登入“ ไอ้ไมค์!! มึงหายไปไหนมา ทำไมไม่รับสายกู กูเพิ่งเห็นรถมึงขับผ่านไปเนี่ย ”
“ กู.. " เขาเหลือบมองคนที่นั่งข้างๆ อยู่ครู่หนึ่ง
“มึงเคลียร์จบแล้วหรือยัง ” ไมค์เอ่ยถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ เออ... เรียบร้อยแล้วว่ะ กูเห็นคนนั่งในรถมึงอ่ะ ใครวะ? ”
ฝนตกหนักขนาดนี้ก็ยังเสือกตาดีเห็นอีก
“…”
“ ได้ยินที่กูถามไหม.. ”
“ เออ ได้ยิน แค่นี้ก่อนนะ ”
“ ดะ..เดี๋ยวไอ้ไมค์!! ”
“ มันวางสายไปแล้วว่ะ กูก็หลงเป็นห่วงมันแทบแย่ แม่ง เอาใครไปด้วยว่ะ หรือจะเป็นผู้หญิงที่มันตามไป ” จอห์นส่ายหน้าอย่างเอือมระอาขณะหันไปพูดกับลีโอ
“ กลับเถอะ กูง่วงแล้ว ” ลีโอตัดบทสั้นๆ ทั้งง่วงทั้งเหนื่อย
หลังจบบทสนทนาสปอร์ตหรูก็แล่นทะยานออกไปท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก
บรรยากาศเงียบสนิทภายในห้องโดยสารสร้างความอึดอัดและกระอักกระอ่วนใจให้นรินไม่น้อย ความเย็นจัดของแอร์ในรถทำให้เสื้อผ้าที่เปียกชื้นยิ่งเย็นเข้ากระดูกเลยทีเดียว
“ฉันจะกลับบ้าน!! ” นรินกระแทกเสียงออกมาอย่างไม่พอใจ เหลือบมองคนที่กำลังขับรถอยู่ด้วยสายตาโกรธเกลียด
เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรออกมาซ้ำยังขับรถมุ่งไปตามเส้นทางตามปกติ ทำเหมือนอีกฝ่ายเป็นอากาศธาตุไม่มีตัวตน
“ ได้ยินที่พูดไหม!! ฉันจะกลับบ้าน!! ” เธอพูดตะโกนออกมาเสียงดัง เหลืออดกับท่าทีเฉยเมยของอีกฝ่าย
ไมค์เหลือบมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ขณะที่Bugattiสีดำขับเลี้ยวเข้าไปในคอนโดหรูใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง
“ หูหนวกเหรอไง!! ทำไมฉันต้องมาซวยอย่างนี้ ฉันจะแจ้งความจับแก ข้อหาข่มขืน กักขังหน่วงเหนี่ยว แกต้องติดคุกหัวโตแน่ ” เธอตวาดออกมาเสียงดัง รู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบอยู่เช่นเดิม
“ พอรึยัง!! จะแหกปากอีกนานไหม!! ”
ริมฝีปากหนาตวาดสวนกลับดังลั่นไม่แพ้กัน ดวงตาฉายแววหงุดหงิดชัดเจน ทั้งเมา ทั้งง่วง แถมยังต้องทนฟังเสียงแหลมใสของคนข้าง ๆ ความอดทนที่เหลืออยู่ขาดผึ่งในทันที
เอี๊ยดดดดด..
