EP.8

คิดได้ดังนั้นร่างเล็กก็รีบลุกออกจากเตียงนอนเดินตรงไปเข้าห้องน้ำทันที ไม่ถึงสิบนาทีเธอก็ออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับสวมเสื้อผ้าชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว

ความเจ็บตรงกึ่งกลางกายทำให้นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนขึ้นมาอีก  เธอไม่ใช่ผู้หญิงหัวโบราณ ไม่ได้ยึดติดกับเรื่องเซ็กซ์ครั้งแรก  แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาพลาดเสียตัวให้กับผู้ชายเลวๆ แบบนี้  แถมยังเป็นการเสียตัวครั้งแรกที่ทิ้งไว้แต่ความรู้สึกเลวร้าย

ทั้งหมดเริ่มต้นจากความมือไวของเธอเองแท้ๆ ที่เผลอยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปและถ่ายคลิปตอนที่พวกเขามีเรื่องชกต่อยกันอยู่  เสียงปืนดังขึ้นสามสี่นัด  ภาพชายคนนั้นกำลังต่อยซ้ำ ๆไปที่ผู้ชายอีกคนจนกระทั่งปืนหลุดจากมือ   ถ้าเขาไม่หันมาเห็นเธอในตอนนั้นเข้าเรื่องทั้งหมดคงไม่เกิดขึ้น

นรินส่ายหน้าเบา ๆ  มันไม่ใช่ความผิดของเธอ  ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นกับเธออยู่ดี

เธอเริ่มมองหาข้าวของของตัวเอง  พยายามหาทุกซอกทุกมุมก็ไม่เจอทั้งชุดนักศึกษาและกระเป๋าสะพาย  ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเก็บข้าวของของเธอไปไว้ที่ไหน

นรินสูดลมหายใจลึก พยายามทำตัวให้เงียบที่สุด   ค่อย ๆ แง้มประตูห้องนอนออกก่อนจะมองซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวัง  เธอหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง  หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แล้วจึงรีบก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว

เธอยังไปไหนไม่ได้อยู่ดี ของสำคัญรวมถึงเงินก็อยู่ในกระเป๋าสะพายใบนั้น ยังไงก็ต้องหาให้เจอก่อน

“เก็บไปไว้ที่ไหนนะ”

 ทำยังไงดี.. วันนี้วันเสาร์ด้วยคงไม่มีใครรู้ว่าเธอหายไปไหน  มือถือก็พังติดต่อใครก็ไม่ได้  

นรินเดินหากระเป๋าสะพายของตนเองไปทั่ว  ไม่เว้นแม้กระทั่งตู้โต๊ะต่างๆ ที่สามารถเปิดดูได้

“ไม่มี ที่ไหนก็ไม่มี ทำยังไงดี ” ริมฝีปากเล็กบ่นพึมพำออกมาคนสิ้นหวัง

สุดท้ายเธอก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาสีดำในห้องนั่งเล่น ความปวดหนึบในศีรษะเริ่มกลับมาอีกครั้งเหมือนไข้กำลังตีกลับ

เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นกระทันหันทำเอาคนขวัญอ่อนสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ   เธอรีบหันไปมองร่างสูงที่ก้าวเข้ามาในห้อง  ดวงตาคมกริบมองใบหน้าซีดเซียวรวมถึงเสื้อผ้าชุดใหม่ที่คนตรงหน้าสวมใส่   สองเท้าก้าวเข้าไปหาคนที่นั่งนิ่งเงียบมองมาทางเขาอยู่เช่นกัน

“ไข้ลดแล้วเหรอ”

เสียงทุ้มเอ่ยเรียบ ๆ  พร้อมยื่นมือออกมาหมายจะแตะหน้าผากเธอ   แต่ยังไม่ทันได้สัมผัสมือเล็กก็ปัดออกอย่างไม่ไยดี

ไมค์อมยิ้มขำเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังมีแรงพอจะแผลงฤทธิ์ใส่เขาได้

“ฉันอยากกลับบ้าน นายเก็บกระเป๋าสะพายของฉันไปหรือเปล่า”

“กระเป๋า?” คิ้มเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย ราวกับไม่เข้าใจ

“กระเป๋าสะพายหนังสีดำ”  น้ำเสียงเธอเรียบตึง  แค่แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจไปอย่างนั้เอง

นรินกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อนเมื่อร่างสูงหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ  กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงที่ลอยมาแตะจมูก   ดวงตากลมมองเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมลงมาถึงกลางอก  เผยแผงอกกว้างกับกล้ามเนื้อแน่นกางเกงยีนสีดำเข้ารูปยิ่งขับให้รูปร่างเขาดูเด่นชัด  

เธอเผลอไผลมองสำรวจอีกฝ่ายอยู่นาน  กระทั่งดวงตาคมสีเทาอมเขียวสบเข้ากับสายตาเธอพอดี  รอยแผลสดที่หางคิ้วกับมุมปากยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูอันตรายขึ้นกว่าเดิม

“ไม่ต้องมองนานขนาดนั้นก็ได้  ฉันรู้ว่าตัวเองหล่อ” เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นกว่าเดิมเมื่อเห็นคนตรงหน้ายังมองมาไม่ละสายตา

“หลงตัวเองชะมัด” ริมฝีปากเล็กพึมพำเบา ๆ

นรินก้มหน้าลงมองฝ่ามือตัวเอง  หลบสายตาเป็นประกายวามวาวของเขาที่มองมา  ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว  ไม่แน่ใจว่าเพราะไข้…หรืออย่างอื่น

“กระเป๋าเธออยู่ในตู้ตรงนั้น” เสียงทุ้มเอ่ยเรียบแต่สายตาคมยังจับจ้องไม่วาง

“จะเปิดก็ต้องใช้กุญแจ” เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อช้า ๆ

“ แต่เธอ…ยังกลับไม่ได้  ถ้าฉันยังไม่อนุญาต”

นรินเงยหน้าขึ้นทันที   แววตาที่มองอีกฝ่ายแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

“ทำไมต้องรอให้นายอนุญาตด้วย” น้ำเสียงแข็งๆ เอ่ยออกมา

“ฉันจะกลับ”  สายตาที่ปรายมองไปยังร่างสูง  เต็มไปด้วยแรงต่อต้าน

“นริน นักศึกษาปีสองมหาลัยXXX”

“นี่นายแอบดูของในกระเป๋าฉันเหรอ นิสัยไม่ดีแล้วยังไร้มารยาทอีก”

“ไม่ได้แอบดู แค่หยิบมันออกมาดูเฉยๆ ” เขาบอกเรียบ ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติ  พลางยักไหล่นิด ๆ  คำตอบหน้าตาเฉยทำเอาเธอเม้มปากแน่น 

“ฉันชื่อไมค์”