LOGIN"นี่นังฝัน...คิดว่าพิเศษมากนักเหรอ?"มะนาวยังไม่ระความพยายาม ยังคงเดินมาคว้าแขนเรียวของเพียงฝันเอาไว้ แต่เธอกลับรีบสะบัดออก
"ก็...พิเศษอยู่นะ..."เพียงฝันหันไปประจันหน้ากับมะนาว จริงๆ เธอไม่ใช่คนที่จะอ่อนแอยอมคนหรอกนะ ใครร้ายมาก็ร้ายกลับ แต่เธอแค่ไม่ชอบสุงสิงหรือมีเรื่องกับใครก็เท่านั้นเอง และถ้าล้ำเส้นเธอเกินพอดี เธอก็ไม่ไว้หน้าเช่นกัน
"สร้อย...สวยดีนี่...ก็คงจะพี่ปราณซื้อให้สินะ...ถ้าซื้อใส่เองก็คงจะไม่มีปัญญา"มะนาวเหน็บแนม สายตามองเหยียดเธออย่างไม่คิดจะปกปิด
"ก็ถูกของเธอแหละ...แต่ไม่สวยก็เหนื่อยหน่อยนะ...เพราะถ้าสวยก็คงจะมีคนซื้อให้ใส่...ตอนนี้ก็ซื้อใส่เองไปก่อนแล้วกันนะมะนาว...ไปเรียนดีกว่า...คุยกับเธอเสียเวลาชะมัด...อ๊ะ...นอกจากสวยแล้ว...ผู้ชายเขาชอบคนฉลาดด้วยนะ...ฉลาดหรือเปล่าเราอะ"เพียงฝันทิ้งระเบิดไว้ให้มะนาวก่อนจะเดินผ่านหน้าเธอไปทันที ทำเอามะนาวยืนกรี๊ดกร๊าดด้วยความแค้นเคืองใจอยู่ตรงนั้นคนเดียว ส่วนเพียงฝันก็เดินตึงตังขึ้นมาที่ห้องเรียนด้วยความหงุดหงิด ไม่รู้ว่าแฟนของเธอจะไปล่อลวงสาวๆ เยอะแยะทำไม เพราะคนรับมือกับเหยื่อของปราณตอนนี้มันเป็นเธอ
 
อีกด้าน...เหตุการณ์ก่อนออกจากห้อง21.50น.ร่างสูงที่สลบไม่ได้สติไปตั้งแต่เมื่อคืน จนตอนนี้ เป็นเวลาเกือบจะ4ทุ่มแล้ว ด้วยเพราะดื่มกาแฟแก้วนั้นไปเยอะ บวกกับยาที่เอิงเอยผสมลงไปเยอะพอสมควร จึงทำให้เขาหลับลากยาวมาจนถึงตอนนี้"โอ๊ย..."ร่างสูงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา มันหนักตาจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น แถมยังรู้สึกมึนหัวบวกกับความเพลียอีกด้วย"ตื่นได้เวลาพอดีเลยนะ...ออกไปได้แล้ว...ออกไปเจอกับความรักที่พังทลาย...ออกไปสิ"เอิงเอยกล่าว พร้อมกับเหยียดยิ้มเย้ยหยัน ปราณรีบลุกขึ้นจากโซฟา พร้อมกับสำรวจเสื้อผ้าของเธอและของเขา ที่มันยังอยู่ในสภาพที่ปกติทั้งคู่ "ไม่ต้องมองขนาดนั้นหรอก...ฉันไม่คิดโง่ๆ เอากับคุณหรอกนะ...""เธอคิดจะทำอะไรเอิงเอย..."ปราณยังคงถามด้วยความไม่เข้าใจ ถ้าเป็นในละคร เขาจะต้องโดนวางยา แล้วตื่นมาบนเตียงพร้อมกับข้างกายที่มีตัวร้ายไม่ใส่อะไรเลย แต่นี่ไม่...ทุกอย่างปกติ...เธอมีเสื้อผ้าครบทุกชิ้น เขาเองก็เช่นกัน มันเลยทำให้เขาเดาทางเธอไม่ออกว่าเธอจะทำอะไร แถมมองหาโทรศัพท์ที่ตอนนี้มันดังขึ้นมาไม่หยุด แถมมีข้อความแจ้งเตือนนับร้อยข้อความทั้งของน้องสาวและของแฟ
