EP.5

“ ไอ้ไมค์!! มึงหายไปไหนมา  ทำไมไม่รับสายกู  กูเพิ่งเห็นรถมึงขับผ่านไปเนี่ย ”

“ กู.. " เขาเหลือบมองคนที่นั่งข้างๆ อยู่ครู่หนึ่ง

“มึงเคลียร์จบแล้วหรือยัง ” ไมค์เอ่ยถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 “ เออ... เรียบร้อยแล้วว่ะ กูเห็นคนนั่งในรถมึงอ่ะ ใครวะ? ”

ฝนตกหนักขนาดนี้ก็ยังเสือกตาดีเห็นอีก

“…”

 “ ได้ยินที่กูถามไหม.. ”

 “ เออ  ได้ยิน แค่นี้ก่อนนะ ”

 “ ดะ..เดี๋ยวไอ้ไมค์!! ” 

“ มันวางสายไปแล้วว่ะ กูก็หลงเป็นห่วงมันแทบแย่  แม่ง  เอาใครไปด้วยว่ะ หรือจะเป็นผู้หญิงที่มันตามไป ” จอห์นส่ายหน้าอย่างเอือมระอาขณะหันไปพูดกับลีโอ

“ กลับเถอะ กูง่วงแล้ว ” ลีโอตัดบทสั้นๆ  ทั้งง่วงทั้งเหนื่อย

หลังจบบทสนทนาสปอร์ตหรูก็แล่นทะยานออกไปท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก

บรรยากาศเงียบสนิทภายในห้องโดยสารสร้างความอึดอัดและกระอักกระอ่วนใจให้นรินไม่น้อย  ความเย็นจัดของแอร์ในรถทำให้เสื้อผ้าที่เปียกชื้นยิ่งเย็นเข้ากระดูกเลยทีเดียว

“ฉันจะกลับบ้าน!! ” นรินกระแทกเสียงออกมาอย่างไม่พอใจ  เหลือบมองคนที่กำลังขับรถอยู่ด้วยสายตาโกรธเกลียด

เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรออกมาซ้ำยังขับรถมุ่งไปตามเส้นทางตามปกติ  ทำเหมือนอีกฝ่ายเป็นอากาศธาตุไม่มีตัวตน

 “ ได้ยินที่พูดไหม!!  ฉันจะกลับบ้าน!! ” เธอพูดตะโกนออกมาเสียงดัง  เหลืออดกับท่าทีเฉยเมยของอีกฝ่าย

ไมค์เหลือบมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา  ขณะที่Bugattiสีดำขับเลี้ยวเข้าไปในคอนโดหรูใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง

“ หูหนวกเหรอไง!! ทำไมฉันต้องมาซวยอย่างนี้ ฉันจะแจ้งความจับแก ข้อหาข่มขืน กักขังหน่วงเหนี่ยว  แกต้องติดคุกหัวโตแน่ ” เธอตวาดออกมาเสียงดัง  รู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบอยู่เช่นเดิม

“ พอรึยัง!! จะแหกปากอีกนานไหม!! ”

 ริมฝีปากหนาตวาดสวนกลับดังลั่นไม่แพ้กัน ดวงตาฉายแววหงุดหงิดชัดเจน   ทั้งเมา ทั้งง่วง แถมยังต้องทนฟังเสียงแหลมใสของคนข้าง ๆ  ความอดทนที่เหลืออยู่ขาดผึ่งในทันที

เอี๊ยดดดดด..

รถที่เบรกระทันหันทำให้ศีรษะของนรินกระแทกเข้ากับประตูรถอย่างแรง ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด  มือเล็กยกขึ้นไปกุมศีรษะของตนเองไว้แน่น

“ โอ๊ย! จะเจ็บ ”

เสียงหัวเราะที่ดังลอดออกมาจากลำคอหนาทำให้นรินรู้ในทันทีว่าไอ้บ้านี่จงใจกลั่นแกล้งเธอชัดๆ

เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายที่ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้  ดวงตาสีเทาเข้มอมเขียวเป็นประกายวาวโรจน์  ริมฝีปากแสยะยิ้มกว้างออกมา

“ ข่มขืน?? ควรจะเรียกว่าสมยอมด้วยความสมัครใจถึงจะถูกนะ ”