รถที่เบรกระทันหันทำให้ศีรษะของนรินกระแทกเข้ากับประตูรถอย่างแรง ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด มือเล็กยกขึ้นไปกุมศีรษะของตนเองไว้แน่น
“ โอ๊ย! จะเจ็บ ”
เสียงหัวเราะที่ดังลอดออกมาจากลำคอหนาทำให้นรินรู้ในทันทีว่าไอ้บ้านี่จงใจกลั่นแกล้งเธอชัดๆ
เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายที่ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตาสีเทาเข้มอมเขียวเป็นประกายวาวโรจน์ ริมฝีปากแสยะยิ้มกว้างออกมา
“ ข่มขืน?? ควรจะเรียกว่าสมยอมด้วยความสมัครใจถึงจะถูกนะ ”
“ ไอ้สารเลว ” นรินถลึงตาดุๆใส่อีกฝ่าย
“ หึ สารเลวยังไงก็เป็นผัวเธอแล้วไหม ”
“ ไอ้บ้า!! ”
“ ขืนด่าออกมาอีกคำเดียว เธอโดนดีแน่ แม่ง…จะเอาให้คลานลงจากเตียงไม่ได้อีกเลย ”
“ !!?? ”
นรินกัดริมฝีปากล่างอย่างลืมตัว ใบหน้าหวานร้อนผ่าว ทั้งโกรธทั้งกระดากอายเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งคู่ ยิ่งต่อปากต่อคำกับคนบ้าตรงหน้าก็รู้สึกว่าเป็นการยั่วโมโหอีกฝ่ายเสียมากกว่า
เธอหนีไปไหนไม่ได้..
นึกถึงตรงจุดนี้น้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมา ก่อนจะไหลรินออกมาด้วยความคับแค้นใจ
ไม่นานนักBugattiสีดำสนิทก็ขับเข้ามาจอดในลานจอดรถส่วนตัวของเพนท์เฮ้าส์ของชายหนุ่ม
“ ลงมา ”
ร่างสูงเดินไปเปิดประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับออก พอเห็นอีกฝ่ายยังนั่งนิ่งเงียบ มือหนาก็ดึงกระชากร่างบางให้เดินลงมาจากรถ
“ จะยอมลงมาดีๆ ไหม? ”
“ ไม่!! ”
พอเห็นอีกฝ่ายดื้อดึงไม่ยอมทำตามง่ายๆ เขาไม่พูดซ้ำเพียงโน้มตัวเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมาโดยไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน ก่อนจะรีบเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัว
“ ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย!! ปล่อยฉันลงนะ ไอ้คนบ้ากาม!! ”
“ ที่นี่มันลานจอดรถส่วนตัว แหกปากร้องให้ตายก็ไม่ใครได้ยินหรอก ”
ลานจอดรถส่วนตัวเหรอ?
“ จะพาฉันไปไหน ”
“ พูดมาก ไปถึงก็รู้เอง ”
ไมค์ไม่ได้สนใจอาการดิ้นรนขัดขืนของคนตัวเล็กในอ้อมแขน ตัวเท่าลูกหมาดิ้นให้ตายยังไงก็ดิ้นไม่หลุดง่ายๆ หรอก
ร่างสูงหยุดอยู่หน้าห้องพัก ก่อนกดรหัสเปิดประตูเข้าไปด้านใน
ทันทีที่ประตูปิดสนิท เขาก็ปล่อยเธอลงนรินยืนนิ่งกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวังตัว
ห้องพักหรูถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์โมเดิร์นราคาแพง
ทุกอย่างดูเนี้ยบ เรียบหรู และบ่งบอกฐานะของเจ้าของได้อย่างชัดเจนเธอไม่ใช่คนโง่
แค่รถที่เขาขับกับเพนท์เฮาส์ใจกลางเมืองแบบนี้ ก็เพียงพอจะบอกได้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา
“ไปอาบน้ำสิ ทำหน้าแบบนั้นทำไม”
เสียงทุ้มเอ่ยบอกเรียบ ๆ ทำตัวปกติราวกับก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า ถ้าไม่อาบ ก็ไปเปลี่ยนชุดซะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันจะไปส่ง”
พูดจบ มือหนาก็ดึงเธอให้เดินตามเข้าไปในห้องนอน นรินชะงักเล็กน้อยพยายามฝืนตัวเต็มกำลังไม่ยอมทำตามง่ายๆ ก่อนเงยหน้ามองเขา
“พูดจริง?”
