EP.4

 “ ซี๊ดดด โคตรแน่น ”

ชายหนุ่มซี้ดปากเบาๆ ขยับท่อนเอ็นใหญ่เข้าออกเป็นจังหวะก่อนเพิ่มแรงกระแทกขึ้นเรื่อยๆจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นออกมา  เขาโน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้ทรวงอกนุ่ม  ริมฝีปากหนาตะโบมดูดดึงยอดอกทั้งสองข้างอย่างตะกละตะกลาม

ตั่บๆ ตั่บๆ ตั่บๆ

“ จะเจ็บ ฮืออ.. เอามันออกไป ได้โปรด  หยุดซะที ” นรินพูดเสียงสั่น  ใบหน้าตาเหยเกบ่งบอกถึงความเจ็บปวดอย่างชัดเจน  หยาดน้ำตาร่วงเผาะอาบพวงแก้มทั้งสองข้าง

ชายหนุ่มละริมฝีปากจากซอกคอขาวขึ้นมาที่ใบหูเล็ก  ขบเม้มมันเล่นเบาๆ

“ อย่าเกร็ง  มันจะทำให้เจ็บน้อยลง ” น้ำเสียงต่ำพร่าเอ่ยบอก  

เขาปลอบทั้งที่รู้ว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้น  ลมหายใจหอบกระเส่าด้วยความเสียว  รู้สึกพอใจกับความคับแน่นของเธอ  เอวสอบเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

นรินสะอื้นไห้ออกมาเบาๆ  ไม่ได้สนใจคำพูดของอีกฝ่ายเลยสักนิด  

ของเขามันใหญ่เกินไปจะทำยังไงเธอก็เจ็บอยู่ดีนั่นแหละ  

“ อาา…ใกล้จะแตกแล้ว ”

นรินกัดริมฝีปากล่างแน่น  ยิ่งถูกกระแทกกระทั้นแรงเข้าๆ แข้งขาก็เริ่มอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไว้อยู่

 “ อือ.. ยะ..ยืนไม่ไหวแล้ว ”

ร่างบางสั่นคลอนไปมาตามแรงกระแทกกระทั้นเข้าออกของคนตัวสูง  มือแข็งตรึงเอวคอดไว้มั่น

“ อ๊าา.. ” เขาคำรามออกมาเสียงดัง  ท่อนเอ็นใหญ่กระตุกถี่ๆ ฉีดพ่นน้ำกามเข้าไปในร่องสวาทจนหมดทุกหยาดหยด

ลมหายใจหอบหนักของเขาดังอยู่ข้างหูเธอ  ทันทีที่ท่อนเอ็นใหญ่หลุดออกจากช่องทางคับแคบ  น้ำสีขาวขุ่นผสมเลือดจางๆ ก็ไหลหยดย้อยลงมาตามหน้าขาของเธอ  นรินทรุดฮวบลงกับพื้นแต่ยังดีที่ชายหนุ่มคว้าตัวเธอไว้ทัน  เรียวขาสั่นพั่บๆ จนแทบยืนทรงตัวไม่อยู่

“ ยืนไหวไหม ”

ยิ่งได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายก็ยิ่งรู้สึกโมโหจนเลือดขึ้นหน้า  ทั้งอายทั้งโกรธ  ฝ่ามือทั้งสองข้างกำเข้ากันแน่นจนรู้สึกเจ็บก่อนจะเงื้อมฝ่ามือขึ้นตบคนเลวตรงหน้าไปเต็มๆแรง  

ใบหน้าหล่อสะบัดไปตามแรงตบจากฝ่ามือเล็ก  ถึงไม่แรงมากมายอะไรแต่ก็ทำให้รู้สึกเจ็บๆคันๆ  ดวงตาคมเป็นประกายแข็งกร้าวขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธไม่พอใจ  

ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าทำกับเขาแบบนี้มาก่อน  ยัยบ้านี่เป็นคนแรก

“ ไอ้สารเลว!! ”

