บทที่ 6

“เอาละๆ เจ้าก้องไม่ต้องไปแล้ว เจ้าดินกับหนูอุ่นน่ะ ไปส่งเด็กๆ ด้วยกันไป” หลังยิ้มมองอยู่สักพัก ย่าคำหอมก็พยักพเยิดสั่งอย่างวางอำนาจ โอกาสทองอยู่ตรงหน้าแบบนี้ จะให้นั่งมองเฉยๆ ได้ไง "ในเมื่อเด็กมันไม่อยากไปกับเจ้าก้อง แต่อยากให้หนูอุ่นไปส่ง จะทำไงได้ หนูอุ่นเพิ่งมาอยู่ที่นี่ รู้จักที่ทางของหมู่บ้านเราแค่ผิวเผิน ให้เจ้าดินไปด้วยกันนั่นแหละ”

“จะไปก็ไปเถอะจ้ะ เดี๋ยวจะดึกไปมากกว่านี้ พ่อแม่เด็กๆ จะเป็นห่วงเอา” ย่าคำแพงเอ่ยขึ้นยิ้มๆ เมื่อพี่สาวลอบหันมาส่งสายตาให้

“ไปก็ไป” คนเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตาบอกเสียงเนือยๆ ก่อนจะทำหน้าเซ็งเดินไปจูงจักรยานของตนออกมา จวบจนเขาก้าวขาขึ้นไปนั่งคร่อมอานเตรียมออกเดินทางแล้ว คนร่วมทางกลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เสียงเข้มเลยร้องบอก “มาขึ้นรถสิ!”

ฤทัยรักษ์มองจักรยานคันเก่าอย่างไม่วางใจ แต่ก็ยอมเดินไปนั่งซ้อนท้ายเขา ส่วนเด็กๆ พากันวิ่งเข้าไปกอดลาเจ้าภาพที่นั่งอยู่บนแคร่ทุกคน

“ขอบคุณที่เลี้ยงหมูกระทะนะค้า”

ย่าคำหอมลูกหัวเล็กๆ ทั้งสามอย่างเอ็นดู “วันหลังแวะมาเล่นกับย่าทวดอีกนะ”

“มาได้เลยๆ อ้ายสิถ่าฮ้องเพลงให้ฟัง” (มาได้เลยๆ พี่จะรอร้องเพลงให้ฟัง)

พอก้องหล้าพูดออกมาแบบนั้น สามแสบก็รีบวิ่งกระเจิงกลับไปหาจักรยานที่จอดไว้หน้าเรือน พากันปั่นหนีโดยไม่รอแดนดินกับฤทัยรักษ์ด้วยซ้ำ

“...” ก้องหล้า

ย่าคำหอมพยายามกลั้นยิ้มเพื่อบอกแดนดินกับฤทัยรักษ์ “รีบตามไปเร็ว เดี๋ยวเด็กๆ ตกใจจนปั่นไปชนอะไรเข้า”

“ฮ่าๆ” แดนดินไม่รีรอเลยที่จะเล่นงานลูกน้อง ผู้ไม่เคยรู้ตัวว่าตนมีเสียงเป็นเอกลักษณ์ในด้านลบ “ถ้าไปชนอะไรเข้าจริงๆ ได้ฮากันทั้งหมู่บ้านแน่ แฮ่มๆ เกิดเหตุระทึกขวัญ เมื่อคืนที่ผ่านมา มีเด็กสามคนปั่นจักรยานหนีเสียงร้องสุดหลอนจนตกคูนา!” รายงานข่าวที่น่าจะเกิดขึ้นจบแล้ว แดนดินก็รีบปั่นจักรยานพาฤทัยรักษ์ตามเด็กๆ ออกไปทันที

ส่วนก้องหล้าที่ชินชากับการกลั่นแกล้งของเจ้านายได้แต่มองตามท้ายรถสองล้อคันนั้นไปด้วยสายตาหมายมั่น

อย่าให้ถึงทีก้องบ้างก็แล้วกัน!