“อืม”
“ผ้าเช็ดตัวกับของใช้ อยู่ในชั้นในห้องน้ำ เสื้อผ้าอยู่ในตู้ หยิบใช้ได้ตามสบาย” เขาพูดพลางชี้ไปยังตู้เสื้อผ้าบิ้วอินตรงมุมห้อง แต่แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ร่างสูงจึงหันกลับมามองเธอ
“อาบด้วยกันไหม”
“ไม่!”
นรินส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน ก่อนรีบเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วประตูถูกปิดลงเธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง กวาดสายตามองห้องน้ำกว้างขวางที่ใหญ่กว่าห้องพักของตัวเองเสียอีก
ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปนเสียว เวลาไม่เจอกันนานๆ หรือเวลาที่ไมค์ดื่มเหล้าหนักๆอารมณ์ของเขาจะรุนแรงขึ้น และเซ็กซ์ของเขาก็รุนแรงดิบเถื่อนตามไปด้วย นรินเอื้อมมือไปจับใบหน้าเขาให้เงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ ไมค์รับรู้ความรู้สึกของคนตรงหน้าผ่านทางสีหน้าและแววตาของเธอ เขาผ่อนแรงลงพร้อมกับโน้มใบหน้าลงจูบเธอเบาๆ จังหวะนุ่มนวลดำเนินไปได้แค่ครู่เดียว เอวสอบก็ขยับกระแทกเข้าออกรัวเร็วขึ้นเมื่อเขากำลังจะถึงจุดสุดยอด ไม่นานนักแก่นกายใหญ่ก็เกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำรักออกมาจนหมดสิ้น ไมค์ขยับตัวลงนอนข้างๆร่างเล็กที่นอนหอบกระเส่าด้วยความเหนื่อยอ่อน “ ทำไมเฮียไม่โทรมาบอกรินก่อน ” “ เฮียมาถึงตอนบ่ายๆ กะว่าจะมาเซอร์ไพรส์รินซะหน่อย ไอ้จอห์นก็ลากไปเที่ยวต่อ คิดถึงเฮียไหมครับ ” “ คิดถึงค่ะ ” นรินยิ้มน้อยๆออกมา ไมค์โอบกอดร่างเล็กไว้ด้วยความรักใคร่ กดริมฝีปากลงบนหน้าผากกลมมนหนักๆ“ เฮียรักรินนะ ” เขาเอ่ยบอกเสียงเบา “ อืม รู้แล้ว รินก็รักเฮียเหมือนกัน ”เธอยิ้มตอบพลางซุกหน้าลงบนแผลงอกกว้างของเขา เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปนาน พอเงยหน้าขึ้นมองดูถึงรู้ว่าเขาหลับไปแล้ว นรินหัวเราะออกมาเบา
หลังจากแคทและแองจี้บินกลับอเมริกาไปแล้ว ไมค์ก็เดินทางบินไปกลับระหว่างไทยกับอเมริกาตามที่รับปากพี่สาวเอาไว้ ส่วนนรินก็ย้ายกลับมาพักที่คอนโดของตัวเองตามเดิม ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว เธอจึงอยากใช้เวลาอยู่กับการอ่านหนังสือให้เต็มที่ และการได้กลับมาอยู่ในพื้นที่ของตัวเองก็ทำให้เธอรู้สึกสบายใจมากกว่าเดิมอย่างน้อย ที่นี่ก็เงียบสงบพอจะทำให้เธอมีสมาธิกับการอ่านหนังสือได้มากกว่าตอนอยู่กับไมค์ เห็นข้าวของอะไรที่เป็นของเขาก็ยิ่งทำให้คิดถึงกันมากขึ้น