“ สารเลวงั้นเหรอ  หึ  ฉันเลวได้ยิ่งกว่านี้อีก  อยากลองอีกไหมล่ะ ” เขาแสยะยิ้มหยันขณะโน้มตัวเข้าไปหาคนตรงหน้า  ดวงตาคมเข้มเป็นประกายวาววับขณะกวาดสายตามองยอดอกที่บวมแดงของเธอ

“ ไอ้บ้า!! ถอยไปนะ ” นรินรีบเบือนหน้าหนี  มือทั้งสองรวบเสื้อเข้าหากันแน่น

ร่างสูงยังเบียดกายเข้าหา  วางฝ่ามือบนบั้นท้ายกลมกลึงพร้อมทั้งออกแรงบีบขยำอย่างรุนแรง  

“ อย่า! ” นรินสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ  ไม่อยากหาเรื่องเจ็บตัวแบบที่ผ่านมาอีก

“ กลัว?  เมื่อกี้ยังทำปากเก่งอยู่เลย  โดนอีกสักรอบสองรอบ  บางที..เธออาจจะชอบมันขึ้นมาก็ได้ ”

“ ไม่มีทาง!! ” 

นรินทรุดลงนั่งกับพื้นทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะเอาเปรียบเธออีกครั้ง  ข้างหลังเป็นกำแพงหนาส่วนข้างหน้าก็มีคนสารเลวยืนขาวงอยู่  สภาพแบบนี้เธอหนีไปไหนไม่พ้นแน่นอน

“ ลุกขึ้นมา ”

“ ไม่!! ”

“ ไม่ลุกใช่ไหม ”

“…”

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะช้อนอุ้มยกตัวเธอขึ้นมา

 “ ว๊ายยย.. จะทำอะไร!! ” 

 “ เดินไม่ไหวไม่ใช่เหรอ ”

“ ปล่อยฉันลงนะ!! ”

“ หุบปาก! ” ริมฝีปากหนาตวาดออกมาอย่างหมดความอดทน  ดวงตาคมกริบจ้องคนตัวเล็กในอ้อมแขนเขม็ง

นรินชะงักนิ่งเงียบไปในทันทีเมื่อเห็นสีหน้าดุดันน่ากลัวของอีกฝ่าย  

ชายหนุ่มก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ  เวลาตอนนี้ตีสามเข้าไปแล้ว  สองเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินฝ่าสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักออกจากลานจอดรถไปยังลานจอดรถอีกฟากหนึ่งของตึก  สองเท้าเดินตรงไปยังBugattiสีดำที่จอดในลานจอดรถ  

หลังจากยื้อยุดฉุดกระชากกันจนเหนื่อยสุดท้ายเขาก็ยัดยัยผู้หญิงงี่เง่าเข้าไปในรถได้สำเร็จ  แต่คนในรถก็ยังพยายามเปิดประตูรถออกมาจนได้  ความอดทนอันน้อยนิดของเขาใกล้จะหมดลงเต็มที

นรินพยายามเปิดประตูรถออกมาอีกครั้งแต่ถูกเขาจับบานประตูรถไว้แน่น  

“ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวนั่งนิ่งๆ อยู่เฉยๆ เข้าใจที่พูดไหม!! ” เขาชะโงกหน้าลงมาพร้อมกับใช้สายตาดุดันกดดันอีกฝ่าย

ถึงจะรู้สึกกลัวแต่ก็ยังไม่วายจ้องตอบร่างสูงอย่างไม่พอใจ  พอเห็นเขาเปิดประตูรถออกพร้อมกับขยับเขามาใกล้นรินถึงยอมปล่อยมือออกอย่างว่าง่าย  ชายหนุ่มมองเธออึดใจหนึ่งก่อนจะปิดประตูรถตามลงมา

ร่างสูงเดินกลับไปเปิดประตูก่อนเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งที่นั่งคนขับ  เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ ก่อนที่ Bugatti สีดำสนิทจะพุ่งทะยานออกไปท่ามกลางสายฝน

ครืด.. ครืด…

เสียงมือถือที่สั่นไม่หยุดทำเอาชายหนุ่มสบถเบา ๆ อย่างรำคาญ จำใจหยิบมันขึ้นมากดรับสาย

“ ว่าไง ”