“ ไอ้สารเลว ” นรินถลึงตาดุๆใส่อีกฝ่าย  

“ หึ  สารเลวยังไงก็เป็นผัวเธอแล้วไหม ”

“ ไอ้บ้า!! ”

“ ขืนด่าออกมาอีกคำเดียว  เธอโดนดีแน่  แม่ง…จะเอาให้คลานลงจากเตียงไม่ได้อีกเลย  ”

“ !!?? ”

นรินกัดริมฝีปากล่างอย่างลืมตัว  ใบหน้าหวานร้อนผ่าว  ทั้งโกรธทั้งกระดากอายเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งคู่  ยิ่งต่อปากต่อคำกับคนบ้าตรงหน้าก็รู้สึกว่าเป็นการยั่วโมโหอีกฝ่ายเสียมากกว่า

เธอหนีไปไหนไม่ได้..  

นึกถึงตรงจุดนี้น้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมา ก่อนจะไหลรินออกมาด้วยความคับแค้นใจ

ไม่นานนักBugattiสีดำสนิทก็ขับเข้ามาจอดในลานจอดรถส่วนตัวของเพนท์เฮ้าส์ของชายหนุ่ม

“ ลงมา ”

ร่างสูงเดินไปเปิดประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับออก  พอเห็นอีกฝ่ายยังนั่งนิ่งเงียบ  มือหนาก็ดึงกระชากร่างบางให้เดินลงมาจากรถ

 “ จะยอมลงมาดีๆ ไหม? ”

“ ไม่!! ”

พอเห็นอีกฝ่ายดื้อดึงไม่ยอมทำตามง่ายๆ  เขาไม่พูดซ้ำเพียงโน้มตัวเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมาโดยไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน ก่อนจะรีบเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัว  

 “ ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย!! ปล่อยฉันลงนะ  ไอ้คนบ้ากาม!! ”

“ ที่นี่มันลานจอดรถส่วนตัว  แหกปากร้องให้ตายก็ไม่ใครได้ยินหรอก ”

ลานจอดรถส่วนตัวเหรอ?

“ จะพาฉันไปไหน ”

“ พูดมาก  ไปถึงก็รู้เอง ”

ไมค์ไม่ได้สนใจอาการดิ้นรนขัดขืนของคนตัวเล็กในอ้อมแขน  ตัวเท่าลูกหมาดิ้นให้ตายยังไงก็ดิ้นไม่หลุดง่ายๆ หรอก

ร่างสูงหยุดอยู่หน้าห้องพัก ก่อนกดรหัสเปิดประตูเข้าไปด้านใน

ทันทีที่ประตูปิดสนิท  เขาก็ปล่อยเธอลง

นรินยืนนิ่งกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวังตัว

ห้องพักหรูถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์โมเดิร์นราคาแพง

ทุกอย่างดูเนี้ยบ เรียบหรู และบ่งบอกฐานะของเจ้าของได้อย่างชัดเจน

เธอไม่ใช่คนโง่

แค่รถที่เขาขับกับเพนท์เฮาส์ใจกลางเมืองแบบนี้  ก็เพียงพอจะบอกได้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

“ไปอาบน้ำสิ ทำหน้าแบบนั้นทำไม”

เสียงทุ้มเอ่ยบอกเรียบ ๆ  ทำตัวปกติราวกับก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า  ถ้าไม่อาบ ก็ไปเปลี่ยนชุดซะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันจะไปส่ง”

พูดจบ มือหนาก็ดึงเธอให้เดินตามเข้าไปในห้องนอน  นรินชะงักเล็กน้อยพยายามฝืนตัวเต็มกำลังไม่ยอมทำตามง่ายๆ  ก่อนเงยหน้ามองเขา

“พูดจริง?”

“อืม”

“ผ้าเช็ดตัวกับของใช้ อยู่ในชั้นในห้องน้ำ  เสื้อผ้าอยู่ในตู้ หยิบใช้ได้ตามสบาย”  เขาพูดพลางชี้ไปยังตู้เสื้อผ้าบิ้วอินตรงมุมห้อง  แต่แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ร่างสูงจึงหันกลับมามองเธอ

“อาบด้วยกันไหม”

“ไม่!”

นรินส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน ก่อนรีบเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วประตูถูกปิดลงเธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง  กวาดสายตามองห้องน้ำกว้างขวางที่ใหญ่กว่าห้องพักของตัวเองเสียอีก