แม้บางครั้งเธอจะคิดถึงเขาจนเผลอเหม่อลอยอยู่บ่อย ๆ ก็ตามวันนี้ไมค์ไม่ได้โทรมาหรือส่งข้อความมาหาเธอเลยทั้งวัน ออกจะแปลกๆอยู่ซักหน่อยนรินนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบ ๆ ภายในห้องพัก แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามฝืนจดจ่อมากแค่ไหน เนื้อหาที่อ่านก็ไม่เข้าหัวเลยสักนิด ดวงตากลมโตเหลือบมองนาฬิกาบนโต๊ะ ก่อนจะพบว่าตอนนี้เกือบห้าทุ่มแล้วเปลือกตาของเธอเริ่มหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้น ความง่วงค่อย ๆ เข้าครอบงำทีละน้อย สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วปิดหนังสือลง ฝืนอ่านต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรจึงตัดสินใจเข้านอนแทนที่ไนต์คลับแห่งหนึ่ง ไมค์กับกลุ่มเพื่อนสนิทนัดออกมาสังสรรค์
เรียวขาของเธอแยกออกกว้างตามที่เขาสั่งหัวสมองของเธอตอนนี้ว่างเปล่ามึนเบลอไปหมด ร้อนวูบวาบไปทั่วร่างยามที่ลิ้นร้ายปาดเลียจากซอกคอลงมา ก่อนจะขบเม้มบนผิวนุ่มตรงเนินอก ริมฝีปากขยับเข้ามาประกบดูดดึงยอดอกสีหวานพร้อมกับใช้อุ้งมือบีบเคล้นคลึงก้อนเนื้อนุ่มสองก้อนไปด้วยฟันคมครูดกับเนื้ออ่อนนุ่ม ถึงไม่แรงนักแต่ก็ทำให้ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก “ อือออ เฮีย อ๊ะ ” เสียงครางในลำคอดังออกมาเบาๆ มันเจ็บแต่ก็เสียวซ่านจนร่างเล็กนอนบิดเร่าไปมาด้วยความเสียวสยิวริมฝีปากและลิ้นร้อนเคลื่อนต่ำลงมาจนถึงเนินเนื้อนุ่ม มองร่องสวาทที่ฉ่ำวาวไปด้วยน้ำหวาน แค่ถูกกระตุ้นปลุกเร้านิดหน่อยเธอก็พร้อมโบยบินไปกับเขาแล้ว ปลายนิ้วสากบดคลึงลงบนปุ่มกระสันเบาๆ ก่อนปลายลิ้นอุ่นชื้นจะรุกล้ำเข้าไปในช่องทางคับแคบ แค่ถูกปลายลิ้นเข้าออกรัวเร็ว ร่างเล็กก็ดิ้นพล่านด้วยความเสียว ริมฝีปากเล็กส่งเสียงครางหวานออกมาไม่หยุด สะโพกกลมมนร่อนส่ายไปมา ปลายเล็บจิกเกร็งลงบนผ้าปูที่นอนแน่น “ อ๊า อื้ออ อ๊าา ไม่ไหว..แล้ว รินจะเสร็จ อ๊าา!!”ไมค์เงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กที่เกร็งกระตุกอย่างแรง เขาหยัดกายขึ้นนั่งหยิบถุงยางสวมใส่ลงบนแก่นกายอย่างไม
“ อาบน้ำแล้วรีบนอนพักดีกว่านะ ”“ ค่ะ ”นรินตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มองร่างสูงที่ช้อนอุ้มยกตัวเธอขึ้นมา เดินตรงดิ่งเข้าไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว“ เดี๋ยวเฮีย! รินอาบเองได้ เอ่อ วันนี้รินเหนื่อยมากไม่มีอารมณ์จะทำเรื่องนั้น ตอนนี้ก็ยังรู้สึกมึนๆหัวด้วย ” “ เฮียไม่ทำอะไรหรอก