้มคู่นั้นหันมามองตอบแบบตรง ๆหัวใจธารน้ำแทบหลุดจากอก

“อ๊ะ ขอโทษครับ...”เขารีบยิ้มกลบเกลื่อน ก่อนจะก้มหน้าบ่นกับตัวเองเสียงเบา

“วันแรกก็สายแล้วไหมล่ะ แบบนี้จะโดนไล่ออกไหมเนี่ย”

ชายคนนั้นไม่ได้พูดอะไร มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ แวบผ่านมุมปาก ก่อนที่ธารน้ำจะก้มมองชุดตัวเองเพื่อเบี่ยงความเขิน เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแลครีดเรียบ... ถ้าไม่นับ พุงกลม ๆ ที่ล้ำหน้าเกินเข็มขัดนิดหน่อย ก็คงดูดีอยู่หรอก

ติ๊ง!

เสียงลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้น 5 เขารีบก้าวออกไปอย่างไว หัวใจเต้นตุบ ๆ ทั้งจากความตื่นเต้นและความโล่งใจโดยไม่รู้เลยว่าคนในลิฟต์ชายผมดำคนนั้นยังมองตามหลังอยู่ พร้อมรอยยิ้มบางที่ยากจะเข้าใจความหมาย

ก๊อก ๆ

“เข้ามา”

เสียงเรียบทรงอำนาจจากในห้องทำให้ธารน้ำกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนเปิดประตูเข้าไปผู้หญิงวัยกลางคนแต่งตัวภูมิฐาน นั่งหลังตรงอยู่หลังโต๊ะทำงานใหญ่ ดวงตาหลังกรอบแว่นมองเขาแบบพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้า เขารีบยกมือไหว้แทบไม่ทัน

“สวัสดีครับ ผมธารน้ำครับ”

“ใครอนุญาตให้นั่ง?”

“ขะ... ขอโทษครับ!”

เขารีบลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว แก้มขึ้นสีจัดเพราะทั้งอายทั้งตกใจ หัวใจเต้นแรงราวกับจะหนีออกจากอก ‘วันแรกก็โดนแล้วไหมล่ะธารน้ำ... จะรอดมั้ยเนี่ย!’

“เชิญนั่ง”

“ขอบคุณครับ...” เขาแทบทรุดนั่งแทบไม่ทัน

“ฉันชื่อเพ็ญนภา เป็นผู้จัดการฝ่ายบัญชี จะเรียกพี่เพ็ญก็ได้”

“ครับพี่เพ็ญ”

“ดี... เดี๋ยวพี่จะให้เธอไปทำงานกับชมพู่ ให้ชมพู่ช่วยสอนงานไปก่อน”

“ครับ”

“แล้วอย่ามาสายอีก เข้าใจไหม”

“เข้าใจครับ”

“บริษัทนี้มีคนจากสำนักงานใหญ่ที่อิตาลีมาตรวจบัญชีทุกเดือน ถ้าตัวเลขผิดพลาดแม้แต่จุดเดียว คนทั้งแผนกโดนหมด เข้าใจไหม?”

“เข้าใจครับ!”

“งั้นไปได้ ชมพู่รออยู่ข้างนอก”

“ครับ ขอบคุณครับพี่เพ็ญ”

เขายกมือไหว้อีกครั้งก่อนออกจากห้อง ถอนหายใจแรงจนไหล่ตก ‘เห้อ... เกือบไม่รอดแล้วไหมละธารน้ำ’

.

.

.

“ไงเรา ถึงกับหน้าซีดเลยหรือไง~”เสียงใสของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านข้าง ทำให้ธารน้ำหันไปมอง เห็นหญิงสาวรูปร่างอวบเล็ก ใส่เดรสสีชมพูหวาน แว่นตากรอบหนา และรอยยิ้มที่สดใสราวแสงแดดยามเช้า

“พี่ชมพู่ใช่ไหมครับ?”