การเดินทางขาไปนั้นไม่มีปัญหา

แต่หลังจากส่งเด็กๆ ถึงบ้านครบทุกคนแล้ว เหตุการณ์ขากลับดันมีปัญหาเฉย

อยู่ๆ เสาไฟฟ้าที่เคยส่องแสงสว่างไสวก็มีอาการติดๆ ดับๆ ขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ มือเรียวที่ดึงชายเสื้อแดนดินเอาไว้ตั้งแต่เขาเริ่มแกล้งปั่นเร็วๆ พลันเปลี่ยนเป็นจับเอวสอบไว้หมับ เจ้าตัวถึงกับร้องลั่น

“เฮ้ย! จับอะไรของเธอน่ะ มันจั๊กจี้!”

ฤทัยรักษ์ไม่ตอบอะไรสักคำเดียว แต่แดนดินรู้สึกได้ถึงอาการเกร็งตัวของเธอ เลยถามไปว่า

“มีอะไรหรือเปล่า”

“เปล่า”

“มีสินะ”

“...ไม่มี”

แดนดินหันไปดูคนตอบมาเสียงแผ่ว เห็นเธอกำลังมองรอบตัวด้วยสีหน้าตื่นกลัวก็เลิกคิ้ว ขามาแม่ตัวตุ่นนี่ยังดีๆ อยู่เลย มีแกล้งทำตัวถ่วงน้ำหนักให้เขาปั่นลำบากด้วย ตอนนี้คิดจะแกล้งอะไรเขาอีกล่ะ นั่งดีๆ ไม่เป็นเลยหรือไง คิดแล้วชายหนุ่มก็ยิ้มหยัน หันกลับมามองทางข้างหน้าเหมือนไม่มีอะไร แต่มือกลับค่อยๆ กำเบรกให้จักรยานจอดนิ่งก่อนจะเอี้ยวตัวไปถาม “ตกลงว่ามีอะไร”

ฤทัยรักษ์เม้มปากแน่นไม่ตอบ ในใจอยากจะร้องไห้ออกมา เขาจะจอดที่ไหนไม่จอด ดันมาจอดใต้เสาไฟที่กะพริบๆ อยู่เสียนี่ เธอมองใบหน้าดุๆ ที่มืดบ้างสว่างบ้างเพราะไฟเสียแล้วใจไม่ดียิ่งกว่าเก่า

พรึบ!

แขนเรียวกอดเอวสอบไว้แน่นทันทีที่ไฟดับลง หญิงสาวหวาดกลัวสิ่งที่มองไม่เห็นจะออกมาจนหัวใจเต้นแรงไม่หยุด แต่คนตัวใหญ่กลับดูไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

“อ้าว! ไฟเป็นอะไรน่ะ อยู่ดีๆ ก็ดับเฉย”

เธอรีบบอกเขาเสียงสั่น “เรารีบกลับบ้านกันเถอะค่ะ ไฟแถวนี้มันติดๆ ดับๆ ไม่น่าไว้ใจเลย ไม่รู้ว่าจะมี...”

“อ้อ...” แดนดินเข้าใจในบัดนั้นว่าอาการแปลกๆ ของอีกฝ่ายเกิดจากอะไร “กลัวผีออกมาเหรอ”

“ห้ามพูดออกมานะ!”

“พูดอะไร ผี....”

“คุณ!” น้ำตาเม็ดใสที่คลอเบ้าอยู่นานแล้วไหลออกมาทันที แต่เพราะอยู่ในความมืด คนปากเสียมองไม่เห็น เขาถึงพูดย้ำออกมาอีก

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า แถวนี้ไม่มีผีหรอก”

“คนใจร้าย!” ฤทัยรักษ์ปล่อยออกจากตัวเขา เพื่อโอบกอดตัวเองเอาไว้แทน เธอหลับตาแน่นปี๋ทั้งน้ำตาอาบแก้ม ไม่เอ่ยอะไรกับแดนดินอีก ด้วยกลัวเขาจะเอ่ยคำต้องห้ามออกมาไม่หยุด

พอหญิงสาวเงียบไป คนที่ต้องการแกล้งเลยก้มลงไปดู ตอนนั้นไฟสว่างขึ้นมาพอดี เลยได้เห็นธารน้ำตาบนใบหน้าสวยเข้าพอดี

ให้ตายเถอะ!