วันนี้รินเจอเรื่องหนักๆมาทั้งวัน เฮียก็แค่อยากอาบน้ำด้วยเท่านั้นเอง ” ไมค์พูดเสียงเบา พลางมองนรินด้วยสายตาอ่อนโยน เขาแค่อยากดูแลเธอบ้าง… หลังจากเห็นเธอเหนื่อยและเครียดมาตลอดทั้งวันมือทั้งสองข้างของเขาค่อย ๆ ช่วยปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอออกอย่างแผ่วเบา นรินรีบยกมือขึ้นจับมือเขาไว้ทันที ใบหน้าเห่อร้อนด้วยความเขินอาย“รินถอดเองได้”เธอพูดเสียงเบาพลางหลบสายตาเขาเล็กน้อย ขณะที่ ไมค์มองปฏิกิริยานั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดูบาง ๆเมื่อห้ามยังไงก็ไม่ฟัง นรินก็ได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้คนเอาแต่ใจทำตามความต้องการของตัวเองไป เสื้อนักศึกษาถูกถอดออกอย่าง่ายดายตามด้วยบราเซียร์ ไม่นานนักกระโปรงและแพนตี้ตัวจิ๋วก็ถูกโยนทิ้งลงในตระกร้าผ้านรินช่วยเขาถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือแต่เนื้อตัวเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่ เธอพยายามไม่มองต่ำก
ไมค์ชำเลืองมองนรินเป็นระยะ ขณะที่ขับรถไปตามเส้นทางที่มุ่งหน้ากลับคอนโดของตัวเอง “ เมื่อกี้แองจี้คุยอะไรกับรินบ้าง เฮียเห็นเอกสารสัญญาวางอยู่บนโต๊ะ”“ พี่สาวของเฮียเสนอเงินให้รินก้อนหนึ่ง เเลกกับการเลิกกับเฮีย แต่รินปฏิเสธไปแล้ว ” นรินเอ่ยออกมา ดวงตากลมโตเหม่อมองออกไปนอกกระจกรถ “ เฮียรู้จักนิสัยแองจี้ดี คงพูดข่มขู่อะไรให้รินกลัวใช่ไหม แล้วมีเรื่องอื่นที่รินยังไม่ได้บอกเฮียอีกหรือเปล่า? ”“ ไม่มีแล้วค่ะ ”ไมค์ไม่อยากปล่อยผ่านไม่ว่าเรื่องเล็กน้อยอะไรที่เกิดขึ้นกับนรินก็ตาม ตั้งแต่ออกมาจากเซฟเฮ้าส์ นรินก็ดูนิ่งเงียบเหมือนคนกำลังใช้ความคิดอยู่ตลอดเวลา เขาไม่ชอบที่เห็นเธอเป็นแบบนี้เลย ไมค์ขับรถมาจอดริมถนนเงียบ ๆ ก่อนดับเครื่องยนต์ลง บรรยากาศในรถเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงหายใจเบา ๆ ของทั้งสองคน นรินหันไปมองเขาก่อนจะเห็นว่าไมค์ขยับตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น“ แน่ใจนะ ” “ ไม่มีอะไรจริงๆ เฮีย รินไม่โกหกหรอก มีแค่ที่รินบอกเฮียไปเท่านั้นแหละ ” นรินฝืนยิ้มส่งให้แฟนหนุ่ม แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่“ รินหิวแล้ว เฮียไม่หิวเหรอ ” เธอพูดตัดบทไปเสียดื้อๆ รู้สึกเหนื่อยจนไม่