"อื้ม~"ลิ้นร้อนค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปควานหาความหอมหวานในโพรงปากนุ่มลื่น จนพอใจ จากนั้นก็ค่อยๆ ขบเม้มไปตามซอกคอหอมจนเกิดรอยแดงจางๆ อกอวบอิ่มถูกเรียวลิ้นหนาโลมเลียจนร่างเล็กเสียวซ่านสะท้านทรวงไปจนเผลอแอ่นอกอวบนั่นสู้กับลิ้นหนาของเขา สองแขนค้ำยันไว้ที่ด้านหลังพร้อมกับเอนตัวกึ่งนั่งกึ่งนอน ส่วนปราณก็โน้มตัวไปเล้าโลมร่างเล็กจนหนำใจ"คนอะไรหอมไปทั้งตัว"ปราณยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะค่อยๆ ถอดปราการของตนออกจนเหลือไว้แค่ร่างกำยำเปลือยเปล่า ท่อนล่างที่มันแข็งขืนขึ้นมาจนร่างบางตาโตเพราะไม่เคยที่จะชินกับขนาดของมันเลยสักนิด "อีกไม่กี่วัน ยาคุมก็หมดแล้ว ไว้พี่จะป้องกันเองนะครับ พี่ไม่อยากให้ฝันฉีดแล้ว""พี่ปราณนี่หื่นกว่าที่ฝันคิดนะคะ...อื้ม..."ยังพูดไม่ทันจะจบประโยคร่างเล็กก็ครางออกมาเสียงดังเมื่อปากหนาดูดไปยังเต้าอวบเสียแรง"นี่ลดลงเยอะแล้วนะครับ"พูดจบก็ก้มลงฉกชิมเต้าอวบที่มียอดประทุมถันสีหวานชูชันแข็งเป็นไตอย่างหื่นกระหาย นิ้วเรียวก็สอดแทรกเข้าไปในร่องรักคับแคบ ชักเข้าชักออกจนสะโพกมนนั้นลอยเด้งรับสัมผัสสวาทที่ปราณกำลังปรนเปรอ"อ๊ะ...พะ...พี่ปราณ..."เสียงหวานครางออก
"แก...วันนี้ไปกินเลี้ยงที่ห้องฝุ่นกัน"ปรายฟ้าเอ่ยบอกเพื่อนรักที่กำลังแต่งตัวไปเรียน"เอาดิ..."เพียงฝันตอบ พร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายเดินออกไปนอกห้อง วันนี้เธอไปรถคันเดียวกับปรายฟ้า เพราะถึงยังไงก็ต้องไปฉลองวันเกิดที่ห้องน้องชายอยู่แล้ว"ทักไปบอกพี่ปราณด้วยให้ไปเจอกันห้องฝุ่น"ปรายฟ้าบอก"อืม...ตอนนี้คงยังไม่ออกเวรมั้ง...แต่เดี๋ยวส่งโลเคชั่นคอนโดฝุ่นให้ก็ได้"มือเล็กเปิดเข้าไปในแอพไลน์พร้อมกับปักหมุดโลเคชั่นคอนโดไต้ฝุ่น จากนั้นก็เข้าไปเรียนปกติ16.00 น.กว่าจะเลิกเรียนก็ถึงกับเบลอเลย เพราะวันนี้ปรายฟ้าและเพียงฝันต้องเข้าแล็บทั้งเช้าและบ่าย กว่าจะเลิกก็ปาไปเกือบจะ4โมงเย็นแล้ว"แทบอ้วกเลยวันนี้...ไปซื้อของไปทำกินกัน"ปรายฟ้ากล่าว"ฝัน..."แต่ระหว่างที่ทั้งคู่เดินมาจนถึงรถยนต์ของปรายฟ้า เสียงของแดนเทพก็ดังขึ้น พร้อมกับวิ่งตรงมาทางเธอและเพื่อนสาว "สุขสันต์วันเกิดนะ..."แดนเทพยื่นกล่องที่ห่อหุ้มด้วยกระดาษสีเงินส่งให้เธอด้วยรอยยิ้ม แต่เพียงฝันอึกอักไม่ยอมรับมันมา เพราะนึกถึงคำพูดของปราณไม่ให้อยู่ใกล้ๆ ผู้ชายคนอื่น "รับไป
"อืม...แค่นั้น...เธอนี่ทำตัวเหมือนฝันเลยนะ...ชอบคิดว่าฉันเจ้าชู้หว่านไปทั่ว...ฉันไม่ได้เอาคนใกล้ตัวหรอกนะ"ปราณกล่าว"หึ...คุณเคยคิดบ้างไหมว่าการกระทำของคุณมันต้องทำให้คนบางคนเจ็บปวดแค่ไหน?"น้ำเสียงของเอิงเอยแค่นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคียดแค้นไม่คิดที่จะปกปิด"เธอพูดเรื่องอะไร?"พรึ่บ!!รูปของเขาในชุดกราวนด์สีขาวสะอาดตา ถูกโยนลงตรงหน้าปราณด้วยความแรง รูปปราณทุกอิริยาบถ รวมทั้งรูปคู่ที่เคยถ่ายกับน้องสาวของเธอที่ชื่อว่าอบเชยด้วย"เธอจะสื่ออะไรเอิงเอย?"ปราณเลิกคิ้วถามพร้อมกับมองแววตาของร่างบางที่เริ่มแดงก่ำ ไม่คิดเลยว่าเขาจะไร้หัวใจขนาดนี้ มาถึงขนาดนี้ยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้4เดือนก่อน...'ปีสี่แล้วสิเรา...ไปดูแลคนไข้เป็นยังไงบ้าง'เอิงเอยเอ่ยถามน้องสาวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น อบเชยเป็นนักศึกษาแพทย์ปี4 ส่วนเธอเรียนจบบริหารเมื่อ2ปีก่อนแล้วกำลังจะบินไปทำงานที่อังกฤษกับสามีในไม่กี่วันนี้'สนุกค่ะ...พี่เอย...อบคิดว่าอบแอบชอบรุ่นพี่ที่ทำงาน'สาวแพทย์สวยหวานปี4เอ่ยบอกพี่สาวอย่างตรงไปตรงมา ใบหน้าสวยยิ้มกว้างทำท่าเพ้อฝัน'หืม...อะไ
