Mag-log inเมื่อจัดการเรื่องส่งตัวคนชั่วออกไปจากเกาะแล้ว นายหัวหนุ่มคนจริงก็เดินนำภัทรชนม์มาหากลุ่มคนที่กระทำการลอบเข้าเกาะ สองแขนล่ำสันยกขึ้นกอดอกทันทีที่หยุดยืนตรงหน้าพวกเธอ“มีอะไรจะแก้ตัวกันหรือเปล่า” ขณะที่คนอื่นนั่งก้มหน้ากุมมือตัวเงียบๆ คนสวมสีเหลืองสดกลับเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมาส่ายไปมา แต่เธียรวิชญ์ไม่ใจอ่อนเลย ยังขึงตาดุใส่ ถามถึงคนที่ไม่เห็นหน้า “ตะวันรู้เรื่องด้วย?”“พี่ชายไม่รู้ค่ะ”“ถามจริงๆ คิดอะไรกันอยู่ จะมาทำไมไม่บอกพี่ ดูสิว่ามาแล้วเจออะไร” นายหัวหนุ่มทั้งโมโหทั้งแอบขำ นี่ขนาดยังไม่ได้มาอยู่จริงจัง แม่คุณหอมจันทร์ของเขายังมีพรรคพวกบนเกาะแล้วถึงสี่คน"พวกเราอยากมาดูพระจันทร์แสนรักบนเกาะนี้นี่คะ ว่าจะสวยจริงอะไรจริงอย่างที่ลงในเว็บมั้ย อยากมาเซอร์ไพรส์ด้วย เลยไม่ได้บอกพี่เธียร แค่โทรบอกคุณชาติกับพี่ๆ ให้คอยอำนวยความสะดวกตอนพวกเรามาถึง” หอมจันทร์หัวหน้าแก๊งอธิบายเสียงอ่อยๆ เพราะสมาชิกของเธอนั่งอมปากเงียบอย่างกับปลาตายกันหมด“เซอร์ไพรส์จนเกือบจะโดนดีน่ะสิ”“โธ่! พี่เธียรก็มาช่วยไว้ได้ทันแล้วนี่ อีกอย่างตอนนี้นายยุงลายชั่วช้านั่นก็ถูกพี่จัดการแล้วด้วย”“แล้วถ้าไอ้ยุงลายชั่วช้าทำอะไ
ตราบจนเดินตามพวกเธียรวิชญ์เข้าไปในห้องนอนแล้ว ยงยุทธถึงรู้ตัวว่าถูกหลงกลเข้าให้ รีบหมุนหัวจะหนี แต่ยังช้าไปอยู่ดี เพราะวินาทีนั้นมีปิดประตูห้องเสียงดังพร้อมๆ กับปิดไฟในห้องและม่านหน้าต่าง ทำให้ห้องตกอยู่ในความมืดทั้งเพิ่งจะเที่ยงวัน“จะรีลหนีไปไหนเล่า” เสียงหยันถามดังมาจากมุมหนึ่งของห้อง“ไอ้หมาลอบกัด! มึงหลอกกู!” ยงยุทธตะโกนด่าพร้อมส่ายปืนในมือไปทั่วอย่างหวาดระแวง“อ๋อเหรอ ได้ข่าวว่ามึงลอบกัดพวกกูก่อนนะ”“กูไม่สน!”“อ้าวไอ้นี่! เรื่องที่ผ่านมากูปล่อยๆ มึงไปแล้วนะ มึงจะทำชั่วห่าเหวอะไรกูไม่ยุ่ง นี่มึงเสือกไปยุ่งกับพวกค้าอาวุธสงครามแล้วมาทำระยำใส่เกาะกูอีก! แล้วเสือกจะมาวุ่นวายเอาตอนที่กูกำลังทำภารกิจสำคัญ ต่อให้ตำรวจไม่ขอ กูก็ไม่เอามึงไว้!”ฟังเธียรวิชญ์พ่นความในใจออกมาเสียงขุ่นแล้ว แมทธิวก็อดหัวเราะเบาๆ จากมุมตรงข้ามไม่ได้ ดูเหมือนเจ้านายจะเจ็บใจที่ถูกรบกวนการง้องอนสาวมากกว่าเรื่องที่โดนระเบิดเกือบตายอีกกลับกันกับยงยุทธ เขาไม่รู้สึกขำเลย มีแต่จะแค้นเธียรวิชญ์กว่าเดิม “มึงไม่ต้องทำเป็นพูดดี ชีวิตกูพังป่นปี้จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนอย่างนี้ก็เพราะมึง คิดว่ากูจะปล่อยมึงไว้งั้นเรอะ!”เธียรว