“ใช่แล้ววววว~” เธอลากเสียงยาวก่อนยิ้มกว้าง

“ยินดีที่ได้รู้จักนะธารน้ำ เรียกพี่ว่า พี่ชมพู่คนสวย ก็ได้~”

“ครับพี่ชมพู่”

“ตกใจพี่เพ็ญใช่ไหมเรา?”

“นิดหน่อยครับ”

“อย่าไปกลัวเลย แกก็ปากร้ายแต่ใจดี ทำงานให้ตรงเวลาก็ไม่มีปัญหา ไป พี่พาไปดูโต๊ะเราก่อน”

โต๊ะทำงานของเขาอยู่ติดกับพี่ชมพู่ ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย มีกระถางต้นไม้เล็ก ๆ วางอยู่ตรงมุมเหมือนจะต้อนรับสมาชิกใหม่

“นี่โต๊ะเรานะ เก็บของได้เลย แล้วนี่คือโปรแกรมบัญชีที่ใช้ ดูตรงนี้นะ...”

พี่ชมพู่เริ่มอธิบายทีละขั้นตอน ทั้งเรื่องตัวเลข การส่งรายงาน และระเบียบการตรวจบัญชีจากสำนักงานใหญ่ ธารน้ำตั้งใจฟังเต็มที่ แต่บางจังหวะก็เผลอเหม่อเพราะคำว่า‘บริษัทแม่ที่อิตาลี’ มันยังติดอยู่ในหัว เขาแอบคิดขึ้นมาเบา ๆ ว่า ‘หรือว่าคนในลิฟต์เมื่อกี้... จะมาจากที่นั่น?’

“นี่คือระบบบัญชีของบริษัทนะ ต้องกรอกตัวเลขตรงนี้ให้ครบทุกช่องก่อนส่งเข้าฝ่ายตรวจสอบ”

พี่ชมพู่พูดพลางชี้หน้าจอคอม มือข้างหนึ่งถือกาแฟ อีกข้างขยับเมาส์คล่องราวกับคนอยู่กับตัวเลขมานานสิบปี

“ครับพี่ชมพู่”

ธารน้ำพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ ถึงจะยังไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็พยายามจดทุกคำ เพราะกลัวทำพลาดตั้งแต่วันแรก

พักเที่ยง

“เสร็จสักที”

ธารน้ำบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างโล่งอก กว่าจะทำความเข้าใจกับระบบใหม่ ๆ ได้เล่นเอาปวดหัวแทบจะมึนตาย ตัวเลขในหน้าจอที่วิ่งวุ่นราวกับเส้นหมี่พันกันไปหมด ทำเอาสมองแทบไหม้ แต่สุดท้ายก็ผ่านไปได้ด้วยดี

เขายืดแขน ยืดขา แล้วลูบพุงน้อย ๆ ของตัวเองเบา ๆ พลางถอนหายใจท้องร้องประท้วงรัว ๆ เหมือนจะบอกว่า พอที เหนื่อยแล้ว หิวแล้ว!

“ธารน้ำ~ ไปทานข้าวกับพี่ไหม ถือว่าต้อนรับน้องใหม่ด้วย”เสียงใส ๆ ของพี่ชมพู่ดังขึ้นจากโต๊ะข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มสดใสเหมือนเดิม

“ได้ครับ!”