ที่เธอไม่ตอบเพราะแอบร้องไห้อยู่เงียบๆ นี่เอง

“ร้องไห้ทำไม” คนไม่ชอบน้ำตาถามอย่างรับมือไม่ถูก ท่าทางกอดตัวเองไว้นั่น เล่นเอาเขาแอบรู้สึกผิดที่แกล้งแรงไปเลย “เอ้าๆ ไฟก็มาแล้ว เธอจะกลัวอะไรกัน ฉันก็อยู่ด้วยทั้งคน”

“ฮือ”

“ไม่ต้องมาร้องเลย ฉันไม่ชอบน้ำตา”

“ฮึก! ฮือออออ”

“อย่ามาฮึกมาฮือ ถ้ายังไม่เงียบอีก พ่อจะปล่อยทิ้งเอาไว้ตรงนี้คนเดียวเลยนะ”

“ใจร้าย!”

“เออ ฉันสายโหดเว้ย!”

“ใจร้ายใจดำจริงๆ ฮืออออ”

“เดี๋ยวเถอะ!”

“ฉันจะฟ้องคุณย่า” ฤทัยรักษ์เอ่ยเสียงสั่นเครือ

“เออ ถ้ายังไม่หยุดร้องไห้ คืนนี้เธอได้เดินกลับไปฟ้องแน่”

“ก็มันหยุดร้องไม่ได้นี่”

ขณะที่ฤทัยรักษ์กำลังปาดๆ เช็ดๆ น้ำตาทิ้งอย่างโมโหตัวเองที่มาน้ำตาแตกต่อหน้าคนบ้านี่ จู่ๆ ก็มีสัมผัสบางเบาแตะลงบนไหล่เล็ก ความตื่นกลัวที่ยังไม่หายไปทำให้หญิงสาวร้องกรี๊ดผวาเข้าไปกอดคนตัวใหญ่ไว้แน่น ใบหน้างามซุกเข้ากับแผ่นหลังกว้างเหมือนต้องการจะหลบซ่อนจากสิ่งนั้น

“อะไรๆ เป็นอะไรของเธออีกเนี่ย!”

คนถูกกอดเองก็ตกใจเช่นกัน แต่ฤทัยรักษ์ก็เอาแต่กรีดร้องพร้อมกับสะบัดตัวไล่ตัวอะไรไม่รู้ที่ไต่จากหัวไหล่ไปที่หลังแล้ว

“เอามันออกไป! เอามันออกไป!”

แดนดินเห็นท่าไม่ดีรีบดึงหญิงสาวลงจากรถ กะจับคนไปส่องไฟดูว่าโดนอะไรถึงดิ้นปัดๆ ขนาดนี้ แต่ฤทัยรักษ์กลับผวากอดเขาเอาไว้แน่นกว่าเดิม สุดท้ายเลยต้องก้าวไปยืนใต้เสาไฟทั้งที่ยังกอดกันนั่นแหละ ดวงตาคมปราดมองหาตัวปัญหาไม่นานก็เจอ

"โธ่! ฉันก็นึกว่าตัวอะไร มันก็แค่ตั๊กแตนเอง ยัยหนูตุ่นเอ๊ย!” เขาเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะเมื่อตั๊กแตนกลางคืนสีเขียวตัวใหญ่เกาะอยู่กลางหลังเล็ก มันทักทายเขาด้วยการบินมาเกาะที่หัวเขาแทนด้วย

ฤทัยรักษ์ได้ยินแบบนั้นก็ช้อนหน้ามองเขานิ่งงัน “ตั๊กแตน?”

“นี่ไง” มือใหญ่ชี้ต้นเหตุ ซึ่งยังเกาะอยู่บนหัวตัวเอง

“...เอ่อ”

“ไม่ต้องมาเอ่อ ปล่อยฉันได้แล้ว”

ไม่รอให้เขาบอกซ้ำ ร่างเล็กรีบถอยห่างออกมาทันที เสียงหวานอุบอิบแก้ตัว “คุณนั่นแหละ แกล้งจนฉันกลัวไปหมด”

“อ้าว นี่ช่วยไว้นะ”

“ก็แกล้งก่อนนี่ กลับไปฉันจะฟ้องคุณย่า!”

“...” แดนดิน