“นั่งเงียบๆ สิวะ! จะร้องหาสวรรค์วิมานอะไร!”มิลันดากับภารดีพยายามกลั้นเสียงสะอื้นตามที่มันสั่ง แต่ยังปล่อยให้น้ำตาไหลอยู่เงียบๆ ด้วยหวาดกลัวจับใจ อีกห้าชีวิตที่ถูกจับมัดมือนั่งรวมกันอยู่มุมหนึ่งของโถงก็มีสภาพไม่ต่างกัน เพียงแต่เงียบเสียงไว้ได้ดีกว่ากะเซอร์ไพรส์เขา แต่ดันมาเจอเซอร์ไพรส์ใหญ่ซะเอง!แผนการแอบมาซ่อนตัวรอในบ้านลานพระจันทร์เงียบๆ หายวับไปทันทีที่พบว่ามีคนมาซ่อนตัวอยู่ก่อนหน้า อีกฝ่ายซ่อนได้ดีจนกรรณิกากับป้าเอิบที่มาถึงก่อนไม่รู้ตัวสักนิด ตอนนี้เลยได้แต่นั่งรอให้เจ้าของบ้านมาช่วย...“หล่อนรู้หรือเปล่า ว่ามันเป็นใคร” ทินกรกระซิบกับหอมจันทร์ที่นั่งข้างกัน เมื่อมันเดินไปส่องดูที่หน้าต่างบานสูงหอมจันทร์มองชายร่างท้วมแต่งตัวเหมือนชาวบ้านธรรมดาๆ แต่หน้าตาเลวชัดด้วยสายตาเคียดแค้น “ศัตรูพี่เธียร คนที่ยิงระเบิดมาไง”“...” ทินกร “เราเลือกเวลามาเที่ยวเกาะนี้ได้ถูกช่วงจริงๆ”“ไม่ต้องห่วง ป่านนี้พวกพี่เธียรคงรู้ตัวแล้วว่ามันอยู่ที่นี่ พวกเราแค่พยายามตั้งสติ หาทางช่วยตัวเองไม่ให้เป็นภาระของพวกเขาก็พอ”กรรณิกาที่ฟังอยู่เงียบๆ พยักหน้าบอก “ใช่ค่ะ ตอนชุลมุนกันเมื่อกี้ กุ้งแอบกดสัญญานขอความช
เรือเร็วสีขาวแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าเรือใหม่เอี่ยมบนเกาะเคียงจันทร์ในช่วงสายของสุดสัปดาห์ คนรออยู่รีบเข้าไปช่วยประคองสาวสวยสามคนขึ้นจากเรือ“น้อง...”“อย่าเสียงดังไปค่ะ” คนเมาเรือจนอ่อนแรงรีบกระซิบบอกภารดีก่อนอีกฝ่ายจะหลุดชื่อตนออกมา“อ้อๆ งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะคุณลูกค้า บ้านพักที่ท่านจองไว้ตอนนี้พร้อมให้บริการแล้วค่ะ” ภารดีขยิบตาให้อย่างรู้กันแล้วต้อนลูกค้าทั้งสามท่านไปที่รถกอล์ฟ ซึ่งจอดรออยู่ใกล้ๆ ทำเหมือนพวกเขาเป็นแขกทั่วไปของรีสอร์ตสองสาวร่างบางเดินกันอย่างหวาดระแวงเล็กน้อย ผิดกับสาวร่างใหญ่ที่เดินกางแขนหมุนตัวไปพลางอุทานอย่างตื่นเต้น ตลอดทาง“โอ้โห