ตอบแทบจะทันทีไม่ต้องคิด เพราะหิวจัดจนมือเริ่มสั่น ตาเริ่มลายตามประสาเด็กกินเก่งที่พลังหมดง่าย เขารีบเก็บของ ปิดระบบ แล้วหันไปยิ้มให้พี่ชมพู่

“พร้อมแล้วครับ”

“ไปกันเลย เจ้าเด็ก~”

“ครับ~”

เขายิ้มกว้าง เดินตามหลังพี่ชมพู่ลงลิฟต์ไปด้วยความรู้สึกดีใจเล็ก ๆแค่มีคนใจดีในวันแรกของการทำงานก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว

ลิฟต์เปิดออกสู่ชั้นล่างของอาคารที่เต็มไปด้วยร้านอาหารเรียงราย กลิ่นอาหารหอมลอยมาแต่ไกล ทั้งกลิ่นผัดกะเพรา กลิ่นน้ำซุป ก๋วยเตี๋ยว ข้าวแกง แค่สูดกลิ่นก็แทบจะกลืนลิ้นตัวเองแล้ว

“กินอะไรดีเรา เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง ถือว่าเลี้ยงน้องใหม่”

“เอาข้าวหมูแดงครับ”

“โอเค~ ไปนั่งรอได้เลย วันนี้คนสวยจะบริการเจ้าเด็กเอง”

“ขอบคุณครับพี่ชมพู่”

เขานั่งลงที่โต๊ะริมกระจกมองออกไปเห็นลานด้านนอกที่มีน้ำพุเล็ก ๆ ตรงกลาง บรรยากาศดีจนเผลออมยิ้ม พนักงานบริษัทเดินไปมาเต็มไปหมด ทุกคนดูมีจังหวะชีวิตที่รีบเร่ง แต่ก็มีสีหน้าเปี่ยมพลังดี ไม่นานนัก เสียงสดใสของพี่ชมพู่ก็ดังขึ้นพร้อมถาดอาหารในมือ

“มาแล้วจ้าา~”

“ขอบคุณครับพี่ชมพู่”

“ไม่เป็นไรจ้า กินเลย อันนี้พี่สั่งพิเศษให้ หมูเยอะ น้ำราดเข้มข้นสุด ๆ”

เขาตักข้าวคำแรกเข้าปาก แล้วถึงกับหลับตาพริ้ม อร่อยจนอยากร้องไห้น้ำราดไม่หวานเกินไป เนื้อหมูนุ่มแทบละลาย ปรุงได้พอดีทุกอย่าง

“มาทำงานยังไงเราอ่ะ”

“แว้นมาครับ”

“หืม~ เก่งนี่ ขับรถเองด้วยเหรอ”

“ครับ พอดีผมพักอยู่คอนโดใกล้ ๆ ที่นี่ครับ ไม่ไกลมาก”

“อ๋อ~ ดีเลย แต่ระวังเรื่องมาสายล่ะ เจ้านายพี่ไม่ชอบคนสาย”

“ครับ จะระวังครับ”

ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ ไปพร้อมกัน ก่อนจะกลับไปกินต่ออย่างเงียบ ๆไม่นานก็หมดจาน ธารน้ำยกมือเช็ดปากเบา ๆ แล้วหันไปยิ้ม

“อิ่มแล้วครับพี่ชมพู่”

“งั้นพี่ไปทำธุระก่อนนะ บ่ายเจอกันที่โต๊ะทำงานจ้า~”

“ครับ ขอบคุณอีกครั้งครับ”

เขามองตามหลังอีกฝ่ายที่เดินออกไปอย่างใจดี ก่อนจะถอนหายใจโล่ง ๆมือคว้ากระเป๋าสตางค์ออกมา เดินไปซื้อขนมขบเคี้ยวอีกสามสี่อย่าง

ของหวานคือกำลังใจของมนุษย์ออฟฟิศจริง ๆ

ตอนเดินผ่านโซนลิฟต์สายตาก็เหลือบเห็นป้าย

ชั้นดาดฟ้า – Sky Garden(เฉพาะพนักงานภายใน)

หืม มีดาดฟ้าด้วยเหรอ เขาคิดในใจ แล้วรอยยิ้มก็ผุดขึ้นมา

“ขึ้นไปกินขนมชมวิวหน่อยละกัน”

มือเล็กกดปุ่ม “R” อย่างมั่นใจ ลิฟต์เคลื่อนขึ้นช้า ๆ