EP.6

ก่อนจะตัดสินใจเปิดน้ำอุ่น  ไอร้อนค่อย ๆ แผ่ซ่าน  ช่วยคลายความหนาวที่เกาะกุมร่างกาย  แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับไม่จางหาย  ความเจ็บหน่วงลึกตรงกึ่งกลางกายสาวยังคงย้ำเตือนถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

นรินหลับตาลงช้า ๆ  ริมฝีปากเล็กทอดถอนลมหายใจออกมาแผ่วเบาครั้งแล้วครั้งเล่า

ไหนๆ ก็ย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้แล้ว  ก็ถือซะว่าทำทานให้หมามันแดกก็แล้วกัน

หลังอาบน้ำเสร็จ นรินเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าบิ้วอิน  เธอกวาดตามองซ้ายขวา  รีบคว้าเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้นมาสวมอย่างลวก ๆ

เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาในห้องทำเอานรินสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ  ปกติเธอไม่ใช่คนขวัญอ่อนอะไรขนาดนี้  หันไปมองก็เห็นร่างสูงยืนกอดอกพิงบานประตูห้องนอนอยู่  ดวงตาคมจ้องมองมาทางเธอไม่ละสายตา  

เขาไม่พูดอะไร  ทำเพียงเดินผ่านเธอไปเหมือนไม่มีตัวตน  ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างแล้วก็กวักมือเรียกพร้อมตบฝ่ามือลงบนที่นอนสองสามครั้ง

นรินปรือตามองอย่างไม่พอใจ  ท่าทางยียวนแบบนั้น  เหมือนเขากำลังเรียกสัตว์เลี้ยงมากกว่าจะเรียกคน   เธอเม้มปากแน่น  หาวออกมาเบา ๆ อย่างกลั้นไม่อยู่  ความง่วงเริ่มเล่นงานและร่างกายก็อ่อนล้าแทบจะทรุดลงตรงนั้นแต่ยังฝืนตัวเองเอาไว้

“ไม่ทำอะไรหรอก มานอนเถอะ ไม่ง่วงเหรอ?”

นรินไม่ตอบ  ใบหน้าสวยง่วงงุนเต็มทีลำพังแค่ยืนให้มั่นคงยังยาก  ชายหนุ่มเหมือนจะอ่านความคิดอีกฝ่ายออก  ฝ่ามือหนาตบลงบนฟูกอีกครั้งเบา ๆ  ก่อนพลิกกายนอนหันหลังให้ ราวกับไม่คิดจะสนใจอะไรอีก

ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง  นรินยืนลังเลใจอยู่ตรงนั้นชั่วครู่  แต่ร่างกายกลับไม่เหลือแรงจะดื้อดึงได้อีก  สุดท้ายเธอก็ยอมก้าวไปยังเตียงกว้าง  ทิ้งตัวลงนอนอย่างระแวดระวัง   เพียงไม่นานสติที่เหลืออยู่ก็ดับวูบลงก่อนที่เธอผล็อยหลับไปในเวลาอันรวดเร็ว

นรินตื่นนอนพร้อมกับอาการปวดหัวตุบ ๆ รู้สึกปวดเมื่อยตามเนื้อตัวไปทั่วร่างกาย  เพียงขยับเรียวขาเล็กน้อยความเจ็บแปลบก็แล่นวาบขึ้นมาจากตรงกึ่งกลางกายสาว  ไอไอร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าและลำตัวทำให้รับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

“ปวดหัวจัง…” เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปาก  ยกมือขึ้นแตะหน้าผากของตัวเอง

นรินก้มลงมองท่อนแขนแกร่งที่ทาบทับบนหน้าอกของตนเอง  เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มลูกครึ่งที่อยู่ห่างจากใบหน้าเธอแค่คืบ   ลมหายใจเขาสม่ำเสมอดูก็รู้หลับสนิทอยู่   ดวงตากลมโตมองไปรอบห้องนอนกว้างอยู่ชั่วขณะที่ความทรงจำจากเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวทีละน้อย

นรินปัดท่อนแขนแกร่งออกไปจากตัวเธอ  ทำให้คนตัวโตกว่าขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นมามอง

“ อือ...ตื่นแล้วเหรอ  นอนต่ออีกหน่อยสิ ”

เสียงทุ้มเอ่ยอู้อี้ในลำคอ  พร้อมกับฝ่ามือที่สอดเข้าไปใต้ชายเสื้อยืดตัวโคร่งของเธอ   ผิวกายที่ร้อนจัดผิดปกติทำให้ชายหนุ่มรีบผละออกก่อนจะหยัดตัววลุกขึ้นนั่ง

 “ ตัวร้อนจี๋เลย  เป็นไข้หรือเปล่า ”

ฝ่ามือหนาแตะลงบนหน้าผากเธอเบา ๆ  สายตามองสำรวจใบหน้าซีดเซียวอย่างพินิจ

“ อย่ามาจับ! ”

เธอสะบัดเสียงใส่  แทบไม่มีแรงจะปัดฝ่ามือแข็งออกจากหน้าผากและร่างกายตนเอง  ศีรษะหนักอึ้งและปวดเมื่อยตามร่างกายไปหมด

คงเป็นไข้เพราะตากฝนเมื่อคืน  และก็เป็นเพราะผู้ชายคนนี้ด้วย  เธอหันไปจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์  พยายามพยุงตัวลุกแต่ยังไม่ทันได้ก้าวลงจากเตียง  ข้อมือก็ถูกอีกฝ่ายคว้ารั้งเอาไว้

 “ จะเข้าห้องน้ำ? ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย  ความง่วงงุนเมื่อครู่เลือนหายไปแทบหมดสิ้น

นรินเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นก่อนพยักหน้าตอบเบาๆ  สภาพย่ำแย่ของสภาพของเธอตอนนี้แทบไม่เหลือแรงจะเถียงหรือขัดขืนอะไรได้  แต่ยังไม่ทันตั้งตัว  ร่างทั้งร่างก็ถูกช้อนอุ้มขึ้นมาก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปเงียบๆ 

ไมค์ค่อย ๆ วางเธอลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง  มือยังประคองอยู่ชั่วครู่ราวกับกลัวว่าเธอจะล้ม

“ให้อยู่เป็นเพื่อนไหม” ดวงตาคมไล่มองสำรวจเธออย่างพินิจ  แค่ยืนเฉย ๆ เธอยังแทบทรงตัวไม่อยู่ 

“ ไม่ ” เสียงตอบแผ่วเบา  เธอหลุบตามองต่ำ  นรินหลุบตาลง ก่อนใช้สองมือดันอกตัวเขาออกห่าง

“ ออกไป ”

“ มีอะไรก็เรียกก็แล้วกัน ” เขานิ่งไปนิดหนึ่งแต่ก็ยอมถอยออกอย่างว่าง่า

“มีอะไรก็เรียกนะ”