สวยกว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย”หอมจันทร์ที่กำลังผะอืดผะอมเพราะเมาเรือมองอาการตื่นเต้นของเพื่อนแล้วอดยิ้มไม่ได้ ถ้าถามว่าการปลอมตัวครั้งนี้ใครทำได้ดีที่สุด คำตอบคือทินกรแน่ๆ พ่อหนุ่มร่างชายใจหญิงจับชุดเดรสผ้าบาติกสีฟ้าสดมาใส่อย่างมั่นใจ มันแหวกสูงจนเห็นขนหน้าแข้งบนเรียวขายาวนั่นร่ำไร ใบหน้าครึ่งบนถูกหมวกสานปีกกว้างกับแว่นกันแดดอันใหญ่ปิดไว้ สวมบทกระเทย
‘พระจันทร์แสนรัก’ชื่อที่อ่านครั้งแรกก็ทำเอาหอมจันทร์เขินหนักแทบม้วน ไม่กล้าคลิกเข้าไปอ่านต่อเลย เพราะเอกตะวันบอกว่าบทความโปรโมทเกาะเคียงจันทร์ครั้งนี้หวานเรียกมดสุดๆแต่จะไม่เปิดก็อยากรู้ไม่ไหวหอมจันทร์จึงกลั้นใจกดเข้าไปดูพร้อมเพื่อนทั้งสอง แล้วพวกเธอก็ถึงกับอึ้ง เมื่อมีบทสัมภาษณ์สั้นๆ ของเจ้าของเกาะเคียงจันทร์โชว์หราอยู่‘ทุกอย่างบนเกาะเคียงจันทร์ เกิดขึ้นจากความรักที่ผมมีต่อเธอผู้เป็นที่รัก’หญิงสาวอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า กว่าจะยอมเลื่อนจอไปดูสิ่งอื่นในหน้าเว็บต่อ มีแต่สถานที่ต่างๆ บนเกาะที่เธอเคยไปมาแล้วทั้งนั้น พวกเขาถ่ายภาพออกมาในมุมมองสวยตระการตาชวนให้อยากไปเห็นกับตาตัวเอง ทว่าไม่มีลานพระจันทร์ ที่ที่มองเห็นพระจันทร์ได้สวยที่สุดอยู่เลย“โอ๊ย! นังโคนมน้อย ทำไมนายหัวของนังคุณหญิงถึงได้โรแมนติกอย่างนี้” ทินกรร้องถามมิลันดาที่กำลังฟินอยู่ข้างๆ หลังได้รู้ความเป็นมาของเกาะเคียงจันทร์“อยากได้ผู้ชายแบบนี้จัง” มิลันดาเริ่มเพ้อฝัน “พี่เธียรโรแมนติดสุดๆ ไปเลย”“ยังโรแมนติกได้กว่านี้อีก”"หือ"ทินกรกับมิลันดาหันขวับทันที แค่โต๊ะดินเนอร์ท่ามกลางแสงเทียนและแสงจันทร์บนชายหาดสีนวลๆ ก็โดนใจแล้ว
เวลาหนึ่งสัปดาห์ที่เธียรวิชญ์มากรุงเทพมหานคร เขาใช้มันได้อย่างคุ้มค่าเหลือเกินกลางวันอยู่บริษัทรังนกของตนและเดินสายชวนเพื่อนๆ ไปเที่ยวเกาะเคียงจันทร์กลางคืนไปนั่งดินเนอร์หวานกับแฟนสาว ควงกันจนตอนนี้คนรู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองว่าทั้งสองคบกันอยู่ หวานเหมือนไม่เคยเลิกกันแต่ยิ่งทั้งสองไปกันได้ดี คนที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ ยิ่งกังวลคืนนี้คุณชายเอกตะวันนั่งรอน้องสาวจนดึก อยากจะคุยกับน้องสักหน่อย วันก่อนๆ ล้วนกลับมาไม่เร็วไม่ช้า แต่วันนี่ดันเป็นคืนสุดท้ายก่อนเธียรวิชญ์จะกลับกระบี่ คนสวยเลยถูกพามาส่งดึกหน่อย"หญิงจันทร์"คนถูกเรียกไว้ก่อนจะขึ้นห้องชะงัก เดินเข้าไปนั่งข้างพี่ชายอย่างแปลกใจ "พี่ชายยังไม่นอนอีกเหรอคะ"“รอจันทร์อยู่น่ะ"“รอจันทร์?”