บทที่ 7

การตื่นเช้าขึ้นมาใส่บาตรหน้าเรือนกลายเป็นกิจวัตรที่ฤทัยรักษ์คุ้นเคยไปแล้ว แต่วันนี้เป็นวันแรกที่เธอได้ลงมือนึ่งข้าวเหนียวด้วยตัวเอง

หญิงสาวตื่นตั้งแต่ตีห้า เพื่อมาเอาข้าวเหนียวที่แช่น้ำทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนขึ้นนึ่งบนเตาไฟในห้องครัวที่อยู่ตรงกลางระหว่างเรือนทั้งสองหลัง ครัวที่เรือนนี้แบ่งเป็นสัดส่วนชัดเจน ครัวร้อนสำหรับหุง อุ่น ตุ๋น ต้ม นึ่ง จะอยู่ด้านใน ครัวเย็นจะอยู่ด้านนอก มีแค่ชั้นวางของและแคร่วางอยู่หนึ่งหลัง ตอนนี้คำแพงกำลังนั่งเสียบเนื้อหมูอยู่ตรงนั้น หน้าที่ทำอาหารใส่บาตรในเช้านี้เป็นของพวกเธอยายหลานล่ะ

พอเห็นฤทัยรักษ์ก้าวออกมาจากในครัว ย่าคำแพงก็กวักมือเรียกทันที

"หนูอุ่นมาทำหมูปิ้งกับย่ามา”

หญิงสาวยิ้มประจบ “วันนี้จะได้กินหมูปิ้งนมสดแสนนุ่มลิ้นของย่าแพงด้วย”

“จ้าๆ รีบมาช่วยย่าเสียบเนื้อหมูก่อนเร็ว นึ่งข้าวเสร็จจะได้เอาไปปิ้งบนเตาต่อเลย”

“รับทราบค่ะ”

เมื่อมีแรงงานมาช่วยทำ งานจึงเดินหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่นานเนื้อหมูเสียบไม้ก็เต็มถาด พร้อมปิ้งบนเตาถ่านร้อนๆ แล้ว เช่นเดียวกับข้าวเหนียวที่นึ่งไว้ก็ได้เวลาพลิกกลับพอดี คำแพงบอกว่าการนึ่งข้าวนั้นมีขั้นตอนสำคัญอยู่อย่าง คือต้องพลิกข้าวด้านบนลงไปด้านล่าง เพื่อให้ข้าวถูกนึ่งจนสุกร้อนเท่าๆ กัน ขั้นตอนนี้ฤทัยรักษ์ไม่ได้ลงมือทำ เพราะยังขาดความชำนาญ เกิดตวัดมือไม่ดีอาจจะเกิดอุบัติเหตุเอาได้

“หลังจากนี้เราก็ต้องรอให้ข้าวมันสุกจนขึ้นเมล็ดทั้งหมด แล้วเอาไปส่ายข้าวในกระด้งก่อนใส่ลงกระติบข้าวนะ”

ประโยคหลังของย่าทำเอาฤทัยรักษ์งงหนัก

“ส่ายข้าวคืออะไรเหรอจ๊ะ”

“ก็คือการทำให้ข้าวเหนียวที่เพิ่งนึ่งสุกใหม่ๆ ระบายความร้อนและไอน้ำออกมาจ้ะ ข้าวจะได้เหนียวนุ่มไม่แฉะ”

“แบบนี้นี่เอง มิน่าหมูปิ้งหน้าปากซอยที่หนูอุ่นแวะซื้อกินก่อนไปเรียนถึงข้าวแฉะตลอด หนูอุ่นเห็นป้าแกนึ่งเสร็จก็ตวัดลงกล่องโฟมตักขายทันที บางวันข้าวเหนียวจนติดมือเลยค่ะ”

ย่าคำแพงมองรอยยิ้มของคนพูดถึงความหลังอย่างเอ็นดู “มาอยู่บ้านย่าหอมนี่ รับรองหนูอุ่นได้กินข้าวเหนียวนุ่มๆ ทุกวันเลยจ้ะ เพราะพี่ดินเขาชอบกินนักล่ะ”

ชื่อที่ได้ยินทำให้ฤทัยรักษ์หุบยิ้มทันที เมื่อคืนนี้กว่าแดนดินจะพาเธอกลับมาถึงเรือนก็ดึกมากแล้ว คุณย่าทั้งสองเพลียไม่ไหว เธอเลยปล่อยให้พวกท่านเข้าไปนอนโดยไม่ได้เอาคืนเขา จะฟ้องตอนนี้ดีไหนนะ