วันต่อมา..."วันนี้พี่กลับดึกนะ...แต่พี่จะรีบกลับมานะครับ...เอารถพี่ไปใช้เลย...ดูท่าแล้วปรายก็คงจะอยู่กับฝุ่น...หรือถ้าอยากขับไปหาพี่ที่โรงพยาบาลก็ได้...แต่อาจจะกลับดึกหน่อยเพราะพี่มีประชุม...วันนี้มีตรวจสอบการเงิน"ปราณกล่าวพร้อมกับยื่นกุญแจรถคันหรูของตัวเองให้เพียงฝัน ที่ตอนนี้กำลังแต่งตัวในชุดนักศึกษา"ไม่เป็นไรค่ะ...เดี๋ยวฝันนั่งรถเมล์กลับก็ได้..."เธอส่งกุญแจคืน"ไม่ครับ...จะไปยืนเบียดให้คนอื่นลวนลามทำไม...ให้พี่ลวนลามคนเดียวก็พอแล้ว...เอาไปครับ...""แล้วพี่ปราณจะไปยังไงคะ?""ไอ้คิมมารับ...วันนี้มันไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลพอดี"ปราณเอ่ยบอกคนตัวเล็ก ก่อนจะก้มลงหอมแก้มเนียนใสของแฟนสาว "อ้อ...กับเพื่อนที่ชื่อแดนเทพน่ะ...อย่าใกล้ชิดกันให้มาก...นะครับ"ปราณยกยิ้มให้เธออีกหนึ่งที แม้จะดูหวานแต่รอยยิ้มนี้มันกลับเคลือบยาพิษ และเธอรู้ดีว่าถ้าปราณหึง เขาทำอะไรได้มากกว่าที่เธอคิด เหมือนตอนนั้นที่เทมวางยาเธอ เขาจัดการจนเข้าไอซียู จนเทมขยาดที่จะมาเจอเธออีก ใช่เรื่องนี้เขาเล่าให้เธอฟังแล้ว ทีแรกเธอก็ตกใจว่าเกินไปหรือเปล่า แต่เขาก็ให้เหตุผลว่า ใครก็ตามที่คิดร้ายกับเธอ เขาไม่คิดปล่อยไว้แน่!!! ส่วนเรื
เสียงเรียกเข้าของปราณยังคงดังขึ้นมาเรื่อยๆ คนตัวเล็กที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวเงยหน้ามามองปราณที่ไม่ยอมรับสาย กำลังจะปิดเครื่องแล้วคว่ำหน้าโทรศัพท์ลงหมับ!"มาค่ะฝันรับให้...ท่าทางพี่เอยจะมีธุระกับพี่ปราณนะคะ"เพียงฝันกระแทกเสียงเล็กน้อย เริ่มไม่พอใจ และสัมผัสได้ว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ เขาถึงได้ทำตัวผิดปกติแบบนี้มือเล็กแย่งโทรศัพท์มือถือมาจากปราณแล้วสไลด์รับสาย หัวใจเต้นแรงราวกับมีใครมาเขย่ามันแรงๆ ใจจดจ่อรอฟังปรายสาย[หมอคะ...ทำไมไม่รับสาย...ของขวัญที่คุณหมอสั่งทำให้น้องฝัน...เจ้าของร้านจิวเวอร์รี่เขามารอที่ห้องแล้ว...ไหนบอกจะเข้ามาตอนเย็นไง...เจ้าของร้านจะไม่รอแล้วนะคะ...เขามีธุระต่อ...] ร่างเล็กเปิดสปีกเกอร์โฟนเพื่อให้ปราณได้ยินด้วย ปราณยิ้มแห้งให้คนตัวเล็กก่อนจะก้มลงไปมองพื้นเล็กน้อย[คุณหมอ...ทำไมไม่พูดอะไรเลยคะ...] เสียงปรายสายยังคงดังขึ้นมาอีกหมับ!"แค่นี้นะเอย...ความแตกแล้ว...ให้เจ้าของร้านกลับไปก่อน...ส่วนค่าเสียเวลาเดี๋ยวฉันโอนให้...ส่วนเรื่องของขวัญชิ้นนั้น...เดี๋ยวฉันคอนเฟิร์มไปใหม่...ขอแก้แบบอีกนิดหน่อย"จากนั้นปราณก็กดตัดส