“อืม พรุ่งนี้เธียรจะกลับกระบี่แล้วใช่มั้ย”“ค่ะ คืนนี้เลยไม่ยอมปล่อยจันทร์กลับมาง่ายๆ ไงคะ”“ที่เป็นอยู่ตอนนี้ จันทร์มีความสุขดีใช่มั้ย”หอมจันทร์เลิกคิดมอง "ทำไมพี่ชายถามแบบนั้นล่ะคะ""เรื่องตอนนั้นน่ะ จันทร์ลืมมันไปหมดแล้วเหรอ” เอกตะวันถามตรงๆ สายตาจับจ้องสีหน้าคนเป็นน้องนิ่งหญิงสาวฟังคำถามแล้วมองค้อนขวับ ตอนนี้ทำมาเป็นห่วง ตอนวางแผนส่งเธอไปหาเธียรวิชญ
“ฮึก...”ได้ยินคนติดต่อใครไม่ได้หลุดสะอื้นออกมาเบาๆ แดนดินก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เอื้อมมือไปดึงโทรศัพท์มาถือไว้เองแล้วจ้องหน้าเธอนิ่ง“คุณจะทำอะไร เอาคืนมานะ!” ฤทัยรักษ์ตะปบตามโทรศัพท์ น้ำตาเม็ดใสที่เอ่อคลอในตอนแรกร่วงพราวลงมาเป็นสายทันทีที่มองสบตาวาววับเอาเรื่องของเขา“ร้องทำไม” พอเห็นน้ำตาเธอ เสียงเข
“หึหึ เลิกสงสัยได้แล้ว เธอรอเก็บอยู่ข้างล่างนี่นะ เดี๋ยวฉันปีนขึ้นไปหักกิ่งมันลงมาให้” อธิบายจบแดนดินก็เอาบันไดไม้ไผ่ที่วางอยู่ในพงหญ้ามาพาดต้นสะเดาแล้วไต่ขึ้นไปอย่างเร็ว กิ่งแรกที่อยู่ใกล้ๆ มือถูกเขาหักอย่างง่ายดาย แล้วโยนลงไปให้คนด้านล่างเก็บฤทัยรักษ์รีบวิ่งไปรับ แต่พลาดโดนกิ่งสะเดาร่วงใส่เต็มๆ
ดวงตาคมกริบหันไปมองคนมาช่วยเก็บมะพร้าวอย่างนึกฉุนหน่อยๆบอกจะมาช่วยเก็บ เธอก็มาช่วยเก็บอย่างเดียวจริงๆคนต้องออกแรงใช้ไม้ไผ่ที่ทั้งหนักทั้งยาวสอยมะพร้าวลงมาก็คือเขานี่!ตอนนี้ฤทัยรักษ์กำลังนั่งแทะเนื้อมะพร้าวที่เขาลองผ่าดูเนื้ออย่างเอร็ดอร่อย ขณะที่เขายังเงยหน้าเขย่าไม้ไผ่สอยมะพร้าวพวกนั้นลงมาอย่าง
“เป็นไงบ้างหนูอุ่น ไปทำงานในทุ่งนากับพี่เขาวันแรก”คนอาบน้ำล้างคราบสาวนามอมแมมออกแล้ว ยิ้มเนือยตอบคำแพงไปตามตรง “เหนื่อยเหมือนกันค่ะ แต่ก็สนุกไปอีกแบบ รู้เลยว่าหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินของจริงนี่เป็นยังไง”“คิดแบบนั้นก็ดีจ้ะ ถือว่าย่าพามาเปิดประสบการณ์ใหม่ๆ แล้วกันนะ”“ค่า แล้วนี่ย่าแพงกำลังจะไปไหนคะ มา



![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