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะจ๊ะ ไม่ชอบพี่เขาเหรอ”

“เขาไม่ทำตัวให้น่าชอบเลยนี่คะ”

“ดูพูดเข้าสิ เราเพิ่งมาอยู่ที่นี่อาทิตย์เดียวเอง จะไปตัดสินใครแบบนั้นไม่ได้นะจ๊ะ”

“หนูอุ่นไม่คิดว่าตัวเองจะชอบเขาเลยค่ะ” แค่เรื่องเมื่อคืนก็น่าจะทำให้ตัดสินได้แล้วแหละ

“เอาเถอะๆ เรื่องหนุ่มสาวย่าไม่อยากจะยุ่งด้วย แต่เรามาอยู่บ้านเขาอย่างนี้ หนูอุ่นก็อย่าไปรวนพี่เขานักเลยนะลูก” หญิงสูงวัยตักเตือนอย่างรู้นิสัยกันดี เห็นหน้าใสๆ แบบนี้ นิสัยกลับแสนซนนักแหละ

ฤทัยรักษ์ยิ้มหวานบอกทันที “ย่าแพงไม่ต้องห่วง หนูอุ่นรู้ว่าควรวางตัวยังไง ไม่ทำให้ย่าแพงเสียชื่อแน่จ้ะ”

“ดีจ้ะ”

คนเป็นย่ายิ้มด้วยสีหน้าวางใจ ไม่รู้เลยว่าคนเป็นหลานขีดเส้นไว้แล้วว่าจะไม่ไปกวนแดนดิน แต่ถ้าเขาหาเรื่องแกล้งเธออีก เธอไม่อยู่เฉยแน่!

ไม่กี่นาทีถัดมาหญิงชราก็เดินเข้าไปเปิดฝาหวดนึกข้าวออก รอไอน้ำที่พวยพุ่งขึ้นมาจางลงจึงก้มหน้าลงไปดูข้าว เมื่อเห็นข้าวสุกดีจึงหยิบกระด้งมาพรมน้ำให้เปียก

“ย่าแพงจะส่ายข้าวแล้วเหรอคะ” คนที่เดินตามมาดูห่างๆ ถามขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น

“ใช่จ้ะ วันนี้ย่าจะทำให้ดูก่อน วันหลังหนูอุ่นทำเองนะ”

“จ้ะ” รับปากไปตาก็มองสิ่งที่ย่าทำตาไม่กะพริบ

มือเหี่ยวตามวัยคว้าหวดออกจากหม้อนึ่งมาตวัดข้าวเหนียวร้อนๆ ลงในกระด้งอย่างชำนาญ ไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมาในตอนนั้น คำแพงรอให้ไอร้อนระเหยเล็กน้อยก็จับไม้พายจุ่มน้ำในขันที่เตรียมไว้แล้วใช้มันเกลี่ยข้าวเหนียวในกระด้ง มืออีกข้างคอยป้องกันไม่ให้ข้าวกระดกออก สักพักจึงหันไปพูดกับฤทัยรักษ์ “หนูอุ่นรู้ไหม นี่แหละสปาบ้านนา”

“คะ?”

“ก็ไอร้อนที่พุ่งขึ้นมาใส่หน้าเรานี่ไง สปาชั้นดีของสาวๆ บ้านนาเลยนะ คนเฒ่าคนแก่แถวนี้ถึงได้หน้าตึงใสกันทุกคนไงจ๊ะ”

“โห ธรรมชาติสุดๆ เลยค่ะ”

“จ้ะ เอากระติบข้าวมาให้ย่าหน่อย ย่าจะเอาข้าวใส่แล้ว”

ฤทัยรักษ์หยิบกระติบข้าวมาเปิดแล้ววางไว้ข้างกระด้งอย่างรู้งาน ข้าวเหนียวนึ่งสุกใหม่ๆ ถูกแบ่งเป็นสองส่วนแล้วตะล่อมเป็นก้อนใส่ลงในกระติบข้าวสองใบ กระติบเล็กเอาไปใส่บาตร กระติบใหญ่เอาไว้กิน

พอจัดการข้าวเหนียวเสร็จผู้เป็นย่าก็บอกให้หลานสาวที่ยังอยู่ในชุดนอนแบบขายาวไปเตรียมตัวใส่บาตร ตนจะปิ้งหมูรอพลางๆ

“ได้จ้ะ ย่าแพงรอแป๊บนะ”

“จ้า”

แป๊บของฤทัยรักษ์นั้นกินเวลาไม่กี่นาที ร่างบางกลับมาใหม่ด้วยสีหน้าที่สดชื่นขึ้น ชุดนอนตัวเก่งถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อแขนยาวกับกางเกงห้าส่วน ใบหน้าสวยทาแป้งเด็กบางๆ กับลิปมันที่ปากเท่านั้น