“ยัยบ้า!! นี่เธอเอาเรื่องฉันไปฟ้องแด๊ดกับมัมเหรอ!!” แองจี้เบิกตาโพลงมองน้องสาวฝาแฝดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ“ใช่ โทรไปบอกหลังจากมาไทย แด๊ดกับมัมถาม…ฉันก็เลยเล่าไปหมดแล้วว่าเธอทำอะไรบ้าง กลับไปอเมริกาคราวนี้เธอโดนพวกท่านเฉ่งยับแน่นอน”ไมค์กระตุกยิ้มที่มุมปาก แอบขำกับสีหน้าของเเองจี้ แคทปรายตามามองที่น้องชายตัวแสบ“ฉันก็เล่าเรื่องแกเหมือนกัน แด๊ดกับมัมไม่ว่าอะไรเรื่องที่แกมีแฟน พวกท่านอยากให้แกพาผู้หญิงคนนั้นไปแนะนำให้รู้จัก แด๊ดกับมัมอยากให้แกกลับอเมริกามากนะ เดี๋ยวมัมเค้าจะโทรมาคุยกับแกเอง แกควรจะมีคำตอบดีๆ ไว้บอกท่าน ไม่งั้น คราวหน้าคนที่มาลากแกกลับอเมริกาก็คงเป็นแด๊ดกับมัมเอง”แคทพูดพลางพ่นควันบุหรี่ออกมา ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ มองสบสายตาน้องชายที่จ้องหน้าเธอเขม็งด้วยความไม่พอใจพอๆกับแองจี้จุดอ่อนของทั้งคู่ก็คือแด๊ดกับมัม ถ้าบอกพวกท่านเมื่อไหร่ ศึกย่อม ๆ นี้ก็จะยุติลงทันที“เธอนี่มันตัวแสบจริงๆ ” ไมค์มองหน้าแคทพลางส่ายหน้าไปมาแคทยิ้มยียวนใส่พวกเขาทั้งคู่ แววตาเปล่งประกายวาววับราวกับคนที่คุมเกมได้ทั้งหมด เธอหันไปมองน้องชายก่อนจะเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ“แกจะกลับอเมริกาได้
ทุกคนที่นั่งอยู่ในโต๊ะต่างพุ่งความสนใจมาที่หนุ่มลูกครึ่งรูปหล่อร่างสูงที่ยืนด้านหลังของนริน“ ไปกับเฮีย ”ไมค์เอื้อมมือไปกระชากต้นแขนเล็ก บังคับให้เธอลุกขึ้นแล้วลากออกไป “โอ๊ย! เดี๋ยวก่อนเฮีย รินเจ็บนะ ” มือแข็งบีบแน่นจนเธอหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ“มึงจะทำอะไรริน!!”เขาคว้าข้อมือรุ่นน้องสาวไว้ พยายา
หลายวันมานี้นรินพยายามหลบหน้ารุ่นพี่หนุ่มเท่าที่จะทำได้ เขาตามตื๊อหนักมาก ทั้งโทรมาและแวะเวียนมาหาในช่วงพักเที่ยงหรือแม้กระทั่งตอนเลิกเรียน เรียนที่เดียวกันก็หลบเลี่ยงกันได้ยากยังไงก็ต้องเจอกันอยู่แล้ว ผิดกับผู้ชายอีกคนที่เหมือนจะหายสาบสูญไปจากชีวิตเธอ หลังจากวันนั้นไมค์ก็ไม่ได้ติดต่อมาอีกเลย ทุก
ไมค์หันไปสั่งอาหารกับพนักงานสาวก่อนหันมาถามความคิดเห็นเธอ นรินเลือกสั่งอาหารแบบเดียวกับอีกฝ่าย เป็นริบอายสเต๊กกับซุปครีมเห็ดบรรยากาศระหว่างพวกเขาในวันนี้ดูแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อยไม่อึดอัดไม่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกเหมือนครั้งก่อน ๆการพูดคุยไหลลื่นเป็นไปอย่า
“ แค่นั้นจริงเหรอ?”“จริง หรือเฮียอยากให้เป็นมากกว่านั้นล่ะ ” นรินอดพูดย้อนออกไปไม่ได้“ ริน! ”ไมค์จ้องมองเธอเขม็งความไม่พอใจฉายชัดบนใบหน้าของเขาราวกับกำลังใช้สายตาดุดันตำหนิเธอตรง ๆ







