EP.7

พูดจบเขาก็ก้าวออกไป  แต่ยังแง้มประตูห้องน้ำไว้เล็กน้อยราวกับยังไม่วางใจ

นรินค่อย ๆ เดินออกมาจากห้องน้ำ  ยังไม่ทันตั้งตัวใบหน้าซีดเซียวก็ชนเข้ากับแผงอกแข็งของคนที่ยืนรออยู่หน้าประตู  เธอเบียงตัวหลบกำลังจะก้าวออกไป  ร่างทั้งร่างก็ถูกช้อนอุ้มขึ้นอีกครั้ง

“เดี๋ยว!”

เสียงประท้วงยังไม่ทันจบ  เขาก็พาเธอมาวางลงบนเตียงอย่างรวดเร็ว  ไมค์หย่อนตัวนั่งลงข้างๆ  ก่อนมือหนาจะดึงชายเสื้อยืดของเธอขึ้น 

“จะทำอะไร!!”  นรินอุทานเสียงหลง

“วัดไข้”  เขายกปรอทขึ้นให้ดูหน้าตาเฉย  มุมปากคล้ายจะกลั้นขำเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของเธอ

“ทำเองได้”  เธอเบือนหน้าหนี ก่อนดึงปรอทออกจากมือเขา

แล้วสอดไว้ใต้รักแร้อย่างลวก ๆ จากนั้นค่อย ๆ ล้มตัวลงนอน

ความปวดหนึบในศีรษะกับความหนาวที่แทรกซึมเข้ากระดูก

ทำให้ร่างกายเธอสั่นน้อย ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

…มาทำดีอะไรตอนนี้  ยังไงเธอก็ไม่มีวันให้อภัย

เพราะรู้สึกผิดเรื่องเมื่อคืนงั้นเหรอ  ความคิดนั้นผุดขึ้นมาเงียบ ๆ ในใจ  แต่ก็ไม่อาจทำให้ความโกรธของเธอลดลงได้แม้แต่น้อย  เสียงเตือนดังขึ้น  ไมค์เอื้อมมือไปหยิบปรอทขึ้นมาดู  คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“สามสิบเก้าจุดแปด…ไข้สูงเอาเรื่อง”

“กินยาเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง” นรินเอ่ยเสียงแผ่ว

“ฉันอยากกลับไปพักที่ห้อง  ไปส่งได้ไหม”

“ปากเก่ง” เขาแค่นเสียงเบา  เขาทิ้งสายตามองเธอนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ

“เดินเองยังแทบไม่ไหว ถ้าปล่อยไปคนเดียวแล้วเกิดอะไรขึ้นมา ฉันจะพลอยซวยไปด้วย”

“ไม่ต้องกลัวหรอก ถ้าอาการดีขึ้นกว่านี้ ฉันพากลับแน่”

“แต่..”

“ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง”

“นายนั่นแหละที่พูดไม่รู้เรื่อง” นรินขมวดคิ้วทันที  ความรู้สึกโกรธยิ่งมีแต่เพิ่มมากขึ้นขณะจ้องหน้าเขาอย่างไม่พอใจ

“เหอะ” เขาหัวเราะในลำคอ

“ขนาดป่วยยังปากเก่งเหมือนเดิม  ฉันไม่ได้ใจดีนะ  สั่งอะไรก็ทำตามอย่าเรื่องมากได้ไหม ”

เสียงเคาะประตูด้านนอกที่ดังติดต่อกันหลายครั้งทำให้ทั้งคู่หยุดต่อปากต่อคำกันไปชั่วขณะหนึ่ง ไมค์เดินออกไปพักใหญ่ก่อนกลับเข้ามาพร้อมกับถาดใส่ชามถ้วยข้าวต้ม  ไอร้อนจากชามข้าวต้มลอยกรุ่น  ข้างกันเป็นกระปุกยาลดไข้

“ลุกไหวไหม? ”

ไมค์ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้  ปลายนิ้วเย็นไล้แตะเบา ๆ บนท่อนแขนเล็ก  นรินที่นอนนิ่งอยู่หันขวับมามองอีกฝ่านสายตาเขียวปัด ก่อนจะขยับตัวถอยหนีโดยอัตโนมัติ

“จะทำอะไร!”