“ตอนนี้ถึงตาย่าแพงไปบ้างแล้ว เดี๋ยวหนูอุ่นปิ้งหมูรอ” เธอนั่งลงบอกคนที่นั่งปิ้งหมูจนส่งกลิ่นหอมไปทั้งเรือน

ย่าไม่ได้อิดออด เลื่อนถาดที่มีใบตองกล้วยรองอยู่ให้พลางสั่งงาน “ปิ้งสุกแล้ววางไว้บนถาดนี่นะลูก อย่าลืมเอาใบตองกล้วยที่ย่าเตรียมไว้มาห่อหมูปิ้งอีกที ห่อแบบในถาดนี่นะจ๊ะ” ในถาดมีหมูปิ้งที่ถูกห่อใบตองวางเรียงเป็นตัวอย่างอยู่ราวสิบกว่าไม้

“ห่อยังไงจ๊ะ” ถามพลางหยิบใบตองที่ถูกฉีกตามแนวยาวขนาดเท่าฝ่ามือมารอ

“หนูเอาใบตองด้านสีเขียวประกบเข้าหากันอย่างนี้ เสร็จแล้วก็เอาหมูปิ้งมาวางต่อกัน เอาด้านที่เป็นเนื้อวางชิดกัน หันด้านไม้จับออกแบบนี้ แล้วพับใบตองด้านข้างมาทบกันตรงกลาง เห็นไหมว่าไม้จับของหมูปิ้งจะเลยใบตองออกมาทั้งสองด้าน หนูอุ่นต้องค่อยๆ พับตรงกลางให้ประกบกันแล้วใช้ใบตองเส้นเล็กนี่พันหนึ่งรอบ กลัดด้วยไม้กลัดอีกที ระวังอย่าให้ใบตองแตกนะจ๊ะ”

“แบบนี้ได้ไหมจ๊ะ” คนทำตามแบบช้าๆ ถามเสียงอ่อย เพราะหมูปิ้งห่อใบตองของตัวเองนั้นไม่เท่ากันเลย ข้างหนึ่งก็สูง ข้างหนึ่งก็ต่ำ

“ฮ่าๆ อย่างนั้นก็ไม่เป็นไรจ้ะ ค่อยๆ ทำไป เดี๋ยวมันก็เท่ากันเอง”

“หนูอุ่นจะพยายามค่ะ”

รับปากเป็นมั่นเหมาะ ปรากฏว่าตอนผู้เป็นย่ากลับมาอีกที เธอก็ทำใบตองแตกไปเกือบหมดแล้ว!

สุดท้ายย่าก็ยิ้มอ่อนบอกให้เธอลงไปเก็บดาวเรืองที่สวนหลังเรือนมาใส่บาตรแทน

ฤทัยรักษ์รับงานใหม่มาด้วยความเต็มใจ

เก็บดอกไม้ย่อมง่ายกว่าห่อหมูด้วยใบตองเยอะ!

ร่างอวบอิ่มเดินเลาะไปตามทางที่มุ่งสู่แปลงดอกดาวเรืองอย่างสบายใจ อากาศสดชื่นแบบนี้หาได้ยากนักตอนอยู่เมืองกรุง เสียงนกเสียงไก่ที่ได้ยินระหว่างทางมันสบายหูกว่าเสียงรถรายิ่งนัก พอเห็นสวนดอกไม้ของคุณย่า ดวงตากลมโตยิ่งเป็นประกาย เธอเห็นสวนนี้ตั้งแต่วันที่แดนดินพาเดินเล่น วันนั้นมันยังไม่ออกดอกกัน แต่วันนี้มันพากันแข่งกันบานสะพรั่งอยู่ในสวน มีทั้งดาวเรืองดอกใหญ่ มะลิลาแซมมะลิซ้อนริมรั้ว กุหลาบหลากสีและบานไม่รู้โรยสองสามต้นแถวทางเข้า พุดตาน พุดจีบ พุดซ้อน ยืนต้นเรียงรายออกดอกแข่งกันเต็มที่ ไม่นับที่เธอไม่รู้จักอีกมากมาย

“ยืนทำบื้ออะไรอยู่ ยัยหนูตุ่นน้อย”

เสียงห้าวที่ดังมาจากด้านหลังอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำเอาคนที่อารมณ์ดีๆ ทำหน้าเซ็งขึ้นมาทันที

ตัวร้ายโผล่มาจนได้!