บทที่ 4

กรุงโรมยินดีต้อนรับ

เสียงประกาศจากกัปตันดังขึ้น

“เรือกำลังเทียบท่าที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี ขอให้ผู้โดยสารและลูกเรือทุกท่านเตรียมสัมภาระและผ่านจุดตรวจตามลำดับ...”

อลิษาสะพายกระเป๋าเป้เล็ก ๆ เดินตามขบวนพนักงานลงจากเรือ เสียงผู้คนมากมายหลายภาษาคุยกันเสียงดังจอแจ “โอ้... แค่กลิ่นอากาศก็ไม่เหมือนที่ไหนเลย” เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ พลางสูดกลิ่นอากาศที่ปนกลิ่นกาแฟและกลิ่นขนมอบจากร้านใกล้ท่าเรือ

“โรมยินดีต้อนรับเธอจ้ะ” เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ลิเดียในชุดสูทลำลองสีเบจเดินมาพร้อมรอยยิ้ม

“เราได้ห้องพักที่ Hotel Serafina อยู่ไม่ไกลจากท่าเรือ แต่เส้นทางค่อนข้างวกวนไปหน่อยนะ เตรียมใจไว้ได้เลย”

อลิษาหัวเราะออกมาเบา ๆ “ฟังดูเหมือนการผจญภัยเล็ก ๆ เลยค่ะ”

“ใช่สิ เรามาเที่ยวทั้งที ต้องเดินทางที่เหมือนกับการผจญภัยบ้างถึงจะสนุก” ลิเดียตอบพลางเรียกรถแท็กซี่คันสีเหลืองสด ทั้ง 2 คนขึ้นรถไปพร้อมกระเป๋าใบเล็กในมือ

การเดินทางใช้เวลาไม่นาน แต่ถนนในโรมแคบและเต็มไปด้วยโค้งหักศอกทำเอาทั้งสองต้องนั่งโยกไปมาตามแรงรถ ลิเดียหัวเราะจนอลิษาอดขำตามไม่ได้ เมื่อมาถึง Hotel Serafina โรงแรมเก่าที่ตกแต่งสไตล์ยุโรปคลาสสิก ผนังหินอ่อนสีครีม และหน้าต่างไม้สีเข้ม พนักงานต้อนรับก็ยิ้มทักเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงอิตาเลียน

“ห้องของคุณลิเดียอยู่ชั้น 3 ส่วนของคุณลลิซอยู่ชั้น 4 นะคะ วิวดีมาก เห็นโดมโบสถ์วาติกันเลย”

“ขอบคุณค่ะ” อลิษายกมือไหว้แบบไทยจนพนักงานหัวเราะอย่างเอ็นดู

หลังจากเช็กอินเสร็จ ทั้งคู่แยกกันขึ้นห้องของตัวเองเพื่อพักผ่อนจะได้มีแรงไปเที่ยวในช่วงเรือเทียบท่าให้หนำใจ ลิเดียหันมายิ้มให้อลิษาก่อนลิฟต์ปิด

“พักให้เต็มที่นะอลิซ พรุ่งนี้ค่อยไปเดินเล่นกันก็ได้ ฉันจะไปหากาแฟดื่มก่อนแล้วพักสายตาสักหน่อย”

“ได้ค่ะพี่ลิเดีย ฝันดีล่วงหน้าเลย”

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 4 อลิษาเดินตามทางพรมแดงนุ่ม ๆ ไปยังห้องหมายเลข 405 กลิ่นไม้หอมคลุ้งอยู่ในอากาศ มือเรียวยกขึ้นเปิดม่านหน้าต่างออกกว้างเผยวิวกรุงโรมสู่สายตา หัวใจก็เต้นแรงอีกครั้งด้วยความตื่นเต้นเป็นเพราะความงดงามของเมืองจนเธออยากจะหยุดเวลาเอาไว้ อลิษาไม่รอช้ารีบจัดข้าวของออกจากกระเป๋าให้เรียบร้อย

“ในที่สุด... ก็ได้พักสักที” เธอพูดเบา ๆ ก่อนจะเอนตัวลงบนเตียง ปล่อยให้เปลือกตาปิดลงช้า ๆ ท่ามกลางเสียงระฆังโบสถ์ที่ดังแว่วมาจากใจกลางเมือง

หลังจากเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง อลิษาสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าแสงอาทิตย์ด้านนอกเริ่มคล้อยเปลี่ยนสี บ่งบอกเวลาในขณะนี้แทนนาฬิกาได้ดีทีเดียว

เธอลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับพลิกดูนาฬิกาบนข้อมือก็เห็นว่าเกือบ 6 โมงเย็นเข้าไปแล้ว เสียงท้องร้องเบา ๆ เตือนให้รู้ว่าตั้งแต่เที่ยงก็ยังไม่ได้กินอะไรจริงจัง เธอจึงหยิบเสื้อคลุมตัวบางมาสวม ลังเลอยู่เล็กน้อยว่าจะโทร.หาพี่ลิเดียดีไหม

“หรือจะชวนพี่เขาไปด้วยดี…” เธอพึมพำเบา ๆ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรายชื่อ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ 

“ไม่ดีกว่า… พี่ลิเดียน่าจะอยากพักมากกว่า”

เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วหยิบกระเป๋าผ้าใบเล็กมาสะพายข้าง ก่อนจะออกจากห้องไปคนเดียว 

อากาศด้านนอกเริ่มเย็น กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ลอยมาตามลมจากร้านเบเกอรีข้างโรงแรม อลิษาเดินไปตามทางเท้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตในย่านใกล้เคียง แสงไฟตามถนนเริ่มเปิดทีละดวงจนเมืองดูนุ่มนวลในโทนสีทอง

เสียงรถรางและผู้คนพูดคุยภาษาที่เธอฟังไม่คุ้นหูดังแว่วมาจากอีกฟากถนน แต่กลับทำให้เธอยิ้มบาง ๆ รู้สึกเหมือนได้อยู่ในโลกที่ต่างออกไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เธอเดินเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดไม่ใหญ่มาก อลิษาเลือกตะกร้าใบเล็กแล้วเดินดูของไปเรื่อย ๆ ทั้งผลไม้ ขนมปัง นม และเครื่องดื่มเบา ๆ สำหรับคืนนี้ หลังจากเดินเลือกซื้อของจนเพลินอลิษาหันไปมองด้านนอกก็เห็นว่าท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว

“ตายละเดินเพลินเลยมืดแล้วด้วย รีบกลับก่อนดีกว่า” พอพูดจบเธอก็ตรงไปจ่ายเงินก่อนจะเดินออกมาจากร้าน

อลิษาเดินถือถุงของในมือแน่นขึ้น เมื่อรู้ตัวว่าแสงจากร้านรวงด้านหลังค่อย ๆ เลือนหายไป เหลือเพียงทางเท้าที่ทอดยาวและเสียงฝีเท้าของเธอเองที่สะท้อนกลับมาในความเงียบ แสงไฟตามเสาเริ่มกะพริบก่อนจะดับลงเป็นช่วง ๆ

“อะไรเนี่ย บ้านเมืองออกใหญ่โตแต่ทำไมไฟฟ้าเป็นแบบนี้นะ มืด ๆ ค่ำ ๆ เดินคนเดียวแบบนี้อันตรายแย่เลย” อลิษาบ่นพร้อมกับกลืนน้ำลายและเดินฝ่าลมเย็นที่พัดเฉียดผิวกายเบา ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไฟฉาย แสงขาวสาดไปข้างหน้าส่องให้เห็นถนนแคบและกำแพงอิฐสีซีดที่ดูเก่าแก่

เสียงหัวใจของเธอเต้นชัดในความเงียบ จังหวะการก้าวเท้าเริ่มเร็วขึ้นอย่างไม่รู้ตัว แต่ก็ยังคงมองซ้ายมองขวาเพื่อระวังภัย ยิ่งเดินเร็วเท่าไรความหวาดกลัวก็มีมากขึ้นเท่านั้น

“ไม่น่าเดินซื้อของนานเลยเรา” อลิษาบ่นทั้งที่ยังเดินตรงไปเรื่อย ๆ “อีก 2 ทางโค้งก็ถึงโรงแรมแล้ว” เธอบ่นแต่ก็รีบก้าวขายาว ๆ กึ่งเดินกึ่งวิ่งให้พ้นจากถนนที่มีแต่ความมืดเร็ว ๆ

และทันใดนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งดึงขึ้นอยู่ตรงหน้าเธอทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก

ตุ้บ!!

เสียงบางอย่างตกกระแทกพื้นดังสนั่นอยู่ไม่ไกล อลิษาชะงักทั้งตัว มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แสงไฟฉายส่องไปยังจุดที่มืดสนิทตรงหน้า เธอมองไปรอบ ๆ กายเห็นเพียงถังขยะที่ล้มอยู่ตรงนั้นพร้อมกับแมวตัวน้อยที่กระโดดออกไป

“เจ้าแมวน้อยนั่นเอง” อลิษาถอนหายใจก่อนพูดขึ้นมาอย่างโล่งอก ทว่าขณะที่กำลังก้าวเดินผ่านถังขยะ จู่ ๆ ก็...

“อ๊ายยย...”