“ฉันไม่ทำอะไรคนป่วยหรอก”

“…” เธอหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า  ปวดหัวจนไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาอีก

“กินเองได้ไหม” เขาเอ่ยเรียบ ๆ

“หรือจะให้ป้อน”

“ไม่ต้อง”

นรินฝืนเรี่ยวแรง ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง  เอื้อมไปรับถาดข้าวต้มมาวางไว้ตรงหน้า  เธอตักกินเงียบ ๆ จนหมดก่อนจะตามด้วยยาลดไข้

ไม่นานนัก…ฤทธิ์ยาและความอ่อนเพลียก็เล่นงาน   เปลือกตาทั้งสองข้างหนักอึ้ง   ร่างกายเอนลงนอนช้า ๆ  ไม่นานนักเธอก็ผล็อยหลับไปในที่สุด

ไมค์เดินเข้าออกห้องนอนเป็นระยะ  สายตาคมกริบจับจ้องร่างเล็กที่หลับสนิทบนเตียงอย่างพินิจ  ใบหน้ารูปไข่  เครื่องหน้าจิ้มลิ้มได้สัดส่วน   ผิวขาวนวลเนียนสะดุดตา  จะว่าไปแล้วรูปร่างหน้าตาของเธอก็ถูกใจเขาไม่น้อยเหมือนกัน

ไมค์ไม่ได้รู้สึกผิดหรือรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปเมื่อคืนเลยด้วยซ้ำ

เมื่อคืนเขาดื่มหนักกว่าปกติเเล้วก็มีเรื่องชกต่อยกับผู้ชายกลุ่มหนึ่งในไนต์คลับเพราะเขม่นกันเรื่องผู้หญิง  เผอิญเรื่องมันลุกลามไปไกลกว่าแค่การทะเลาะวิวาทกันธรรมดา

เขาก็เหมือนผู้ชายทั่วไปที่สนใจผู้หญิงสวยๆ พูดคุยรู้เรื่อง  ถูกใจก็สนุกกัน จบเรื่องบนเตียงก็แยกย้ายทางใครทางมัน  ไม่มีอะไรต้องผูกพัน

ร่างสูงหมุนตัวเดินออกจากห้องนอน  ตรงไปยังโซฟาในห้องนั่งเล่นก่อนหย่อนตัวลงนั่ง  มือหนาล้วงหยิบบัตรประชาชนรวมถึงบัตรนักศึกษาจากกระเป๋าของเธอขึ้นมาดู  สายตากวาดผ่านตัวอักษรช้า ๆ  ริมฝีปากพึมพำชื่อเธอเบา ๆ

“นริน…”

นรินลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในช่วงบ่ายแก่ๆ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพราวตามกรอบหน้า ฤทธิ์ของยาลดไข้ทำให้ร่างกายขับเหงื่อออกมาจนรู้สึกเหนียวเหนอะหนะจนรู้สึกไม่สบายตัว

แต่ก็โล่งอกขึ้นเล็กน้อย  ไข้น่าจะลดลงแล้ว

นรินหยัดกายลุกขึ้นนั่ง  สายตาก็มองไปรอบๆ ห้องนอนกว้างอย่างใช้ความคิด  เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูหรูหรา   ถึงไม่รู้ราคาก็พอเดาได้ว่าแพงไม่น้อย

แล้วบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว  ที่นี่คือคอนโดหรูใจกลางเมือง  เธอเคยนั่งรถผ่านอยู่บ่อยครั้งระหว่างทางไปมหาวิทยาลัย   ราคาคงไม่ต่ำกว่าสิบล้านหรืออาจมากกว่านั้นด้วยซ้ำ

ทั้งรถที่เขาขับ  ทั้งที่พักแห่งนี้   ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเอื้อมถึงได้ง่าย ๆ

ผู้ชายคนนี้ดูแล้วคงจะไม่ธรรมดาจริงๆ

นรินถอนหายใจยาว  สายตาเลื่อนไปหยุดที่ของข้างเตียง  มองกระปุกยา  ผ้าขนหนูในกะละมังใบเล็กแล้วก็แผ่นเจลลดไข้ที่ถูกใช้แล้ว  ปลายนิ้วแตะหน้าผากตัวเองเบา ๆ แผ่นเจลที่แปะไว้ก่อนหน้านี้ก็คงเป็นฝีมือเขา

ถ้าหนีออกไปตอนนี้อาจปลอดภัยกว่าการรอให้ผู้ชายอันตรายคนนั้นไปส่งก็ได้  คิดได้ดังนั้นเธอก็รีบลุกจากเตียงทันที  แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรงอยู่บ้างแต่ก็ยังมีเรี่ยวแรงมากพอจะทำอะไรได้เหมือนเดิม